ตอนที่ 79 สั่งการทีละคน

หลี่ลี่เฉิงกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น คิ้วขมวดมุ่นขึ้นเรื่อย ๆ

น้ำเสียงของผู้เป็นพ่อจากปลายสายแฝงความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำให้ใจเขาเริ่มเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ

ชายชราคงไม่ได้ถูกพวกมิจฉาชีพหมายหัวเข้าหรอกนะ

"พ่อครับ" เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูราบเรียบที่สุด "พ่อกำลังจะบอกว่า บริษัททัวร์แห่งนี้พาย้อนเวลาไปราชวงศ์ถังได้งั้นเหรอครับ"

พอพูดออกไปเขาก็นึกเสียใจ คำถามนี้มันช่างไร้สาระจนน่าขันสิ้นดี

เสียงของศาสตราจารย์หลี่พลันสงบนิ่งลงอย่างผิดปกติ "ลี่เฉิง แกยังจำบันทึกเกี่ยวกับกำแพงเมืองกุยจือใน 'หยวนเหอจวิ้นเซี่ยนถูจื้อ' ได้ไหม"

หลี่ลี่เฉิงชะงักไป

ในฐานะศาสตราจารย์ด้านโบราณคดี เขาย่อมจำหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่พบได้ยากท่อนนั้นได้อย่างแน่นอน "'กำแพงเมืองโดยรอบสิบกว่าลี้ ใช้ดินอัดแน่นเป็นฐาน แทรกกิ่งหงหลิ่วเป็นชั้น ๆ'... " (หมายเหตุ: "หยวนเหอจวิ้นเซี่ยนถูจื้อ" มีบันทึกเกี่ยวกับกำแพงเมืองกุยจือ การที่กำแพงเมืองกุยจือแทรกกิ่งหงหลิ่วและต้นอ้อเพื่อกันรอยแตกร้าวเป็นเอกลักษณ์ของกำแพงเมืองแถบดินแดนประจิมในสมัยราชวงศ์ถัง มีหลักฐานตรวจสอบได้ ผู้เขียนนำทั้งสองอย่างมารวมเป็นประโยคที่ต่อเนื่องกัน)

เสียงของเขาหยุดชะงักลงกะทันหัน จู่ ๆ ก็นึกถึงเส้นใยพืชที่ปรากฏให้เห็นแวบ ๆ ในชั้นดินอัดแน่นของกำแพงเมืองในคลิปวิดีโอขึ้นมาได้

"วินาทีที่ 37 ของวิดีโอ" ศาสตราจารย์หลี่เอ่ยอย่างช้า ๆ "ตอนที่มุมกล้องแพนผ่านหัวมุมกำแพงเมือง แกเห็นอะไร"

หลี่ลี่เฉิงรีบเปิดวิดีโอดูซ้ำทันที ครั้นภาพหมุนไปยังมุมนั้น ลมหายใจของเขาก็พลันสะดุด

ที่ฐานกำแพงปรากฏกิ่งหงหลิ่วที่กลายเป็นถ่านโผล่ออกมาครึ่งท่อนอย่างเห็นได้ชัด รูปแบบการจัดเรียงเหมือนกับตัวอย่างกำแพงเมืองสมัยราชวงศ์ถังที่ขุดค้นพบในตุนหวงไม่มีผิดเพี้ยน!

"นั่นก็บอกได้แค่ว่า กองถ่ายทำงานประณีตมากครับ" หลี่ลี่เฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเค้นประโยคนี้ออกมา

การเดินทางข้ามมิติเวลา มันเหลือเชื่อเกินไปจริง ๆ

หากมิใช่เพราะสายโทรศัพท์ที่ผู้บัญชาการจางโทรมา เขาเองก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

ศาสตราจารย์หลี่ไม่ได้รีบร้อนเกลี้ยกล่อมลูกชาย เพียงกล่าวว่า "สี่ทุ่มครึ่งคืนนี้ ถือว่าบ้าไปพร้อมกับคนแก่อย่างฉันสักครั้งเถอะ เงินสองพันหยวนยังไม่พอค่าหนังสือชุด 'ประมวลเอกสารดินแดนประจิม' ที่แกซื้อคราวก่อนเลย"

หลี่ลี่เฉิงส่ายหน้ายิ้มเจื่อน "พ่อครับ ผมไม่ได้เสียดายเงิน แต่เป็นห่วงพ่อ..."

"ห่วงว่าฉันจะถูกหลอกเรอะ" ศาสตราจารย์หลี่หัวเราะออกมา "ฉันศึกษาประวัติศาสตร์ดินแดนประจิมมาตั้งหลายปี ถ้าไม่มีวิจารณญาณแค่นี้ก็ควรเกษียณไปตั้งนานแล้ว อ้อ ใช่แล้ว อย่าลืมเรียกนักศึกษาปริญญาเอกที่แกดูแลอยู่ด้วยล่ะ โดยเฉพาะเสี่ยวโจวที่ทำวิจัยเรื่องยุทโธปกรณ์สมัยราชวงศ์ถังนั่นน่ะ"

"พ่อครับ!" ในที่สุดหลี่ลี่เฉิงก็อดไม่ได้ที่จะขึ้นเสียง "พ่อยกยังเชื่อเรื่องข้ามมิติเวลาจริง ๆ เหรอครับเนี่ย"

ในสายเงียบไปสองสามวินาที เสียงของศาสตราจารย์หลี่พลันแผ่วเบาลอยละล่อง "ลี่เฉิงเอ๋ย ตอนแกแปดขวบ ฉันพาแกไปดูภาพจิตรกรรมฝาผนังตุนหวง ตอนนั้นแกพูดว่า ถ้าสามารถย้อนเวลากลับไปดูด้วยตาตัวเองในสมัยราชวงศ์ถังได้ก็คงจะดี..."

น้ำเสียงของเขาชะงักไปเล็กน้อย "สี่ทุ่มครึ่งคืนนี้ แย่งได้หรือไม่ได้ ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของแกแล้ว"

หลังจากวางสาย หลี่ลี่เฉิงก็จ้องมองหน้าจอที่ดับมืดพลางเหม่อลอยไปชั่วครู่

เสียงจักจั่นกรีดร้องระงมอยู่นอกหน้าต่างพลันแสบแก้วหูขึ้นมา ราวกับมีอะไรดลใจ เขาเปิดแอปพลิเคชันวีแชตแล้วส่งข้อความลงในกลุ่มทีมวิจัย

[ใครว่างตอนสี่ทุ่มครึ่งคืนนี้ ช่วยกันกดแย่งโควตากรุ๊ปทัวร์หน่อย ลิงก์ตามนี้...]

พอกดส่งแล้วเขาก็รู้สึกว่าตัวเองช่างไร้สาระ จึงรีบพิมพ์เสริมไปอีกประโยค

[นี่เป็นการช่วยทำความปรารถนาของคนแก่ที่บ้านให้เป็นจริง ค่าใช้จ่ายทั้งหมดผมออกเอง]

ประโยคสุดท้ายนี้ ไม่รู้ว่าเป็นการโน้มน้าวใจตัวเอง หรือกำลังหลอกตัวเองกันแน่

สถาบันวิจัยตุนหวง ห้องทำงานของผู้อำนวยการจ้าว

หลังจากผู้อำนวยการจ้าววางสายจากผู้บัญชาการจาง เขาก็จ้องหน้าจอโทรศัพท์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นิ้วมือเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ

"เสี่ยวหลิว!" จู่ ๆ เขาก็ตะโกนเรียกไปทางนอกประตู

เสี่ยวหลิวผู้ช่วยผลักประตูเดินเข้ามา ในอ้อมแขนยังกอดรายงานการบูรณะจิตรกรรมฝาผนังปึกหนึ่งที่เพิ่งจัดเรียงเสร็จ "ท่านผู้อำนวยการ มีธุระอะไรหรือครับ"

ผู้อำนวยการจ้าวยื่นโทรศัพท์ให้ "เธอไปดาวน์โหลดโต่วอินเดี๋ยวนี้เลย กดติดตามบัญชีนี้ไว้ แล้วสี่ทุ่มครึ่งคืนนี้แย่งโควตากรุ๊ปทัวร์มาให้ได้สักที่"

เสี่ยวหลิวชะงักไป "กรุ๊ปทัวร์เหรอครับ"

"ใช่" ผู้อำนวยการจ้าวน้ำเสียงสงบนิ่ง แต่แววตากลับจริงจังเป็นพิเศษ "บอกให้ทุกคนในสถาบันเราที่ค้นคว้าข้อมูลเกี่ยวกับสมัยราชวงศ์ถัง ไปช่วยกันแย่งทั้งหมดเลย"

เสี่ยวหลิวรับโทรศัพท์มา พอเห็นวิดีโอของ 'บริษัททัวร์อี๋เย่' ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ท่านผู้อำนวยการ วิดีโอนี้ถ่ายออกมาดูสมจริงมากก็จริง แต่แคปชันบอกว่าสามารถข้ามมิติเวลาไปราชวงศ์ถังได้..."

นี่มันเรื่องเหลวไหลทั้งเพชัด ๆ!

เสี่ยวหลิวไม่กล้าพูดประโยคนี้ต่อหน้าผู้อำนวยการจ้าว ได้แต่แอบบ่นงึมงำอยู่ในใจ

ผู้อำนวยการจ้าวโบกมือ "อย่าเพิ่งไปสนใจแคปชัน ดูรายละเอียดในวิดีโอก่อน"

เสี่ยวหลิวกดเปิดวิดีโอ พอถึงช่วงที่กล้องแพนผ่านชั้นดินอัดของกำแพงเมืองกุยจือ รูม่านตาของเขาก็หดเล็กลงทันที "วิธีกระทุ้งดินอัดแบบนี้..."

"เหมือนกับซากกำแพงเมืองสมัยราชวงศ์ถังที่เราค้นพบในเขตเหนือของถ้ำโม่เกาเป๊ะเลย" ผู้อำนวยการจ้าวเอ่ยเรียบ ๆ "เธอคิดว่าโรงถ่ายภาพยนตร์ในปัจจุบัน จะจำลองย้อนยุคได้ละเอียดถึงขั้นนี้เชียวหรือ"

พูดแบบนี้ก็ไม่ถูก ถ้าเกิดกองถ่ายเขาตั้งใจทำงานเบอร์นี้ขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ

เสี่ยวหลิวแอบบ่นประชดอยู่ในใจอีกรอบ

เสี่ยวหลิวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "แต่เรื่องข้ามมิติเวลานี่..."

ผู้อำนวยการจ้าวยิ้มเล็กน้อย "สองพันหยวน คิดเสียว่าซื้อความเป็นไปได้ก็แล้วกัน ไปจัดการเถอะ"

เสี่ยวหลิวพยักหน้าแล้วหมุนตัวเดินออกไป ในใจยังคงแอบค่อนขอดไม่เลิก

หรือว่าวิญญาณจูนิเบียวของท่านผู้อำนวยการจะตื่นขึ้นมาแล้วกันแน่เนี่ย?!!

สถาบันวิจัยวัฒนธรรมดินแดนประจิม ห้องทำงานของศาสตราจารย์เฉียน

ศาสตราจารย์เฉียนวางสายโทรศัพท์ ข้างมือเขามีหนังสือ "พงศาวดารอำเภอคูเชอ" วางอยู่เล่มหนึ่ง

"เสี่ยวหวัง!" เขาร้องเรียกออกไปนอกประตู

เสี่ยวหวัง นักศึกษาปริญญาเอกผลักประตูเดินเข้ามา "อาจารย์ เรียกผมหรือครับ"

ศาสตราจารย์เฉียนยื่นโทรศัพท์มือถือให้ "คืนนี้สี่ทุ่มครึ่ง ในโต่วอินมีบริษัททัวร์แห่งหนึ่งจะปล่อยโควตาออกมาสิบที่ ไปแย่งมาให้ได้"

เสี่ยวหวังรับโทรศัพท์มา พอเห็นวิดีโอแล้ว สีหน้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาด "อาจารย์ครับ แคปชันนี้..."

"ไม่ต้องสนใจแคปชัน ดูรายละเอียด" ศาสตราจารย์เฉียนเคาะหน้าจอ "ดูดาบเหิงเตาในมือกองทัพอันซี รอยสึกหรอบนกะบังดาบนั่น เธอเห็นอะไรบ้าง"

เสี่ยวหวังเลื่อนคลิปย้อนกลับไปดูอย่างละเอียดอีกครั้ง พลันเบิกตากว้าง "นี่เป็นรอยสึกหรอพิเศษที่เกิดขึ้นจากการอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีลมทรายพัดกระหน่ำเป็นเวลานานนี่ครับ!"

ศาสตราจารย์เฉียนพยักหน้า "เธอคิดว่าผู้สร้างภาพยนตร์สมัยนี้ จะใส่ใจรายละเอียดได้ถึงขนาดนี้เลยหรือ"

คำพูดนี้คล้ายถามเสี่ยวหวัง แต่ยิ่งดูเหมือนถามตัวเองมากกว่า เพื่อโน้มน้าวใจให้ยอมรับความเป็นไปได้อันดูเป็นไปไม่ได้นั้น

เสี่ยวหวังลังเลใจ "แต่อย่างเรื่องข้ามมิติเวลานี่มัน..."

ศาสตราจารย์เฉียนโบกมือ "คิดเสียว่าเป็นการทดลอง ให้ทุกคนในสถาบันช่วยกันแย่ง แย่งมาให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

เสี่ยวหวังเดินออกจากห้องทำงาน ในใจพะว้าพะวงสงสัยไม่หยุด

อาจารย์คงไม่ใช่ว่าช่วงนี้เครียดจากงานวิจัยมากเกินไปจนเพี้ยนไปแล้วหรอกนะ?!

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การทหาร ห้องทำงานของผู้อำนวยการซุน

หลังจากผู้อำนวยการซุนวางสาย ก็จ้องมองหนังสือ "อันซีกับเป่ยถิง: การศึกษานโยบายการปกครองชายแดนประจิมสมัยราชวงศ์ถัง" และ "การศึกษาการทหารและการปกครองดินแดนประจิมสมัยราชวงศ์ถัง" บนโต๊ะ นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่

"เสี่ยวหลี่!" เขาร้องเรียกออกไปนอกประตู

เสี่ยวหลี่ ผู้ช่วยเดินก้าวเร็วเข้ามา "ท่านผู้อำนวยการ เรียกผมหรือครับ"

ผู้อำนวยการซุนยื่นโทรศัพท์มือถือให้ "คืนนี้สี่ทุ่มครึ่ง ในโต่วอินมีโควตากรุ๊ปทัวร์ปล่อยออกมา ไปแย่งมาให้ได้"

เสี่ยวหลี่รับโทรศัพท์มา พอเห็นวิดีโอ สีหน้าก็ค่อย ๆ ซับซ้อนขึ้น "ท่านผู้อำนวยการครับ แคปชันนี้...ไม่ธรรมดาเลยนะครับ"

ผู้อำนวยการซุนหัวเราะเบา ๆ เสียงหนึ่ง

อย่าว่าแต่เสี่ยวหลี่ไม่เชื่อเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เชื่อ

ทว่า ในเมื่อเป็นสายที่ผู้บัญชาการจางโทรมาโดยเฉพาะ เห็นแก่หน้าอีกฝ่าย อย่างไรก็ต้องลองไปแย่งดูสักตั้ง

ผู้อำนวยการซุนไม่พูดมากความ สั่งการทันทีว่า "ให้ทุกคนในพิพิธภัณฑ์ที่ศึกษาประวัติศาสตร์ราชวงศ์ถังไปช่วยกันแย่ง ถือเสียว่าเป็นการสำรวจทางวิชาการ"

เสี่ยวหลี่พยักหน้า หมุนตัวเดินออกไป ทว่าในใจอดบ่นพึมพำไม่ได้

ท่านผู้อำนวยการนี่ช่าง...

หัวใจยังเด็กจริง ๆ!

-

[หมายเหตุ 1: ชื่อสถาบันวิจัยต่าง ๆ หากพ้องกับสถานที่จริง ถือเป็นเรื่องบังเอิญล้วน ๆ อ้อ จริงสิ ชื่อมหาวิทยาลัยก็เช่นกัน]