ตอนที่ 64 เข้าเมือง

สายลมปนเม็ดทรายหวีดหวิว พัดผ้าคลุมสีซีดจางของกัวซินสะบัดไหว

มือที่เต็มไปด้วยรอยด้านของแม่ทัพชราพลันสั่นสะท้าน เขายกมันขึ้นมาช้าๆ ทำการคารวะด้วยธรรมเนียมฉางอันที่ห่างหายไปเนิ่นนาน

ท่วงท่าที่ลมทรายแห่งดินแดนประจิมตลอดยี่สิบห้าปีมิอาจลบเลือน บัดนี้ปรากฏขึ้นอีกครั้งผ่านข้อนิ้วอันกร้านแกร่งของเขา

ชั่วพริบตานั้น เสียงเกราะเหล็กดังก้องกังวานหน้ากำแพงเมือง

เหล่าทหารผ่านศึกผมขาวแซมขมับต่างยกแขนขวาขึ้นพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย แม้ท่วงท่าจะดูเงอะงะไปบ้าง ทว่ากลับเปี่ยมด้วยความขึงขังจริงจังยิ่ง

บางคนข้อนิ้วคดงอจนไม่อาจแนบชิด บางคนนิ้วขาดหายแต่ยังคงพยายามรักษาท่วงท่าคารวะไว้อย่างสุดกำลัง เสียงถุงมือเหล็กกระทบเกราะอกดังกึกก้องประดุจพายุฝน ทหารรักษาด่านที่อายุน้อยที่สุดไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำตาได้ไหลอาบสองแก้มไปตั้งแต่เมื่อไร

หวังเจิ้งชิงที่อยู่ด้านหลังเจียงเย่ก้าวขึ้นมาช้าๆ มายืนเคียงข้างเจียงเย่

พวกเขาคือทหารหาญเมื่อหนึ่งพันสองร้อยปีก่อน ส่วนเขาคือทหารแห่งยุคปัจจุบัน

หวังเจิ้งชิงจ้องมองทหารผ่านศึกแห่งกองทัพอันซีผู้กรำศึกมาอย่างโชกโชนตรงหน้า มือขวาค่อยๆ ยกขึ้น เลียนแบบท่าทางของเจียงเย่คารวะตามธรรมเนียมราชวงศ์ถังอย่างถูกต้อง

ท่วงท่าของเขาดูเคอะเขินอยู่บ้าง ทว่ากลับสง่างามและเปี่ยมด้วยความเคารพอย่างยิ่ง

บนเนินทรายที่อยู่ไกลออกไป หยางฟางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโดยไม่รู้ตัว

เธอหันเลนส์กล้องจับภาพการพานพบที่ก้าวข้ามห้วงเวลานับพันปีนี้

เจียงเย่กับหวังเจิ้งชิงยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ คารวะต่อกองทัพอันซีในชุดเกราะชำรุดทรุดโทรมอย่างนอบน้อม แสงอาทิตย์อัสดงสาดทอประกายสีทองอาบไล้ภาพเบื้องหน้า เงาร่างของทุกคนประกอบกันเป็นภาพอันน่าอัศจรรย์บนหน้าจอมือถือ

ความจริงใจอันบริสุทธิ์ของเจียงเย่ ความเคร่งขรึมของหวังเจิ้งชิง ผสานกับเงาร่างของทหารกองทัพอันซีผู้สวมเกราะด่างพร้อยแต่แผ่นหลังยังคงเหยียดตรงไม่ยอมจำนน ในยามนี้ได้ก่อเกิดเป็นท่วงทำนองที่ข้ามผ่านกาลเวลานับพันปี ความจริงใจแห่งยุคปัจจุบันกับความทรนงเด็ดเดี่ยวในอดีตกาลหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างกลมกลืนท่ามกลางแสงสนธยา

"แชะ"

เสียงกดชัตเตอร์แผ่วเบาถูกเสียงลมทะเลทรายกลืนหายไป

เจียงเย่ประสานมือคารวะกัวซินพลางกล่าว "ท่านแม่ทัพกัว รีบสั่งคนมาขนเสบียงพวกนี้เข้าเมืองเถอะครับ จะได้ไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น"

เจียงเย่อดกังวลไม่ได้ว่าหากพวกถู่ปัวหรือใครบุกกะทันหันจะแย่เอา

แม้โอกาสจะน้อยมาก แต่ต่อให้น้อยเพียงใดก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

แววตาของกัวซินพลันเข้มขึ้น หันหลังกลับไปออกคำสั่งทันที "จางเฉียน พากองกำลังสองหน่วยไปขนเสบียงเข้าเมืองเดี๋ยวนี้! จำไว้ ข้าวสารแม้แต่เม็ดเดียวก็ห้ามทำตกหล่นเด็ดขาด"

"รับคำสั่ง!" จางเฉียนประสานหมัดรับคำ แล้วรีบจัดทหารผ่านศึกฝีมือดีเวียนมายี่สิบนาย วิ่งตรงไปยังกองเสบียงทันที

ยามที่แถวทหารเดินผ่านกระสอบแป้งสาลีที่เปิดปากไว้ ทหารทุกคนต่างถูกแป้งสาลีขาวผ่องดึงดูดสายตาไว้แน่น

พวกเขาไม่เคยพบเคยเห็นแป้งข้าวสาลีที่ขาวบริสุทธิ์ถึงเพียงนี้มาก่อน

แป้งนี้ขาวเสียยิ่งกว่าหิมะในฤดูหนาว ขาวจนแสบตากันเลยทีเดียว

"นี่... นี่น่าจะละเอียดยิ่งกว่าแป้งที่ใช้ทำขนมเปี๊ยะพระราชทานในเทศกาลซ่างหยวนที่ฉางอันเสียอีก" ทหารเฒ่าที่เคยผ่านโลกมามากอุทานด้วยความตกตะลึง เขารวบปากถุงอย่างทะนุถนอม ท่าทางนุ่มนวลราวกับกำลังจับต้องของล้ำค่าหายาก

คนที่เหลือต่างดึงสติกลับมา แล้วเริ่มทยอยขนเสบียงบนเนินทรายขึ้นเกวียนสัมภาระทีละชิ้น

เฉินเสวียหลินสังเกตเห็นทหารเก่าหลายนายกำลังจะยกกล่องเหล็กเหล่านั้น จึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อเตือน "กล่องเหล็กพวกนี้ต้องระวังให้มากนะครับ ของข้างในมีอานุภาพทำลายล้างมหาศาล ต้องยกวางอย่างเบามือและแยกไว้ในเกวียนคันเดียวเลย ไม่อย่างนั้นถ้าพลาดพลั้งขึ้นมา พวกเราทุกคนได้ตายกันหมดแน่"

ทหารเฒ่าได้ยินดังนั้นก็ประหลาดใจ ก้มลงมองกล่องเหล็กขนาดไม่ใหญ่นักในมือ "ของสิ่งนี้ ร้ายกาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ"

เฉินเสวียหลินพยักหน้า "ใช่ครับ ไว้ถึงเวลาค่อยให้พี่หวังแสดงให้พวกท่านดู แล้วพวกท่านก็จะรู้เองว่ามันร้ายกาจแค่ไหน"

เหล่าทหารโดยรอบเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นของในกล่องสังกะสีมากขึ้น และระมัดระวังในการขนย้ายเป็นทวีคูณ

กัวซินผายมือเชื้อเชิญกลุ่มของเจียงเย่ ก่อนจะเป็นผู้นำทางพาทั้งหกคนเดินมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองด้วยตนเอง

ทหารผ่านศึกแห่งกองทัพอันซีด้านหลังเข็นเกวียนสัมภาระไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด บรรทุกข้าวสาร แป้ง และน้ำมันพืชจนเต็ม ค่อยๆ เดินตามมา ล้อเกวียนบดทับผืนทรายจนเกิดเป็นรอยลึก

เมื่อก้าวผ่านประตูเมืองอันหนาทึบ ภาพตรงหน้าก็ทำให้กลุ่มของเจียงเย่แทบจะลืมหายใจ

ช่างบังเอิญเหลือเกินที่ทั้งหกคนในกลุ่มของเจียงเย่ล้วนเคยไปเที่ยวชมซากโบราณสถานเมืองโบราณกุยจือในยุคปัจจุบัน และเคยเห็นซากกำแพงปรักหักพังที่ถูกลมทรายกัดกร่อนเหล่านั้นมาแล้ว

ทว่าในยามนี้ เมืองกุยจือที่มีชีวิตอยู่จริงกลับปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขา

ด้านในของกำแพงเมืองดินอัดเต็มไปด้วยรอยเขม่าควันไฟจากการสู้รบ รอยพังทลายหลายแห่งถูกอุดซ่อมแซมไว้ด้วยเศษหิน

ตลาดที่เคยคึกคักรุ่งเรืองในอดีต ยามนี้กลับร่วงโรย มีเพียงแผงลอยประปราย บนชั้นวางมีเพียงแผ่นแป้งหูแห้งกรังและเนื้อตากแห้งสีคล้ำไม่กี่ชิ้น ลานกว้างใจกลางเมืองที่ควรจะเป็นศูนย์กลางการค้าอันเนืองแน่น ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยชุดเกราะและอาวุธยุทโธปกรณ์ที่วางกองรอการซ่อมแซม

หญิงชาวบ้านในชุดเสื้อผ้าซอมซ่อไม่กี่คนกำลังช่วยกันเย็บปะชุดเกราะหนังที่ชำรุดเสียหาย

ข้างกายพวกนาง มีเด็กๆ อายุไม่ถึงสิบขวบสองสามคนกำลังใช้ท่อนไม้ฝึกปรือเพลงทวน ร่างเล็กผอมบางทอดยาวเป็นเงาตามแสงอาทิตย์อัสดง

สายลมวูบหนึ่งพัดผ่าน หอบเอาฝุ่นทรายบนท้องถนนคลุ้งขึ้นมา

หยางฟางยกมือขึ้นปิดปากและจมูก แต่ก็ยังสำลักไอกับกลิ่นไหม้เกรียมของผืนดินที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ

เธอเห็นเด็กๆ ในชุดมอมแมมหลายคนแอบอยู่หลังกำแพงพังๆ มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทว่าไม่กล้าเข้าใกล้

หวังเจิ้งชิงก้มมองแผ่นหินปูทางเท้าใต้ฝ่าเท้า แผ่นหินที่เดิมทีควรจะเรียบเสมอกันบัดนี้แตกหักและทรุดตัวลง ตามรอยแยกมีต้นอูฐหนามโผล่แทรกขึ้นมาอย่างทรหด

เขาสังเกตเห็นข้างบ่อน้ำโบราณตรงหัวมุมถนน ไหดินเผาในมือชาวบ้านที่ยืนต่อแถวตักน้ำส่วนใหญ่มีรอยบิ่นแหว่งไม่สมบูรณ์

สิ่งที่ชวนให้สะเทือนใจที่สุดคือจวนแม่ทัพใจกลางเมือง ผิวสีบนกรอบประตูกะเทาะหลุดร่อนไปนานแล้ว เสาไม้ถูกแมลงกัดแทะจนพรุนเป็นรู ทว่ายังคงค้ำยันธงแห่งต้าถังไว้อย่างเหนียวแน่น ผืนธงซีดจางและขาดวิ่น แต่อักษร 'ถัง' บนนั้นยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ที่ไกลออกไป บนซากปรักหักพังของเจดีย์ ยังพอมองเห็นภาพจิตรกรรมฝาผนังรูปนางอัปสรอันวิจิตรตระการตาอยู่รางๆ เพียงแต่ยามนี้กลับเงียบเหงารกร้างเพราะพิษสงจากไฟสงคราม

เจียงเย่ยื่นมือไปลูบกำแพงดิน ปลายนิ้วเปรอะเปื้อนฝุ่นละอองแห่งกาลเวลา

เมืองที่ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดหลงเหลืออยู่เพียงในรายงานโบราณคดีแห่งนี้ ในเวลานี้กำลัง 'หายใจ' อย่างแผ่วเบาอยู่ใต้ฝ่ามือของเขา

กัวซินสังเกตเห็นอย่างเฉียบคมว่า วินาทีที่ทั้งหกคนก้าวข้ามประตูกำแพงเมืองเข้ามา สีหน้าของพวกเขาก็พลันชะงักนิ่งไปในทันที

บนใบหน้าอันอ่อนเยาว์เหล่านั้นปรากฏความรู้สึกซับซ้อนยากจะบรรยาย

ชั่วขณะนั้น ดูราวกับคนพลัดถิ่นที่หวนคืนสู่บ้านเกิด แล้วได้เห็นความร่วงโรยทรุดโทรมของมาตุภูมิด้วยความโศกสลด

สิ่งที่ทำให้แม่ทัพเฒ่าตกใจที่สุดคือความเศร้าสร้อยลึกซึ้งในแววตาของพวกเขา นั่นไม่ใช่สีหน้าของคนที่เพิ่งเคยเห็นสถานที่แห่งนี้เป็นครั้งแรกอย่างแน่นอน หากแต่เหมือนคนที่ล่วงรู้ความรกร้างว่างเปล่านี้มาแต่แรก ทว่ายังคงปวดใจเมื่อได้มาเห็นด้วยตาตนเอง

อารมณ์ที่คนกลุ่มนี้เผยออกมา ทำให้แม้แต่แม่ทัพใหญ่ผู้ผ่านศึกมาอย่างโชกโชนยังต้องสะท้านในอก

ขณะที่ทั้งหกคนกำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกเมื่อได้เห็นเมืองโบราณที่สาบสูญไปในประวัติศาสตร์ การมาเยือนของพวกเขาก็ก่อให้เกิดความตื่นตระหนกไม่น้อยในหมู่ชาวเมือง

ชาวบ้านที่กำลังวุ่นอยู่ต่างหยุดมือ ทหารที่กำลังซ่อมแซมอาวุธเงยหน้าขึ้น แม้แต่เด็กๆ ที่กำลังวิ่งเล่นก็เบิกตากลมโตแอบมองพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เครื่องแต่งกายของผู้มาเยือนแปลกหน้าเหล่านี้ เป็นภาพแปลกตาที่พวกเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน

เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดหมดจดของเจียงเย่ดูสะดุดตาเป็นพิเศษท่ามกลางเสื้อผ้าป่านหยาบสีเทาตุ่นทั่วทั้งเมือง กระดุมประณีตตรงข้อมือสะท้อนประกายโลหะวาววับตามการเคลื่อนไหวของเขา

กางเกงลำลองสีอ่อนของหยางฟางขับเน้นช่วงขาเรียวยาว เข็มขัดประดับเลื่อมแวววาวตรงเอวทำให้หญิงชาวบ้านหลายคนหันไปซุบซิบกันด้วยความอยากรู้

ผู้คนในกลุ่มนี้ ไม่ว่าจะเป็นนาฬิกาหรูบนข้อมือของเฉินเสวียหลิน แว่นตากรอบโลหะของเหอสวี่ หรือแม้กระทั่งผมสั้นของหวังเจิ้งชิง และเรือนผมที่ปล่อยสยายตามสบายของหยางฟาง ต่างก็กลายเป็นหัวข้อวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคนในเมือง