ตอนที่ 60 มาถึงราชวงศ์ถัง

เฉินเสวียหลินขึ้นรถเป็นคนแรก ทันทีที่ก้าวเข้าไปข้างใน เขาก็ตะลึงงันกับภาพที่เห็น นอกจากที่นั่งแถวหน้าห้าที่แล้ว พื้นที่ห้องโดยสารด้านหลังทั้งหมดกลับอัดแน่นไปด้วยเสบียงและสิ่งของชวนให้ฉงนใจ

กระสอบบรรจุข้าวสารและแป้งสาลีถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ถังน้ำมันมีโฟมกันกระแทกยึดไว้อย่างแน่นหนา ข้างกล่องยาที่มีสัญลักษณ์กาชาดสีแดง มีแท่งวัตถุห่อด้วยกระดาษกันความชื้นวางกองอยู่อย่างเด่นชัด รูปร่างอันเป็นเอกลักษณ์และกลิ่นดินปืนจาง ๆ นั้น ทำให้แผ่นหลังของเฉินเสวียหลินเหยียดเกร็งขึ้นมาทันที

ทางเดินตรงกลางยังมีกล่องสังกะสีปิดผนึกด้วยตะกั่วอีกหลายใบ บนกล่องมีสัญลักษณ์เตือน "วัตถุไวไฟและระเบิดได้" พิมพ์อยู่อย่างเลือนราง

"นี่มัน..." เหอสวี่ที่ตามหลังมาติด ๆ ก็ตกตะลึงกับภาพภายในรถเช่นกัน

หยางฟางก้าวเข้าสู่ห้องโดยสาร เมื่อสายตากวาดไปเห็นข้าวสาร แป้ง และน้ำมันพืชที่กองพะเนินก็ไม่ได้แปลกใจนัก ทว่าพอมองเห็นกล่องสังกะสีที่มีสัญลักษณ์สีแดงสดเตือนว่า "วัตถุไวไฟและระเบิดได้" ลมหายใจของเธอก็สะดุดลงอย่างเห็นได้ชัด

ของพวกนี้เขาไปเอามาจากไหนกัน?

หยางฟางสังเกตเห็นยารักษาโรคที่บรรจุอยู่เต็มกล่องอีก แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและอยากรู้อยากเห็นยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น

เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดของเจียงเย่เมื่อช่วงเช้า

หรือว่าการข้ามมิติไปราชวงศ์ถังจะเป็นเรื่องจริง?

พอยกความคิดนี้ขึ้นมา หยางฟางก็รีบสะบัดความคิดเหลือเชื่อนี้ออกจากหัวทันที

เรื่องแบบนี้มันจะเป็นจริงไปได้ยังไง

ช่างเถอะ รอดูไปก่อนแล้วกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หยางฟางสังเกตเห็นว่าสมาชิกในครั้งนี้มีห้าคน และมีคนหนึ่งที่ไม่ธรรมดา

สายตาของเธอหยุดอยู่ที่แผ่นหลังอันตั้งตรงและรอยด้านตรงง่ามมือของหวังเจิ้งชิงอยู่ครู่หนึ่ง

คนผู้นี้มีกลิ่นอายเฉพาะตัวของทหารติดตัวอยู่

เรื่องนี้ทำให้ประสาทที่ตึงเครียดของเธอผ่อนคลายลงเล็กน้อย

อย่างน้อยในกลุ่มนี้ก็ยังมีคนที่ดูพึ่งพาได้อยู่คนหนึ่ง

หวังเจิ้งชิงเป็นคนสุดท้ายที่ขึ้นรถ สายตาอันเฉียบคมกวาดมองเสบียงของใช้เต็มคันรถ ก่อนจะหยุดลงตรงกล่องสังกะสีอย่างแม่นยำ เมื่อเห็นรหัสตราปั๊มเหล็กอันเลือนรางที่แฝงความคุ้นเคยอยู่จาง ๆ เปลือกตาของเขาก็กระตุกอย่างแรง

"นั่งประจำที่กันให้เรียบร้อยนะครับ" เจียงเย่ตบเบาะคนขับเบา ๆ อาจารย์หวังที่เป็น NPC เข้าใจความหมายทันที จึงสตาร์ตรถออกตัว

รถโคสเตอร์แล่นเข้าสู่อุโมงค์อย่างนิ่มนวล ไฟผนังสีส้มสลัวทอดเงาแสงวูบวาบผ่านกระจกหน้าต่าง หวังเจิ้งชิงพลันยืดตัวตรงขึ้นมา หากคำนวณจากความยาวของอุโมงค์และความเร็วของรถ พวกเขาควรจะพ้นอุโมงค์ไปนานแล้ว ทว่าอุโมงค์เบื้องหน้ากลับดูเหมือนจะทอดยาวออกไปเรื่อย ๆ ราวกับเป็นทางเดินลึกที่ไร้จุดสิ้นสุด

"มีบางอย่างผิดปกติ!" เขาเพิ่งอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงของเจียงเย่ดังมาจากด้านหน้า "ทุกคนจับราวจับไว้แน่น ๆ ครับ!"

สิ้นเสียง แสงสีขาวแสบตาก็ปะทุขึ้นจากปลายอุโมงค์อย่างฉับพลัน กลืนกินห้องโดยสารทั้งคันในชั่วพริบตา

แสงนั้นเจิดจ้าราวกับจ้องมองดวงอาทิตย์ยามเที่ยงตรง ทุกคนหลับตาแน่นตามสัญชาตญาณ เสียงกรีดร้องของหยางฟางยังไม่ทันหลุดพ้นจากปาก ก็รู้สึกราวกับรถทั้งคันถูกโยนเข้าไปในเครื่องซักผ้าฝาหน้า ความรู้สึกไร้น้ำหนักและหมุนคว้างจนฟ้าดินกลับตาลปัตรทำให้กระเพาะปั่นป่วนคลื่นไส้

"ตูม—"

พร้อมกับเสียงดังทึบ การสั่นไหวอย่างรุนแรงก็หยุดลงกะทันหัน

เมื่อทุกคนลืมตาขึ้นมาอย่างสั่นเทา ภาพที่มองเห็นผ่านกระจกหน้าต่างไม่ใช่ผนังคอนกรีตของอุโมงค์อีกต่อไป แต่กลับเป็นทะเลทรายสีทองสุดลูกหูลูกตา คลื่นความร้อนแผดเผาซัดกระทบตัวรถ บนเนินทรายไกลตา ต้นหูหยางที่ยืนต้นตายต้นหนึ่งกำลังทอดเงาดำบิดเบี้ยวทาบทับกับอาทิตย์อัสดงสีเลือด

"พวกเรา..." ลูกกระเดือกของเหอสวี่ขยับขึ้นลง เสียงของเขาแห้งผากจนแทบฟังไม่ได้ "มาถึงราชวงศ์ถังจริง ๆ เหรอ?"

คนทั้งห้าบนรถเบิกตากว้าง จ้องมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงด้วยความตกตะลึง

บนเนินทรายที่ไม่ไกลนัก กิ้งก่าทะเลทรายตัวหนึ่งกำลังจับตามองสัตว์ประหลาดเหล็กกล้าที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันอย่างระแวดระวัง เม็ดทรายที่ติดอยู่บนเกล็ดหลังของมัน คือเม็ดทรายแห่งดินแดนประจิมแท้ ๆ อย่างไม่ต้องสงสัย