ตอนที่ 71 การรักษา

หยางฟางมีสมาธิจดจ่อกับการจัดการบาดแผลของทหารบาดเจ็บทั้งสามนายทีละคนจนเรียบร้อย

นางใช้โพวิโดนไอโอดีนฆ่าเชื้อที่บาดแผลอย่างทั่วถึงก่อน จากนั้นจึงเย็บแผลที่ค่อนข้างลึก สุดท้ายก็ทายาขี้ผึ้งปฏิชีวนะอย่างสม่ำเสมอ แล้วใช้ผ้าก๊อซปลอดเชื้อพันแผลให้อย่างประณีต

ตลอดกระบวนการ นางคอยอธิบายใจความสำคัญของแต่ละขั้นตอนให้ท่านหมอหวังฟังเป็นระยะ "ปากแผลต้องทำความสะอาดและตัดแต่งเนื้อตายให้หมดจด... ตอนเย็บแผลต้องระวังการประกบกันของเนื้อเยื่อใต้ผิวหนัง... ผ้าพันแผลต้องเปลี่ยนทุกวันนะคะ..."

เมื่อจัดการทหารบาดเจ็บคนสุดท้ายเสร็จ หยางฟางก็ยืดหลังขึ้น เช็ดเหงื่อบนหน้าผากพลางเอ่ย "จำไว้นะคะ แผลห้ามโดนน้ำเด็ดขาด ทุกวันก่อนเปลี่ยนยาต้องล้างด้วยน้ำเกลือที่ต้มสุก หากพบว่ามีอาการบวมแดงหรือร้อน ให้ใช้ยารักษาตามวิธีที่ฉันบอกไว้ก่อนหน้านี้"

พูดพลาง นางก็หยิบยาเม็ดปฏิชีวนะออกมาอีกสองสามแผง "ยาพวกนี้กินวันละสามครั้ง ครั้งละสองเม็ด ดื่มพร้อมน้ำอุ่นนะคะ"

พวกทหารบาดเจ็บประคองยาเม็ดที่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนไว้ในมือ ทั้งตกใจทั้งดีใจ

ท่านหมอหวังถือยาไว้ พลางส่งเสียงทึ่งไม่หยุด อดไม่ได้ที่จะอยากยืนยันอีกรอบ "แม่นางหยาง ยานี้สามารถป้องกันแผลลุกลามได้จริงหรือ ตาเฒ่าผู้นี้รักษาคนมาหลายสิบปี เห็นทหารหาญมากเกินไปแล้วที่ต้องทนทุกข์เพราะแผลเปื่อยเน่าจน..."

หยางฟางพยักหน้าอย่างมั่นใจ "ขอเพียงกินยาตรงเวลา การติดเชื้อมากกว่าร้อยละเก้าสิบก็สามารถควบคุมได้ค่ะ"

ท่านหมอหวังประสานมือคารวะหยางฟางอย่างจริงจัง "ขอบคุณแม่นางหยางที่ถ่ายทอดวิชาให้จนหมดไส้หมดพุง"

เมื่อการแนะนำยาจบลงไปเปลาะหนึ่ง ในขณะที่เหล่าทหารหาญในลานเรือนยังคงตกตะลึงอยู่นั้น เจียงเย่ก็หยิบสิ่งของออกมาจากกองเสบียงสัมภาระที่นำติดตัวมาอีกสองสามชิ้น

ภายใต้แสงเทียน ขวดแก้วใสกระจ่างสะท้อนประกายแสงเจิดจรัส ปลอกโลหะประณีตของไฟแช็กทอประกายเย็นเยียบ

"นี่คือ..." สายตาของกัวซินจับจ้องไปยังขวดแก้วในมือของเจียงเย่

เจียงเย่ยื่นขวดแก้วให้ท่านแม่ทัพกัว

กัวซินรับมาประคองขวดแก้วไว้ พินิจดูอย่างละเอียด ก่อนจะอดทอดถอนใจไม่ได้ "แก้วผลึกที่บริสุทธิ์ถึงเพียงนี้ ต่อให้เป็นในพระราชวังฉางอันก็ยังหาดูได้ยากยิ่ง!"

เจียงเย่ยิ้มพลางแนะนำ "เครื่องแก้ว... เอ่อ ของที่ทำจากแก้วผลึกพวกนี้ รวมถึงสิ่งของที่ใช้จุดไฟนี่ ในยุคสมัยของพวกเราแม้จะไม่นับว่าล้ำค่า แต่ในดินแดนประจิมเวลานี้ น่าจะขายได้ราคาสูงครับ"

เขาพูดพลางกดจุดไฟแช็กเสียงดัง "แชะ" เปลวไฟที่ไหวระริกพลันเรียกเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงระงม

นายกองหลายคนอดไม่ได้ที่จะขยับเข้ามาใกล้ จ้องมองสิ่งของมหัศจรรย์ที่ไม่ต้องใช้หินเหล็กไฟก็สามารถจุดไฟติดได้

"ทุกท่านติดต่อค้าขายกับพ่อค้าดินแดนประจิมมานานปี ย่อมทราบมูลค่าของสิ่งเหล่านี้ดี" เจียงเย่เอ่ยอย่างไม่รีบร้อน "โดยเฉพาะขวดแก้วผลึกนี้ หากขายให้พ่อค้าดินแดนประจิม เงินทองที่ได้กลับมาก็สามารถนำไปจัดซื้อเสบียงกองทัพได้ครับ"

จางเฉียนลูบไล้ผิวขวดอันเกลี้ยงเกลา จู่ๆ ก็เอ่ยอย่างตื่นเต้น "ท่านแม่ทัพ! ปีก่อนมีพ่อค้าชาวซอกเดียนำจอกแก้วผลึกมาใบหนึ่ง คุณภาพเทียบกับอันนี้ไม่ได้แม้แต่หนึ่งในสิบ ยังแลกผ้าไหมชั้นดีไปได้ถึงห้าสิบพับ!"

นายกองพันผู้หนึ่งรีบถามขึ้น "มิทราบว่าคุณชายเจียงมีของสองสิ่งนี้มากน้อยเพียงใด"

เจียงเย่เปิดกล่องใบหนึ่งออก ด้านในมีภาชนะเครื่องแก้วกว่ายี่สิบชิ้นเรียงกันเป็นระเบียบ จากนั้นก็เปิดกล่องกระดาษข้างๆ อีกใบ ด้านในวางไฟแช็กไว้อย่างเป็นระเบียบสิบโหล หนึ่งโหลมีไฟแช็กห้าสิบอัน

ของสองสิ่งนี้ในยุคปัจจุบันราคาถูก ทว่าในยุคนี้กลับเป็นของหายากล้ำค่า

ดังคำกล่าวที่ว่า ของยิ่งหายากยิ่งมีราคา

ไม่ว่าจะเป็นไฟแช็กหรือเครื่องแก้ว ปริมาณเหล่านี้ก็เพียงพอจะจุนเจือกองทัพอันซีไปได้ระยะหนึ่ง

กัวซินมองดูกองเสบียงสัมภาระเต็มลานเรือน สายตาเลื่อนจากกล่องยาไปยังเครื่องแก้ว แล้วกวาดจากไฟแช็กไปยังกล่องกระดาษที่ยังไม่ได้แกะเปิด

ของขวัญที่ส่งมาจากพันปีให้หลังเหล่านี้

ยาช่วยชีวิต อาวุธต้านศัตรู สมบัติสร้างเงินทอง ทุกชิ้นล้วนคำนึงถึงได้อย่างรอบคอบถึงเพียงนี้

แม่ทัพเฒ่าหันหน้ามาทางเจียงเย่ แล้วค้อมกายประสานมือคารวะลงจนแทบจรดพื้นอย่างจริงจัง

"คุณชายเจียง พวกท่าน... พวกท่าน..." กัวซินเสียงสั่นเครือ "กองทัพอันซีมีบุญวาสนาอันใด ถึงได้รับพระคุณยิ่งใหญ่เช่นนี้"

เจียงเย่รีบก้าวเข้าไปประคองแม่ทัพเฒ่า "ท่านแม่ทัพกล่าวหนักเกินไปแล้วครับ! สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ลูกหลานรุ่นหลังพึงกระทำ ความจริงแล้วของพวกนี้ในยุคสมัยของเรา ไม่นับเป็นอะไรเลยจริงๆ ครับ"

กัวซินยืดตัวขึ้น กุมมือเจียงเย่ไว้แน่น "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตาเฒ่าอย่างข้ายิ่งต้องต้อนรับขับสู้พวกท่านเป็นอย่างดี พรุ่งนี้ข้าจะจัดงานเลี้ยง ให้เหล่าทหารหาญมาคารวะสุราพวกท่านสักจอก!"

"น้ำใจของท่านแม่ทัพ พวกเราขอรับไว้ด้วยใจครับ แต่ว่าวันพรุ่งนี้ผ่านพ้นยามเฉินไปครึ่งหนึ่ง พวกเราก็ต้องออกเดินทางกลับแล้ว"

คำพูดนี้ประดุจสายฟ้าฟาดที่ดังสนั่นขึ้นกลางลานเรือน

"จะไปแล้วหรือ" จางเฉียนลุกพรวดขึ้น ก้าวเข้าไปกุมมือเจียงเย่ไว้แน่น "จะทำเช่นนี้ได้อย่างไร พวกท่านเพิ่งจะมาถึงแท้ๆ"

"ท่านผู้มีพระคุณทั้งหลาย โปรดอยู่ต่ออีกสักสองสามวันเถิด!" ทหารบาดเจ็บที่เพิ่งได้รับการรักษาเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน

ท่านหมอหวังก็รีบรุดเข้าไปรั้งตัวไว้เช่นกัน "ตาเฒ่าอย่างข้ายังมีวิชาแพทย์อีกมากที่อยากขอคำชี้แนะจากแม่นางน้อยหยาง"

กลางลานเรือนพลันเซ็งแซ่ไปด้วยเสียงเอ่ยรั้ง

เมื่อเผชิญกับการรั้งตัวของเหล่าทหารกองทัพอันซี เจียงเย่จึงอธิบายว่า "ขอบคุณทุกท่านสำหรับน้ำใจอันลึกซึ้ง พวกเราขอรับไว้ด้วยใจครับ เพียงแต่พวกเราไม่ได้เป็นคนของห้วงเวลานี้ จึงไม่สมควรอยู่นานเกินไป เมื่อถึงเวลาจำต้องจากไปครับ"

"แต่ว่าอีกไม่นานผมจะกลับมาใหม่ ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนเหล่าทหารหาญช่วยพาพวกเราไปเที่ยวชมทัศนียภาพของดินแดนประจิมให้เต็มที่นะครับ"

ฝ่ามือใหญ่ของจางเฉียนตบลงบนไหล่ของเจียงเย่ พลางหัวเราะอย่างร่าเริง "ย่อมได้ ย่อมได้! คราวหน้าท่านกลับมา ข้าจะต้อนรับขับสู้อย่างดีแน่นอน"

นายกองคนหนึ่งตบไหล่หวังเจิ้งชิงพลางเอ่ยอย่างองอาจ "คืนนี้ต้องร่ำสุรากันให้ถึงเช้า!"

เหอสวี่หันไปยิ้มให้เหล่าทหารที่นั่งล้อมวงอยู่ "เมื่อกี้พวกเราคุยกันถึงไหนแล้วนะครับ"

"'วิหคเหล็ก' ที่บรรทุกคนบินขึ้นฟ้าได้!" ทหารรักษาด่านรุ่นเยาว์หลายคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

เหอสวี่รีบชวนทุกคนคุยหัวข้อก่อนหน้าต่อทันที

เฉินเสวียหลินโอบไหล่ทหารเฒ่าตาเดียวตามน้ำ "ผู้เฒ่า รีบเล่าให้ฟังหน่อยครับว่าพวกท่านกำราบพวกโจรชั่วถู่ปัวอย่างไร"

กองไฟกลางลานเรือนแตกเปรี๊ยะ ส่องกระทบใบหน้าของทุกคนที่ไร้ซึ่งความเหนื่อยล้า

ถงอี้รับถุงสุราที่ส่งมาให้ ส่วนหยางฟางกำลังถกเรื่องวิชาแพทย์ยุคปัจจุบันกับท่านหมอหวัง ทุกครั้งที่เธอกล่าวถึงการผ่าท้องผ่าอก ก็จะเรียกเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงจากเหล่าขุนพลรอบข้างได้เป็นระลอก

หวังเจิ้งชิงกับพวกรวมห้าคนรู้ดีว่า การพบพานข้ามผ่านพันปีเช่นนี้ ในชีวิตนี้อาจมีเพียงครั้งเดียว

แทนที่จะปล่อยให้เวลาสูญเปล่าไปกับการนอนหลับ มิสู้เปิดอกพูดคุยกันอย่างเต็มที่จนถึงรุ่งสาง

แสงอรุณรำไร ขอบฟ้าทิศตะวันออกเพิ่งจะเริ่มทอแสงสีขาวนวล

เจียงเย่ก้มมองนาฬิกาข้อมือ เข็มนาฬิกาจวนจะชี้ที่แปดโมงเช้าแล้ว

โครงร่างของเมืองอันซีปรากฏรางเลือนท่ามกลางม่านหมอกยามเช้า บนป้อมส่งสัญญาณควันเหนือแนวกำแพงเมืองยังคงมีเปลวไฟส่องสว่างเป็นจุดๆ

กัวซินเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ แสงตะวันยามเช้าทอดเงาเป็นริ้วรอยลึกตื้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาของเขา

ผู้คนในลานเรือนยืนนิ่งเงียบงัน ทุกคนตระหนักดีว่าลูกหลานผู้มอบความหวังกลุ่มนี้กำลังจะจากไปแล้ว ในอากาศอบอวลไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ที่ไม่อาจคลี่คลาย แม้แต่สายลมยามเช้าก็คล้ายจะหนักอึ้งขึ้นมา

ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้ากระชั้นถี่ก็ดังแว่วจากไกลเข้ามาใกล้

ปรากฏหญิงชาวบ้านเมื่อคืนที่อุ้มลูกน้อยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ด้านหลังยังมีเพื่อนบ้านตามมาอีกหลายคน

สีหน้าของเด็กน้อยฟื้นกลับมาเป็นปกติแล้ว กำลังเบิกตากลมโตมองสำรวจทุกคนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ท่านผู้มีพระคุณ! พ้นครึ่งคืนหลังเด็กคนนี้ก็ไข้ลดแล้ว เช้านี้ยังร้องหิวอีกด้วย! ที่บ้านไม่มีของดีอันใด จึงเร่งทำขนมเปี๊ยะนานมาให้ตลอดคืน ขอท่านผู้มีพระคุณอย่าได้รังเกียจเลยนะเจ้าคะ" หญิงชาวบ้านหยิบห่อผ้าหยาบออกมาจากอกเสื้อ เผยให้เห็นขนมเปี๊ยะนานสีเหลืองทองหอมกรุ่นอยู่หลายชิ้น

เด็กน้อยยื่นพุทราแห้งให้อย่างกล้าๆ กลัวๆ "ให้พี่สาวกิน"