ตอนที่ 61 กุยจือ

เจียงเย่ผลักประตูรถเปิดออก เม็ดทรายร้อนผ่าวพลันทะลักเข้าตามซอกรองเท้าของเขาทันที

เขาหรี่ตาลง มองไปยังเส้นขอบฟ้า เมืองสีเหลืองดินหลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่สุดปลายทะเลทรายอย่างโดดเด่น กำแพงเมืองดินอัดสะท้อนประกายสีแดงเข้มใต้แสงอาทิตย์อัสดง ธงขาดวิ่นบนยอดกำแพงพอจะมองเห็นตัวอักษร "ถัง" ที่สีซีดจางได้อย่างเลือนราง

เบื้องหน้าของเขาปรากฏการแจ้งเตือนของระบบขึ้นแล้ว ริมฝีปากพึมพำเสียงเบา "กุยจือ"

ด้านหลังของเขามีเสียงสูดหายใจด้วยความตกตะลึงดังขึ้นระงม

หวังเจิ้งชิงตามลงจากรถเป็นคนแรก วินาทีที่รองเท้าจมลงไปในผืนทราย กล้ามเนื้อทั่วร่างก็เกร็งเขม็ง สายตาระแวดระวังกวาดมองไปรอบทิศ

นี่ไม่ใช่ฉากถ่ายทำ ร่องรอยการผุกร่อนของกำแพงเมือง กลิ่นมูลอูฐที่ปะปนกับควันไฟในอากาศ ล้วนสมจริงจนน่าขนลุก

"คุณพระช่วย!" หยางฟางยกมือข้างหนึ่งปิดปาก อีกมือหนึ่งยกขึ้นบังแสงแดดแผดเผา

เมื่อบ่ายเธอยังช่วยพ่อแม่เฝ้าร้านขายข้าวสารและน้ำมันพืชอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับมายืนอยู่กลางทะเลทราย ไม่ไกลออกไปมีเมืองโบราณสีเหลืองดินตั้งตระหง่าน กำแพงเมืองด่างพร้อยบิดเบี้ยวเล็กน้อยท่ามกลางคลื่นไอร้อน ราวกับภาพลวงตา

เฉินเสวียหลินกระโดดลงจากรถ เลนส์แว่นกันแดดของเขาสะท้อนประกายแสงสีทองอร่ามของผืนทะเลทรายทั้งผืน

เมื่อเขาถอดแว่นออก ดวงตาที่มักจะดูไม่ยี่หระต่อโลกพลันเอ่อล้นด้วยความตกตะลึงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "เหลือเชื่อเกินไปแล้ว"

ถงอี้กับเหอสวี่เดินตามหลังเฉินเสวียหลินมา ใบหน้าอ่อนเยาว์ของทั้งสองเต็มไปด้วยความเหม่อลอยตกตะลึง

ลมทรายที่หอบเอาละอองธุลีแห่งประวัติศาสตร์พัดวูบเข้ามาอย่างกะทันหัน เม็ดทรายละเอียดซัดกระทบใบหน้าของทุกคน

ตอนนี้นี่เองที่พวกเขาตระหนักได้จริง ๆ ว่า ที่นี่คือมณฑลทหารอันซีในปี ค.ศ. 789 จริง ๆ

ไกด์เจียงสามารถพาพวกเขาข้ามเวลามานับพันปีได้จริง ๆ!

บนหอรบ ทหารเฒ่าจ้าวชีกำลังพิงใบเสมาที่ชำรุดทรุดโทรม หาวหวอดด้วยความง่วงงุน ชีวิตการเฝ้ารักษาชายแดนตลอดสี่สิบสองปีทำให้หนังตาของเขาหนายิ่งกว่าหนังวัว

ทันใดนั้น กำแพงดินอัดใต้ร่างก็ส่งแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาขึ้นมา

"หือ?" นัยน์ตาขุ่นมัวของเขาขยับไหว ฝ่ามือที่แตกระแหงเอื้อมไปแตะคันธนูเขาสัตว์ข้างกายโดยสัญชาตญาณ

คันธนูประจำการที่แจกจ่ายมาตั้งแต่รัชศกไคหยวนคันนี้ บัดนี้ถูกเสียดสีลูบคลำจนขึ้นเงาเป็นมันวาว

เมื่อสายตาของเขากวาดผ่านเนินทรายทางทิศตะวันตก หนังตาที่หย่อนคล้อยก็พลันเบิกกว้างเกร็งแน่น

กลางทะเลทรายอันไกลโพ้น มี "สิ่งมหึมา" เหล็กกล้าสีเหลืองขมิ้นทั้งคันหมอบนิ่งอยู่อย่างน่าตกใจ แสงอาทิตย์อัสดงทอดลงบนเปลือกนอกอันเรียบเนียนของสิ่งมหึมานั้น หักเหเป็นแสงประหลาดพิกล

"ข้าศึกบุก—!" เสียงตะโกนของจ้าวชีเสียดหูราวกับกระดาษทรายถูกัน ฟันหน้าที่หักหลอพ่นละอองน้ำลายกระเซ็น

เขายกเขาสัตว์ขึ้นเป่าด้วยมือที่สั่นเทา แผงอกแห้งกรังกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เสียงแตรเขาสัตว์ดังกังวานบาดแก้วหูทะลวงผ่านไอแดดแผดเผา ทำเอานกกระจอกทะเลทรายฝูงหนึ่งบนยอดกำแพงแตกตื่นบินว่อน

ทหารเฒ่าตาเดียวบนหอส่งสัญญาณควันข้างเคียงโซเซลุกขึ้น เกราะหนังเก่าซอมซ่อเผยให้เห็นรอยแผลจากลูกธนูไปครึ่งหนึ่ง เขาหรี่ตาขวาข้างเดียวที่ยังเหลืออยู่มองไปยังเนินทราย แล้วตะโกนเสียงแหบแห้งกะทันหัน "จุดไฟสัญญาณ! รีบจุดไฟสัญญาณเร็ว!"

ทหารรักษาด่านขมับขาวโพลนหลายนายโผเข้าไปยังหอส่งสัญญาณควัน ฝ่าเท้าที่แตกกร้านเหยียบย่ำผ่านอิฐกำแพงเมือง

ชายวัยสามสิบห้าปีคนหนึ่ง ซึ่งนับว่ายังหนุ่มแน่นในกองทัพอันซี กำลังประคองหินเหล็กไฟที่เก็บรักษาไว้อย่างดีออกมาด้วยมืออันสั่นเทา แต่เพราะขาดสารอาหารสะสมมานานหลายปี มือจึงสั่นระริกจนจุดไฟไม่ติดเสียที

"หลบไป!" จ้าวชีแย่งเหล็กจุดไฟมา มือขวาที่ไร้นิ้วนางเสียดสีประกายไฟอย่างชำนาญ

ชั่วขณะที่เปลวไฟลุกโพลงขึ้น ก็ส่องให้เห็นกัวซินผู้ตรวจการมณฑลทหารที่ได้ยินเสียงเตือนแล้วรุดหน้ามาถึงใต้หอรบ

แม่ทัพชราผมขาวโพลนดั่งหิมะผู้นี้ สวมเกราะดำที่เต็มไปด้วยร่องรอยคมดาบคมหอก ย่างเท้าเหยียบผืนทรายสีเหลืองก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ

ทุกย่างก้าวที่เดิน ชุดเกราะจะส่งเสียงกระทบของโลหะหนักอึ้ง ราวกับกำลังบอกเล่าถึงความทุกข์ยากผันผ่านตลอดการเฝ้าพิทักษ์ชายแดนมากว่ายี่สิบปี

ร่องรอยกรำศึกระหว่างคิ้วของเขาลึกยิ่งกว่ารอยดาบบนชุดเกราะ ดวงตาคู่นั้นแม้จะขุ่นมัวแต่ยังคงเฉียบคม ยังคงเปี่ยมด้วยประกายแหลมคมที่พร้อมจะพุ่งเข้าประจัญบานอยู่ทุกเมื่อ

ควันสัญญาณลอยพวยพุ่งเป็นเส้นตรงขึ้นเหนือยอดกำแพงเมืองกุยจือ กัวซินเอามือยันกำแพงเมือง หรี่ตาอันเฉียบคมมองไปยังเนินทราย

สัตว์ประหลาดเหล็กกล้าสีเหลืองขมิ้นนั้นหมอบนิ่งสงบ สะท้อนประกายเย็นเยียบใต้แสงอาทิตย์อัสดง

"ท่านผู้ตรวจการ ข้าน้อยไม่เคยพบเห็นสิ่งมหึมาเยี่ยงนี้มาก่อนเลยขอรับ" รองแม่ทัพจางเฉียนเอ่ยเสียงเบา "ดูไม่เหมือนของพวกหุยเหอ และยิ่งไม่น่าจะสร้างขึ้นโดยพวกถู่ปัว"

หนวดเคราสีขาวของกัวซินพลิ้วไหวตามสายลม นิ้วมือเคาะเบา ๆ บนอิฐกำแพง "เห็นร่องรอยของกองทัพศัตรูหรือไม่"

"หน่วยสอดแนมรายงานว่า ในรัศมีสิบลี้ไม่พบทหารแม้แต่นายเดียวขอรับ" จางเฉียนกระชับดาบเหิงเตาข้างเอวแน่น "มีเพียงคนสวมเสื้อผ้าแปลกประหลาดไม่กี่คนยืนอยู่ข้างสิ่งมหึมานั่น"

ใต้กำแพงเมืองมีเสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังขึ้น กองทหารผ่านศึกอันซีกองหนึ่งตั้งขบวนพร้อมรบเรียบร้อยแล้ว

นักรบเหล่านี้มีอายุเฉลี่ยเกินสี่สิบปี เสื้อผ้าป่านใต้ชุดเกราะถูกซักจนสีซีดขาวมานานแล้ว ทว่าแผ่นหลังยังคงเหยียดตรงอย่างทรนง

กัวซินขมวดคิ้วเข้ม เอ่ยเสียงขรึม "ไฉนประชิดเข้ามาใกล้เพียงนี้จึงเพิ่งรู้ตัว"

ยามนี้ สิ่งประหลาดมหึมานั่นอยู่ห่างจากตัวเมืองเพียงร้อยกว่าจั้ง หากขยับเข้ามาใกล้อีกนิด เกรงว่าจะถึงใต้กำแพงเมืองโดยตรง

จ้าวชีพลทหารยามคุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น ประสานมือรายงาน "เรียนท่านแม่ทัพ สามลมหายใจก่อนหน้านี้ใต้กำแพงยังว่างเปล่า ไฉนเลยจะคาดคิดว่าชั่วพริบตาเดียว สิ่งนี้กลับปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า..."

พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็ค่อย ๆ แผ่วลง แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกว่าเหลือเชื่อเกินไป

ถ้อยคำนี้ฟังดูเหลวไหลไร้สาระ ราวกับเป็นข้อแก้ตัว

ทว่าจ้าวชีซื่อสัตย์จริงใจมาโดยตลอด คนในกองทัพต่างรู้ดี คำพูดของเขาไม่มีทางโกหกเด็ดขาด

เรื่องประหลาดพิกลเช่นนี้ ทำให้หัวใจของเหล่าทหารยามบนหอรบพลอยบีบรัดแน่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

"เรื่องนี้ประหลาดเกินไปแล้ว" จางเฉียนขมวดคิ้วแน่น ไม่รู้ว่าจะเป็นโชคหรือเคราะห์

บนกำแพงเมือง มือของกัวซินที่ยันใบเสมาบีบแน่นเข้าโดยไม่รู้ตัว ดวงตาทั้งคู่จับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของกลุ่มคนประหลาดใต้เนินทราย คิ้วขมวดมุ่นเป็นปมแน่น

ขณะที่กองทัพอันซีบนกำแพงเมืองกุยจือกำลังตื่นตัวระวังภัยอย่างเคร่งเครียด เจียงเย่กับพวกกลับตกอยู่ในความตึงเครียดอีกรูปแบบหนึ่ง

"ทุกคนฟังทางนี้!" เจียงเย่ส่งเสียง ดึงความสนใจของทุกคนกลับมา "เรามีเวลาขนของลงแค่สิบห้านาที หลังจากสิบห้านาที รถจะหายไป"

สมกับที่หวังเจิ้งชิงเคยเป็นทหาร เขาเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาสาวเท้าพรวดเดียวพุ่งกลับเข้าไปในห้องโดยสาร กล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างเกร็งแน่น ประคองกล่องเหล็กที่มีป้ายเตือน "วัตถุไวไฟและระเบิดได้" ออกมาอย่างระมัดระวัง

คนอื่น ๆ ต่างเริ่มลงมือทำตามอย่างรวดเร็ว

เจียงเย่เปิดหน้าต่างรถทันที อุ้มกระสอบแป้งสาลีขึ้นมาแล้วโยนออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่ลังเล

ถุงแป้งสาลีวาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ ตกกระแทกพื้นทรายดัง "ตุบ" ฟุ้งกระจายเป็นฝุ่นควันสีขาวคลุ้ง

"วิธีนี้ดีเลย!" หยางฟางตาเป็นประกาย รีบทำตามทันที

แขนเรียวเล็กของเธอระเบิดเรี่ยวแรงมหาศาลอย่างน่าทึ่ง โยนขวดน้ำมันพืชออกไปนอกหน้าต่างขวดแล้วขวดเล่า ขวดน้ำมันกลิ้งไปบนผืนทราย สะท้อนแสงอบอุ่นใต้ดวงอาทิตย์อัสดง

เฉินเสวียหลินกับเหอสวี่จับคู่เป็นทีมขนย้ายชั่วคราว คนหนึ่งส่งของอยู่ข้างในรถ อีกคนคอยรับของอยู่ข้างนอก

กล่องยา บิสกิตอัดแท่ง อาหารกระป๋อง ถูกส่งต่ออย่างรวดเร็วราวกับสายพานโรงงาน

มีของตกหล่นบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่มีเวลาสนใจเก็บ ต่างเร่งรีบแข่งกับเวลาขนย้ายต่อไปไม่หยุด

นอกหน้าต่างรถ เสบียงสิ่งของนานาชนิดกองสุมกันจนกลายเป็นเนินเขาย่อม ๆ

กระสอบข้าวสาร ถุงแป้งสาลี และน้ำมันพืช ก่อเกิดเป็นภาพที่แปลกประหลาดกลางทะเลทราย

การกระทำของพวกเขาดึงดูดความสนใจของกองทัพอันซีบนกำแพงเมืองไปโดยปริยาย

จางเฉียนประหลาดใจ "พวกเขากำลังขนสิ่งของออกมาจากในร่างสิ่งมหึมานั่นขอรับ"

คนที่สวมเสื้อผ้าแปลกประหลาดหลายคนนั้น กำลังทยอยขนสิ่งของแปลกตานานาชนิดออกมาจากท้องของสิ่งมหึมาอย่างต่อเนื่อง กระสอบสานหลากสีสันถูกโยนลงบนพื้นทรายอย่างไม่ใส่ใจจนเกิดเสียงทึบหนักหน่วง ในทางกลับกัน กล่องโลหะที่เปล่งประกายเย็นเยียบเหล่านั้น พวกเขากลับประคบประหงมยกวางอย่างเบามือราวกับสมบัติล้ำค่า สะท้อนแสงแดดเจิดจ้าบาดตา