ตอนที่ 63 ธรรมเนียมต้าถัง

เจียงเย่ชี้ไปยังเสบียงสิ่งของด้านหลังอีกครั้ง "สิ่งของที่พวกเรานำติดตัวมาสร้างขึ้นจากคนรุ่นหลัง ย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์ที่ดีที่สุดครับ"

"ผมเข้าใจดีว่าเพียงคำพูดไม่กี่ประโยคของพวกเรา ท่านแม่ทัพย่อมไม่เชื่อถือ แต่ไม่เป็นไรครับ ท่านแม่ทัพสามารถสั่งมัดพวกเราไว้ แล้วค่อยตรวจค้นสิ่งของที่พวกเรานำมาอย่างละเอียดได้เลย"

"พวกเราลูกหลานรุ่นหลังเชื่อมั่นว่า กองทหารเหล็กอันซีต่อให้มีคมดาบขวานจ่อคอก็ไม่มีวันทำร้ายราษฎรต้าถังอย่างเด็ดขาด แม้ว่าจะเป็นสายเลือดที่มาจากอีกหนึ่งพันปีให้หลังก็ตาม!"

ขณะพูด เจียงเย่ก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่ละก้าวล้วนเหยียบลงอย่างมั่นคงยิ่ง

เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นเสมอไหล่เพื่อแสดงว่าไร้อาวุธ ก่อนจะหยุดยืนตรงจุดที่ห่างจากกำแพงเมืองหนึ่งร้อยก้าว ระยะนี้อยู่ตรงขอบระยะยิงของคันธนูถังพอดี เป็นการแสดงความจริงใจโดยไม่ดูบุ่มบ่ามรุกรานจนเกินไป

การกระทำอันกล้าหาญถึงเพียงนี้ทำเอาพวกเฉินเสวียหลินทั้งสี่คนที่อยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตากว้าง

แม้กระทั่งหวังเจิ้งชิงก็ยังอดลุ้นระทึกเหงื่อตกแทนเจียงเย่ไม่ได้

หากคนบนกำแพงเมืองพลั้งมือปล่อยลูกศรพุ่งออกมาแม้แต่ดอกเดียว นั่นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่

เหล่าทหารผ่านศึกบนเชิงเทินยังคงนิ่งเงียบดั่งเหล็กกล้า

สายธนูของจ้าวชีน้าวค้างไว้ครึ่งหนึ่ง นิ้วมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านหนาทาบอยู่ตรงหางลูกศร ไม่ได้ผ่อนแรงลงและไม่ได้ดึงเพิ่ม ทหารรักษาการคนที่อายุน้อยที่สุดลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง แต่ก็ยังคงรักษากระบวนท่าเตรียมพร้อมระวังภัยตามมาตรฐานไว้อย่างเคร่งครัด

เจียงเย่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกแล้วสะบัดเบาๆ สองสามที เพื่อให้ทหารรักษาเมืองเห็นชัดเจนว่าตนไม่ได้ซุกซ่อนอาวุธไว้

ท่วงท่านี้เขาทำได้อย่างพอดิบพอดี ทั้งแสดงความบริสุทธิ์ใจอย่างเต็มที่ และไม่มีเจตนายั่วยุแม้แต่น้อย

เจียงเย่เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาดังกังวานชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางสายลมร้อนแห่งทะเลทราย "ท่านแม่ทัพกัวจะขอลองเสี่ยงดูสักครั้ง หรือจะยอมทนเห็นเหล่าทหารหาญแห่งกุยจือต้องทนหิวโหย เสื้อเกราะขาดวิ่นผุพังต่อไปกันครับ?"

บนเชิงเทินเงียบกริบจนน่าใจหาย มีเพียงธงศึกที่โบกสะบัดส่งเสียงพรึ่บพรั่บท่ามกลางสายลม

สายตาของกัวซินกวาดมองทุกคนบนเนินทรายราวกับคมมีด ทั้งหวังเจิ้งชิงผู้มีท่วงท่ายืนหยัดองอาจ พวกเฉินเสวียหลินสามคนที่มีแววตาไร้เดียงสาบริสุทธิ์ รวมถึงหยางฟางที่ดูบอบบางไร้เรี่ยวแรงจะจับไก่

ในที่สุดสายตาของแม่ทัพเฒ่าก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่กองแป้งสาลีสีขาวผ่องดั่งหิมะนั้น ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

จางเฉียนก้าวขึ้นหน้ามาครึ่งก้าว ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นตึงเครียดขึ้น "ท่านตูฮู่ ระวังจะมีอุบายขอรับ"

คนกลุ่มนี้ปรากฏตัวขึ้นมาพิลึกพิลั่นเกินไป ยิ่งคำพูดที่เอ่ยออกมาก็ยิ่งพิกลเข้าไปใหญ่

ข้อนิ้วมือของกัวซินเคาะลงบนอิฐกำแพงเบาๆ เป็นจังหวะเชื่องช้าทว่าหนักแน่น

หางตาของเขาชำเลืองมองไปทั่วเชิงเทิน เห็นริมฝีปากที่แห้งแตกเป็นขุยของทหารเฒ่าหลายนาย รวมถึงเค้าโครงร่างกายที่ผอมโซจนเห็นกระดูกใต้ชุดเกราะ

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปในความเงียบงัน

กิ้งก่าทะเลทรายตัวหนึ่งไต่ผ่านรอยแยกของกำแพงเมือง เสียงเกล็ดของมันที่เสียดสีกับก้อนอิฐหินดังแว่วเข้าหูอย่างชัดเจน

เจียงเย่ยืนเอามือไพล่หลัง ปล่อยให้สายลมร้อนพัดชายเสื้อปลิวไหว ไม่เร่งเร้าและไม่ถอยหนี

ในที่สุด เคราสีขาวโพลนของกัวซินก็สั่นไหวเล็กน้อย

เขายกมือขึ้นปลดสายรัดเกราะคอออก การกระทำนี้ทำให้ทหารรักษาเมืองทุกคนพลันยืดหลังตรงเกร็งตัวขึ้นมาทันที

"เปิดประตูเมือง" เสียงของแม่ทัพเฒ่าแหบพร่าทว่าหนักแน่นเด็ดขาด "ข้าจะออกไปพบพวกมันด้วยตัวเอง"

รอยแผลเป็นบนหน้าของจางเฉียนกระตุกวูบ "ท่านตูฮู่!"

กัวซินทอดสายตามองไปยังกลุ่มของเจียงเย่ "ในอดีตตอนที่ข้าติดตามข้าหลวงเฟิงออกนอกด่านอวี้เหมิน ก็เคยกังขากับพ่อค้าชาวหูทุกคนเช่นนี้เหมือนกัน แต่เจ้าลองดูดวงตาของพวกเขา มีความอำมหิตเจ้าเล่ห์ของพวกถู่ปัวอยู่แม้เพียงเศษเสี้ยวหรือไม่?"

หนวดเคราสีขาวของกัวซินไหวน้อยๆ ท่ามกลางแสงสนธยา

นี่คือเหตุผลที่เขากล่าวออกมา ทว่ามีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ดีว่า การตัดสินใจนี้มาจากสัญชาตญาณบางอย่างที่ยากจะอธิบายเป็นคำพูดมากกว่า

มือของแม่ทัพเฒ่ากดลงบนด้ามดาบ ฝ่ามือเริ่มมีเหงื่อเม็ดละเอียดซึมออกมา

การยืนหยัดปกป้องเมืองโดดเดี่ยวมายาวนานถึงยี่สิบห้าปี ได้หล่อหลอมให้เขามีดวงตาที่มองทะลุปรุโปร่งดั่งเปลวไฟอันสว่างจ้า

เขามองดูแผ่นหลังอันเหยียดตรงของชายหนุ่มในชุดเสื้อสีขาวใต้กำแพงเมือง ในภวังค์นั้น ราวกับมองเห็นเหล่าปัญญาชนผู้เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นฮึกเหิมที่ตนเคยพบเจอในฉางอันเมื่อครั้งยังหนุ่มแน่น

"ท่านตูฮู่โปรดไตร่ตรองให้รอบคอบด้วยขอรับ!" จางเฉียนยังคงรู้สึกไม่วางใจ "หากว่า..."

กัวซินยกมือขึ้นห้ามคำพูดของรองแม่ทัพ แล้วส่งสายตาบอกเป็นนัยให้อีกฝ่ายใจเย็นลงก่อน

จางเฉียนเข้าใจความหมาย จึงไม่เอ่ยคำใดอีก

สายตาของกัวซินกวาดมองชายเสื้อของเจียงเย่ที่ปลิวไสวตามแรงลมทราย กวาดมองหัวคิ้วที่ผ่อนคลายอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา และสุดท้ายก็หยุดลงที่ดวงตาอันใสกระจ่างคู่นั้น เป็นดวงตาคู่นี้นี่เองที่ทำให้เขานึกถึงราษฎรชาวกวานจงในรัชศกเทียนเป่า ผู้ที่ยอมฝ่าพายุหิมะนำชุดกันหนาวมาส่งมอบให้แก่เหล่าทหารรักษาชายแดน

ทว่า เมืองหน้าด่านชายแดนไม่อาจยอมรับความผิดพลาดแม้เพียงหนึ่งในหมื่นได้ ถึงกระนั้น เขาก็ยังอยากจะขอลองเสี่ยงดูสักครั้ง

กัวซินสบตากับจางเฉียน ความรู้ใจที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมานานหลายปี ไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใดให้มากความ

โซ่เหล็กของกว้านส่งเสียง "กริ๊ก" ประตูปิดเลื่อนต่ำลงมาอีกสองสามนิ้ว

กัวซินพลันก้าวเท้ายาว ๆ มุ่งหน้าไปยังบันได ชุดเกราะส่งเสียงกระทบกันดังกังวาน

"ท่านแม่ทัพ!" จางเฉียนรีบวิ่งตามไป

ฝีเท้าของกัวซินชะงักลงเล็กน้อยที่กึ่งกลางขั้นบันได

แสงอาทิตย์อัสดงทาบทาเงาร่างของเขาลงบนอิฐกำแพงเมืองอันทรุดโทรม รูปร่างนั้นกลับยังคงองอาจผึ่งผายเหมือนเมื่อยี่สิบห้าปีก่อนยามที่เขาเพิ่งมาถึงอันซีไม่มีผิดเพี้ยน

ย่างก้าวของเขามั่นคงขึ้นเรื่อย ๆ รวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อก้าวพ้นขั้นบันไดขั้นสุดท้าย แม่ทัพชราก็พลันเอ่ยเสียงกังวาน "เปิดประตูเมือง! ต้อนรับแขก!"

คำสั่งนี้ไม่เพียงทำให้ฝูงนกกระจอกทรายบนยอดกำแพงบินแตกตื่น ทว่ายังทำให้เหล่าทหารผ่านศึกอันซีทุกคนถึงกับขอบตาร้อนผ่าว พวกเขาไม่ได้พบเจอผู้คนจากแผ่นดินเกิดมาเนิ่นนานเหลือเกินแล้ว

เจียงเย่มองดูประตูเมืองที่ค่อย ๆ เปิดออกกว้าง ไหล่ที่เกร็งตึงในที่สุดก็ผ่อนคลายลง เขาถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งเฮือก ด้านหลังมีเสียงถอนหายใจโล่งอกของพวกหวังเจิ้งชิงและเฉินเสวียหลินดังตามมา

กัวซินก้าวขายาว ๆ ออกจากประตูเมือง ชุดเกราะส่งเสียงกระทบกันทึบหนักตามจังหวะก้าวเดิน

แม่ทัพชราเดินมาหยุดยืนห่างจากเจียงเย่เพียงสามก้าว สายตาคมกริบดุจคมมีดกวาดมองใบหน้าของเขา

ผิวพรรณที่ขาวผ่องของเจียงเย่ นิ้วมือเรียวยาว รวมถึงเค้าโครงกระดูกหน้าตาที่เห็นได้ชัดว่ามาจากจงหยวน ล้วนทำให้ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจของกัวซินร่วงหล่นลง

ในขณะที่แม่ทัพชราและพวกพ้องกำลังพินิจเจียงเย่ เจียงเย่ก็กำลังพินิจกองทัพอันซีตรงหน้าอย่างเงียบเชียบเช่นกัน

ชุดเกราะของกัวซินหมดสิ้นความเงางามไปนานแล้ว แผ่นเกราะเต็มไปด้วยรอยบิ่นฟันจากดาบและกระบี่ ยึดโยงเข้าด้วยกันอย่างแกน ๆ ด้วยเชือกป่านหยาบ ๆ

หนวดเคราสีดอกเลาของเขามีเม็ดทรายแทรกปน ริมฝีปากที่แห้งแตกมีสะเก็ดเลือดเกาะกรัง

ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเจียงเย่สั่นสะท้านที่สุด คือดวงตาคู่นั้นที่แม้จะขุ่นมัวแต่กลับยังคงทอประกายเจิดจ้า ราวกับมีเปลวเพลิงที่ไม่มีวันดับมอดกำลังลุกโชนอยู่ภายใน

เหล่าขุนศึกและทหารหาญแห่งอันซีด้านหลังแม่ทัพชราทยอยเดินออกจากประตูเมืองตามกันมา

เสื้อเกราะหนังบนตัวพวกเขาชำรุดทรุดโทรมจนแทบดูไม่ได้ บางคนถึงกับทำได้เพียงใช้ผ้าหยาบ ๆ พันจุดสำคัญของร่างกายเอาไว้เท่านั้น

ทหารเฒ่าวัยเกินครึ่งร้อยคนหนึ่งลากขาที่กะเผลก แต่ยังคงยืดแผ่นหลังตรง ทหารอีกนายใช้เชือกฟางซ่อมแซมชุดเกราะ เผยให้เห็นแผงอกที่ผอมโซจนเห็นกระดูกซี่โครงด้านใน

ใบหน้าของทุกคนสลักเสลาไปด้วยร่องรอยแห่งลมฝน ผิวหนังแตกระแหงราวกับผืนทะเลทรายที่แห้งแล้ง ทว่าไม่อาจบดบังความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ในดวงตาได้เลย

เจียงเย่รู้สึกแสบจมูกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เขาเห็นพลทหารนายหนึ่งประคองหมวกเหล็กไว้ในมือ แผ่นบังหน้าผากที่ควรจะแวววาวบัดนี้ยุบลงไปเป็นวงกว้าง เห็นได้ชัดว่าเคยช่วยรับการโจมตีปลิดชีพแทนผู้เป็นนายมาแล้ว ทหารเฒ่าอีกคนหนึ่งเหน็บดาบสั้นที่หักครึ่งเล่มไว้ที่เอว ดาบแม้จะหักบิ่นแต่ยังคงพกพาติดกายไว้อย่างทะนุถนอมยิ่ง

สิ่งที่บาดลึกในใจที่สุดคือ ถึงแม้นายทหารเหล่านี้จะมีสภาพร่างกายซูบผอมอิดโรย แต่ทุกคนยามยืนยังคงรักษาระเบียบวินัยทหารตามมาตรฐานไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับพร้อมจะสละชีพเพื่อต้าถังได้ทุกเมื่อ

เจียงเย่จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ประสานสองมือไว้ตรงหน้าอก น้อมกายคารวะด้วยท่าทางตามธรรมเนียมต้าถังอันถูกต้องแบบแผนที่สุด "ผู้น้อยเจียงเย่ ขอคารวะท่านแม่ทัพกัว ขอคารวะเหล่าทหารหาญแห่งอันซีทุกท่าน"

-

[หมายเหตุ 1: รัชศกต้าลี่ปีที่สาม (ค.ศ. 768) กัวซินส่งทูตอ้อมผ่านหุยเหอไปยังฉางอัน เพื่อรายงานต่อถังไต้จงว่าอันซียังไม่แตกพ่าย และได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการให้เป็น "ผู้ตรวจการสี่หัวเมืองอันซี" ด้วยเหตุนี้จึงอนุมานได้ว่า ระหว่างปี ค.ศ. 763—768 (ช่วงที่กบฏอันสื่อเพิ่งสิ้นสุดลง และราชสำนักพยายามฟื้นฟูการควบคุมดินแดนประจิม) กัวซินได้อยู่ในกองทัพอันซีแล้ว เนื่องจากไม่มีบันทึกทางประวัติศาสตร์ระบุแน่ชัดว่ากัวซินไปยังกองทัพอันซีเมื่อใด จื๋อปี่จึงเลือกใช้ปีใดปีหนึ่งในช่วงนี้]