ตอนที่ 66 อวดของยุคหลัง

เจียงเย่เดินไปข้างกล่องกระดาษกล่องหนึ่ง เปิดกล่องออกแล้วหยิบเกลือบริสุทธิ์ที่มีตัวอักษรสีน้ำเงินพิมพ์อยู่บนซองออกมา

ชั่วพริบตาที่เขาฉีกซองบรรจุภัณฑ์ออก แล้วเทเกลือเม็ดสีขาวราวหิมะลงบนฝ่ามือ ผลึกเม็ดละเอียดเหล่านั้นก็ทอประกายระยิบระยับดั่งเพชรล้อแสงอาทิตย์อัสดง

"ท่านแม่ทัพกัว นี่คือเกลือที่พวกเราคนยุคหลังรับประทานกันครับ"

เจียงเย่ใช้นิ้วแตะเกลือขึ้นมาเล็กน้อยแล้วส่งเข้าปากเป็นฝ่ายริเริ่ม เพื่อแสดงให้เห็นว่าปลอดภัย

กัวซินมองดูเกลือบนฝ่ามือของเขา ม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน

เกลือชิงเอี๋ยนชั้นยอดที่เขาเคยเห็นก็ยังมีสีเทาจาง ๆ ปน ทว่าเกลือในมือตรงหน้านี้กลับขาวสะอาดยิ่งกว่าหิมะแรกในฤดูหนาวเสียอีก

"ท่านแม่ทัพกัวลองชิมดูสักหน่อยไหมครับ ลองลิ้มรสดูว่าเกลือของคนยุคหลังอย่างพวกเราต่างจากเกลือที่กินกันในกองทัพอย่างไรบ้าง" เจียงเย่ยื่นถุงเกลือไปข้างหน้า

จางเฉียนขมวดคิ้วคิดจะห้ามปราม แต่กัวซินยกมือขึ้นส่งสัญญาณว่าไม่เป็นไร

นิ้วชี้ที่เต็มไปด้วยรอยด้านของแม่ทัพชราแตะเม็ดเกลือเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ส่งเข้าปาก

ชั่วพริบตานั้น สีหน้าอันกร้านโลกของเขาก็พลันสั่นไหว

ไม่มีรสขมฝาดหรือกลิ่นคาวเหม็นสาบอย่างที่คาด มีเพียงรสเค็มกลมกล่อมอันบริสุทธิ์ที่สุดที่อบอวลอยู่ระหว่างริมฝีปากและฟัน

"เกลือดี" กัวซินเอ่ยปากชมด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

เมื่อเห็นแม่ทัพใหญ่มีปฏิกิริยาเช่นนี้ จางเฉียนจึงก้าวขึ้นหน้าไปหนึ่งก้าว ปลายนิ้วแตะลงบนเม็ดเกลือ

ยามที่ความขาวบริสุทธิ์นั้นละลายบนปลายลิ้น ม่านตาของรองแม่ทัพเลือดเหล็กผู้นี้ก็หดเกร็งอย่างรุนแรง

เขาประจำการอยู่ที่ดินแดนประจิมมานานหลายปี เคยลิ้มลองเกลือสินเธาว์ที่ถู่ปัวส่งมาบรรณาการ เคยได้รับเกลือสมุทรจากกองคาราวานพ่อค้าต้าสือ ทว่าไม่เคยพบเจอของล้ำค่าที่ขาวประกายราวหิมะและไร้สิ่งเจือปนเช่นนี้มาก่อนเลย

"นี่..." เสียงของจางเฉียนเกร็งสั่นอย่างหาได้ยาก "ใต้หล้านี้มีเกลือที่บริสุทธิ์ผุดผ่องถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!"

เหล่าทหารเฒ่าอันซีโดยรอบได้ยินดังนั้น สายตาก็พากันจับจ้องไปยังเกลือสีขาวดั่งหิมะกองนั้นเป็นตาเดียว แววตาแฝงความอยากรู้อยากเห็น

แม้ทหารเฒ่าทั้งหลายจะเต็มไปด้วยความใคร่รู้ แต่ก็ยังคงรักษาวินัยทหารอย่างเคร่งครัด ไม่มีผู้ใดผลีผลามก้าวขึ้นหน้ามาแม้แต่คนเดียว

หวังเจิ้งชิงมีปฏิกิริยาไวที่สุด แกะถุงเกลือบริสุทธิ์ออกถุงหนึ่งทันที ประคองไว้บนฝ่ามือแล้วยื่นให้ทหารเฒ่าที่อยู่ใกล้ที่สุด

"ท่านผู้เฒ่า ลองชิมดูสิครับ"

ทหารเฒ่าผู้นั้นจ้องมองเม็ดเกลือที่ขาวดั่งเกล็ดน้ำค้างหิมะตรงหน้า นิ่งลังเลไม่กล้าขยับ

หวังเจิ้งชิงเข้าใจความหมาย จึงหยิบสองสามเม็ดใส่ปากตัวเองก่อน

ทหารเฒ่าถึงค่อยหยิบขึ้นมาหยิบมือเล็ก ๆ อย่างระมัดระวัง ชั่วพริบตาที่ปลายลิ้นสัมผัส ดวงตาอันฝ้าฟางก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

"เกลือดี เกลือดีจริง ๆ" น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ ปลายนิ้วยังคงคลึงถูเม็ดเกลือที่หลงเหลืออยู่อย่างอาลัยอาวรณ์

เหล่าทหารเฒ่ารอบด้านเห็นเช่นนั้น ต่างพากันส่งสายตาเปี่ยมความคาดหวังมา

หวังเจิ้งชิงรู้ความหมาย จึงประคองถุงเกลือเดินไปยังเบื้องหน้าของทุกคนทีละคน

ทุกครั้งที่เดินผ่านไปหนึ่งคน ก็จะมีนิ้วมืออันหยาบกร้านหยิบเม็ดเกลือขึ้นมาสองสามเม็ดอย่างทะนุถนอมระมัดระวัง จากนั้นเสียงอุทานด้วยความอัศจรรย์ใจก็ดังขึ้นระงมไม่ขาดสาย

เฉินเสวียหลินเห็นพวกเขากำลังสาธิตกันอย่างขะมักเขม้น ก็ไม่ยอมน้อยหน้าเช่นกัน

เขาเดินไปหน้ากล่องกระดาษที่พิมพ์คำว่า "น้ำตาลทรายขาว" แล้วแกะเทปกาวปิดปากกล่องออกอย่างคล่องแคล่ว

เขากวักมือเรียกถงอี้ข้างกาย "มา ช่วยผมถือหน่อย"

ถงอี้รับกล่องกระดาษไป ภายในกล่องเรียงรายไปด้วยถุงพลาสติกใสหลายสิบถุงอย่างเป็นระเบียบ ในถุงบรรจุผลึกสีขาวดั่งหิมะที่ทอประกายวิบวับใต้แสงตะวัน

เฉินเสวียหลินหยิบออกมาถุงหนึ่ง แล้วพาถงอี้เดินมาตรงหน้ากัวซิน

"ท่านแม่ทัพกัว ท่านลองชิมอันนี้ดูอีกอย่างสิครับ"

คราวนี้เฉินเสวียหลินฉีกซองบรรจุภัณฑ์อย่างระมัดระวังยิ่ง ด้วยกลัวว่าจะทำหกเรี่ยราดทำให้ของเสียเปล่าเหมือนคราวก่อนอีก

จางเฉียนก้าวขึ้นหน้าด้วยความระแวดระวัง "ให้ผู้น้อยเป็นคนชิมก่อนเถอะ"

เขาหยิบผลึกสีขาวขึ้นมาหยิบมือเล็ก ๆ จากในถุง แล้วส่งเข้าปากอย่างลังเล

วินาทีถัดมา จางเฉียนก็เบิกตากว้าง "หวาน หวานนี่! นี่คือน้ำตาลหรือ?!"

กัวซินได้ยินดังนั้น จึงยื่นมือไปหยิบมาบ้างเล็กน้อย

ยามที่รสหวานบริสุทธิ์นั้นละลายบนปลายลิ้น เคราขาวของแม่ทัพชราก็สั่นไหวน้อย ๆ "ขาวสะอาดถึงเพียงนี้ หวานละมุนถึงเพียงนี้ ยามที่ข้ายังหนุ่มแน่นอยู่ในฉางอัน เคยเห็นน้ำตาลสือมี่ชั้นยอดที่สุดมาแล้ว ทว่าก็ยังเทียบกับสิ่งนี้ไม่ได้แม้แต่เสี้ยวเดียว"

เหล่าทหารเฒ่าอันซีรอบข้างได้ยินเช่นนั้น บางคนก็อดไม่ได้ที่จะขยับเข้ามาดูใกล้ ๆ

น้ำตาลทรายขาวนั้นบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปนแม้แต่น้อย เม็ดเนียนละเอียดสม่ำเสมอดุจทรายเนื้อละเอียด แลดูใสกระจ่างแวววาวใต้แสงแดด

"นี่คือน้ำตาลจริง ๆ หรือ"

"ในใต้หล้านี้ยังมีน้ำตาลที่บริสุทธิ์ราวกับหิมะขาวเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ"

น้ำตาลทรายที่พวกเขาเคยเห็นจากเครื่องบรรณาการของดินแดนประจิม ล้วนเป็นเม็ดหยาบที่มีสีเหลืองอ่อน เคยได้เห็นน้ำตาลเม็ดละเอียดที่ขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะเช่นนี้ที่ไหนกัน

เหอสวี่ประคองถุงน้ำตาลสีขาวหิมะก้าวขึ้นหน้า เอ่ยกับทหารเฒ่าผู้มีใบหน้ากร้านโลกคนนั้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ท่านผู้เฒ่า ลองชิมดูด้วยสิครับ"

ทหารเฒ่ายื่นนิ้วมือที่แห้งแตกเป็นรอยกร้านออกมาอย่างลังเล แล้วแตะลงที่ขอบถุงน้ำตาลอย่างแผ่วเบายิ่ง

เมื่อน้ำตาลทรายขาวประกายระยับสัมผัสโดนปลายลิ้น ดวงตาคู่นั้นที่เปี่ยมไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

ความหวานฉ่ำที่ไม่เคยลิ้มลองค่อยๆ ละลายในปาก ราวกับลำธารฤดูใบไม้ผลิที่ซึมซาบเข้าสู่หัวใจ หางตาที่เต็มไปด้วยริ้วรอยยกขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่แห้งผากเม้มเข้าหากันซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่รู้ตัว คล้ายต้องการจะเก็บความหวานอันแปลกหน้านี้ไว้ตลอดกาล

เขาเคยโชคดีได้ชิมน้ำตาลกรวดก้อนเล็กๆ ที่มาจากเปอร์เซีย ตอนนั้นคิดว่านั่นคือรสชาติเลิศเลอที่สุดในใต้หล้าแล้ว แต่น้ำตาลทรายขาวตรงหน้านี้ เกรงว่าแม้แต่องค์จักรพรรดิก็คงยังไม่เคยได้ลิ้มรส

เหอสวี่ ถงอี้ และเฉินเสวียหลินทั้งสามคนรู้ความยิ่งนัก ต่างพากันนำไปให้ทหารอันซีทุกคนในลานได้ลิ้มลองทีละคน

ยามที่ทหารเฒ่าอันซีแต่ละคนรับน้ำตาลทรายขาวระยิบระยับนั้นไป นิ้วมืออันหยาบกร้านต่างก็เต็มไปด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง

ชั่วขณะที่ความหวานแผ่ซ่านบนปลายลิ้น รอยยิ้มที่ห่างหายไปเนิ่นนานก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ถูกลมทรายกัดกร่อนเหล่านั้น

น้ำตาลทรายขาวแต่ละเม็ดนั้น ราวกับได้ละลายความขมขื่นยี่สิบห้าปีแห่งการรักษาด่านชายแดนไปจนหมดสิ้น ทำให้รอยย่นลึกระหว่างคิ้วของเหล่าบุรุษเหล็กผ่อนคลายลง

รสหวานแผ่กระจายไปทั่วลานอย่างไร้เสียง ทำให้เคลิบเคลิ้มยิ่งกว่าน้ำผึ้งที่หอมหวานกลมกล่อมที่สุดของดินแดนประจิม

จากนั้น ทั้งหกคนก็ผลัดกันเปิดห่อสัมภาระทีละใบ นำผักและผลไม้ที่พวกเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน รวมถึงเมล็ดพันธุ์ที่ให้ผลผลิตสูงและเหมาะกับการเพาะปลูกในที่แห่งนี้ออกมาแสดง ทุกสิ่งล้วนทำให้เหล่าทหารเฒ่าอันซีในที่นั้นต้องเหลียวมองด้วยความตกตะลึง

หากจะกล่าวว่าก่อนหน้านี้ เหล่าทหารเฒ่าอันซียังไม่เชื่อคำพูดที่ว่าพวกเขาเป็น 'คนจากพันปีให้หลัง' เลยแม้แต่น้อย

ทว่าบัดนี้หลังจากได้เห็นอาหารการกินที่ตนไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนทีละอย่างๆ ก็เริ่มจะเชื่อคำพูดของพวกเขาขึ้นมาบ้างแล้ว

ในเวลานี้ เจียงเย่เดินไปหน้ากล่องไม้ใบหนึ่ง ปลดล็อกออกอย่างชำนาญ ชั่วพริบตาที่ฝากล่องถูกเปิดออก ก็เผยให้เห็นวัตถุทรงกระบอกยาวสีดำที่จัดเรียงอยู่อย่างเป็นระเบียบภายใน

ทั้งหมดนี้คือกล้องส่องทางไกลมองเห็นตอนกลางคืนระดับที่ใช้ในกองทัพ ผิวสัมผัสเคลือบสารพิเศษ ส่องประกายแสงเย็นเยียบภายใต้แสงอาทิตย์อัสดง

เสบียงและยุทธภัณฑ์เหล่านี้เป็นของที่จางหวยหมิงอาศัยเส้นสายจัดหามา คุณภาพยังดีกว่ากล้องส่องทางไกลมองเห็นตอนกลางคืนระดับกองทัพที่วางขายตามท้องตลาดทั่วไปเสียอีก

เหล่าทหารอันซีมองสิ่งของที่เจียงเย่นำออกมา สิ่งนั้นพวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ดูแปลกตายิ่งนัก

"ท่านแม่ทัพกัว ลองอันนี้ดูสิครับ" เจียงเย่หยิบกล้องส่องทางไกลออกมาหนึ่งตัว แล้วยื่นให้กัวซินด้วยสองมือ

เวลานี้บนท้องฟ้าเหนือเมืองกุยจือยังมีแสงสนธยาหลงเหลืออยู่ พระอาทิตย์ตกดินของดินแดนประจิมมักจะทอดยาวเนิ่นนานเสมอ

จางเฉียนที่อยู่ด้านข้างเอ่ยปากขึ้นว่า "ท่านแม่ทัพ ให้ผู้น้อยลองดูก่อนเถิดขอรับ"

แม่ทัพคือเสาหลักของพวกเขา จะยอมให้เกิดความผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียวไม่ได้

เจียงเย่เข้าใจในทันที จึงเปลี่ยนทิศทางในมือแล้วยื่นให้จางเฉียน

จางเฉียนรับวัตถุโลหะที่หนักอึ้งชิ้นนี้มา นิ้วมือลูบไล้ไปตามลำกล้องที่เย็นเยียบ

"ท่านแม่ทัพจาง ลองแนบดวงตาทั้งสองข้างไว้ตรงนี้ดูครับ" เจียงเย่เอ่ยพลางทำให้เขาดูเป็นตัวอย่าง

จางเฉียนทำตามตัวอย่างของเจียงเย่ โดยเล็งเลนส์ใกล้ตาไปยังหอสังเกตการณ์บนกำแพงเมืองที่อยู่ไกลออกไป

ชั่วพริบตาที่ตาขวาของเขาแนบชิดกับเลนส์ ทั้งร่างก็พลันสะท้านเฮือก

ทหารยามที่เดิมทีอยู่ในความมืดสลัวยามพลบค่ำ บัดนี้กลับชัดเจนแจ่มแจ้งจนเห็นได้แม้กระทั่งรายละเอียดเล็กน้อย!

รอยสนิมบนเกราะของพลทหารนายนั้น จอนผมที่ถูกลมทรายพัดจนยุ่งเหยิง หรือแม้กระทั่งรอยบิ่นบนดาบเหิงเตาตรงเอว ทั้งหมดล้วนปรากฏอยู่ตรงหน้าราวกับอยู่ใกล้แค่เอื้อม

-

o(*￣︶￣*)o)