ตอนที่ 97 มูลค่าของที่ระลึก

"คุณเฉินโม่ใช่ไหมครับ" ชายวัยกลางคนผมหวีเสยเอ่ยถามเสียงเบา น้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นมั่นคง

เฉินโม่ขมวดคิ้ว ขยับตัวไปขวางหน้าประตูตามสัญชาตญาณ "พวกคุณเป็นใคร"

"ขออภัยที่มารบกวนครับ" ชายหนุ่มอีกคนเอ่ย "คุณเฉิน อย่าเพิ่งกังวลไปเลยครับ พวกเรามาวันนี้ก็เพื่ออยากจะคุยธุรกิจกับคุณเฉินสักหน่อย"

"คุยธุรกิจ?" เฉินโม่ยิ่งระแวงหนักขึ้น มือจับลูกบิดประตูกำแน่น "ผมเป็นแค่ฟรีแลนซ์ ไม่มีธุรกิจอะไรจะคุยกับพวกคุณหรอก ผมว่าพวกคุณคงหาคนผิดแล้วล่ะครับ"

ทั้งสองสบตากัน ไม่ได้ถือสาท่าทีระแวดระวังของเขาแม้แต่น้อย

ชายวัยกลางคนผมหวีเสยดูภูมิฐานยิ้มพลางกล่าว "คุณเฉิน เรารู้ว่าเมื่อวานคุณนำของที่ระลึกจากการท่องเที่ยวกลับมาด้วยจำนวนหนึ่ง ธุรกิจที่เราอยากคุยกับคุณก็คือเรื่องนี้นี่แหละครับ"

ทันทีที่ได้ยินคำว่า "ของที่ระลึกจากการท่องเที่ยว" รูม่านตาของเฉินโม่ก็หดเกร็งลงทันควัน

คนที่รู้ว่าเขามี "ของที่ระลึกจากการท่องเที่ยว" ย่อมมีแค่คนที่ไปกรุ๊ปทัวร์เดียวกันเท่านั้น

เฉินโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ใครบอกพวกคุณมา"

"คุณหลี่ครับ"

คุณหลี่งั้นเหรอ

ในหัวของเฉินโม่ผุดชื่อคนสองคนขึ้นมา คนหนึ่งคือศาสตราจารย์หลี่ลี่เฉิง ส่วนอีกคนคือหลี่เจิ้นกั๋ว

"ศาสตราจารย์หลี่ หรือว่าผู้บังคับกองพันหลี่" เฉินโม่กดเสียงต่ำถาม

ชายวัยกลางคนไม่ได้ตอบทันที แต่กวาดสายตาที่มีความหมายลึกซึ้งมองไปยังทางเดินที่มีคนเดินผ่านไปมา รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก "คุณเฉินแน่ใจเหรอครับว่าจะคุยกันตรงนี้ต่อไป"

เฉินโม่ถึงได้สติ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งก็เบี่ยงตัวเปิดทางให้ "เชิญเข้ามาข้างในครับ"

ทั้งสองเดินเข้ามาในห้องเช่าคับแคบ รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนพื้นไม้ลามิเนตที่มีรอยแตกร้าว ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

ชายผมหวีเสยกวาดตามองรอบๆ สายตาหยุดลงที่ห่อผ้าเนื้อหยาบบริเวณหัวเตียงในที่สุด

"เชิญทั้งสองท่านนั่งก่อนครับ"

เฉินโม่ชี้ไปยังเก้าอี้พลาสติกที่มีอยู่เพียงสองตัวในห้องอย่างเคอะเขินเล็กน้อย

ทั้งสองมีสีหน้าเรียบเฉย นั่งลงอย่างไม่ถือตัว

ส่วนเฉินโม่นั่งลงตรงขอบเตียง มือทั้งสองประสานกัน "คราวนี้บอกผมได้หรือยังครับว่าเป็นคุณหลี่คนไหนกันแน่"

ชายวัยกลางคนพูดตรงประเด็น "ผู้บังคับกองพันหลี่เจิ้นกั๋วครับ"

คำตอบนี้ทำให้เฉินโม่ชะงักไป

เดิมทีเขาคิดว่าเป็นศาสตราจารย์หลี่ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นฝ่ายหลัง

ชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงหัวเราะเบาๆ "คุณเฉินตอนนี้น่าจะเข้าใจสถานะของพวกเราแล้วนะครับ"

แน่นอนว่าเฉินโม่ไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสาเพิ่งเข้าสังคม เวลานี้จึงกระจ่างแก่ใจดีแล้ว

เขาลอบสังเกตคนทั้งสองตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเริ่มกระสับกระส่าย

"ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านมาหาผมด้วยเรื่องอะไรครับ"

"เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าบอกไปแล้วเหรอครับ มาคุยธุรกิจ" สายตาของชายวัยกลางคนจับจ้องไปยังห่อผ้าตรงหัวเตียง

ชายหนุ่มสังเกตเห็นความตึงเครียดของเฉินโม่ จึงผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง "คุณเฉินไม่ต้องกดดันไปครับ พวกเรามาครั้งนี้เพียงเพื่อสอบถามราคาตามปกติ การซื้อขายขึ้นอยู่กับความสมัครใจของคุณล้วนๆ"

น้ำเสียงของเขาจริงใจ "หลักการข้อนี้ พวกเราปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดแน่นอนครับ"

ชายวัยกลางคนเสริมขึ้นมาได้อย่างถูกจังหวะ "ส่วนเรื่องราคา รับรองว่าจะทำให้คุณพึงพอใจแน่นอนครับ"

พูดพลางหยิบแฟ้มเอกสารออกจากกระเป๋าเอกสาร แล้วยื่นมาตรงหน้าเฉินโม่ "นี่เป็นรายการรับซื้อและราคาประเมินที่พวกเราจัดทำขึ้น คุณเฉินลองเปิดดูก่อนได้ครับ"

เฉินโม่รับแฟ้มเอกสารมา ทันทีที่สายตาจับจ้องไปที่ตัวอักษร "เหรียญต้าลี่หยวนเป่า" ราคาต่อหน่วย 50,000 หยวน รูม่านตาก็หดเกร็งอย่างแรง

เหรียญต้าลี่หยวนเป่าพวงที่เขานำกลับมาในครั้งนี้ มีมากถึงห้าสิบเหรียญ

หลังจากคิดเลขในใจอย่างรวดเร็ว ตัวเลขหนึ่งก็ระเบิดขึ้นในสมองดังสนั่น

สองล้านห้าแสนหยวน!!!

ลมหายใจของเฉินโม่หนักหน่วงและถี่กระชั้นขึ้นมาทันที

ตัวเลขนี้ชวนตกตะลึงเกินไป จนเขาต้องตรวจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตัวเองนับเลขศูนย์เกินไปตัวหนึ่งหรือเปล่า

สองล้านห้าแสน ตัวเลขนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่หยุด

ทั้งฮวาไป้และเจี้ยไป้ที่เคยกู้ยืมมาก่อนหน้านี้ พริบตาเดียวก็สามารถโปะคืนได้จนหมด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีเงินเก็บเหลืออีกก้อนโต พอจะทำให้เขาตั้งหลักปักฐานในเมืองนี้ได้อย่างมั่นคง

เมื่อวานนี้เอง เขายังคิดวางแผนว่าจะไปแบกอิฐทำงานที่ไซต์ก่อสร้าง ถึงขั้นคิดจะให้คนบ้านเดียวกันช่วยติดต่อหัวหน้าคนงานที่คุ้นเคยให้แท้ๆ แต่ตอนนี้...

หากตอนนั้นเขามัวแต่นิ่งดูดายเพราะตัวเองไม่มีเงิน ตอนนี้ก็คงไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไร ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเงินสองล้านห้าแสนนี้เลย

นี่สินะที่เขาเรียกว่าคนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ ทำดีได้ดี

┭┮﹏┭┮

เฉินโม่ซึ้งใจกับความดีของตัวเองจนน้ำตาแทบไหล

จากนั้นก็คิดขึ้นมาได้อีกว่า หากไม่ใช่เพราะต้องการหยุดยั้ง "พวกต้มตุ๋น" เพื่อให้คนที่หลงเชื่อถูกหลอกน้อยลงไปอีกหนึ่งคน ตัวเองก็คงไม่ไปแย่งโควตามาหรอก

พอนึกถึงตรงนี้ เฉินโม่ก็รู้สึกซาบซึ้งในความดีของตัวเองขึ้นมาอีกรอบ

ฮือๆ คนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้จริงๆ ด้วย!

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้ว เฉินโม่ก็ก้มหน้าอ่านต่อ

[เหรียญเงินเปอร์เซีย]: ราคาต่อชิ้น 120,000 หยวน (สภาพสมบูรณ์ไร้ตำหนิปรับเพิ่มขึ้น 20%)

[ชามดินเผากุยจือ]: ราคาต่อชิ้น 80,000 หยวน (มีลวดลายสมบูรณ์ครบถ้วนปรับเพิ่มขึ้น 15%)

สายตาของเขากวาดมองใบเสนอราคาไปมา หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นทุกที

เหรียญเงินเปอร์เซียที่แลกมาจากพ่อค้าชาวกุยจือเหรียญนั้น ลวดลายคมชัด สภาพยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

แม้ชามดินเผาทั้งสองใบจะดูหยาบ ทว่ามีอยู่ใบหนึ่งที่ผนังด้านในสลักลวดลายดินแดนประจิมไว้อย่างสมบูรณ์

หลังจากคำนวณคร่าวๆ เสร็จ เฉินโม่ก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว "เหรียญทองแดงสี่สิบเหรียญ เหรียญเงินหนึ่งเหรียญ แล้วก็ชามดินเผาที่มีลายหนึ่งใบครับ"

ชายหนุ่มตาเป็นประกาย "เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมากครับ"

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที "พวกเราโอนเงินให้ตอนนี้ได้เลยครับ"

ส่วนชายวัยกลางคนก็ค่อยๆ นำโบราณวัตถุที่เฉินโม่หยิบออกมาถ่ายรูปบันทึกไว้ทีละชิ้นอย่างระมัดระวัง ท่วงท่าคล่องแคล่วชำนาญราวกับนักวิจัยของพิพิธภัณฑ์

"ติ๊ง——"

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอย่างชัดเจน

"บัญชีเงินฝากออมทรัพย์หมายเลขลงท้ายด้วย 8813 ของท่าน มียอดเงินเข้าจำนวน 2,360,000 หยวน"

เฉินโม่จ้องมองตัวเลขบนหน้าจอ ลมหายใจแทบจะหยุดชะงักไปชั่วขณะ

สองล้านสามแสนหกหมื่นหยวน! เงินเข้าบัญชีมาง่ายๆ แบบนี้เลยเนี่ยนะ!

เมื่อการซื้อขายเสร็จสิ้น ทั้งสองคนก็กล่าวลาอย่างสุภาพ

พอประตูปิดลง เฉินโม่ก็รีบล็อกอินเข้ากลุ่มวีแชต [คณะทัวร์ราชวงศ์ถัง] อย่างอดรนทนไม่ไหว

[เฉินโม่]: พี่น้องทั้งหลาย! มีข่าวดีระดับฟ้าผ่ามาบอก!

[เฉินโม่]: ผมเพิ่งขายพวกเหรียญทองแดงกับเหรียญเงินที่พกกลับมาไปส่วนหนึ่ง

[เฉินโม่]: [ภาพแคปหน้าจอเอสเอ็มเอสจากธนาคาร]

[เฉินโม่]: พวกคุณรีบตรวจดูของที่ตัวเองพกกลับมาเร็วเข้า! มันมีค่ามหาศาลเลยนะ!

หลังจากส่งข้อความเสร็จ เขาก็หันไปมองเหรียญทองแดงที่เหลืออยู่อีกสิบเหรียญกับชามดินเผาธรรมดาใบนั้น

ของพวกนี้ เขาตัดสินใจว่าจะเก็บรักษาไว้ตลอดไป

หลังจากข้อความของเฉินโม่ถูกส่งออกไปไม่ถึงสิบวินาที ช่องแชตของกลุ่มก็แทบระเบิดในพริบตา

[ฉือเข่อเข่อ]: ? ? ? ? ?

[ฉือเข่อเข่อ]: เฉินโม่ นี่นายตัดต่อรูปมาล้อพวกเราเล่นหรือเปล่าเนี่ย?

[ฉือเข่อเข่อ]: [รูปหัวแมวตกใจ.jpg]

[โจวเหม่ยเสีย]: เดี๋ยวนะ มันไม่ถูกต้องสิ

[โจวเหม่ยเสีย]: ของที่พวกเราพกกลับมาไม่ได้ผ่านกระบวนการตกผลึกทางประวัติศาสตร์ ตามหลักการแล้วมันไม่นับเป็นโบราณวัตถุของจริงไม่ใช่เหรอคะ?

[หลิวฮ่าว]: ถ้ามองจากมุมโบราณคดีก็ไม่สมเหตุสมผลจริงๆ นั่นแหละครับ

[กัวซ่วย]: ดูจากราคาที่นายขายได้แล้ว อีกฝ่ายรับซื้อไปในราคาของโบราณวัตถุชัดๆ

[ซูเสี่ยวเสี่ยว]: @เฉินโม่ ใครมาติดต่อขอซื้อจากนายเหรอ?

[เฉียวเหรินจื้อ]: ผู้ซื้อคือใครกัน?

เฉินโม่เห็นข้อความของทุกคนในกลุ่มก็รีบตอบกลับไปทันที

[เฉินโม่]: เป็นคนฝั่งผู้พันหลี่ครับ

ทันทีที่คำนี้ถูกส่งออกไป ในกลุ่มก็เงียบกริบไปชั่วขณะ

คนฉลาดอย่างซูเสี่ยวเสี่ยว กัวซ่วย เฉียวเหรินจื้อ และคนอื่นๆ ต่างตระหนักได้ในทันทีว่า เรื่องนี้มีบางอย่างผิดปกติ

คนของทางการไม่มีทางเข้ามารับซื้อของพวกนี้โดยไม่มีเหตุผลแน่ แถมยังรับซื้อในราคาสูงลิ่วขนาดนี้อีกต่างหาก