ตอนที่ 77 การจัดการของแต่ละฝ่าย

ในตอนนั้นเอง บัญชีผู้ใช้ชื่อ "เด็กฝึกหัดประวัติศาสตร์ราชวงศ์ถัง" ก็ได้โพสต์บทวิเคราะห์ขนาดยาวขึ้นมา

[ผมเป็นนักศึกษาปริญญาโทภาควิชาโบราณคดี มหาวิทยาลัยซีเป่ย โครงสร้างชั้นดินอัดของกำแพงเมืองที่ปรากฏในนาทีที่ 1:23 ของวิดีโอ ตรงกับงานวิจัยกำแพงเมืองยุคราชวงศ์ถังของสถาบันวิจัยตุนหวงอย่างสมบูรณ์แบบ รูปทรงของดาบเหิงเตาที่ทหารผ่านศึกแขนเดียวสะพายอยู่ ก็เป็นแบบแผนมาตรฐานในรัชศกเทียนเป่าเป๊ะ ๆ และที่น่าตกใจที่สุดคือธงมณฑลทหารอันซีในนาทีที่ 3:12 ลวดลายบนนั้นเหมือนกับเศษชิ้นส่วนธงราชวงศ์ถังที่เก็บรักษาไว้ในหอเก็บสมบัติโชโซอินของญี่ปุ่นไม่มีผิดเพี้ยน นี่ไม่มีทางเป็นแค่พร็อปประกอบฉากเด็ดขาด!]

บทวิเคราะห์ระดับมืออาชีพนี้ถูกดันขึ้นเป็นคอมเมนต์ยอดนิยมอันดับหนึ่งในทันที และมีผู้เข้ามาตอบกลับหลายร้อยข้อความ

[เชี่ย! ตัวจริงเสียงจริงมาเองเลย!]

[งั้นก็แปลว่าวิดีโอนี้เป็นของจริงเหรอ? ข้ามมิติได้จริง ๆ เหรอเนี่ย?!]

[เดี๋ยวนะ... สมองฉันประมวลผลไม่ทันแล้ว!]

พวกกองทัพไอโอเห็นดังนั้นจึงหันปากกระบอกปืนเปลี่ยนเป้าหมายทันที

[หน้าม้ามาอีกคนแล้ว!]

[เดี๋ยวนี้แก๊งต้มตุ๋นมีผู้เชี่ยวชาญมาช่วยการันตีแล้วเหรอ?]

[ภาควิชาโบราณคดี? ภาควิชาสร้างภาพของปลอมมากกว่ามั้ง!]

ทว่าชาวเน็ตจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ กลับเริ่มตั้งใจดูเนื้อหาในวิดีโออย่างจริงจัง

[ช็อตโคลสอัปมือของแม่ทัพเฒ่าที่ลูบกำแพงเมืองนั่น ซอกเล็บยังมีคราบดินติดอยู่ชัดเจนเลย ถ้าอันนี้เป็นสเปเชียลเอฟเฟกต์ ฉันจะไลฟ์สตรีมกินโทรศัพท์ให้ดู!]

[พวกนายสังเกตไหม ตาขาวของ "นักแสดง" ทุกคนมีเส้นเลือดฝอยขึ้นเต็มไปหมด เก็บรายละเอียดได้เป๊ะขนาดนี้ เมื่อกี้ตอนฉันดู ไม่รู้สึกเลยว่าเป็นการแสดง แต่มันเหมือนเรื่องจริงมาก พวกนายว่า... จะเป็นเรื่องจริงไหม?]

[ดาบเหิงเตาที่ทหารผ่านศึกแขนเดียวใช้ เหมือนกับในภาพจิตรกรรมฝาผนังตุนหวงเป๊ะเลย!]

กล่องแสดงความคิดเห็นแตกออกเป็นสองฝ่ายอย่างสิ้นเชิง

ฝ่ายหนึ่งยืนกรานว่านี่คือหนังสั้นประวัติศาสตร์ยอดเยี่ยมแห่งปี ส่วนอีกฝ่ายก็ปักใจเชื่อว่าเป็นแผนต้มตุ๋นที่วางแผนมาอย่างแยบยล ขณะเดียวกัน ยอดผู้ติดตามของบัญชี "บริษัททัวร์อี๋เย่" ซึ่งอยู่ใจกลางพายุลูกนี้ ก็กำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่งด้วยอัตรานาทีละหลายร้อยคน

ในเวลาเดียวกันนั้น ในกลุ่มวีแชต [กรุ๊ปทัวร์ราชวงศ์ฉิน] ก็เดือดพล่านขึ้นมาเช่นกัน

จางเทา: [วิดีโอของไกด์เจียงกระแสแรงมาก!!!]

ในฐานะคนที่หากินกับยอดทราฟฟิกและยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ย่อมต้องคอยติดตามข่าวสารด้านนี้อยู่ตลอดเวลาเป็นธรรมดา

ทันทีที่เจียงเย่ปล่อยวิดีโอออกมา เขาก็สังเกตเห็นทันที และพอยอดการเข้าชมพุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง มันก็ดูอลังการเกินจริงไปมาก

เมื่อคนอื่นได้ยินดังนั้น ต่างก็พากันเข้าไปส่องในโต่วอินกันรอบหนึ่ง

ฟางเกาช่าง: [ให้ตายสิ! กระแสแรงขนาดนี้เลยเหรอ ดูทรงแล้วมีแต่จะยิ่งดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ นะเนี่ย]

จ้าวเหล่ย: [ฉันเห็นคนไม่น้อยบอกว่าจะไปแย่งกดจองคืนพรุ่งนี้ อยากไปลองดู เชี่ยเอ๊ย คนพวกนี้ใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่กลัวโดนผ่าไตขายหรือไง ยังจะอยากไปแจมด้วยอีก]

อู๋เสี่ยวสือ: [จ้าวเหล่ย นายเองก็ใจกล้าเหมือนกันนั่นแหละ!]

จ้าวเหล่ยส่งสติกเกอร์พูดไม่ออกไปทันทีเพื่อเป็นการประท้วง

เจียงไข่: [ตอนนี้ฉันชักอยากให้พวกไอโอมันเก่งกว่านี้หน่อย จะได้ปั่นหัวให้คนพวกนั้นไม่กล้าไปสมัคร แบบนี้จะได้ไม่มีใครมาแย่งพวกเรา]

อูเจี๋ย: [เชี่ย! จริงของนายแฮะ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ฉันเชียร์พวกไอโอ ทำเอาฉันอยากจะช่วยเติมเงินจ้างพวกมันเพิ่มขึ้นมาเลย]

เกิ่งชาง: [พวกนายว่า เราแอบเอาเงินไปจ้างพวกไอโอเพิ่มกันดีไหม?]

เจียงไข่: [ฉันเตือนว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัวจะดีกว่า!]

ฟางเกาช่าง: [ฉันว่าพวกเราหาทางลดกระแสของวิดีโอลงดีกว่า]

เฉียวเหวินไป่: [มีเหตุผล เดี๋ยวฉันไปหาพ่อฉันเดี๋ยวนี้แหละ!]

กลางดึกสงัด ประตูห้องนอนของพ่อเฉียวเหวินไป่ถูกเคาะเบา ๆ

ตอนแรกเขานึกว่าหูฝาดไปเอง จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังชัดเจนและถี่กระชั้นขึ้น

พ่อของเฉียวเหวินไป่ขมวดคิ้วเหลือบมองนาฬิกาหัวเตียง ก่อนจะเลิกผ้านวมไหมขึ้นแล้วลุกจากเตียง ตอนเปิดประตู ใบหน้าของเขายังคงแฝงแววหงุดหงิดที่ถูกรบกวนเวลานอน

"พ่อครับ!" เฉียวเหวินไป่ยืนอยู่หน้าห้อง สวมเสื้อโค้ตทับชุดนอนไว้อย่างลวก ๆ ในมือกำโทรศัพท์ไว้แน่น

"แกรู้ไหมว่านี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว" พ่อของเฉียวเหวินไป่จงใจกดเสียงต่ำ เพื่อไม่ให้รบกวนภรรยาที่กำลังหลับสนิท

เฉียวเหวินไป่ยื่นโทรศัพท์ให้ตรง ๆ บนหน้าจอคือวิดีโอที่ "บริษัททัวร์อี๋เย่" เพิ่งโพสต์ล่าสุด

"เจียงเย่เปิดทัวร์อีกแล้วครับ พรุ่งนี้สี่ทุ่มครึ่งแย่งโควตากัน แถมคราวนี้ไปราชวงศ์ถังด้วย นี่ไง โพสต์วิดีโอแล้ว ในแคปชันเขียนไว้อย่างชัดเจนเลย"

ทันทีที่ได้ยินชื่อทัวร์ของเจียงเย่ แววตาของพ่อเฉียวเหวินไป่ก็สว่างวาบและแจ่มชัดขึ้นมาในทันใด

เขาหยิบโทรศัพท์มา นิ้วหัวแม่มือเลื่อนบนหน้าจออย่างรวดเร็ว กวาดสายตาดูวิดีโอกับข้อความแคปชันอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ใบหน้าที่ไร้ซึ่งความง่วงงุนปรากฏสีหน้าครุ่นคิดขึ้นมา

"เงื่อนไขมีอะไรบ้าง" พ่อของเฉียวเหวินไป่ยื่นโทรศัพท์คืน น้ำเสียงกลับมาสุขุมหนักแน่นตามปกติ

"แย่งซื้อในช็อปของโต่วอินครับ มีสิบโควตา คนละสองพัน ไม่จำกัดกลุ่มคน วัดกันที่ฝีมือกับดวงล้วน ๆ" เฉียวเหวินไป่กดเสียงต่ำ "พ่อครับ ตอนนี้ยอดวิวกับกระแสของวิดีโอนี้ดีมากเลย ถ้ายังเป็นไปตามแนวโน้มนี้ เกรงว่าจะกลายเป็นคลิปไวรัลแน่ ๆ"

พ่อของเฉียวเหวินไป่หมุนตัวเดินไปยังห้องหนังสือ โดยมีเฉียวเหวินไป่ตามหลังไปติด ๆ

เก้าอี้หนังแท้ส่งเสียงดังแผ่วเบาขณะที่พ่อของเฉียวเหวินไป่นั่งลง เขาไล่ดูข้อความในช่องแสดงความคิดเห็นอย่างละเอียด

"กระแสดีมากจริง ๆ"

เฉียวเหวินไป่ยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ สองมือค้ำไว้บนโต๊ะ "พ่อครับ ถ้ากระแสยังคงอยู่แบบนี้ต่อไป ต้องดึงดูดพวกชอบมุงเข้ามาแน่ ๆ พวกนี้ว่างจัดไม่มีอะไรทำก็จะมาแย่งกับเรา พวกเขาแย่งเล่น ๆ ขำ ๆ แต่สำหรับพวกเราแล้วมันไม่ใช่เรื่องดีเลย โควตามีแค่สิบที่ มีคนแย่งเพิ่มขึ้นคนหนึ่ง โอกาสของเราก็ลดลงไปส่วนหนึ่ง"

พูดพลางเฉียวเหวินไป่ก็ชี้มือไปยังช่องแสดงความคิดเห็น

"พ่อดูสิครับ ในช่องคอมเมนต์มีคนจำนวนไม่น้อยเลยที่ตะโกนบอกว่าพรุ่งนี้จะลองแย่งดู จะมาร่วมแจมด้วย ถึงจะไม่แน่ว่าจะทำจริง แต่ถ้าเกิดพวกเขาทำขึ้นมาจริง ๆ ล่ะครับ"

"เพราะงั้นผมเลยคิดว่า พวกเราช่วยลดกระแสของวิดีโอนี้ลงหน่อยดีไหมครับ" เฉียวเหวินไป่มองพ่อด้วยสายตาวิงวอนคาดหวัง

พ่อของเฉียวเหวินไป่ครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนจะยกหูโทรศัพท์บนโต๊ะ ต่อสายไปยังเลขานุการ

"เสี่ยวโจว มีเรื่องหนึ่งที่ต้องให้นายจัดการเดี๋ยวนี้" เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ในโต่วอินมีบัญชีชื่อ 'บริษัททัวร์อี๋เย่' อยู่ หาทางลดกระแสของมันลงหน่อย เอ่อ... จะ... จัดการจำกัดการมองเห็นก็ได้ ใช่ ตอนนี้เลย... อย่าให้ประเจิดประเจ้อเกินไป ควบคุมไว้แค่... ในหมวดท้องถิ่นก็พอ"

ดึกสงัด แสงไฟในอาคารบัญชาการกองทัพภาคยังคงสว่างไสว

ผู้บัญชาการจางนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้พะยูง กำลังตรวจอนุมัติเอกสาร ทันใดนั้นโทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นขึ้นมา

เขาวางปากกาหมึกซึมลง ชำเลืองมองชื่อผู้โทรเข้า—จางหมิงฮุย

โทรมาเวลานี้ ย่อมต้องเป็นเรื่องสำคัญอย่างแน่นอน

"ฮัลโหล" เสียงของผู้บัญชาการจางสุขุมหนักแน่น ดังกังวานในห้องทำงานอันเงียบสงัด

"ท่านผู้บัญชาการ ขออภัยที่รบกวนเวลาพักผ่อนครับ" เสียงของจางหมิงฮุยดังผ่านกระบอกหูโทรศัพท์มา "เจียงเย่จะเปิดทัวร์อีกแล้วครับ คราวนี้ยังคงไปมณฑลทหารอันซีในสมัยราชวงศ์ถัง"

ผู้บัญชาการจางวางเอกสารในมือลง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "เงื่อนไขคราวนี้ล่ะ"

"พรุ่งนี้สี่ทุ่มครึ่ง แย่งซื้อในช็อปของโต่วอินของ 'บริษัททัวร์อี๋เย่' มีเพียงสิบโควตาครับ" จางหมิงฮุยพูดด้วยความเร็ว "คนละสองพันหยวน วัดดวงแย่งซื้อล้วน ๆ ครับ"

ผู้บัญชาการจางเงียบไปครู่หนึ่ง ข้อนิ้วเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ "ช่องทางสาธารณะงั้นหรือ"

"ใช่ครับ สาธารณะทั้งหมด ไกด์เจียงโพสต์วิดีโอเกี่ยวกับกองทัพอันซีใต้บัญชีของบริษัททัวร์ กระแสวิดีโอดีมาก เกรงว่าคราวนี้จะมีคนแย่งโควตาไม่น้อยเลยครับ"

เดิมทีจางหมิงฮุยอยากจะถามว่า ควรใช้ลูกไม้บางอย่างทำให้สัญญาณอินเทอร์เน็ตของพลเรือนหน่วงช้าลงหรือไม่ เพื่อที่พวกเขาจะได้กวาดทั้งสิบโควตามาทั้งหมด แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดนั้นลงคอไป

"ฉันรู้แล้ว" ผู้บัญชาการจางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "นายไปพักผ่อนเถอะ"

หลังจากวางสาย เขาก็กดโทรศัพท์สายตรงสีแดงทันที