ตอนที่ 67 ยกย่องดั่งแขกคนสำคัญ

"นี่... นี่มัน..." น้ำเสียงของจางเฉียนสั่นเครือ เขาอดไม่ได้ที่จะลดกล้องส่องทางไกลลง มองไปยังกำแพงเมือง แล้วยกขึ้นส่องใหม่อีกครั้ง ทำซ้ำไปมาเช่นนี้อยู่หลายหนเพื่อความแน่ใจ

กัวซินและเหล่าพลทหารเฒ่าอันซีต่างสังเกตเห็นความผิดปกติของรองแม่ทัพ ต่างพากันสงสัยใคร่รู้ว่าเขาเห็นสิ่งใดกันแน่ ถึงได้เก็บอาการไม่อยู่ถึงเพียงนี้

"รองแม่ทัพจาง" กัวซินเอ่ยปาก

เสียงเรียกนี้ดึงให้จางเฉียนที่กำลังตกอยู่ในความตื่นตะลึงได้สติกลับมา

เขาหันหน้าไปมองท่านแม่ทัพใหญ่ ขอบตาแดงระเรื่อ "ท่านแม่ทัพ สิ่งนี้... สิ่งนี้ดึงภาพทิวทัศน์ที่อยู่ไกลออกไปนับพันก้าวมาอยู่ตรงหน้าได้!"

เสียงของจางเฉียนสะอื้นตัน "หาก... หากในอดีตพวกเรามีสิ่งนี้ละก็..."

นิ้วมือของเขากำกระบอกกล้องไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

ทุกคนต่างมองเห็นว่าไหล่ของรองแม่ทัพผู้ผ่านศึกมาโชกโชนผู้นี้กำลังสั่นเทาเบาๆ

ความโหดเหี้ยมตอนที่ถูกพวกถู่ปัวลอบโจมตียามค่ำคืน เหล่าทหารยามที่ต้องเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ เพราะมองสถานการณ์ศัตรูไม่ชัดเจน ภาพความทรงจำอันเปื้อนเลือดเหล่านั้นผุดวาบขึ้นมาในหัวของเขาทีละฉาก

กัวซินสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที เขายื่นมือออกไปรับกล้องส่องทางไกลมา

ครั้นดวงตาฝ้าฟางของแม่ทัพเฒ่าแนบเข้ากับช่องมองภาพ มือที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่นของเขาก็พลันกระตุกสั่น

ลวดลายของอิฐหินบนกำแพงเมืองที่อยู่ไกลออกไปมองเห็นได้ชัดเจน แม้แต่วัชพืชที่งอกอยู่ตามซอกก็ยังประจักษ์แก่สายตา และที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือ ทหารบนหอสังเกตการณ์กำลังขยี้ตาหาวอยู่ รายละเอียดเช่นนี้ในยามปกติไม่มีทางมองเห็นได้อย่างแน่นอน

"สวรรค์คุ้มครองต้าถัง" ยามที่กัวซินลดกล้องส่องทางไกลลง เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบจับใจความไม่ได้

มือของแม่ทัพเฒ่าลูบไล้ไปตามตัวกล้องเบาๆ ราวกับกำลังสัมผัสยอดศาสตราวุธวิเศษ

แววตาที่เขามองไปยังเจียงเย่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สายตานั้นผสมปนเปไปด้วยความตกตะลึง ซาบซึ้งใจ และยังมีความยำเกรงที่ยากจะอธิบายแฝงอยู่อีกส่วนหนึ่ง

แม้เหล่าพลทหารเฒ่าอันซีโดยรอบจะอยากรู้อยากเห็นจนคันยุบยิบในใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าก้าวขึ้นมาโดยพลการ

หวังเจิ้งชิงมองออกถึงความปรารถนาในแววตาของเหล่าทหารเฒ่า จึงหันกลับไปหยิบกล้องส่องทางไกลออกมาจากกล่องอีกหลายอันทันที เขายื่นกล้องตัวหนึ่งไปตรงหน้าพลทหารเฒ่าอันซีที่อยู่ใกล้ที่สุด "ท่านก็ลองดูสิครับ"

เฉินเสวียหลิน ถงอี้ และเหอสวี่เข้าใจเจตนาทันที ต่างพากันหยิบกล้องส่องทางไกลไปแจกจ่ายให้แก่เหล่าขุนศึกและพลทหารโดยรอบ

ทั้งสามคนคอยแนะนำอย่างใจเย็น "จับแบบนี้ครับ... แนบตาไว้ตรงนี้ ใช่ครับ ค่อยๆ ปรับดู"

ทหารเฒ่าที่รับกล้องส่องทางไกลไปเป็นคนแรกยกช่องมองภาพขึ้นแนบตาขวาด้วยมืออันสั่นเทา

ครั้นเขามองเห็นลวดลายของอิฐหินทุกก้อนบนกำแพงเมืองได้อย่างชัดเจน ริมฝีปากที่แห้งผากก็สั่นระริกอย่างรุนแรง "ชะ... ชัดเหมือนอยู่ตรงหน้าเลย!"

เขาลดกล้องส่องทางไกลลงอย่างแรง ในดวงตามีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ "หากในอดีตมีของสิ่งนี้ละก็ ลูกข้าก็คงไม่..."

ทหารเฒ่าผมขาวโพลนอีกคนเมื่อรับกล้องส่องทางไกลมา ก็กุมของในมือไว้อย่างระมัดระวัง

ครั้นเขามองไปยังหอสัญญาณควันไฟที่อยู่ไกลลิบ และมองเห็นใบหน้าของพลทหารบนหอได้อย่างชัดเจน ก็แหงนหน้ากู่ร้องด้วยความยินดีล้นพ้น "สวรรค์คุ้มครองต้าถัง!"

ในไม่ช้า เสียงร้องอุทานด้วยความตื่นเต้นก็ดังระงมขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่าก้องทั่วลานเรือน

"ข้าเห็นธงบนหอสัญญาณควันไฟแห่งที่สามแล้ว! แม้แต่รอยขาดตรงมุมธงยังเห็นชัดแจ๋ว!"

"นั่น... นั่นมันยอดเจดีย์ ข้าเห็นนกกระจอกทะเลทรายบนยอดเจดีย์ด้วย"

"เสี่ยวจ้าวบนหอสังเกตการณ์กำลังแทะขนมเปี๊ยะอยู่!"

กัวซินมองดูเหล่าทหารเฒ่าที่ตื่นเต้นดีใจราวกับเด็กๆ มุมปากใต้หนวดเคราสีขาวพลันยกขึ้นเล็กน้อย

เจียงเย่มองดูท่าทางตื่นเต้นของเหล่าแม่ทัพนายกองและทหารแห่งกองทัพอันซี มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาหันไปหากัวซิน "ท่านแม่ทัพกัว สิ่งนี้สามารถใช้งานในเวลากลางคืนได้เช่นกัน รอให้ฟ้ามืดลง ทุกท่านลองดูอีกรอบ ก็จะทราบว่าสิ่งที่ผมพูดมิใช่เรื่องเท็จ"

กัวซินได้ยินเช่นนั้น แววตาก็ฉายประกายไม่อยากจะเชื่อออกมา "ยามราตรีก็มองเห็นสิ่งต่างๆ ได้หรือ"

พลทหารเฒ่าอันซีทุกคนหันขวับไปมองเจียงเย่พร้อมกัน บนใบหน้าที่กรำศึกและลมแดดลมฝนล้วนเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ

"หาก... หากศึกกลางคืนมองเห็นศัตรูได้..." จางเฉียนก้าวพรวดไปข้างหน้า ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น "หากไร้แสงจันทร์ สิ่งนี้จะช่วยให้พวกเรามองเห็นความเคลื่อนไหวของพวกถู่ปัวได้ชัดเจนหรือไม่"

"ได้ครับ" เจียงเย่พยักหน้า "แม้จะไม่ชัดเจนเท่าเวลากลางวัน แต่เงาคนตะคุ่มๆ ในระยะร้อยก้าวก็ยังพอจำแนกออกได้"

ทั่วทั้งลานเรือนพลันบังเกิดเสียงสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงดังขึ้นระงม

ทหารเฒ่าหลายคนลูบคลำกล้องส่องทางไกลในมือไปมาโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังประคองของล้ำค่าหายากในใต้หล้า

มีบางคนเริ่มคำนวณเสียงเบาว่า หากหอสังเกตการณ์ทุกแห่งมีสิ่งนี้ประจำการ ทหารที่เข้าเวรยามค่ำคืนคงลดการบาดเจ็บล้มตายลงได้อย่างน้อยถึงสามส่วน

กัวซินหันไปมองกลุ่มของเจียงเย่

หากสิ่งที่เขาพูดไม่เกินจริงไปนัก ก็อย่าเพิ่งเอ่ยถึงแป้งสาลีขาวบริสุทธิ์ ข้าวสาร น้ำตาล หรือเกลือพวกนั้นเลย เพียงแค่ของสิ่งนี้อย่างเดียว ก็เพียงพอให้กองทัพอันซีทั้งกองทัพยกย่องพวกเขาเป็นแขกผู้มีเกียรติสูงสุดแล้ว

ขณะที่กองทัพอันซีกำลังจมอยู่ในความยินดีปรีดาที่ได้กล้องส่องทางไกล เจียงเย่ก็ค้อมตัวลง ลากกระสอบสานสีเทามอมแมมใบหนึ่งออกมาจากชั้นล่างสุด ด้านบนพิมพ์ตัวหนังสือชัดเจนว่า "ปูนซีเมนต์ XXX"

เฉินเสวียหลิน ถงอี้ และคนอื่นๆ ต่างสบสายตากันอย่างรู้กัน

ก่อนหน้านี้ตอนขนถ่ายเสบียงพวกเขาก็สังเกตเห็นปูนซีเมนต์ไม่กี่กระสอบนี้แล้ว ตอนนั้นยังสงสัยอยู่เลยว่าเจียงเย่จะเอาของพรรค์นี้มาทำไม

บัดนี้พอมองดูรอยโหว่บนกำแพงเมืองกุยจือที่อาศัยเพียงเศษหินกับโคลนโปะซ่อมแซมไว้ชั่วคราว จึงเข้าใจเจตนาของเจียงเย่ขึ้นมาทันที

"สิ่งนี้เรียกว่า 'ปูนซีเมนต์' ครับ" เจียงเย่ตบกระสอบสานเบาๆ ฝุ่นผงสีเทาลอยฟุ้งออกมาตามรอยตะเข็บปากถุง "เมื่อผสมกับน้ำ ทราย และหินแล้ว สามารถนำไปก่อกำแพงเมืองได้ แข็งแกร่งดั่งหินผา"

กัวซินก้าวขึ้นมาข้างหน้า ใช้นิ้วบี้หยิบผงสีเทาขึ้นมาหยิบมือหนึ่ง

ผงสีเทาที่ดูธรรมดานี้ มีส่วนคล้ายกับปูนขาวที่พบเห็นได้ทั่วไปในดินแดนประจิมอยู่บ้าง ทว่ากลับละเอียดเนียนมือกว่ามาก

หลังจากได้ประจักษ์กับแป้งสาลีขาวดั่งหิมะ เกลือบริสุทธิ์ กล้องส่องทางไกล และข้าวของต่างๆ ที่เจียงเย่นำมา เขาย่อมไม่สบประมาทของตรงหน้านี้อย่างแน่นอน

จางเฉียนถามอย่างร้อนรน "สิ่งนี้ใช้สร้างกำแพงเมืองได้จริงหรือ ต้องนำไปใช้อย่างไร"

เหล่าทหารเฒ่าอันซีรอบข้างต่างก็ชะเง้อคอมอง ดูถุงของที่หน้าตาแสนธรรมดาตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หลังจากได้เห็นความมหัศจรรย์ของกล้องส่องทางไกลแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลนข้าวของที่พวกเขานำมาอีกเลย

เจียงเย่แก้ปากถุงออกเพื่อให้ทุกคนมองเห็นชัดๆ "ใช้ปูนซีเมนต์หนึ่งส่วน ใส่ทรายละเอียด เศษหิน แล้วผสมน้ำคนให้เข้ากัน วันแรกจะเริ่มแข็งตัว พอบ่มคอนกรีตครบเจ็ดวัน ก็จะแข็งแกร่งดุจศิลาเหล็กครับ"

ปูนซีเมนต์ไม่กี่กระสอบที่เขานำมาคราวนี้ ย่อมไม่พอกับความต้องการของกองทัพอันซีอย่างแน่นอน ทว่าไม่เป็นไร เพราะเขาได้รวบรวมขั้นตอนกรรมวิธีการผลิตปูนซีเมนต์เอาไว้แล้ว แถมยังเป็นวิธีพื้นบ้านและดั้งเดิมที่สุดอีกด้วย

เขาเคยค้นคว้าข้อมูลมาแล้วว่าแถบกุยจือมีวัตถุดิบสำหรับผลิตปูนซีเมนต์อยู่ จึงได้นำทั้งปูนซีเมนต์และวิธีทำติดตัวมาด้วยพร้อมกัน

สิ่งที่ต้องทำในตอนนี้คือทำให้กองทัพอันซีเข้าใจถึงประโยชน์ของปูนซีเมนต์ จากนั้นพวกเขาก็จะสามารถผลิตใช้เองได้พึ่งพาตนเองได้ นี่จึงจะเป็นแผนการระยะยาวที่แท้จริง

"เจ็ดวันรึ!" จางเฉียนประหลาดใจ

เขาเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้างแนวป้องกันเมืองมานานหลายปี ย่อมรู้ดีที่สุดว่ากำแพงดินอัดทั่วไปต้องใช้เวลาแรมเดือนจึงจะแข็งแกร่งแน่นหนา

หากสิ่งนี้เป็นจริงดั่งที่เจียงเย่ว่าไว้...

กัวซินหันไปสั่งทหารคนสนิทข้างกาย "เอาน้ำมา! ไปเอาทรายกับหินมา!"

ทหารกองทัพอันซีหลายนายรีบไปหาทรายละเอียด เศษหิน และน้ำสะอาดมาอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งเก็บกวาดลานเรือนให้เป็นพื้นที่ราบเรียบโล่งกว้างแปลงหนึ่ง

เจียงเย่พับแขนเสื้อขึ้น เริ่มผสมตามอัตราส่วนที่เถ้าแก่ร้านบอกมา

เขาเทปูนซีเมนต์ออกมากองหนึ่งก่อน จากนั้นจึงทยอยใส่ทรายละเอียดและเศษหินตามลำดับ

"ต้องค่อยๆ เติมน้ำนะครับ" เจียงเย่ใช้ท่อนไม้คนไปพลาง อธิบายเคล็ดลับขั้นตอนต่างๆ ไปพลาง

หวังเจิ้งชิงก้าวเข้ามาช่วย สองคนร่วมแรงกันคนปูนให้เข้ากันเป็นเนื้อเดียว

สีของส่วนผสมค่อยๆ กลายเป็นสีเทาเข้มเสมอกัน และส่งกลิ่นไอแร่ธาตุอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวออกมา

เจียงเย่เทคอนกรีตที่ผสมเสร็จแล้วลงบนลานโล่งที่เตรียมไว้ แล้วใช้แผ่นไม้ปาดให้เรียบเนียน