ตอนที่ 65 เมืองร้างตะวันคล้อย ไพร่พลร่อยหรอ

กัวซินนำคนทั้งหกเดินลัดเลาะผ่านตรอกซอยอันทรุดโทรมรกร้าง จนมาถึงจวนผู้ตรวจการที่ดูผุพังทรุดโทรมไม่แพ้กัน

ตรงมุมกำแพง มีทหารบาดเจ็บสองสามนายกำลังแบ่งขนมเปี๊ยะหูแห้งแข็งครึ่งก้อนกินกัน

ผ้าพันแผลรุ่งริ่งของพวกเขาชุ่มโชกไปด้วยคราบเลือดและฝุ่นทราย ทว่าในวินาทีที่เห็นท่านผู้ตรวจการ ต่างก็ใช้ดาบยันพื้น พยายามยืดหลังที่คดงอให้ตรงอย่างสุดกำลัง นิ้วมือเปื้อนเลือดกำประสานเป็นหมัดแล้วทุบลงบนอกเสื้ออย่างหนักแน่น นี่คือการทำความเคารพเยี่ยงทหารของกองทัพอันซี

หวังเจิ้งชิงกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เงาร่างที่บาดเจ็บสาหัสแต่ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงตรงหน้านี้ ทำให้เขารู้สึกเคารพเลื่อมใสขึ้นมาจับใจ

พวกของเฉินเสวียหลินทั้งสี่คนต่างรู้สึกปั่นป่วนหลากหลายอารมณ์ในอก จมูกพลันแสบแปลบด้วยความสะเทือนใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

กุยจือที่ขาดการติดต่อกับฉางอัน กุยจือที่กลายเป็นดินแดนโดดเดี่ยวตัดขาด พวกเขาใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบากเหลือเกิน

ในเสี้ยววินาทีนี้ ทุกคนต่างสัมผัสได้อย่างลึกซึ้งถึงความหมายของคำว่า "เมืองร้างตะวันคล้อย ไพร่พลร่อยหรอ"

กัวซินทอดสายตามองจวนผู้ตรวจการอันทรุดโทรม "ให้ทุกท่านต้องหัวเราะเยาะแล้ว เมื่อเทียบกับเมืองกุยจืออันเกรียงไกรในรัชศกเจินกวาน บัดนี้ช่าง... เงียบเหงาโรยราลงไปมากจริง ๆ"

เจียงเย่กลับส่ายหน้า "ท่านแม่ทัพกล่าวเช่นนี้ไม่ถูกต้อง ในสภาพการณ์ที่อยู่โดดเดี่ยวกลางแดนทุรกันดารและไร้กำลังหนุนเช่นนี้ การที่ยังสามารถชูธงศึกแห่งต้าถังให้โบกสะบัดอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ ก็นับเป็นมหาคุณูปการสะท้านพิภพแล้ว"

เขายกมือชี้ไปยังธงถังที่ขาดวิ่นตรงมุมชายคาจวนผู้ตรวจการ "ท่านดูธงผืนนั้นสิครับ"

ผืนธงสะบัดเสียงดังพรึบพรับท่ามกลางลมทราย แม้จะซีดจางไร้สีสันในอดีต แต่กลับไม่เคยร่วงหล่นลงสู่พื้นเลยแม้สักครา

"ฉางอันอาจจะลืมเลือนอันซีไปแล้ว แต่อันซีไม่เคยลืมว่าตนเองคือแผ่นดินของต้าถัง เมืองแห่งนี้ตั้งตระหง่านอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ ก็ด้วยอาศัยเลือดเนื้อของทุกท่านต่างอิฐ อาศัยวิญญาณแห่งความภักดีต่างปูน จนก่อเป็นอนุสาวรีย์อันเป็นอมตะขึ้นมา"

คำพูดของเจียงเย่หนักแน่นดังก้อง ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนค้อนหนักที่ตอกย้ำลงกลางใจของเหล่านักรบกองทัพอันซี จนหัวใจของพวกเขาสั่นไหวสะเทือนอย่างไม่อาจข่มกลั้น

นับตั้งแต่ขาดการติดต่อกับฉางอัน พวกเขาก็เปรียบเสมือนเรือลำน้อยที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวในสายธารแห่งกาลเวลา

ทว่าในยามนี้ ชายหนุ่มที่อ้างว่าตนมาจากพันปีให้หลังผู้นี้ ทุกถ้อยคำล้วนกำลังบอกพวกเขาว่า

พวกท่านไม่ได้ถูกลืมเลือน การยืนหยัดของพวกท่าน ลูกหลานรุ่นหลังต่างจดจำได้ทั้งหมด

คำพูดเหล่านี้ของเจียงเย่ ไม่เพียงสะกิดขั้วหัวใจของกองทัพอันซี แต่ยังสะเทือนใจพวกของหวังเจิ้งชิงทั้งห้าคนเช่นกัน

หยางฟางเบือนหน้าหนี ม่านน้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้า

หวังเจิ้งชิงเงยหน้ามองฟ้า ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง

เฉินเสวียหลิน เหอสวี่ และถงอี้ ทั้งสามคนต่างเม้มริมฝีปากแน่นโดยไม่ได้นัดหมาย รู้สึกแสบจมูกจนน้ำตาแทบไหล

ระหว่างที่พวกเขาหยุดยืนสนทนากันอยู่นอกประตู เหล่าทหารก็ขนถ่ายเสบียงและสิ่งของทั้งหมดลงไว้ในลานเรือนอย่างคล่องแคล่วว่องไวเพื่อรอท่านแม่ทัพใหญ่

เหล่าทหารกองทัพอันซีมองดูสิ่งของแปลกตาที่กองอยู่ในลาน ในแววตามีความคาดหวังและความอยากรู้อยากเห็นเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

ครั้นกัวซินและพวกของเจียงเย่ก้าวเข้ามาในลานเรือน เหล่าทหารต่างพากันทำความเคารพ

"ท่านแม่ทัพ"

กัวซินพยักหน้ารับเล็กน้อย กวาดสายตามองสิ่งของที่กองพะเนินอยู่ในลาน

เจียงเย่เอ่ยขึ้น "ท่านแม่ทัพลองตรวจดูเถิดครับว่า ข้าวของที่พวกเรานำมานี้ พอจะนำไปใช้ประโยชน์ได้ทั้งหมดหรือไม่"

เมื่อเห็นกัวซินพยักหน้าตกลง เจียงเย่ก็เดินไปยังจุดที่วางกองข้าวสารและแป้งสาลี "นี่คือข้าวสารและแป้งที่คนรุ่นหลังของพวกเรากินกันครับ"

พูดพลางกำลังจะก้าวไปแกะปากกระสอบ แต่หยางฟางกลับเอ่ยขึ้นว่า "ฉันแกะเองค่ะ ฉันแกะบ่อย ปากกระสอบพวกนี้มีเทคนิคในการแกะอยู่นะคะ"

เพื่อจะได้ไม่เกิดเหตุการณ์แบบเฉินเสวียหลินซ้ำรอยอีก

เธอไม่ลืมเลยว่า ตอนขนย้ายเมื่อครู่ แป้งสาลีสีขาวบริสุทธิ์ที่ร่วงหล่นลงบนพื้นทราย ถูกมืออันหยาบกร้านของพวกเขากอบแล้วกอบเล่า สุดท้ายก็ได้แต่มองดูเสบียงอาหารที่ปนเม็ดทรายพลางส่ายหน้าทอดถอนใจ ภาพนั้นยังคงติดตาเธออยู่เลย

คราวนี้เฉินเสวียหลินรู้ความแล้ว ถอยไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้าง ไม่กล้ายื่นมือเข้ามายุ่งอีก

หยางฟางแกะปากกระสอบแรกออก แล้วใช้สองมือกอบข้าวสารสีขาวขึ้นมาหนึ่งกำมือ สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่ฝ่ามือของเธอ เห็นเพียงเมล็ดข้าวสารในมือแต่ละเม็ดกลมมนเต่งตึง เปล่งประกายแวววาวนวลตาท่ามกลางแสงยามอัสดง

กัวซินเพ่งตามองอย่างละเอียด เห็นเพียงเมล็ดข้าวในมือนั้นขาวผ่องใสเต่งตึง ไร้ซึ่งรำข้าวหรือแกลบลีบแม้เพียงเศษเสี้ยว

เขาหยิบข้าวสารจากมือของหยางฟางมาหยิบมือเล็ก ๆ แล้ววางลงบนฝ่ามือของตนอย่างระมัดระวัง เมล็ดข้าวในฝ่ามือกลมมนดั่งไข่มุก ถึงกับเรียงตัวตั้งตรงได้ทีละเม็ด แม้จะเป็นข้าวบรรณาการที่เคยเห็นในฉางอัน ก็ยังมีคุณภาพเทียบไม่ได้ถึงเพียงนี้

จางเฉียนที่เดิมทีกำด้ามดาบแน่นพลันมือสั่นระริก คลายมือออกจากดาบคู่กายโดยไม่รู้ตัว นิ้วมือที่เต็มไปด้วยหนังด้านยื่นออกไปข้างหน้าเล็กน้อย ทว่าก่อนที่จะแตะโดนเมล็ดข้าวก็พลันชะงักหยุด รีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้ววางมือกลับลงไปบนด้ามดาบดังเดิม

ทหารเฒ่าจ้าวชี่ชะเง้อคอมองเข้าไปในกระสอบ ตาเบิกกว้าง "ท่านแม่ทัพ ข้าวสารนี้... ไม่มีรอยมอดกัดแม้แต่เมล็ดเดียวเลยขอรับ..."

ทหารผ่านศึกวัยชราหลายคนพากันล้อมวงเข้ามา นิ้วมืออันหยาบกร้านเขี่ยเมล็ดข้าวอย่างระมัดระวัง

จ้าวเหล่าชี่กอบข้าวสารขาวขึ้นมาหนึ่งกำมือ ริมฝีปากแห้งแตกสั่นระริก "ข้าจ้าวเหล่าชี่เฝ้าชายแดนมาสี่สิบปี ยังไม่เคยเห็นข้าวที่มีคุณภาพดีขนาดนี้มาก่อนเลย"

มีคนนำเมล็ดข้าวมาจ่อที่ปลายจมูก ประสาทรับกลิ่นที่กรำลมทรายมาเนิ่นนานสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมหวานสะอาดของรวงข้าวอย่างชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนอดไม่ได้ที่จะอมข้าวสารไว้สองสามเม็ดในปาก ความหวานสะอาดของข้าวดิบที่แผ่ซ่านบนปลายลิ้น ทำให้พลทหารเฒ่าที่เคยกินแต่อาหารเสบียงหยาบกระด้างต่างเบิกตากว้าง

"หวาน หวานจริง ๆ" ทหารเฒ่าตาเดียวหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้ม พึมพำในลำคอ เหงือกที่ฟันหลอเคี้ยวบดเมล็ดข้าวเบา ๆ หยาดน้ำตาเอ่อล้นในดวงตาข้างเดียวอันขุ่นมัว

ในชั่วขณะนี้ ราวกับพวกเขามิได้กำลังลิ้มรสเสบียงอาหาร หากแต่กำลังซึมซับรสชาติแห่งต้าถังอันรุ่งโรจน์ที่เลือนรางไปแล้วในความทรงจำ

หยางฟางเดินไปหน้ากระสอบแป้งสาลีอีกถุง แล้วคลายเชือกผูกออกอย่างง่ายดาย เมื่อปากกระสอบป่านค่อย ๆ แบะออก กลิ่นหอมสดชื่นของข้าวสาลีก็ฟุ้งกระจายออกมาทันที

เธอพับปากกระสอบลงไปสองสามทบอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นแป้งสาลีสีขาวผ่องเนื้อเนียนละเอียดด้านใน

กัวซินก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ชุดเกราะส่งเสียงกระทบกันเบา ๆ

แม่ทัพเฒ่าโน้มตัวลง สายตาจับจ้องไปที่กระสอบแป้งสาลีใบนั้นนิ่ง

สีขาวบริสุทธิ์นั้นยามต้องแสงอาทิตย์อัสดง ช่างดูเจิดจ้าตระการตาราวกับหิมะแรกในต้นฤดูหนาว

เขายื่นมือออกไปอย่างลังเล แต่แล้วก็ชะงักค้างกลางอากาศ ด้วยกลัวว่านิ้วมืออันหยาบกร้านของตนจะทำให้ความขาวสะอาดบริสุทธิ์นี้แปดเปื้อน

"ท่านแม่ทัพลองสัมผัสดูสิคะ" หยางฟางเอ่ยเสียงเบา พลางดันกระสอบป่านไปตรงหน้าเขาเล็กน้อย

กัวซินจึงค่อย ๆ ใช้นิ้วสัมผัสผิวหน้าของแป้งสาลีอย่างระมัดระวัง

สัมผัสอันเนียนละเอียดทำให้ม่านตาของเขาหดเล็กลง ความนุ่มละมุนที่ส่งผ่านมายังปลายนิ้วแทบไม่ต่างจากผ้าไหมชั้นเลิศ

เขาออกแรงเล็กน้อย นิ้วมือก็จมลงไปในแป้งสาลี รู้สึกได้ถึงเนื้อสัมผัสที่เนียนแน่นอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน ไม่มีเศษเกล็ดหยาบระคายมือเลยแม้แต่น้อย

"นี่มัน..." น้ำเสียงของแม่ทัพเฒ่าสั่นเครือ เขากอบแป้งสาลีขึ้นมาหนึ่งกำมือ มองดูมันไหลร่วงผ่านร่องนิ้วราวกับทรายไหล "แม้แต่ร้านค้าเสบียงที่ดีที่สุดในตลาดซีซื่อแห่งฉางอัน ก็ยังโม่แป้งไม่ได้คุณภาพเช่นนี้"

ก่อนหน้านี้มองเห็นจากบนหอสังเกตการณ์ระยะไกลก็รู้ว่าแป้งสาลีนี้คุณภาพดี ทว่าเมื่อได้มาดูใกล้ ๆ ตอนนี้ ไหนเลยจะแค่ดี แต่มันเหนือกว่าของบรรณาการหลวงเสียอีก

หยางฟางมองสีหน้าอันจดจ่อของกัวซิน แล้วค่อย ๆ แกะปากกระสอบอีกถุงที่อยู่ข้างกันออก

คราวนี้เธอจงใจคลี่ปากกระสอบออกจนหมด เพื่อให้แป้งสาลีด้านในปรากฏสู่สายตาทุกคนอย่างเต็มตา ภายใต้แสงตะวันยามเย็น แป้งสาลีขาวผ่องราวกับเปล่งแสงได้ ส่องสะท้อนให้ใบหน้าของผู้คนโดยรอบสว่างขึ้นมาไม่น้อย

เหล่าทหารโดยรอบต่างกลั้นหายใจโดยพร้อมเพรียงกัน บางคนแอบหยิกตัวเองเพราะนึกว่ากำลังฝันไป ยิ่งมีบางคนขยี้ตาอย่างแรง ด้วยกลัวว่าตนเองจะตาฝาด

กัวซินค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น แผ่นอกภายใต้ชุดเกราะกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เขากวาดสายตามองสิ่งของที่กองพะเนินเป็นภูเขาเลากาในลานเรือน แล้วมองกลับมายังกระสอบแป้งสาลีสีขาวหิมะและเมล็ดข้าวขาวประกายแวววาวทั้งสองใบตรงหน้า

สายตาอันเฉียบคมของเขาค่อย ๆ เบนไปตกอยู่ที่พวกเจียงเย่ บางทีสิ่งที่คนกลุ่มนี้กล่าวอ้างว่ามาจากหนึ่งพันปีให้หลัง อาจเป็นเรื่องจริง