ตอนที่ 59 ออกเดินทาง

เจียงเย่กลับมาถึงบริษัททัวร์อี๋เย่ เขาวางกระเป๋าเป้สีดำลง แล้วหยิบกระดาษกับปากกาออกมาจากลิ้นชักเพื่อเขียนรายการสิ่งของ ขณะนั้นข้อความวีแชตของหยางฟางก็เด้งเข้ามาพอดี

หลังจากตรวจดูรายการของแล้ว เขาก็ส่งต่อรายการนั้นไปให้หลินหรู

เพิ่งจะวางโทรศัพท์มือถือลง ประตูกระจกของบริษัททัวร์ก็ถูกผลักเปิดออก เสียงกระดิ่งลมดังกังวานใสแว่วไปทั่วทั้งห้อง

เจียงเย่เงยหน้าขึ้นตามเสียง ก็เห็นชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ยืนย้อนแสงอยู่ ผิวสีแทนดูสุขภาพดี ผมทรงสกินเฮดตัดสั้นเรียบร้อยช่วยขับให้โครงหน้าดูคมเข้มแข็งแกร่งยิ่งขึ้น รูปร่างไหล่กว้างเอวสอบสวมเสื้อยืดธรรมดาๆ ทว่ากลับดูผึ่งผายสง่างาม เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็แผ่กลิ่นอายความทะมัดทะแมงที่ผ่านการฝึกฝนทางทหารออกมาอย่างชัดเจน

"สวัสดีครับ" เจียงเย่วางรายการในมือลงแล้วเอ่ยทักทาย

หวังเจิ้งชิงก้าวเข้ามาในบริษัททัวร์ สายตากวาดมองรอบห้องหนึ่งรอบ ก่อนจะมาหยุดลงที่ชายหนุ่มตรงหน้า อีกฝ่ายมีใบหน้าเกลี้ยงเกลาหมดจด สวมแว่นตากรอบบางบนสันจมูก แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นมาถึงท่อนแขน ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายของปัญญาชนออกมาจางๆ

"คุณคือเจียงเย่ ไกด์เจียงใช่ไหมครับ" หวังเจิ้งชิงถามตรงเข้าประเด็น น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง

เจียงเย่พยักหน้าเล็กน้อย "ใช่ครับ ผมคือเจียงเย่ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ผมช่วยครับ"

"ผมชื่อหวังเจิ้งชิงครับ หลิวเจิ้นตงเป็นคนแนะนำมา ก่อนหน้านี้เคยติดต่อกับคุณไว้ว่าจะมาสมัครทัวร์ไปราชวงศ์ถัง" หวังเจิ้งชิงบอกจุดประสงค์

ตอนที่เอ่ยคำว่า 'ราชวงศ์ถัง' หวังเจิ้งชิงชะงักลังเลไปชั่วครู่

เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายคือหนึ่งในห้าลูกทัวร์ เจียงเย่จึงเชิญให้นั่งลงด้วยความกระตือรือร้น

"เรื่องที่จะไปมณฑลทหารอันซีในสมัยราชวงศ์ถัง เขาอธิบายให้คุณฟังชัดเจนแล้วหรือยังครับ ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจสามารถถามผมได้นะ" เจียงเย่พูดพลางหยิบสัญญาออกมาจากกระเป๋าเป้สีดำ

หวังเจิ้งชิงตั้งท่าจะพยักหน้า แต่ก็ยังอดถามไม่ได้ "ย้อนเวลาได้จริงๆ เหรอครับ ข้ามไปเมื่อหนึ่งพันสองร้อยปีก่อนได้จริงเหรอ"

เจียงเย่พยักหน้า "ได้ครับ"

หวังเจิ้งชิงจ้องมองเจียงเย่เขม็ง ก่อนจะพยักหน้า "เซ็นตรงไหนครับ"

เจียงเย่ชี้นิ้วไปยังจุดลงนาม "เขียนชื่อตรงนี้กับตรงนี้ แล้วประทับลายนิ้วมือก็เรียบร้อยแล้วครับ"

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังก้มหน้าเซ็นสัญญา ประตูกระจกของบริษัททัวร์ก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง กระดิ่งลมกระทบกันเสียงใสกังวาน แกว่งไกวเบาๆ ตามแรงลม

เจียงเย่เงยหน้ามองตามเสียง ก็เห็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาสามคนเดินเรียงแถวกันเข้ามา

เด็กหนุ่มคนนำหน้าดูสะดุดตาเป็นพิเศษ ชุดลำลองแบรนด์เนมที่ตัดเย็บอย่างประณีตขับให้รูปร่างดูสูงโปร่งสง่างาม เขาเอามือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่งเดินนำอยู่ข้างหน้า ผมสั้นสีน้ำตาลเกาลัดเปล่งประกายเงางามใต้แสงแดด ต่างหูเพชรเรียบหรูที่หูซ้ายสะท้อนแสงวับแวมตามจังหวะก้าวเดิน

เพื่อนร่วมทางอีกสองคนด้านหลังเขาก็แต่งตัวดูดีมีภูมิฐานและดูสดใสไม่แพ้กัน เมื่อทั้งสามคนยืนอยู่ด้วยกัน ราวกับว่าทั่วทั้งบริษัททัวร์ถูกเติมเต็มด้วยกลิ่นอายแห่งความเยาว์วัย

เจียงเย่ยิ้มพลางลุกขึ้นทักทาย "ทั้งสามท่านคงจะเป็นคุณเฉินเสวียหลิน คุณถงอี้ และคุณเหอสวี่ใช่ไหมครับ"

เฉินเสวียหลินขานรับส่งๆ สายตากวาดมองเคาน์เตอร์ต้อนรับที่ดูค่อนข้างเก่า เคาน์เตอร์ไม้ที่มีรอยสีลอก แผนที่โลกที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองจางๆ รวมถึงเครื่องปรับอากาศแบบตั้งพื้นรุ่นเก่าที่ส่งเสียงหึ่งๆ เบาๆ

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะสบตากับเพื่อนอีกสองคนข้างหลังด้วยแววตาไม่เข้าใจ

บริษัททัวร์แบบนี้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นบริษัททัวร์เล็กๆ ที่แทบจะเอาตัวไม่รอด

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมพ่อถึงต้องเอะอะโวยวายบังคับให้เขามาสมัครทัวร์ไปราชวงศ์ถังบ้าบออะไรนี่ที่นี่ให้ได้

ถ้าเขาไม่ยอมมาเข้าร่วมทัวร์ ก็ยังถูกขู่ว่าจะอายัดบัตรทุกใบของเขาอีก

นี่มันบีบจุดตายของเขาชัดๆ ทำให้เขาจำต้องยอมทำตาม

ส่วนเหอสวี่กับถงอี้สองคนนั้นก็เป็นเพื่อนเล่นสมัยเด็กที่พ่อหามาให้ พอโตขึ้นพวกเขาก็แทบไม่ได้เจอกันเลย

การที่ให้พวกเขาสามคนมาด้วยกันในครั้งนี้ อย่าว่าแต่เขาเลยที่มึนงง อีกสองคนก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกเหมือนกัน

เจียงเย่เชื้อเชิญให้ทั้งสามคนนั่งลง "ทางครอบครัวคงอธิบายให้พวกคุณฟังชัดเจนแล้วใช่ไหมครับ สถานที่ที่พวกเราจะไปกันครั้งนี้คือยุคราชวงศ์ถังเมื่อหนึ่งพันสองร้อยกว่าปีก่อน ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็เซ็นชื่อลงตรงนี้ได้เลยครับ"

ทั้งสามคนได้ยินคำพูดนี้แล้วถึงกับพูดไม่ออกไปตามๆ กัน

ช่วยฟังดูหน่อยเถอะว่าตัวเองกำลังพูดอะไรออกมา

ไปราชวงศ์ถังเมื่อหนึ่งพันสองร้อยกว่าปีก่อนเนี่ยนะ ยังจะกล้าบอกว่าไม่มีปัญหาอะไรอีกเหรอ?!

นี่มันคือปัญหาใหญ่ที่สุดเลยต่างหากเล่า!

หวังเจิ้งชิงได้ยินที่เจียงเย่พูดจึงเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสาม จากบทสนทนาของพวกเขา ไม่ยากเลยที่จะฟังออกว่าเด็กหนุ่มทั้งสามคนนี้ถูกทางบ้านส่งตัวมา

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ตัวเฉินเสวียหลิน เพียงดูจากการแต่งเนื้อแต่งตัวก็รู้ได้ทันทีว่าหมอนี่ไม่ใช่พวกขัดสนเรื่องเงินทองแน่ๆ

ทั้งผู้บัญชาการ ทั้งคุณชายจากตระกูลมหาเศรษฐี...

ในใจของหวังเจิ้งชิงมีเสียงหนึ่งบอกตัวเองว่า บางทีพวกเขาอาจจะได้ข้ามภพไปยุคราชวงศ์ถังจริงๆ ก็ได้

ถงอี้เป็นพวกไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง "คุณชายเฉิน พวกเราจะเซ็นไหมครับ"

เฉินเสวียหลินกัดฟันหยิบปากกาจากด้านข้างขึ้นมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "เซ็นสิ! พวกนายกล้าไม่เซ็นหรือไง หึ ต่อให้ฉันจะไม่เอาถ่านยังไง ฉันก็เป็นลูกชายคนเดียวของพ่ออยู่ดี เขาคงไม่ใจร้ายถึงขั้นส่งฉันไปถูกเชือดไตหรอกน่า"

เฉินเสวียหลินอาศัยความเชื่อมั่นที่มีต่อผู้เป็นพ่อ ตวัดปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงไป

ถงอี้กับเหอสวีพอเห็นเฉินเสวียหลินเซ็นแล้วก็ไม่มีอะไรให้ต้องลังเลอีก พากันเซ็นชื่อตามแต่โดยดี

เมื่อเหอสวีประทับลายนิ้วมือ และเฉินเสวียหลินสแกนจ่ายค่าทัวร์ของทั้งสามคนเรียบร้อยแล้ว เสียงของระบบก็ดังขึ้น

"พวกเราจะออกเดินทางกันตอนไหนครับ" เฉินเสวียหลินเอ่ยปากถาม

"หนึ่งทุ่มตรงครับ"

เวลานี้คือเวลาออกเดินทางที่ช้าที่สุดของระบบ

พอได้ยินเวลานี้ หวังเจิ้งชิงก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเจียงเย่

เฉินเสวียหลิน ถงอี้ และเหอสวีต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

นี่มันเวลาออกเดินทางชวนหลอนอะไรกันเนี่ย!

ทัวร์หนึ่งวันแท้ๆ แต่กลับเลือกออกเดินทางตอนกลางคืน ไม่บอกคงคิดว่าจะพาไปวนเที่ยวแดนยมโลกสักรอบ

เจียงเย่ส่งข้อความไปหาหยางฟาง พอหยางฟางเห็นเวลาและสถานที่นัดรวมพลก็รู้สึกเหมือนตัวเองก้าวขึ้นเรือโจร อดไม่ได้ที่จะกดโทรศัพท์หาอู๋เสี่ยวสือผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องอีกรอบ

เมื่อเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว เจียงเย่จึงมองไปยังคนทั้งสี่ตรงหน้า

"ตอนนี้ยังหัววันอยู่ ทั้งสี่ท่านจะออกไปเดินเล่นก่อนก็ได้ครับ แค่มารวมตัวกันที่หน้าบริษัททัวร์ตอนหกโมงครึ่งก็พอ"

หวังเจิ้งชิงพยักหน้า เขาเตรียมจะกลับบ้านไปหาพ่อแม่ก่อน แล้วช่วงบ่ายค่อยรีบกลับมา

ส่วนเฉินเสวียหลินก็พาถงอี้กับเหอสวีไปหาร้านเน็ตคาเฟ่แถวนั้น แล้วตั้งตี้เล่นเกมด้วยกัน

ด้านเจียงเย่อยู่เฝ้าบริษัททัวร์เพื่อรอรับสิ่งของ

สองชั่วโมงต่อมา ของต่างๆ ก็ทยอยมาส่ง เจียงเย่ปลดล็อกรถตู้โดยสารสิบแปดที่นั่งของระบบไว้ล่วงหน้า

ครั้งนี้คนน้อย ทุกคนนั่งเบียดกันข้างหน้าหน่อยก็พอ ที่นั่งแถวกลางและแถวหลังทั้งหมดจึงถูกเจียงเย่ใช้สำหรับวางกองสิ่งของและเสบียง

นี่เป็นครั้งแรกที่เดินทางไปยังมณฑลทหารอันซี เจียงเย่ไม่แน่ชัดว่าพวกเขาจะไปปรากฏตัวตรงจุดไหน และยิ่งไม่รู้ว่ากองทัพอันซีขาดแคลนอะไรมากที่สุด เขาจึงทำได้เพียงจัดการตามขั้นตอนปกติ โดยขนพวกข้าวสาร แป้ง เสบียง น้ำมัน อาวุธ และยารักษาโรคซึ่งเป็นของจำเป็นอันดับแรกไปให้มากหน่อย ส่วนของใช้ในชีวิตประจำวันอื่นๆ ก็ติดตัวไปเพียงเล็กน้อย

เพราะอย่างไรพื้นที่ในรถก็มีจำกัด ส่วนช่องเก็บของของระบบก็มีขนาดแค่หนึ่งตารางเมตร ใส่ได้เฉพาะของชิ้นเล็กๆ เท่านั้น

ยามเมื่อแสงอาทิตย์อัสดงเริ่มโรยตัว หวังเจิ้งชิงก็เป็นคนแรกที่ย่ำแสงสนธยากลับมาถึงบริษัททัวร์

ไม่นานนัก หยางฟางก็สะพายกระเป๋าผ้าลายเรียบรีบร้อนตามมาถึง

เมื่อเข็มนาฬิกาใกล้จะชี้ตรงเลขเจ็ด พวกของเฉินเสวียหลินทั้งสามคนก็เหยียบวินาทีสุดท้ายมาปรากฏตัวที่หน้าบริษัททัวร์ตามนัดหมาย

"คนมากันครบแล้ว พวกเราออกเดินทางกันเลยครับ" เจียงเย่นำทุกคนเดินไปยังรถตู้โดยสารโคสเตอร์ที่ดูแสนจะธรรมดาคันนั้น

ประตูรถเปิดออก อาจารย์หวังที่เป็น NPC ซึ่งระบบส่งมาก็ปรากฏตัวอยู่บนที่นั่งคนขับตรงตามเวลาพอดี