ตอนที่ 78 ลวงตาจนแนบเนียน

สิบห้านาทีต่อมา หลี่เจี้ยนจวิน ผู้อำนวยการฝ่ายสื่อสารก็วิ่งมาถึง เขายืนตัวตรงในชุดเครื่องแบบทหารอันเรียบร้อยต่อหน้าผู้บัญชาการจาง

"แจ้งทุกกองร้อยในกองพันสามกับกองพันสี่ พรุ่งนี้สี่ทุ่มครึ่ง ทุกคนต้องเข้าร่วมภารกิจพิเศษ"

หลี่เจี้ยนจวินมีสีหน้าจริงจัง "ขอผู้บังคับบัญชาชี้แจงรายละเอียดครับ"

ผู้บัญชาการจางยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ บนนั้นมีลิงก์ร้านค้าในโต่วอินเขียนอยู่ "ให้ทุกคนแย่งกดซื้อโควตาลูกทัวร์"

แย่งกดซื้อทัวร์เนี่ยนะ?!

หลี่เจี้ยนจวินแทบคิดว่าตัวเองหูฝาด ในใจเกิดความคลางแคลง ทว่ามือกลับไม่หยุดนิ่ง เขารับกระดาษแผ่นนั้นมาแล้วสะกดความสงสัยในใจไว้ก่อนเอ่ยถาม "ต้องแย่งกดให้ได้กี่ที่ครับ"

"ยิ่งเยอะยิ่งดี"

"รับทราบ! รับรองว่าจะปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จครับ!" หลี่เจี้ยนจวินทำความเคารพตามแบบฉบับทหารอย่างเป๊ะปัง

เมื่อกลับถึงฝ่ายสื่อสาร หลี่เจี้ยนจวินก็ออกคำสั่งทันที

ตอนที่หวังเถี่ย ผู้บังคับกองพันสามรับโทรศัพท์ เขากำลังตรวจรายงานการฝึกซ้อมภาคกลางคืนอยู่

"เหล่าหวัง พรุ่งนี้สี่ทุ่มครึ่ง ทั้งกองพันเตรียมพร้อม" เสียงของหลี่เจี้ยนจวินดังมาจากหูโทรศัพท์ "ทุกคนใช้เครื่องปลายทางคนละเครื่อง เชื่อมต่อสายสัญญาณเฉพาะทางทหาร ปฏิบัติการแย่งกดซื้อโควตากรุ๊ปทัวร์"

หวังเถี่ยงงเป็นไก่ตาแตก "แย่งกดโควตากรุ๊ปทัวร์เหรอครับ"

นี่มันภารกิจประหลาดอะไรกันเนี่ย?!

"นี่เป็นคำสั่งตรงจากผู้บังคับบัญชา" หลี่เจี้ยนจวินใช้น้ำเสียงจริงจัง "ลิงก์เป้าหมายส่งเข้าอีเมลแล้ว จำไว้ ความเร็วอินเทอร์เน็ตต้องเสถียรและเร็วที่สุด"

ในเวลาเดียวกัน เหล่าผู้บังคับกองร้อยและผู้บังคับหมวดของกองพันสี่ก็ได้รับแจ้งทำนองเดียวกัน

ภายในห้องเวร นายทหารฝ่ายเสนาธิการหนุ่มสองสามคนกำลังกระซิบกระซาบกัน

"ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม แย่งกดซื้อโควตากรุ๊ปทัวร์เนี่ยนะ"

"หรือว่ากรุ๊ปทัวร์นี้จะเป็นม่านควันบังตาอะไรสักอย่าง"

"เบื้องบนสั่งการแบบนี้ มีความหมายลึกซึ้งอะไรกันแน่"

"อย่าถามมาก ปฏิบัติตามคำสั่งก็พอ"

ท่ามกลางความมืดมิด ไฟในอาคารกองร้อยหลายหลังทยอยสว่างขึ้น พลทหารสื่อสารเริ่มปรับจูนและทดสอบอุปกรณ์กันแล้ว

เจ็ดโมงเช้า ผู้บัญชาการจางนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานแล้ว เขาเหลือบมองเวลา ก่อนจะกดต่อสายโทรศัพท์สายแรก

"เหล่าหลี่ ฉันเอง" น้ำเสียงของเขาสุขุมทรงพลัง ไม่แฝงความเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย "จะมอบวาสนาครั้งใหญ่ให้สักครั้ง นายจะเอาไหม"

ปลายสายคือศาสตราจารย์หลี่แห่งสถาบันวิจัยโบราณคดีแห่งชาติ เมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย เสียงน่ะใช่แน่ แต่คำพูดที่เปล่งออกมานี่สิมันชวนให้คิดลึก

"งั้นนายก็ต้องบอกก่อนสิว่าเป็นวาสนาแบบไหน"

"รายละเอียดฉันไม่พูดหรอก นายไปดูเอาเองเถอะ โตจนป่านนี้แล้วต้องรู้จักใช้วิจารณญาณ คืนนี้สี่ทุ่มครึ่ง ในโต่วอินมีบัญชีหนึ่งชื่อ 'บริษัททัวร์อี๋เย่' จะเปิดช่องทางรับสมัครกรุ๊ปทัวร์พิเศษ นายกับพวกลูกศิษย์ลูกหาลองไปแย่งกดโควตาดูแล้วกัน" ผู้บัญชาการจางเข้าประเด็นทันที

"กรุ๊ปทัวร์เนี่ยนะ" ศาสตราจารย์หลี่เครื่องหมายคำถามเต็มหัว "นายหมายความว่าจะให้ฉันไปแย่งกดโควตากรุ๊ปทัวร์เนี่ยนะ"

"ใช่ พอนายหรือคนของนายแย่งได้ เดี๋ยวก็รู้เหตุผลเอง จำไว้ สี่ทุ่มครึ่งตรงเปิดให้กด มีแค่สิบที่เท่านั้น ถ้าแย่งได้ ก็นับเป็นวาสนาครั้งใหญ่แล้ว"

หลังวางสาย ผู้บัญชาการจางก็โทรออกอีกสามสายติดต่อกัน

ผู้อำนวยการจ้าวแห่งสถาบันวิจัยตุนหวง ศาสตราจารย์เฉียนแห่งสถาบันวิจัยวัฒนธรรมดินแดนประจิม และภัณฑารักษ์ซุนแห่งพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การทหาร

ปฏิกิริยาของแต่ละคนแทบจะถอดแบบกันมา

เริ่มจากสับสน ตามด้วยประหลาดใจ และลงท้ายด้วยการตอบตกลง

"เหล่าจางเอ๋ย" ภัณฑารักษ์ซุนที่เป็นคนสุดท้ายซึ่งได้รับสายอดถามไม่ได้ "นี่มันเป็นกรุ๊ปทัวร์แบบไหนกัน ถึงขนาดทำให้นายต้องโทรมาด้วยตัวเองเนี่ย"

ผู้บัญชาการจางพูดแทรกขึ้น "ผู้เฒ่าซุน คุณศึกษาเรื่องกองทัพอันซีมาทั้งชีวิต อย่าพลาดโอกาสนี้เชียวนะ"

ปลายสายเงียบไปสองสามวินาทีกะทันหัน "ได้ ฉันจะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้"

"จำไว้นะ สี่ทุ่มครึ่งคืนนี้" ผู้บัญชาการจางกำชับจบก็วางสายทันที

ขณะเดียวกัน ในบ้านพักข้าราชการของชุมชนแฟลตแห่งหนึ่งในจิงตู ศาสตราจารย์หลี่กำลังดาวน์โหลดโต่วอินอยู่

ภรรยาของเขายกอาหารเช้าเข้ามา เห็นภาพนี้เข้าก็รู้สึกแปลกใจ "ตาเฒ่า คุณเริ่มเล่นไอ้นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย"

ศาสตราจารย์หลี่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น "สี่ทุ่มครึ่งคืนนี้มีเรื่องสำคัญ ไม่โหลดไม่ได้หรอก"

"เรื่องอะไรล่ะ ให้พวกเจ้าลูกชายมาช่วยไหม"

"เรื่องแค่นี้อย่าไปรบกวนพวกเขาเลย พวกเขาก็ยุ่งเหมือนกัน" ศาสตราจารย์หลี่ปฏิเสธทันที

นิ้วมือของศาสตราจารย์หลี่เลื่อนไปมาบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างเก้ ๆ กัง ๆ ดวงตาหลังแว่นสายตายาวหรี่ลงจนเป็นเส้นเดียว

ภรรยาของเขาทนดูไม่ไหวอีกต่อไป จึงคว้าโทรศัพท์ไปทันที "ตาแก่วัตถุโบราณอย่างคุณนี่ ฉันช่วยหาให้เอง!"

เธอพิมพ์คำว่า "บริษัททัวร์อี๋เย่" อย่างคล่องแคล่ว กดเปิดหน้าโปรไฟล์บัญชี และมือก็เผลอไปแตะโดนวิดีโอล่าสุดบนหน้าบัญชีโดยไม่ได้ตั้งใจ

วิดีโอเริ่มเล่น ศาสตราจารย์หลี่ถูกภาพโคลสอัปชั้นดินอัดแน่นของกำแพงเมืองกุยจือดึงดูดสายตาไว้ในแวบแรกทันที

เขาหยิบโทรศัพท์มา หรี่ตามองรอยตอกอัดดินที่เรียงสลับฟันปลาเหล่านั้นอย่างละเอียด นั่นเป็นเทคนิคการตอกอัดดินเฉพาะตัวของกองทหารประจำการในดินแดนประจิมยุคราชวงศ์ถังชัด ๆ!

เมื่อกล้องแพนไปยังธงต้าถังบนยอดกำแพงเมือง ชายชราก็ถูกลวดลายทอดิ้นทองของตัวอักษร "อันซี" บนผืนธงดึงดูดสายตา

สิ่งนี้เหมือนกับเศษผ้าโบราณที่เขาค้นพบในสุสานที่ทูหลู่ฟานทุกประการ

เมื่อภาพแต่ละเฟรมปรากฏขึ้น ศาสตราจารย์หลี่ก็ถูกเนื้อหาในวิดีโอดึงดูดไปอย่างสิ้นเชิง

"ตาเฒ่า?" ภรรยาของศาสตราจารย์หลี่เห็นเขานิ่งจ้องหน้าจออยู่นาน จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเรียกไปสองสามที

ศาสตราจารย์หลี่ทำราวกับไม่ได้ยิน สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่แคปชันของวิดีโอ

แคปชันนี้...

สื่อความหมายชัดเจนอยู่อย่างเดียว นั่นคือมุ่งหน้าสู่มณฑลทหารอันซีในปี ค.ศ. 789

วาสนาที่ผู้บัญชาการจางพูดถึงในสาย...

ข้อสันนิษฐานอันไร้สาระทว่าชวนให้ขนลุกผุดขึ้นมาในหัวของเขา

การเดินทางข้ามกาลเวลา!

ศาสตราจารย์หลี่ได้สติกลับมา เขากดออกจากหน้าโต่วอิน พลิกหาสมุดโทรศัพท์อย่างไม่ค่อยคล่องแคล่วนัก ในที่สุดก็กดโทรหาลูกชายได้สำเร็จ

เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังตู้ด ๆ แต่กลับไม่มีใครรับสาย นั่นทำให้ศาสตราจารย์หลี่ขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเสียงของลูกชายดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงของศาสตราจารย์หลี่ก็แฝงความตื่นเต้นที่ยากจะอธิบาย "ลี่เฉิง นายรีบพาทุกคนในทีมวิจัยดาวน์โหลดโต่วอินเดี๋ยวนี้ แล้วหาบัญชีที่ชื่อ 'บริษัททัวร์อี๋เย่' สี่ทุ่มครึ่งคืนนี้ ไปแย่งซื้อโควตาไปเที่ยวราชวงศ์ถังให้ได้"

หลี่ลี่เฉิงแทบจะคิดว่าตัวเองฟังผิดไป "พ่อ พ่อพูดว่าอะไรนะครับ แย่งซื้อโควตากรุ๊ปทัวร์เหรอครับ"

"ใช่" น้ำเสียงของศาสตราจารย์หลี่หนักแน่นและจริงจัง "แกไปดูวิดีโอในบัญชีนั้นก่อน แล้วแกจะเข้าใจเอง"

หลี่ลี่เฉิงเปิดโต่วอินด้วยความสงสัย แล้วค้นหาบัญชีทางการของบริษัททัวร์

เมื่อวิดีโอแรกเริ่มเล่น รูม่านตาของเขาก็หดเล็กลงทันที

อิฐและหินทุกก้อนของกำแพงเมืองโบราณในภาพล้วนมีร่องรอยการกัดกร่อนของกาลเวลา การจัดวางตรอกซอกซอยตรงตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย

เหล่านักแสดงสมทบยิ่งถ่ายทอดอารมณ์ได้อย่างยอดเยี่ยม ทั้งนิ้วมือที่แตกแห้งกร้าน แผ่นหลังที่ค่อมงุ้ม หรือแม้กระทั่งสายตาที่หลบเลี่ยงตามสัญชาตญาณยามมองผู้คน ล้วนสมจริงจนดูไม่เหมือนการแสดง

คุณภาพของวิดีโอนี้สูงมาก สูงเสียจนยากจะแยกแยะว่าจริงหรือหลอกตา!

พ่ออยากไปเที่ยวจุดท่องเที่ยวแห่งนี้งั้นเหรอ

เมื่อหลี่ลี่เฉิงเห็นแคปชัน สีหน้าฉงนสนเท่ห์ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความคลางแคลงใจทันที

พ่อคงไม่ได้ถูกใครเขาหลอกเอาหรอกนะ

หลี่ลี่เฉิงโทรกลับหาชายชราทันที ปลายสายกดรับอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าตาเฒ่ารออยู่ตลอดเวลา

"ดูแล้ว เป็นยังไงบ้าง" ศาสตราจารย์หลี่เอ่ยถามอย่างไม่รีบร้อน

หลี่ลี่เฉิงให้ความเห็นอย่างตรงไปตรงมา "สมจริงมากครับ ดูเหมือนฉากจริงเลย เห็นได้ชัดว่าทีมงานผลิตวิดีโอนี้ใส่ใจมาก น่าจะทำการบ้านมาเยอะ ไม่ใช่ทำงานสุกเอาเผากิน"

ศาสตราจารย์หลี่เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก "แกไม่เคยคิดบ้างเหรอ ว่านี่คือเรื่องจริง เป็นภาพเหตุการณ์จากเมื่อหนึ่งพันสองร้อยปีก่อน"