ตอนที่ 68 แสงอัสดงก้องกังวาน

"จำไว้นะครับ" เจียงเย่ชี้ไปที่ผิวหน้าคอนกรีตที่ยังเปียกชื้นพลางเน้นย้ำ "ก่อนจะแข็งตัวสมบูรณ์ ห้ามเหยียบลงไปเด็ดขาด หลังจากเริ่มแข็งตัวขั้นต้นแล้วค่อยเริ่มรดน้ำบ่มคอนกรีต ทางที่ดีควรใช้กระสอบป่านเปียกคลุมพื้นผิวไว้"

คอนกรีตต้องใช้เวลาในการแข็งตัว พวกเขาจึงยังไม่ได้เห็นสภาพตอนเริ่มแข็งตัวขั้นต้น

อาศัยจังหวะที่แสงอัสดงยามเย็นยังคงอยู่ ในที่สุดเจียงเย่ก็เอื้อมมือไปยังสิ่งของที่อันตรายที่สุดในบรรดาสิ่งของที่พวกเขานำมาในครั้งนี้

ขณะที่แม่ทัพกัวสั่งการให้คนเฝ้าบล็อกคอนกรีตเอาไว้ เจียงเย่กับหวังเจิ้งชิงก็ได้เอื้อมมือไปยังหีบเหล็กที่ติดป้าย 'วัตถุไวไฟและระเบิดได้'

เมื่อหยางฟาง เฉินเสวียหลิน ถงอี้ และเหอสวี่ ทั้งสี่คนเห็นสิ่งนั้น ในแววตาก็พลันลุกโชนไปด้วยประกายเร่าร้อน

เมื่อมีอาวุธที่มีอานุภาพทำลายล้างมหาศาลนี้อยู่ จะช่วยชีวิตลูกหลานชาวอันซีได้มากเพียงใด จะช่วยลดการหลั่งเลือดเนื้อของเหล่าทหารหาญได้มากเพียงไหน

สายตาของกัวซินทอดมองตามการเคลื่อนไหวของคนทั้งสองไปยังหีบเหล็ก

ทหารเฒ่าอันซีหลายนายที่ช่วยขนย้าย เมื่อเห็นว่าเป็นสิ่งนี้ ก็นึกถึงคำเตือนของพ่อหนุ่มคนนั้นก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ ที่บอกว่าสิ่งนี้อันตรายยิ่งนัก สามารถคร่าชีวิตคนได้ในชั่วพริบตา

พวกเขาจึงให้ความสนใจกับสิ่งนี้เป็นพิเศษ และในยามนี้ ในที่สุดก็จะได้เห็นว่าสิ่งของชิ้นเล็กๆ จะคร่าชีวิตคนได้อย่างไร

หวังเจิ้งชิงย่อตัวลง ปลดซีลตะกั่วออกอย่างชำนาญ พริบตาที่ฝาหีบถูกเปิดออก ก็เผยให้เห็นวัตถุทรงก้อนสี่เหลี่ยมที่เรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบด้านใน ดินระเบิดทางทหารถูกห่อหุ้มด้วยกระดาษกันความชื้นอย่างมิดชิด สายชนวนม้วนขดเป็นระเบียบอยู่ด้านข้าง

"ท่านแม่ทัพกัว เมื่อครู่นี้ที่นำเสนอไปคือสิ่งของสำหรับรักษาเมือง แต่สิ่งนี้สามารถช่วยให้ทหารหาญอันซีบุกทะลวงตีเมืองได้ขอรับ"

"โอ้" กัวซินรู้สึกสนใจเป็นอย่างยิ่ง "ใช้งานอย่างไรหรือ"

เจียงเย่กวาดตามองลานเรือนรอบหนึ่ง "ท่านแม่ทัพพอจะหาสถานที่โล่งกว้างที่ห่างไกลจากบ้านเรือนราษฎรได้หรือไม่ สิ่งนี้มีอานุภาพรุนแรงอย่างยิ่ง หากประมาทเลินเล่อแม้เพียงนิด เบาสุดก็บาดเจ็บพิการ หนักสุดอาจถึงขั้นเสียชีวิต"

เมื่อเห็นเจียงเย่กล่าวว่าร้ายแรงถึงเพียงนี้ กัวซินย่อมไม่กล้าประมาท

เหล่าทหารอันซีโดยรอบเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ่งเกิดความอยากรู้อยากเห็นในสิ่งของที่อยู่ในหีบเหล็กมากขึ้นไปอีก

จางเฉียนก้าวขึ้นมาข้างหน้า "ท่านแม่ทัพ มิสู้ย้ายไปที่ป้อมร้างทางทิศตะวันตกของเมืองเถิดขอรับ ที่นั่นโล่งกว้าง ทั้งยังอยู่ห่างไกลจากบ้านเรือนราษฎร"

กัวซินพยักหน้าเล็กน้อย

คนกลุ่มหนึ่งจึงมุ่งหน้าไปยังป้อมร้างทางทิศตะวันตกของเมือง ส่วนสิ่งของที่วางอยู่ในลานเรือนก็มีคนคอยเฝ้าเอาไว้

ยามสนธยาค่อยๆ โรยตัว ค่ายทหารร้างทางทิศตะวันตกของเมืองดูเวิ้งว้างเปล่าเปลี่ยวเป็นพิเศษภายใต้แสงอาทิตย์อัสดง

ท่ามกลางซากปรักหักพัง สายลมพัดหอบเอาฝุ่นทรายหวีดหวิวผ่านไป ราวกับกำลังบอกเล่าถึงไฟสงครามที่ดินแดนผืนนี้เคยพานพบมา

เจียงเย่กับหวังเจิ้งชิงเลือกกำแพงดินที่พังทลายไปครึ่งหนึ่งเป็นเป้าหมาย แล้ววางห่อดินระเบิดไว้ที่ฐานกำแพงอย่างระมัดระวัง

หวังเจิ้งชิงตรวจสอบสายชนวนอย่างชำนาญเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีข้อผิดพลาด จากนั้นจึงส่งสัญญาณให้พวกกัวซินถอยหลังไป

"ท่านแม่ทัพ ทุกท่าน โปรดถอยไปห้าสิบก้าวแล้วอุดหูไว้ด้วยขอรับ" เจียงเย่กล่าวเสียงขรึม

แม้กัวซินจะสงสัย แต่ก็ยังคงยกมือส่งสัญญาณให้ทหารคนสนิทถอยออกไป

เหล่าทหารอันซีต่างพากันถอยไปยังระยะปลอดภัย แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ห่อวัตถุลึกลับนั้นเขม็ง

หวังเจิ้งชิงหยิบไฟแช็กออกมา เปลวไฟวูบไหว จุดสายชนวนอย่างชำนาญ

"ชี่—" สายชนวนพลันแตกประกายไฟและลุกไหม้อย่างรวดเร็ว พุ่งปราดไปยังห่อดินระเบิดประหนึ่งอสรพิษเพลิง

หวังเจิ้งชิงวิ่งกลับมาทางเจียงเย่อย่างรวดเร็ว และเมื่อเขามาถึงระยะปลอดภัย

"ตูม——!!!"

ในชั่วพริบตานั้น เสียงกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นก็ฉีกกระชากความเงียบสงัดยามพลบค่ำจนขาดวิ่น

กำแพงดินพังทลายลงมาเสียงดังสนั่นท่ามกลางแรงระเบิดอันรุนแรง เศษหินปลิวกระจาย ฝุ่นควันพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แม้แต่ผืนดินก็ดูเหมือนจะสั่นสะเทือนไปชั่วขณะ

คลื่นกระแทกพัดซัดกระหน่ำเข้ามา แม้จะยืนอยู่ไกล แต่พวกกัวซินก็ยังสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่ปะทะใบหน้า ในหูมีเสียงวิ้งก้องอื้ออึง

"นี่มัน..." จางเฉียนเบิกตากว้าง น้ำเสียงแทบจะถูกกลืนหายไปในแรงสั่นสะเทือนที่หลงเหลืออยู่

ดวงตาคมกริบของกัวซินจับจ้องไปยังศูนย์กลางการระเบิดเขม็ง กำแพงดินที่เดิมทีแข็งแกร่งได้กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว ฝุ่นควันตลบอบอวล ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นดินปืนฉุนกึก

แผงอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ในแววตามีทั้งความตกตะลึง และความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่งที่ไม่อาจซ่อนเร้น

ชาวบ้านในเมืองก็แตกตื่นตกใจกับเสียงดังสนั่นที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้เช่นกัน หลายคนวิ่งออกจากบ้านอย่างตื่นตระหนก พลางมองไปยังทิศตะวันตกของเมืองด้วยสายตากังวล

และในเวลานี้ ภายใต้ความสลัวรางยามสนธยา ฝุ่นควันจากการระเบิดค่อยๆ จางหายไป บริเวณโดยรอบตกอยู่ในความเงียบงันชั่วครู่

เหล่าทหารเฒ่าอันซีที่ติดตามกัวซินกรำศึกมานานหลายสิบปียังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ ความตกตะลึงบนใบหน้ายังไม่ทันจางหาย ทว่าในแววตากลับเปล่งประกายความรู้สึกอันซับซ้อนออกมาแล้ว

พวกเขามองดูกำแพงดินที่ถูกถล่มราบเป็นหน้ากลองนั้น ทีแรกไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นมุมปากก็กระตุกเบาๆ เผยสีหน้าแทบจะลิงโลดออกมา

หากในอดีตมีสิ่งนี้ จะมีเมืองที่ยืนหยัดสู้ตายสักกี่แห่งที่ไม่ต้องแตกพ่าย?

จะมีพี่น้องร่วมศึกสักกี่นายที่ไม่ต้องเอาเลือดเนื้อไปถมห่าธนูของศัตรู?

ทว่าความปีตินี้คงอยู่เพียงชั่วครู่

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่ขอบตาแดงก่ำ จากนั้นก็หนึ่งคน สองคน... ทหารเฒ่าจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างก้มหน้าลง ฝ่ามือหยาบกร้านกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

พวกเขานึกถึงเหล่าพี่น้องที่ล้มลงใต้กำแพงเมืองตลอดกาล

มีคนถูกหินกลิ้งทับจนจำเค้าเดิมไม่ได้ มีคนถูกยิงพรุนหลายดอกแต่ยังคงดันประตูปิดเมืองไว้จนตัวตาย มีคนยอมกอดศัตรูกระโดดลงจากหอสังเกตการณ์เพื่อจุดน้ำมันเพลิงถังสุดท้าย...

ยิ่งไปกว่านั้น บางคนยังนึกถึงลูกชายของตัวเอง

ทหารเฒ่าผมเผ้าและเคราขาวโพลนคนหนึ่งพลันทรุดนั่งลง คว้าดินไหม้เกรียมขึ้นมาหนึ่งกำมือ ในลำคอเปล่งเสียงสะอื้นไห้อย่างเก็บกด

ลูกชายคนเดียวของเขาตายอยู่นอกเมืองซูเล่อเมื่อปีก่อน ถูกทหารม้าเหล็กของพวกถู่ปัวเหยียบย่ำจนทรวงอกแหลกสลาย

หากตอนนั้นมีเสียงกึกก้องเช่นนี้ได้... หากตอนนั้น...

ลมราตรีหวีดหวิว พัดพาฝุ่นทรายเสียดสีผ่านชุดเกราะของทุกคน

กัวซินยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ได้เร่งเร้า และไม่ได้ปลอบประโลม

เขาเพียงแต่มองเหล่าทหารเฒ่าที่ติดตามตนมาครึ่งค่อนชีวิตเหล่านี้อย่างเงียบงัน มองดูไหล่ที่สั่นเทาและขอบตาที่แดงก่ำของพวกเขา

เขารู้ดีว่า ณ เวลานี้ ถ้อยคำใดๆ ล้วนไร้น้ำหนัก

นายกองหน้าบากคนหนึ่งปาดหน้าอย่างแรง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ท่านแม่ทัพ... หากเร็วกว่านี้สักยี่สิบปี..."

เขาพูดไม่จบ

แต่ทุกคนในที่นั้นต่างเข้าใจความหมายที่ค้างคาอยู่นั้นดี

หากเมื่อยี่สิบปีก่อนมีสิ่งนี้ สี่หัวเมืองอันซีคงไม่กลายเป็นเมืองโดดเดี่ยว นายทหารสามหมื่นนายคงไม่เหลือเพียงคนผมขาวโพลนไม่กี่พันคนเช่นนี้

กัวซินค่อยๆ หลับตาลง ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็คมกริบดั่งมีดดาบ "ตอนนี้ก็ยังไม่สาย"

เจียงเย่ยืนอยู่กับที่ รู้สึกเพียงว่าหน้าอกคล้ายมีหินก้อนมหึมากดทับ หายใจติดขัดไปหมด

เขาเอียงศีรษะ ชำเลืองมองหวังเจิ้งชิง คนที่สุขุมที่สุดในกลุ่ม บัดนี้เม้มริมฝีปากแน่น แนวกรามเกร็งตึงเป็นสันคม

หยางฟางเบือนหน้าหนี ยกมือขึ้นขยี้หางตาอย่างแรง

เฉินเสวียหลินก้มหน้า เลนส์แว่นตามีฝ้าไอน้ำจับบางๆ

ปกติเขาเป็นคนมีเหตุผล แต่เวลานี้กลับอดคิดไม่ได้ว่า หากการศึกรักษาเมืองอันโหดร้ายในหนังสือประวัติศาสตร์เหล่านั้นมีอาวุธเช่นนี้ได้... หากว่า...

ถงอี้กำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนลึก

เหอสวี่ทนไม่ไหวจนส่งเสียงสะอื้นออกมา

เขารีบยกมือขึ้นเช็ด ทว่ายิ่งเช็ดก็ยิ่งเปียกชุ่ม

กัวซินค่อยๆ กวาดสายตามองเหล่านายทหารใต้บังคับบัญชา แสงอัสดงสีแดงฉานฉาบชุดเกราะด่างพร้อยให้กลายเป็นสีเลือด

เขากำหมัดแน่น ข้อต่อส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ น้ำเสียงเย็นยะเยียบราวกับลมเหนือแห่งทะเลทราย "ได้สิ่งศักดิ์สิทธิ์นี้มา จักต้องให้สุนัขป่าถู่ปัวชดใช้หนี้เลือดด้วยเลือด!"

สี่คำสุดท้ายเน้นเสียงหนักแน่นยิ่งนัก ราวกับแฝงความเคียดแค้นที่สะสมมาตลอดทั้งยี่สิบห้าปี

เหล่าทหารหาญต่างกำด้ามดาบแน่นโดยพร้อมเพรียงกัน

ทหารเฒ่าเหล่านี้ที่สูญเสียสหายศึกไปในการรักษาเมืองครั้งแล้วครั้งเล่า แววตาลุกโชนด้วยเพลิงแค้นอันน่าสะพรึงกลัว