ตอนที่ 62 เกลี้ยกล่อมกองทัพอันซี

พฤติกรรมประหลาดพิลึกพิลั่นเช่นนี้ ทำให้เหล่าทหารกองทัพอันซีผู้เฝ้ารักษาแนวกำแพงเมืองต่างพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

กัวซินกระชับดาบเหิงเตาในมือแน่น ลวดลายมังกรชือบนฝักดาบแผ่ไออุ่นจาง ๆ ออกมาใต้แสงตะวัน

"เตรียมพร้อมรับมือ!" รองแม่ทัพส่งเสียงตวาดกร้าว พลหน้าไม้บนกำแพงเมืองพลันขึงสายขึ้นเกาทัณฑ์ทันที

หัวลูกศรเหล็กสะท้อนประกายแสงเย็นเยียบจับตาภายใต้แสงแดด

ท่ามกลางลมทราย ธงต้าถังที่ขาดวิ่นผืนหนึ่งสะบัดพัดเสียงดังพึ่บพั่บอยู่เหนือยอดกำแพง

เหล่าทหารหาญกลั้นหายใจรวบรวมสมาธิ สายตาจับจ้องกลุ่มคนที่แต่งกายประหลาดพิกลซึ่งปรากฏตัวขึ้นมาอย่างไร้ที่มาที่ไปกลุ่มนี้เขม็ง

ขณะที่กองทัพอันซีตั้งขบวนเตรียมพร้อม เจียงเย่ก็คอยชำเลืองดูเวลานับถอยหลังเป็นระยะ ควบคู่ไปกับการสังเกตความเคลื่อนไหวทางฝั่งกำแพงเมือง

ทันทีที่เสบียงสิ่งของชิ้นสุดท้ายถูกโยนออกมานอกรถ ทุกคนต่างก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ชั่วขณะที่พวกเขากำลังพักหอบหายใจ เวลาก็หมดลงพอดี!

เมื่อวินาทีสุดท้ายสิ้นสุดลง ตัวรถคอสเตอร์ก็พลันกระเพื่อมไหวประหนึ่งระลอกคลื่นน้ำ ตัวถังโลหะแผ่ริ้วคลื่นประหลาดสะท้อนแสงสายัณห์เป็นประกายวาววับ

แม้พวกเฉินเสวียหลินจะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่พอได้เห็นรถยนต์ค่อย ๆ เลือนรางจางหายไปต่อหน้าต่อตา ก็ยังอดทึ่งจนไม่อยากเชื่อสายตาไม่ได้

ขนาดคนยุคปัจจุบันทั้งห้าคนยังมีปฏิกิริยาเช่นนี้ คนบนกำแพงเมืองที่อยู่ไม่ไกลจึงยิ่งตกตะลึงพรึงเพริดมากกว่าเป็นทวีคูณ

ทั่วทั้งแนวกำแพงเมืองเกิดความโกลาหลขึ้นชั่วครู่

ข้อนิ้วของจ้าวชีเกร็งแน่นกับคันธนูเขาสัตว์จนซีดขาว ทว่าหัวลูกศรกลับนิ่งสนิทไม่สั่นไหว เกราะไหล่ของทหารเฒ่าตาเดียวชนเข้ากับเพื่อนทหารข้างกายจนเกิดเสียงกระทบดังกังวาน ลูกกระเดือกของทหารยามหนุ่มขยับขึ้นลง กลืนคำว่า "ปาฏิหาริย์เทพ" กลับลงคอไปพร้อมเม็ดทราย

แม้แต่นายทหารผู้สุขุมอย่างกัวซินและจางเฉียนยังถูกภาพตรงหน้าสะกดจนนิ่งอึ้ง

"หะ...หายไปแล้ว..." น้ำเสียงของจางเฉียนหนักแน่นดั่งศิลาเหล็ก มีเพียงปลายเสียงเท่านั้นที่แฝงความสั่นไหวไว้จาง ๆ

นัยน์ตาที่หรี่ลงของกัวซินคมกริบดั่งเหยี่ยว จ้องมองคนกลุ่มนั้นที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล เขากรำศึกในดินแดนประจิมมากว่ายี่สิบปี เคยประมือกับทัพม้าเหล็กถู่ปัว เคยเผชิญกับเวทมนตร์ประหลาดของพวกต้าสือ ทว่าไม่เคยพบเห็นสิ่งใดพิศวงประหลาดล้ำถึงเพียงนี้มาก่อน

ระหว่างที่กองทัพอันซียังคงตกตะลึงและตั้งท่าระแวดระวัง เจียงเย่ก็หันไปพูดกับเฉินเสวียหลิน หยางฟาง ถงอี้ และเหอสวี่ทั้งสี่คนว่า "พวกคุณสี่คนอยู่เฉย ๆ ตรงนี้ อย่าขยับนะ เดี๋ยวผมไปเจรจากับทางนั้นก่อน"

การมาเยือนราชวงศ์ถังและมณฑลทหารอันซีในครั้งนี้ ร้านค้าของระบบได้ปลดล็อกสินค้าที่เกี่ยวข้องกับเครื่องแต่งกายและทรงผมแบบราชวงศ์ถังแล้ว

ทว่าครั้งนี้เจียงเย่ไม่ได้ซื้อ เพราะไม่มีความจำเป็น

ก่อนจะมา เจียงเย่ได้ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียไว้แล้ว กองทัพอันซีมีความพิเศษ ไม่เหมือนกับราชวงศ์ฉิน พวกเขาไม่มีเวลามากพอให้มาเสียเปล่า

ดังนั้นตั้งแต่ครั้งแรกก็ต้องทำให้กองทัพอันซีเชื่อใจให้ได้ และนับว่าระบบยังเมตตา ส่งพวกเขามาลงตรงหน้าเมืองกุยจือพอดิบพอดี ได้โอกาสแสดงฉาก "ปาฏิหาริย์เทพ" จุติแล้วเลือนหายไปพอดี ช่วยลดความยุ่งยากให้เขาไปได้มากโข

เจียงเย่หันไปมองหวังเจิ้งชิง "พี่หวัง คุณไปกับผม"

หวังเจิ้งชิงพยักหน้ารับ

หยางฟางชำเลืองมองเมืองที่อยู่ไม่ไกลพลางเตือนว่า "ไกด์เจียง พวกเขาเล็งคันธนูมาทางเราหมดเลยนะคะ! ระวังตัวด้วยล่ะ"

"วางใจเถอะครับ" เจียงเย่ตบกระเป๋าเป้สีดำเบา ๆ ก่อนจะหยิบโทรโข่งแบบพับได้ออกมาจากข้างใน "ผมเตรียมการไว้แล้ว"

หวังเจิ้งชิงก้าวตามไปเงียบ ๆ สัญชาตญาณทหารทำให้เขาคำนวณระยะทางอย่างแม่นยำในทุกย่างก้าว จนหยุดลงตรงขอบระยะยิงหวังผลของคันธนูถังพอดิบพอดี เขามองเห็นหัวลูกศรที่ส่องประกายเย็นเยียบอยู่หลังใบเสมาอย่างชัดเจน มีคันธนูอย่างน้อยยี่สิบคันกำลังเล็งตรงมาที่พวกเขา

"เดินหน้าต่อไม่ได้แล้ว" หวังเจิ้งชิงเอ่ยปากเตือน

อันที่จริงต่อให้หวังเจิ้งชิงไม่เตือน เจียงเย่ก็คิดจะหยุดฝีเท้าอยู่แล้ว ในฐานะผู้ครอบครองทักษะ "ร้อยก้าวทะลวงก้านหลิว" ย่อมรู้ระยะยิงของธนูและหน้าไม้แต่ละแบบเป็นอย่างดี

ตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ตอนนี้ อยู่นอกระยะยิงของธนูถังพอดี นับเป็นระยะที่ค่อนข้างปลอดภัย

เมื่อยืนปักหลักเรียบร้อย เจียงเย่จึงค่อย ๆ กางโทรโข่งออก

นึกไม่ถึงว่าการเคลื่อนไหวนี้จะเรียกลูกศรหลายดอกพุ่ง "ฟึ่บ" มาปักลงบนพื้นทรายเบื้องหน้าพวกเขาเพื่อเป็นการเตือน

"ทวยหาญทั้งหลาย!" เสียงของเจียงเย่ดังกึกก้องกัมปนาทไปทั่วผืนทะเลทรายผ่านเครื่องขยายเสียงอิเล็กทรอนิกส์ "พวกเราทุกคนล้วนเป็นราษฎรแห่งต้าถัง!"

บนกำแพงเมือง ทหารเฒ่าตาเดียวหรี่ตาข้างที่เหลืออยู่ นิ้วมือหยาบกร้านทาบลงบนสายธนูอย่างมั่นคง ทหารหนุ่มข้างกายเพิ่งจะอ้าปากก็ถูกสายตาของทหารเฒ่าปรามไว้ทันควัน ตามจุดต่าง ๆ บนแนวกำแพงเมือง เหล่าทหารผู้ผ่านศึกร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำต่างสบตากันอย่างรู้ใจ โดยที่อาวุธในมือยังคงนิ่งสนิทไม่ไหวติง

"ท่านแม่ทัพกัว โปรดพิจารณาด้วย!" เจียงเย่ใช้โทรโข่งตะโกนต่อไป "พวกเรานำเสบียงอาหาร ยาสมุนไพร ชุดเกราะและอาวุธ ตลอดจนสิ่งของจำเป็นมามอบให้!"

พูดจบเขาก็ชี้ไปยังกองสิ่งของบนเนินทรายด้านหลัง แล้วหันไปสั่งเฉินเสวียหลินว่า "เปิดดูสักกระสอบให้พวกเขาเห็น!"

เฉินเสวียหลินได้ยินดังนั้น ก็รีบวิ่งไปตรงหน้ากระสอบแป้งสาลีที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที

เขาแกะเชือกมัดอย่างเงอะงะ ด้วยความที่ไม่ชำนาญ ประกอบกับสองมือออกแรงมากเกินไป

"ซ่า!"

กระสอบแป้งทั้งถุงถูกเขาดึงจนพลิกคว่ำ แป้งสาลีขาวผ่องส่วนหนึ่งทะลักพรวดออกมา แผ่กระจายเป็นสีขาวบาดตาอยู่บนผืนทรายสีเหลือง ละอองแป้งเนียนละเอียดสะท้อนประกายสีทองใต้แสงอาทิตย์อัสดง พอลมร้อนพัดผ่านก็ฟุ้งกระจายขึ้นเป็นม่านหมอกสีขาว

"เชี่ยแล้ว!" เฉินเสวียหลินลนลานพยายามจะกอบแป้งขึ้นมา ทว่ากลับคว้าได้เพียงทรายเม็ดละเอียดปนผงแป้งเต็มสองมือ

แป้งสาลีที่หกเลอะเทอะเพียงเท่านี้ ในสายตาของทายาทเศรษฐีอย่างเฉินเสวียหลินย่อมเป็นเรื่องที่ไม่คุ้มค่าให้เอ่ยถึง หากเป็นยุคปัจจุบัน ต่อให้เทแป้งทิ้งทั้งคันรถเขาก็คงไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ทว่ายามนี้คือยุคราชวงศ์ถัง และของในมือก็เป็นสิ่งที่ตั้งใจจะมอบให้แก่กองทัพอันซีที่ขาดแคลนเสบียงอย่างยิ่งยวด

สิ่งนี้ทำให้เด็กหนุ่มผู้ไม่เคยรับรู้ความทุกข์ยากของโลกมนุษย์ อดไม่ได้ที่จะบังเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ

การกระทำที่ทำแป้งหกกระจายของเขา ทำให้เหล่าทหารบนกำแพงเมืองต่างขมวดคิ้วแน่น สีหน้าฉายแววเสียดายอย่างสุดซึ้ง

กัวซินยืนอยู่บนเชิงเทิน สายตาดุจเหยี่ยวอินทรีปรายมองกองเสบียงบนเนินทราย นิ้วมือหยาบกร้านลูบไล้อิฐกำแพงเมืองเบา ๆ ประสบการณ์รักษาชายแดนกว่ายี่สิบปีทำให้เขารักษาความระแวดระวังต่อสิ่งผิดปกติตามสัญชาตญาณอยู่เสมอ

"ท่านแม่ทัพ เป็นแป้งสาลีชั้นเลิศจริง ๆ ขอรับ" จางเฉียนเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นที่พยายามสะกดกลั้นไว้ รอยแผลเป็นจากคมดาบบนใบหน้าของรองแม่ทัพผู้นี้กระตุกเกร็งเล็กน้อย ทว่ามือที่กุมด้ามดาบยังคงมั่นคง

พวกเขานานเท่าใดแล้วที่ไม่ได้กินอิ่มสักมื้อ นับประสาอะไรกับการได้กินแป้งสาลีชั้นเลิศเช่นนี้

เจียงเย่ประสานมือคารวะไปยังกำแพงเมืองอย่างเคร่งขรึมจริงจัง เม็ดทรายซัดสาดกระทบใบหน้าของเขา

"ท่านแม่ทัพกัวโปรดพิจารณา" เสียงของเขาดังก้องทะลุสายลมทรายที่หวีดหวิว "พวกเรามิใช่ศัตรูและมิใช่โจรผู้ร้าย แท้จริงแล้วคือลูกหลานชาวหัวเซี่ยในอีกหนึ่งพันปีให้หลัง ผู้ได้รับความร่มเย็นจากคุณูปการของต้าถัง"

ครั้นได้ยินคำว่า 'หนึ่งพันปีให้หลัง' เหล่าทหารกองทัพอันซีต่างหันมองหน้ากัน ราวกับกำลังฟังคัมภีร์สวรรค์อันเหลือเชื่อ

กัวซินกับจางเฉียนสบตากัน แววตามีทั้งความสงสัยและอยากสืบเสาะหาความจริง

เจียงเย่กล่าวต่อไปว่า "สิ่งที่มหึมาที่เหล่าขุนศึกนายทหารเพิ่งได้เห็นเมื่อครู่นี้ คือรถยนต์ของคนรุ่นหลัง สิ่งนี้เดินทางได้วันละสามพันลี้โดยไม่เหน็ดเหนื่อย บรรทุกน้ำหนักได้หมื่นชั่งโดยไม่ชะลอช้า ที่พวกเราเดินทางมาครั้งนี้ ก็เพื่อนำเสบียงสิ่งของมามอบให้เหล่าทหารหาญทุกท่าน"

"พวกเราซึ่งเป็นลูกหลานรุ่นหลังเลื่อมใสคารวะทหารหาญทุกนายแห่งกองทัพอันซี เป็นพวกท่านที่ปกป้องผืนแผ่นดินของต้าถัง เป็นพวกท่านที่หลั่งเลือดพิทักษ์เกียรติภูมิของชาติ เป็นพวกท่านที่ทำให้ลูกหลานรุ่นหลังได้รับรู้ว่า คำว่า 'หมื่นลี้เมืองเดียวดาย ล้วนเกลื่อนกรายทหารผมขาว' นั้นเป็นเช่นไร!"

น้ำเสียงของเจียงเย่จากเดิมที่สงบนิ่ง ค่อย ๆ เจือแววสะอื้นไห้ ความรู้สึกจริงแท้ที่ถ่ายทอดออกมาตามธรรมชาติในน้ำเสียงนั้น ทำให้กองทัพอันซีบนกำแพงเมืองถึงกับสะเทือนใจขึ้นมาอย่างเงียบงัน

เจียงเย่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยปากต่อไปด้วยน้ำเสียงเนิบช้าแต่มั่นคง "สิ่งที่กล่าวไปเมื่อครู่ ในสายตาของท่านแม่ทัพนายกองทั้งหลาย อาจฟังดูเหลวไหลยิ่งกว่าตำนานภูตผีปีศาจ ทว่าจักรกลเกราะเหล็กขนาดมหึมานั้น ทุกท่านต่างได้ประจักษ์แก่สายตาตนเอง อีกทั้งยังได้เป็นพยานรู้เห็นด้วยตาว่ามันปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า และเลือนหายกลับคืนสู่ความว่างเปล่าเช่นกัน"