ตอนที่ 69 การเฝ้ารอคอยนับพันปี

อาทิตย์อัสดงแดงฉานดั่งโลหิต แสงสีทองประกายสุดท้ายทอดเฉียงลงบนซากปรักหักพังทางทิศตะวันตกของตัวเมือง ชโลมขอบร่างของทุกคนด้วยประกายทองปนแดงอันแสนสะเทือนใจ

กัวซินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพลางถอดหมวกเกราะของตนออกทันที

เส้นผมสีดอกเลาพลิ้วไหวในสายลมยามเย็น แม่ทัพชราผู้ยืนหยัดปกป้องดินแดนประจิมมานานยี่สิบห้าปีผู้นี้ประสานมือคำนับเจียงเย่ทั้งหกคนอย่างนอบน้อมท่ามกลางสายตาทุกคู่ โค้งกายลงต่ำเป็นอย่างยิ่ง

"ตัวข้ากัวซินขอเป็นตัวแทนคนทั้งกองทัพอันซี ขอบคุณพวกท่านทุกท่าน" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความจริงจัง "หากมิได้เห็นกับตาตนเอง ข้าคงไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าในโลกนี้จะมีเรื่องการข้ามผ่านกาลเวลานับพันปีอยู่จริง แต่วันนี้... ทั้งอานุภาพดั่งอสุนีบาต ทั้งอาวุธร้ายกาจที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน และความเจ็บปวดในแววตาของพวกท่าน ล้วนมิใช่เรื่องเสแสร้ง"

"ขอบคุณพวกท่านที่มาช่วยพวกเรา"

"ขอบคุณสหายร่วมรบในอีกหนึ่งพันปีให้หลัง ที่ยังไม่ลืมเลือนกองทหารโดดเดี่ยวเช่นพวกเรา"

การคำนับครั้งนี้ หนักแน่นปานหมื่นชั่ง

จางเฉียนได้สติเป็นคนแรก เขารีบถอดหมวกเกราะ ชุดเกราะเหล็กส่งเสียงดังเกรียวกราวขณะคุกเข่าลงข้างหนึ่ง "ขอบคุณเหล่าผู้กล้าทุกท่าน!"

ต่อด้วยคนที่สอง คนที่สาม... พลทหารเฒ่าเริ่มถอดหมวกเกราะออกมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วน้อมกายคำนับตามแม่ทัพของตน เสียงชุดเกราะกระทบกันดังกังวานระงมดั่งระลอกคลื่น

เหล่าพลทหารเฒ่าผู้มีใบหน้ากร้านแดดกร้านลมเงยหน้ามองกลุ่มของเจียงเย่ ความเคลือบแคลงในแววตาแปรเปลี่ยนเป็นประกายความหวังอันแรงกล้าไปนานแล้ว

"ท่านแม่ทัพรีบลุกขึ้นเถอะครับ! พวกผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น" เจียงเย่รีบก้าวไปข้างหน้าหมายจะประคองกัวซินขึ้น แต่กลับถูกมือที่แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กของแม่ทัพชรากดไว้

"การคำนับนี้ พวกท่านสมควรได้รับแล้ว" กัวซินยืดตัวขึ้น ในดวงตาราวกับมีเปลวเพลิงลุกโชน "ในเมื่อสวรรค์บัญชาให้พวกท่านมาที่นี่ เช่นนั้นข้ากัวซินขอสาบาน ณ ที่นี้ ว่าจะไม่ทำให้การเฝ้ารอคอยนับพันปีนี้สูญเปล่าเด็ดขาด!"

"จะไม่ทำให้การรอคอยสูญเปล่า!" เสียงแหบแห้งของเหล่าทหารเฒ่าดังขึ้นพร้อมเพรียงกัน ก้องสะท้อนอยู่ใต้แสงอัสดงอันเวิ้งว้างแห่งดินแดนประจิมเนิ่นนาน

หยางฟางแอบปาดน้ำตาที่หางตาเงียบๆ เลนส์แว่นกันแดดของเฉินเสวียหลินสะท้อนแสงสายัณห์สุดท้าย

ในช่วงเวลานี้ ถงอี้กับเหอสวี่พลันตระหนักรู้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

นี่ไม่ใช่เพียงการข้ามเวลาธรรมดา ไม่ใช่เพียงการมาเที่ยวชมเมืองโบราณที่สาบสูญไปเมื่อพันปีก่อน ทว่าคือการยื่นมือช่วยเหลือที่ข้ามผ่านกาลเวลานับพันปี

แสงตะวันสุดท้ายลับขอบฟ้าไปแล้ว คนทั้งกลุ่มเหยียบย่างใต้แสงจันทร์รำไรมุ่งหน้ากลับสู่จวนผู้ตรวจการมณฑลทหาร

กระท่อมดินสองฟากถนนเริ่มจุดตะเกียงสลัวขึ้นทีละหลัง ชาวบ้านที่ได้ยินเสียงฝีเท้าต่างค่อยๆ แง้มบานหน้าต่างออกอย่างระมัดระวัง โผล่หน้าออกมาร่วมครึ่งเพื่อชะเง้อมอง

"ท่านแม่ทัพกัว!" หญิงชราผู้โพกผ้าคลุมหัวสีซีดจางเกาะกำแพงดินเอ่ยเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ นิ้วมือผอมแห้งจับกรอบประตูแน่น "เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวเมื่อครู่ หรือว่าจะเป็นพวกถู่ปัว..."

ตอนที่กัวซินหันกลับมา ชุดเกราะสะท้อนแสงคบเพลิงเปล่งประกายอบอุ่น "ท่านยายโปรดวางใจ"

น้ำเสียงของแม่ทัพชรานุ่มนวลลงอย่างหาได้ยาก ริ้วรอยตรงหางตาคลายออก "มิใช่พวกโจรชั่วถู่ปัวมารุกรานหรอก"

หญิงชราถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เส้นประสาทที่ตึงเครียดพลันผ่อนคลายลง

ตามรอยแยกหน้าต่างของกระท่อมดินรอบด้าน ปรากฏใบหน้ากร้านโลกกร้านลมผุดขึ้นมาทีละใบหน้า หัวไหล่ที่เกร็งแน่นค่อยๆ คลายลง

ทว่าเมื่อสายตาของพวกเขาจับจ้องมายังกลุ่มของเจียงเย่ ในแววตาก็ผุดความฉงนสงสัยขึ้นมาอีกครา

ยามเข้าเมือง เหล่าทหารหาญแห่งอันซียังคงตั้งแง่ระแวดระวังคนทั้งหกนี้อยู่เลย แต่เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน ท่าทีของเหล่าทหารอันซีที่มีต่อคนนอกในชุดประหลาดทั้งหกคนนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ยามเดินเคียงข้างกัน ท่าทางนอบน้อมอย่างเห็นได้ชัด แม้กระทั่งตอนที่แม่ทัพกัวสนทนาด้วย บนใบหน้ายังแต้มรอยยิ้มอันอ่อนโยน

ชาวบ้านสบตากันด้วยความงุนงง ทว่าไม่มีผู้ใดส่งเสียงถาม เพียงแต่ทอดสายตามองสลับไปมาระหว่างทหารและแขกผู้มาเยือน

ลมราตรีพัดพาเม็ดทรายละเอียดกวาดผ่านกำแพงเมือง ส่งเสียงหวีดหวิวแผ่วเบา

ภายในจวนจุดคบเพลิงสว่างไสวไว้ตั้งแต่นานแล้ว แสงไฟที่ไหวระริกทอดเงาของทุกคนทอดยาว

"ท่านแม่ทัพครับ ยังมีของไม่กี่อย่างสุดท้ายที่ยังไม่ได้..." เจียงเย่เพิ่งจะอ้าปากพูด ก็ถูกกัวซินยกมือห้ามไว้

แววตาของแม่ทัพชราเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนที่หาได้ยาก "ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอก พวกท่านตรากตรำมาทั้งวัน ข้าวร้อนๆ สักคำก็ยังไม่ได้ตกถึงท้องเลย"

เขาหันไปสั่งการทหารคนสนิท "ไปเตรียมสำรับกับข้าว แล้วไปเอาเหล้าองุ่นกุยจือไหที่อยู่ในห้องใต้ดินมาด้วย"

เจียงเย่ถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าท้องไส้ตนเองเริ่มส่งเสียงประท้วงด้วยความหิวโหยตั้งนานแล้ว

ท้องของหวังเจิ้งชิงถึงกับส่งเสียง 'โครก' ออกมาประจวบเหมาะพอดี ทำเอาทหารเฝ้าด่านหนุ่มๆ สองสามคนต้องเอามือปิดปากแอบหัวเราะ

ไม่นานนัก เหล่าทหารคนสนิทก็ยกโต๊ะเตี้ยสองสามตัวมาจัดวางไว้กลางลานเรือน

แป้งนานหูบิ่งร้อนๆ เนื้อแพะย่างสีเหลืองทอง และข้าวคลุกมือหอมหวานกลิ่นพุทราทรายทยอยยกมาเสิร์ฟ

ยามที่ไวน์องุ่นซึ่งถูกผนึกฝุ่นเกาะมาเนิ่นนานหลายปีถูกเปิดออก กลิ่นหอมเข้มข้นของสุราก็ตลบอบอวลไปทั่วทันที

อาหารเลิศรสอุดมสมบูรณ์เยี่ยงนี้ไม่ได้ปรากฏในจวนผู้ตรวจการมานานมากแล้ว แต่วันนี้เพราะการมาเยือนของพวกเจียงเย่ พวกเขาจึงงัดเอาอาหารชั้นยอดและสุราเลิศรสที่เก็บซ่อนก้นหีบออกมาเสิร์ฟ เพื่อรับรองพี่น้องร่วมรบจากพันปีให้หลัง

กัวซินรินสุราใส่ชามให้ทุกคนด้วยตัวเอง "นี่คือสุราเลิศรสที่กุยจือส่งส่วยมาเมื่อยี่สิบปีก่อน ข้าตัดใจดื่มไม่ลงมาตลอด"

น้ำสุราสีม่วงอมแดงกระเพื่อมไหวในชามดินเผา สะท้อนแสงเปลวไฟที่ริบหรี่วูบวาบ

"แต่วันนี้ นับว่าคุ้มค่ายิ่ง"

ครั้นสุราผ่านไปสามจอก บรรยากาศก็เริ่มคึกคักขึ้นเป็นลำดับ

เหล่าทหารเฒ่าพากันล้อมรอบพวกเจียงเย่ แย่งกันซักถามเรื่องราวในอีกพันปีข้างหน้ากันเจื้อยแจ้ว

เฉินเสวียหลินถูกทหารเฝ้าด่านหนุ่มๆ สองสามคนรุมตอมไม่ปล่อย จู่ๆ ก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย "จะเปิดของดีให้ดู"

ว่าพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากอกเสื้อ เหล่าแม่ทัพนายกองและทหารรอบข้างต่างแสดงสีหน้าใคร่รู้สงสัย

"นี่คือสิ่งใดรึ" นายกองเคราดกหน้าดุคนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ ยื่นนิ้วจิ้มหน้าจออันเรียบเนียนอย่างระมัดระวัง

เฉินเสวียหลินกดปุ่มเปิดเครื่อง หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาในพริบตา เรียกเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงจากคนรอบข้างระงม

"นี่มิใช่ไข่มุกราตรีหรอกรึ" ทหารเฒ่านายหนึ่งถามด้วยความสงสัย

"เจ้านี่เจ๋งกว่าไข่มุกราตรีตั้งเยอะครับ" เฉินเสวียหลินยิ้มพลางกดเข้าแกลเลอรีรูปภาพ เลื่อนหาวิดีโอที่เคยโหลดเก็บไว้ดูเล่นตอนว่างๆ

ครั้นภาพตึกรามบ้านช่องสูงตระหง่านและแสงสีการจราจรอันขวักไขว่ของมหานครยุคปัจจุบันปรากฏบนหน้าจอ เหล่าทหารที่มุงดูต่างก็พากันอุทานด้วยความอัศจรรย์ใจระงมไม่ขาดสาย

"สวรรค์เอ๋ย! ไฉนตึกนั่นถึงได้สูงปานนั้นเล่า เป็นที่อยู่ของพวกเทพเซียนหรืออย่างไร"

"นั่นมันตัวอะไร เหตุใดจึงวิ่งได้เร็วเช่นนี้ ชั่วพริบตาเดียวก็แล่นผ่านหน้าไปแล้ว"

"คนบนถนนพวกนั้นสวมใส่เสื้อผ้าอะไรกัน ลวดลายฉูดฉาดไปหมด... แม่นางผู้นั้นไฉนถึงแต่งตัวน้อยชิ้นยิ่งกว่าแม่นางน้อยต้าถังบ้านเราเสียอีก"

เจียงเย่สังเกตเห็นสายตาอยากรู้อยากเห็นของแม่ทัพกัวที่ทอดมองมา จึงหยิบโทรศัพท์มือถือของตนเองออกมา ยื่นให้กัวซินที่นั่งประจำตำแหน่งประธานมาโดยตลอด "ท่านแม่ทัพลองดูหน่อยไหมครับ"

กัวซินรับ 'ก้อนเหล็ก' ผิวเรียบเนียนนี้มา สัมผัสให้ความรู้สึกเย็นเยียบ ลื่นมือเป็นอย่างยิ่ง ลื่นเสียยิ่งกว่าผ้าไหมชั้นเลิศเสียอีก

พวกจางเฉียนและนายทหารอีกสองสามคนต่างก็สงสัยใคร่รู้ จึงพากันขยับล้อมเข้ามา ยื่นศีรษะมาสุมรวมกัน จ้องมองหน้าจอตาไม่กะพริบ

เจียงเย่กดเปิดวิดีโอมุมสูงจากโดรน

ครั้นภาพทัศนียภาพมุมสูงทั่วทั้งเมืองปรากฏขึ้น เหล่านายพลผู้ผ่านศึกสงครามมานับร้อยสมรภูมิต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงพร้อมกัน

เมื่อภาพตัดสลับไปยังนครต้าถังราตรีไร้หลับ จางเฉียนก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ "นี่... นี่คือฉางอันรึ ดูไปแล้วคล้ายคลึงอยู่บ้าง แต่ก็มีส่วนที่ไม่เหมือนอยู่ด้วย"

"ใช่ และก็ไม่ใช่ครับ" เจียงเย่เอ่ยเสียงเบา "นี่คือนครฉางอันจำลองที่คนยุคปัจจุบันอย่างพวกเราสร้างขึ้นมาเลียนแบบในอีกหนึ่งพันปีให้หลัง"

ภาพเปลี่ยนไปอีกครา สะพานยกระดับคดเคี้ยวเลี้ยวลดดั่งมังกรยักษ์ แสงไฟนีออนย้อมผืนฟ้ายามราตรีให้กลายเป็นหลากสีสัน รถไฟความเร็วสูงแล่นพาดผ่านทุ่งกว้างประหนึ่งสายฟ้าสีเงินยวง