ตอนที่ 70 ทัศนียภาพพันปี

ทุกเสี้ยววินาทีของภาพในวิดีโอล้วนสร้างความตื่นตะลึงอย่างใหญ่หลวงแก่พวกเขา

ป่าคอนกรีตและเหล็กกล้าสูงตระหง่านเสียดฟ้า ถนนหนทางอันคึกคักสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ อาหารเลิศรสละลานตา

ทัศนียภาพอันเหนือจินตนาการเหล่านี้ทำให้เหล่าขุนศึกผู้เจนศึกต้องตกอยู่ในความเงียบงันและความตกตะลึงเป็นเวลานาน

เมื่อกระแสธารเหล็กกล้าของกองทัพยุคใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ มือทั้งสองข้างของจางเฉียนก็สั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ประกายตาคมกริบสาดแสงเจิดจ้าจนน่าเกรงขาม

"ที่แท้... แผ่นดินจงหยวนในอีกหนึ่งพันปีให้หลัง กลับเป็นเช่นนี้เอง" นิ้วมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านของกัวซินลูบผ่านตึกสูงระฟ้าบนหน้าจอเบาๆ

วิดีโอตัดสลับไปที่ภาพการซ้อมรบทางทหารครั้งหนึ่ง ขีปนาวุธพุ่งแหวกนภา และขบวนรถถังเคลื่อนพลไปข้างหน้าอย่างเกรียงไกร ทำให้เหล่าขุนพลต่างกลั้นหายใจไปพร้อมๆ กันโดยมิได้นัดหมาย

พวกเขาจ้องมองอาวุธสงครามที่ไม่เคยพบเคยเห็นเหล่านั้นตาไม่กะพริบ ความตกตะลึงในแววตาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันแรงกล้า

"หากกองทัพอันซีของข้ามีอาวุธเทวะเช่นนี้..." น้ำเสียงของจางเฉียนทุ้มต่ำและสั่นเครือ "พวกถู่ปัวต่ำช้า ดีดนิ้วคราเดียวก็ดับสูญ"

กัวซินค่อยๆ หลับตาลง ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นที่เปี่ยมไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาก็ปรากฏความแจ่มชัดและเฉียบคมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

หากต้าถังมีพลังอำนาจเช่นนี้ ไหนเลยจะต้องกังวลเรื่องกบฏภายในจะมิสงบ? ไหนเลยจะต้องหวาดกลัวชนเผ่ารอบทิศมิยอมสวามิภักดิ์?

เมื่อได้แรงบันดาลใจจากเจียงเย่และเฉินเสวียหลิน หวังเจิ้งชิง ถงอี้ และเหอสวี่ต่างก็หยิบโทรศัพท์มือถือของตนออกมาค้นหาวิดีโอและรูปถ่ายในอัลบั้มภาพ แม้แต่รอบตัวของหยางฟางก็ยังมีเหล่าทหารหาญที่อยากรู้อยากเห็นพากันมารุมล้อม

เสียงอุทานด้วยความตื่นตาตื่นใจดังขึ้นระงมทั่วทั้งลานเรือน สลับกับเสียงหัวเราะอย่างรื่นเริงเป็นระยะ

พลทหารเฒ่าแห่งกองทัพอันซีเดี๋ยวก็เบิกตากว้าง เดี๋ยวก็หันไปกระซิบกระซาบกัน บนใบหน้าที่กรำศึกและผ่านความยากลำบากมาอย่างโชกโชน บัดนี้ต่างเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน

ทว่าในขณะที่ลานเรือนกำลังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม พลทหารนายหนึ่งก็รีบพาหญิงชาวบ้านที่กำลังอุ้มเด็กวิ่งพรวดพราดเข้ามา

หญิงผู้นั้นมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า เด็กน้อยวัยราวห้าถึงหกขวบในอ้อมแขนแก้มแดงก่ำ หายใจหอบถี่ ชัดเจนว่ากำลังมีไข้สูง

"ท่านแม่ทัพโปรดอภัย!" พลทหารคุกเข่าลงข้างหนึ่ง "ลูกของหญิงผู้นี้ไข้สูงไม่ยอมลด จึงตั้งใจมาขอให้ท่านหมอหวังช่วยชีวิตขอรับ!"

ท่านหมอหวังที่กำลังนั่งดื่มสุราอยู่ในงานเลี้ยงได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นทันที

หลังจากตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว เขาก็ขมวดคิ้วแน่น "ไอร้อนกำเริบอยู่ภายใน เพียงแต่..."

ท่านหมอหวังทอดถอนใจ "การลดไข้ยังขาดหวงฉินอีกเทียบหนึ่ง ตอนนี้ในคลังยาไม่มีเหลือแล้ว"

หญิงผู้นั้นได้ยินเช่นนั้นก็ทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น กอดลูกน้อยสะอื้นไห้จนแทบหมดเสียง

บรรยากาศรื่นเริงในลานเรือนพลันชะงักงันลงในพริบตา

หยางฟางลุกขึ้นยืน "พี่สาวอย่าเพิ่งตกใจไปเลยค่ะ พวกเรามียา"

เธอจำได้ว่าในรายการของที่ตนเขียนให้เจียงเย่ มีทั้งยาลดไข้สำหรับผู้ใหญ่และเด็กอยู่ด้วย

ในตอนที่หยางฟางลุกขึ้น เจียงเย่ก็ลุกขึ้นตามไปด้วย เขาเดินไปหากล่องกระดาษที่วางกองยาไว้ แล้วค้นหายาลดไข้สำหรับเด็กโดยเฉพาะออกมา

เมื่อหญิงชาวบ้านได้ยินคำพูดของหยางฟาง แววตาเปี่ยมประกายความหวังก็มองมาที่เธอ "จริงหรือ"

"จริงสิคะ เดี๋ยวฉันไปเอายามาให้" หยางฟางเพิ่งจะลุกขึ้น มือใหญ่คู่หนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้า ในมือนั้นถือยาลดไข้เด็กไว้แล้ว

หยางฟางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังเจ้าของมือ แล้วยิ้มรับยามาจากมือของเจียงเย่

ถึงแม้หยางฟางจะเป็นแค่แพทย์ฝึกหัด แต่ก็เป็นหมอ เรื่องเภสัชวิทยาและตัวยา ย่อมรู้ดีกว่าพวกเขาทุกคน

"ให้เด็กกินยาเม็ดนี้นะคะ" เธอยื่นยาเม็ดให้หญิงชาวบ้าน "อีกไม่กี่ชั่วยามไข้ก็น่าจะลดแล้วค่ะ"

ท่านหมอหวังมองกล่องยาที่มีสีสันลวดลายแปลกตาดูสวยงามอย่างนึกสงสัย พลางมองดูยาเม็ดเล็กๆ ที่ถูกแกะออกมาจากแผงฟอยล์สีขาวเงินด้านใน

เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยในบรรจุภัณฑ์ของยาลดไข้ และยิ่งประหลาดใจกับยาเม็ดสีขาวเล็กๆ ที่มีรอยบากสลักไว้เม็ดนั้น

ของเล็กกระจิริดเพียงแค่นี้ จะลดไข้ได้จริงหรือ

เหล่าทหารหาญแห่งกองทัพอันซีโดยรอบก็มีความสงสัยใคร่รู้เช่นเดียวกัน

หวังเจิ้งชิงยกน้ำอุ่นถ้วยหนึ่งมายื่นให้ตรงหน้าหญิงชาวบ้าน "ป้อนน้ำพร้อมยาให้เด็กกินเถอะ"

หญิงชาวบ้านหยิบยาเม็ดเล็กๆ นั้นไว้ ในแววตาเต็มไปด้วยความลังเลสงสัย

นางก้มมองลูกน้อยในอ้อมอกที่ตัวร้อนดั่งไฟ แล้วเงยหน้าขึ้นมองท่านหมอหวัง ริมฝีปากสั่นระริกเอ่ยถาม "ท่านหมอหวัง ขะ...ของชิ้นเล็กแค่นี้ จะลดไข้ได้จริงๆ หรือ"

ท่านหมอหวังลูบเคราตัวเอง พลันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เขาประกอบอาชีพแพทย์มาหลายสิบปี ไม่เคยพบเห็นตัวยาที่ประหลาดพิสดารเช่นนี้มาก่อน ทั้งไม่มีกลิ่นหอมของสมุนไพร และมิใช่ยาต้ม จึงยากจะยืนยันได้จริงๆ

เพราะถึงอย่างไรนี่ก็เป็นยาที่มาจากพันปีให้หลัง ตัวเขาก็ไม่กระจ่างนัก

ท่านหมอหวังมองไปยังหยางฟางอย่างลังเล "สิ่งนี้..."

ภายในลานเรือนพลันเงียบสงบลง สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ยาเม็ดเล็กๆ นั้น

ในตอนนั้นเอง กัวซินก็ก้าวเท้าขึ้นมา "ยาที่ท่านเหล่านี้พกติดตัวมาล้วนเป็นยาวิเศษช่วยชีวิต วางใจเถิด"

หญิงชาวบ้านเงยหน้ามองสีหน้าเด็ดเดี่ยวหนักแน่นของกัวซิน ความแคลงใจในแววตาค่อยๆ สลายไป

ในที่สุดนางก็พยักหน้า ป้อนยาเม็ดนั้นเข้าปากลูกอย่างระมัดระวัง

"ขอบคุณท่านแม่ทัพ ขอบคุณผู้มีพระคุณทุกท่าน" หญิงชาวบ้านอุ้มลูกน้อยพลางกราบขอบพระคุณอย่างสุดซึ้ง ก่อนจะค่อยๆ เดินจากไปโดยมีทหารช่วยประคอง

หยางฟางเห็นทุกคนเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับยา จึงถือโอกาสเปิดกล่องปฐมพยาบาลแล้วเริ่มอธิบายอย่างละเอียด "ยาเหล่านี้ล้วนเป็นยาที่ยุคสมัยของพวกเราใช้รักษาบาดแผลภายนอกและโรคภัยไข้เจ็บโดยเฉพาะ..."

ท่านหมอหวังขยับเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว สีหน้าจดจ่อตั้งใจ พลางท่องจำไว้ในใจเงียบๆ

เมื่อหยางฟางหยิบขวดโพวิโดนไอโอดีนขึ้นมาขวดหนึ่ง แล้วอธิบายสรรพคุณและการใช้งานให้พวกนายทหารฟัง

พอนางพูดจบ นายกองคนหนึ่งก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ "ยาน้ำสีน้ำตาลนี่ ทาลงบนบาดแผลแล้วจะไม่ทำให้แผลเน่าเปื่อยจริงๆ หรือ ช่างน่าอัศจรรย์ใจเกินไปแล้ว!"

หยางฟางยิ้มเล็กน้อย "สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สู้หาทหารที่ได้รับบาดเจ็บมาสักสองสามคน ฉันจะสาธิตให้ทุกคนดูเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

กัวซินออกคำสั่งทันที "ไปพาคนที่บาดเจ็บไม่สาหัสจากค่ายทหารบาดเจ็บมาที่นี่สองสามคน"

ไม่นานนัก ทหารบาดเจ็บสองสามนายที่เพิ่งปะทะกับหน่วยสอดแนมถู่ปัวมาก็ถูกพยุงตัวเข้ามา

เมื่อพวกหยางฟางมองเห็นบาดแผลของพวกเขาชัดเจน ก็อดสูดหายใจด้วยความตกใจไม่ได้

ทหารนายหนึ่งมีแผลถูกดาบฟันที่แขนลึกจนเห็นกระดูก ขอบแผลเริ่มแดงระเรื่อ

ส่วนอีกนายหนึ่งมีแผลถูกยิงด้วยธนูที่น่อง แม้จะดึงลูกศรออกแล้ว แต่ปากแผลกลับมีน้ำหนองสีเหลืองขุ่นซึมออกมา

คนที่อาการหนักที่สุดคือบริเวณหน้าท้อง มีผ้าป่านพันไว้ซึ่งชุ่มโชกไปด้วยเลือด

"นี่มัน..." ถงอี้หน้าซีดเผือด

นี่ขนาดเป็นทหารบาดเจ็บไม่สาหัสในคำพูดของท่านแม่ทัพกัว แล้วหากเป็นพวกที่บาดเจ็บสาหัส จะน่าสังเวชถึงเพียงไหนกัน

ท่านหมอหวังเอ่ยปากว่า "สองคนนี้บาดแผลยังพอดูได้ แต่คนที่บาดเจ็บตรงท้อง เกรงว่า..."

หยางฟางสูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติให้มั่น ดึงถุงมือแพทย์ออกมาสวม "ไกด์เจียง เตรียมน้ำเกลือล้างแผลกับไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ พี่หวัง เอากล่องเย็บแผลออกมาค่ะ"

น้ำเสียงของนางพลันเปลี่ยนเป็นสุขุมเยือกเย็นอย่างยิ่ง "ท่านหมอหวัง รบกวนช่วยเตรียมผ้าป่านสะอาดกับน้ำร้อนทีค่ะ"

ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน หยางฟางตัดผ้าพันแผลของทหารที่บาดเจ็บบริเวณท้องออกอย่างคล่องแคล่ว

เมื่อบาดแผลอันน่าสะพรึงกลัวเปิดเผยออกมาจนหมดสิ้น พวกเฉินเสวียหลินต่างก็สูดหายใจเฮือกด้วยความตกตะลึง

เห็นเพียงรอยแผลถูกฟันยาวสามชุ่นพาดผ่านหน้าท้อง ขอบแผลเริ่มมีวี่แววจะเปื่อยเน่า

"แผลติดเชื้อแล้วค่ะ" หยางฟางเอ่ยเสียงขรึม ทว่ามือไม้กลับไม่สะเปะสะปะแม้แต่น้อย

นางใช้น้ำเกลือล้างแผลก่อน จากนั้นใช้ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ฆ่าเชื้อ แล้วสุดท้ายจึงทาโพวิโดนไอโอดีน ตลอดกระบวนการนั้น แม้ทหารนายดังกล่าวจะเจ็บจนเหงื่อแตกท่วมหัว ทว่าเขากลับพบด้วยความประหลาดใจว่า ความรู้สึกแสบร้อนตรงบาดแผลลดน้อยลงไปจริงๆ