ตอนที่ 98 ผลตรวจวัดอายุด้วยคาร์บอน-14 ออกแล้ว

ช่วงสายของวัน หลี่เจี้ยนกั๋วเปิดแชตกลุ่ม [กรุ๊ปทัวร์ราชวงศ์ฉิน] ขึ้นมา

หลี่เจี้ยนกั๋วส่งข้อความลงกลุ่ม เล่าเรื่องที่มีคนเสนอราคาห้าแสนหยวนเพื่อขอซื้อชุดเสื้อผ้าที่เขาใส่กลับมาจากราชวงศ์ฉิน

ทันทีที่ข้อความของเขาถูกส่งออกไป ทั้งกลุ่มก็ระเบิดความฮือฮาขึ้นมาทันที

[จางเทา]: เชี่ย!!! ห้าแสนเนี่ยนะ?! จริงดิ?!

[จางเทา]: @หลี่เจี้ยนกั๋ว พี่ครับ! ขอช่องทางติดต่อผู้ซื้อหน่อย! ผมก็อยากขายเหมือนกัน!

[เกิ่งชาง]: เดี๋ยวนะ ราคานี้มันทะแม่ง ๆ อยู่นะ!

[เกิ่งชาง]: ลุงจางเคยบอกไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่มีกระบวนการบ่มเพาะทางประวัติศาสตร์ มันไม่มีทางกลายเป็นของโบราณจริง ๆ ได้หรอก

[อูเจี๋ย]: [ลูบคาง.jpg]

[อูเจี๋ย]: แต่ถ้าเกิดมันเป็นของโบราณจริง ๆ ล่ะ? ขนาดเรื่องข้ามมิติยังเกิดขึ้นได้เลย...

[ฟางเกาช่าง]: นั่นสิ! ขนาดการเดินทางข้ามเวลายังเป็นจริงได้ ทำไมจะกลายเป็นของโบราณตรง ๆ ไม่ได้ล่ะ?

[สื่อเสี่ยวยวี่]: @ทุกคน ว่าแต่ในกลุ่มไม่มีใครเอาไปตรวจคาร์บอน-14 เลยเหรอคะ?

[สื่อเสี่ยวยวี่]: ตรวจหาอายุดูก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?

[เฉียวเหวินไป่]: พ่อผมส่งไปตรวจแล้ว

[เฉียวเหวินไป่]: แต่ตอนนี้ผลยังไม่ออก ไม่รู้ว่าจะออกเมื่อไหร่เหมือนกัน

[เฉียวเหวินไป่]: ทุกคนรอแป๊บนะ ผมลงไปถามพ่อข้างล่างก่อน

ในกลุ่มเงียบกริบไปชั่วสองวินาที

[จางเทา]: นี่น่ะเหรอโลกของคนรวย? นึกอยากจะส่งตรวจก็ส่งตรวจได้เลย

[จางเทา]: [ยื่นชาให้ท่านเทพ.jpg]

[หลี่หลิน]: สรุปแล้วตอนนี้มันยังไงกันแน่?

[หลี่หลิน]: ถ้าเป็นของโบราณ ราคานั้นก็พอเข้าใจได้

[หลี่หลิน]: แต่ถ้าไม่ใช่ ทำไมถึงมีคนยอมจ่ายตั้งห้าแสนเพื่อซื้อไปล่ะ?

[โจวซิ่งฝู]: @หลี่เจี้ยนกั๋ว อีกฝ่ายเป็นใครมาจากไหน?

[โจวซิ่งฝู]: นักสะสมส่วนบุคคลหรือว่าเป็นองค์กร?

หลี่เจี้ยนกั๋วมองดูข้อความที่เด้งรัว ๆ ในหน้าจอ สมองที่เคยมึนตึบเพราะความดีใจพลันตาสว่างขึ้นมาทันที

เขาตบหน้าผากตัวเองฉาด ดูเหมือนว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขาจะไม่ได้ถามข้อมูลอะไรเกี่ยวกับอีกฝ่ายเลยสักนิด

ทำไมถึงลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ไปได้นะ

เขาลองนึกทบทวนดูอย่างละเอียด อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะไม่ได้แนะนำตัวหรือบอกที่มาที่ไปเลยเหมือนกัน

เมื่อเห็นว่าคนในกลุ่มยังคงรอคำตอบอยู่ หลี่เจี้ยนกั๋วจึงรีบพิมพ์ตอบกลับไป

[หลี่เจี้ยนกั๋ว]: ผมตกใจกับเงินห้าแสนจนลืมถามข้อมูลของอีกฝ่ายไปเลยครับ

[จ้าวเหล่ย]: ลุงหลี่ หมายความว่าลุงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอีกฝ่ายเลยเหรอครับ?

[หลี่เจี้ยนกั๋ว]: ใช่ครับ

[จางหวยหมิง]: น่าสนใจ

[จางหวยหมิง]: @ทุกคน ผมแนะนำว่าทุกคนอย่าเพิ่งรีบปล่อยของดีกว่า

[จางหวยหมิง]: รอให้ผลตรวจของเหวินไป่ออกมาก่อนค่อยว่ากัน

บทสนทนาในกลุ่มค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นการคาดเดาต่าง ๆ นานา

บรรดาลูกคนรวยต่างพากันวิเคราะห์ว่า หากของที่ระลึกที่นำกลับมาจากราชวงศ์ฉินกลายเป็นวัตถุโบราณที่มีมูลค่ามหาศาลจริง พวกเขาจะใช้กลไกทุนนิยมอย่างไรเพื่อสร้างผลประโยชน์ให้ได้สูงสุด

ส่วนสมาชิกทั่วไปในกลุ่มต่างก็กำลังคำนวณว่า "ของที่ระลึก" ที่ตัวเองนำกลับมาจะมีราคาค่างวดสักเท่าไร

ด้านประธานกลุ่มบริษัทหลายคนก็กำลังวิเคราะห์เรื่องราวในระดับที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าในกลุ่มเล็กส่วนตัว

เรื่องนี้มีความเป็นไปได้เพียงสองทางเท่านั้น

ทางแรก การเดินทางข้ามห้วงกาลเวลาอันลึกลับ ได้มอบอายุขัยตามกาลเวลาที่สิ่งของเหล่านั้นพึงมีให้

ทางที่สอง สิ่งของเหล่านั้นมีมูลค่าในแง่อื่นที่พวกเขายังไม่รู้ซ่อนอยู่

ไม่ว่าจะเป็นทางไหน สำหรับพวกเขาก็ล้วนเป็นเรื่องดีทั้งสิ้น

อวิ๋นเซียงเส่อ ตระกูลเฉียว

แสงแดดยามสายส่องผ่านหน้าต่างบานกระจกสูงจรดพื้นเข้ามาในห้องทำงาน เฉียวเหรินจื้อกำลังนั่งพลิกอ่านเอกสารอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้พะยูง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่เฉียวเหวินไป่จะผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าค่อนข้างร้อนรน "พ่อครับ การตรวจวัดอายุด้วยคาร์บอน-14 ที่พ่อส่งไปตรวจ ผลออกหรือยังครับ?"

เฉียวเหรินจื้อวางปากกาหมึกซึมลง แล้วเงยหน้ามองลูกชาย "ทำไมจู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?"

เฉียวเหวินไป่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเลื่อนเปิดหน้าแชตกลุ่ม [กรุ๊ปทัวร์ราชวงศ์ฉิน]

"มีคนในกลุ่มขายเสื้อผ้าที่เอามาจากราชวงศ์ฉินได้ในราคาสูง ตอนนี้ทุกคนกำลังคุยเรื่องนี้กันอยู่ครับ" เขายื่นโทรศัพท์ให้ผู้เป็นพ่อ "หลี่เจี้ยนกั๋วที่ไปทัวร์กลุ่มแรก เสื้อผ้าป่านหยาบที่เขาเอาติดมือกลับมา ขายได้ตั้งห้าแสนหยวนแน่ะครับ"

เฉียวเหรินจื้อเพียงแค่เหลือบมองอย่างเรียบเฉย

เฉียวเหวินไป่สังเกตเห็นได้อย่างเฉียบไวว่าสีหน้าของพ่อนั้นนิ่งสงบเป็นปกติ ราวกับล่วงรู้เบื้องลึกเบื้องหลังอยู่ก่อนแล้ว

"พ่อครับ พ่อไม่คิดว่าเรื่องนี้มันแปลก ๆ เหรอครับ?" เขาอดถามไม่ได้

เฉียวเหรินจื้อจิบชาอย่างเนิบนาบ "เมื่อกี้นี้ ในกรุ๊ปทัวร์ของพวกเราก็มีคนโดนกว้านซื้อของที่ระลึกจากการท่องเที่ยวไปเหมือนกัน"

เฉียวเหวินไป่พลันตาสว่าง มิน่าล่ะพ่อถึงได้ดูใจเย็นขนาดนี้

"เฮ้อ แต่ไม่รู้เลยนะครับว่าฝ่ายไหนเป็นคนลงมือ?" เขาขมวดคิ้วครุ่นคิด

เฉียวเหรินจื้อแปลกใจเล็กน้อย "คนทางฝั่งพวกแกไม่ได้ถามข้อมูลของคนซื้อไว้เลยเหรอ?"

"อีกฝ่ายมัวแต่ตกใจกับราคาที่เสนอมาน่ะครับ เลยลืมถาม" เฉียวเหวินไป่เห็นสีหน้าของพ่อก็เอะใจขึ้นมา "พ่อรู้เหรอครับ?"

ชายชราชี้นิ้วขึ้นข้างบนเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างใจเย็นสองคำ "เบื้องบน"

"เชี่ย!" เฉียวเหวินไป่สบถหลุดปาก แต่พอคิดดูอีกทีก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผลจริง ๆ

"พ่อครับ แล้วผลตรวจคาร์บอน-14 จะออกเมื่อไหร่เหรอครับ?" เฉียวเหวินไป่ถามต่อ

เฉียวเหรินจื้อวางถ้วยชาลง เงยหน้ามองลูกชาย "ก็น่าจะช่วงวันสองวันนี้แหละ ถึงจะจ่ายเงินไปมากพอ แต่งานตรวจทางวิทยาศาสตร์ยังไงก็ต้องใช้เวลา"

สิ้นเสียงพูด ประตูห้องหนังสือก็มีเสียงเคาะเบา ๆ ดังขึ้น

"เข้ามา" เฉียวเหรินจื้อส่งเสียงขรึม

เลขานุการผลักประตูเข้ามา ในมือถือซองเอกสารด่วนซองหนึ่ง "ประธานเฉียวคะ รายงานด่วนจากห้องแล็บเพิ่งส่งมาถึงค่ะ"

เฉียวเหวินไป่ตาเป็นประกาย ยื่นมือออกไปอย่างใจร้อน "ขอดูหน่อยครับ!"

เฉียวเหรินจื้อส่งสัญญาณให้เลขานุการออกไป รอจนประตูปิดลงอีกครั้ง จึงค่อย ๆ แกะซองเอกสารออกอย่างไม่รีบร้อน

แคว่ก!

รายงานผลการตรวจถูกดึงออกมา สายตาของสองพ่อลูกตกไปอยู่ที่ช่องสรุปผลในหน้าสุดท้ายพร้อมกัน

[จากการตรวจวัดด้วยวิธีแอกซิเลอเรเตอร์แมสสเปกโทรเมตรี (AMS) อายุของตัวอย่างคือ 223 ปีก่อนคริสต์ศักราช ±30 ปี ซึ่งสอดคล้องกับคุณลักษณะทางยุคสมัยของโบราณวัตถุในยุคราชวงศ์ฉิน]

"เชี่ย!" เฉียวเหวินไป่คว้าผลรายงานไปในทันที "เป็นของโบราณจริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย?!"

นี่หมายความว่าอะไร?

หมายความว่าของที่พวกเขานำกลับมาจากราชวงศ์ฉิน ได้ข้ามผ่านกาลเวลากว่าสองพันปีมาจริง ๆ และกลายเป็นโบราณวัตถุของแท้แน่นอน!

ทว่าเฉียวเหรินจื้อกลับดูสงบนิ่งเป็นพิเศษ เขาหรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย ลึก ๆ ในแววตากำลังครุ่นคิดถึงเรื่องที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น

"การท่องเที่ยวข้ามห้วงเวลาของไกด์เจียง เก่งกาจเกินกว่าที่เราคิดไว้เสียอีก"

เดิมทีคิดว่าประเมินความสามารถของเจียงเย่ไว้สูงพอแล้ว

ฝีมือที่สามารถพาท่องข้ามกาลเวลาได้ ในใจของพวกเขาถูกยกย่องจนแทบจะกลายเป็นเทพเซียนไปแล้ว

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว พวกเขายังคงไร้เดียงสาเกินไป

เฉียวเหรินจื้อยิ่งคิดไม่ถึงว่า ต่อให้ตอนนี้เขาจะจินตนาการความสามารถของเจียงเย่ไว้สูงเสียดฟ้าเพียงใด ก็ยังคงเป็นการประเมินต่ำไปอยู่ดี

ระดับความเข้าใจในตอนนี้ ยังห่างไกลจากระดับความเป็นจริงอยู่ถึงแปดหมื่นสี่พันลี้

เฉียวเหวินไป่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างใจร้อน นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์ลงในกลุ่ม [กรุ๊ปทัวร์ราชวงศ์ฉิน] อย่างรวดเร็ว

[เฉียวเหวินไป่]: พี่น้องครับ! มีข่าวใหญ่สะเทือนวงการมาบอก!

[เฉียวเหวินไป่]: รายงานผลตรวจจากห้องแล็บออกแล้ว

[เฉียวเหวินไป่]: ของที่พวกเรานำกลับมา มันคือของโบราณจริง ๆ ด้วยว่ะ!!!

พอกดส่งข้อความไป ในกลุ่มก็ระเบิดความฮือฮาขึ้นมาทันที

[เกิ่งชาง]: เชี่ยเอ๊ย!!!

[เกิ่งชาง]: ของพระราชทานที่ท่านมังกรปฐมประทานให้พวกเรา งั้นมันก็...

ทุกคนต่างรู้ดีว่าคำว่า 'ของพระราชทานจากฮ่องเต้' นั้นมีน้ำหนักมหาศาลอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามาจากเงื้อมพระหัตถ์ของมหาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาลพระองค์นั้น

ยิ่งบวกกับป้ายทองการันตีอย่าง 'ของใช้ส่วนพระองค์ในวังหลวง' คอมโบชุดนี้รวมกันเข้าไป ก็ไม่ต่างอะไรกับภูเขาเงินภูเขาทองเคลื่อนที่ได้เลย

แค่หยิบชิ้นไหนออกมาสักชิ้น ก็เพียงพอจะทำให้โรงประมูลเกิดพายุคลั่งนองเลือดได้แล้ว

-

สำหรับประเด็นที่ว่ากลายมาเป็น 'ของโบราณ' ของแท้นั้น ไม่ใช่เรื่องที่โผล่ขึ้นมาปุบปับ แต่ได้ปูเบาะแสเอาไว้นานแล้ว สามารถย้อนกลับไปดูรายละเอียดได้ ตอนที่กรุ๊ปทัวร์ราชวงศ์ฉินกลุ่มที่สามเดินทางเข้าสู่เมืองเสียนหยาง ช่วงที่บรรดาบอสใหญ่ทั้งหกคนคุยกันนั้นได้หย่อนคำใบ้ทิ้งไว้เงียบ ๆ แล้วนะจ๊ะ