ตอนที่ 96 กว้านซื้อ

[ฉินหลง]: ใช่เลยครับ! กลุ่มก่อนหน้านั้นยังมีคนเชื่อลงอีก เล่นเอาผมเริ่มสงสัยเลยว่าตัวเองคิดมากไปเองหรือเปล่า... [เอามือกุมหน้า]

[ฉินหลง]: ดูท่าการตัดสินใจของผมยังปกติดีอยู่~

[ต้าดี]: เรื่องนี้ฉันคุ้นเลย! ไม่กี่วันก่อนเพิ่งไถเจอคลิปที่เกี่ยวข้องในโต่วอิน นึกไม่ถึงว่าจะลามมาถึงวงการอีสปอร์ตเร็วขนาดนี้?

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง...

[กัวซ่วย (ไอดีนักแข่ง: GodGuo)]: เรื่องจริง

ข้อความสั้นๆ เพียงสองคำ กลับทำให้ทั้งกลุ่มระเบิดความฮือฮาขึ้นมาในพริบตา

[สมาชิกกลุ่ม A]: เชี่ย! กัวเสิน?!

[สมาชิกกลุ่ม B]: ตัวจริงของกัวซ่วยเหรอเนี่ย???

[สมาชิกกลุ่ม C]: เดี๋ยวนะ... ที่กัวเสินบอกว่า "เรื่องจริง" หมายความว่ายังไงกันแน่???

ฉินหลงมึนงงไปหมด

เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า คนระดับตำนานแห่งวงการอีสปอร์ตที่มักดำน้ำซุ่มเงียบมาตลอดจะปรากฏตัวกะทันหัน และยิ่งนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะช่วยพูดให้เฉินโม่!

ต้องรู้ก่อนว่า สถานะของกัวซ่วยในวงการอีสปอร์ตนั้นไม่ธรรมดาเลย

แม้เหล่าอิงกับต้าดีจะเป็นนักแข่งที่มีชื่อเสียง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ากัวซ่วยแล้วกลับเทียบไม่ติดเลยสักนิด

เพราะนอกจากกัวซ่วยจะมาจากตระกูลมหาเศรษฐี หน้าตาหล่อเหลาโดดเด่นแล้ว ยังเป็นผู้เล่นระดับแนวหน้าของวงการอีกด้วย ออร่าหลายชั้นเหล่านี้ส่งผลให้เขาเป็นตัวตนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดในวงการที่เต็มไปด้วยเหล่าทวยเทพ

[ฉินหลง]: กัวเสิน คุณอย่าล้อเล่นสิครับ...

[กัวซ่วย (ไอดีนักแข่ง: GodGuo)]: ไม่ได้ล้อเล่น

ภายในกลุ่มเงียบกริบลงทันที

ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความก็รัวขึ้นมาราวกับพายุ

[สมาชิกกลุ่ม C]: ขนาดกัวเสินยังพูดเอง จะเป็นเรื่องปลอมได้ยังไงกัน?!

[สมาชิกกลุ่ม D]: หรือว่ากัวเสินเองก็ไปร่วมมาเหมือนกัน?

[สมาชิกกลุ่ม F]: จริงเหรอเนี่ย? กัวเสิน คุณไปร่วมมาจริงๆ หรือเปล่าครับ?

ฉินหลงอึ้งตาค้างไปโดยสมบูรณ์

เดิมทีเขาตั้งใจจะปั่นกระแสเพื่อฉีกหน้าเฉินโม่ แล้วค่อยแคปรูปส่งไปที่กลุ่มวีรบุรุษชิงชัยเพื่อระบายความคับแค้นใจ แต่กลับนึกไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะยิ่งทำให้คำพูดของเฉินโม่ดูน่าเชื่อถือขึ้นไปอีก!

หลังจากกัวซ่วยตอบข้อความเสร็จก็ออฟไลน์ไปทันที ส่วนคำถามของพวกเขานั้นไม่ได้ตอบเลยแม้แต่น้อย

คนในวงการที่มีความสัมพันธ์กับกัวซ่วยไม่น้อย เมื่อเห็นข้อความในกลุ่มต่างก็พากันส่งข้อความส่วนตัวไปสอบถามเรื่องราว

กัวซ่วยเลือกตอบคนที่สนิทกันไม่กี่คนด้วยข้อความแบบเดียวกัน

[เรื่องจริง ไปลองดูเองเดี๋ยวก็รู้]

บรรดาเทพแห่งวงการอีสปอร์ตไม่กี่คนที่ได้รับคำตอบจากกัวซ่วยต่างตกตะลึงจนตาค้าง

หางเฉิง ห้องเช่าในหมู่บ้านกลางเมือง

ฟ้าเพิ่งสางสลัว ห้องเช่าคับแคบคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นขมปร่าของยาจีน

หลี่เจี้ยนกั๋วป้อนข้าวต้มคำสุดท้ายให้แม่ชราบนเตียงอย่างระมัดระวัง ขณะที่หวังซิ่วเฟินผู้เป็นภรรยาก็กระชับมุมผ้าห่มให้ลูกชายที่ไอไม่หยุด

"กินยาหรือยัง" หลี่เจี้ยนกั๋วถามเสียงเบา

"กินแล้วจ้ะ" หวังซิ่วเฟินถอนหายใจ "ค่ายาเดือนนี้ก็..."

พูดยังไม่ทันขาดคำ นอกประตูก็มีเสียงเคาะประตูดัง "ก๊อกๆ" ขึ้นกะทันหัน

สองสามีภรรยาสบตากัน

เวลานี้ ใครจะมากัน?

หวังซิ่วเฟินเช็ดมือแล้วเปิดประตูไม้ที่มีรอยด่างพร้อยออก

นอกประตูมีชายในชุดสูทเนี้ยบสองคนยืนอยู่ ในมือยังถือกระเป๋าเอกสารไว้ด้วย

"ขอถามหน่อยครับ ที่นี่บ้านคุณหลี่เจี้ยนกั๋วใช่ไหมครับ" ชายคนนำเอ่ยถามอย่างสุภาพ

"ชะ... ใช่ค่ะ" หวังซิ่วเฟินดึงชายเสื้อที่ซักจนซีดขาวอย่างประหม่า

หลังจากทั้งสองคนเข้ามาในห้อง ก็แจ้งจุดประสงค์ทันที "คุณหลี่ครับ พวกเราอยากจะขอซื้อของที่ระลึกที่คุณนำกลับมาจากการท่องเที่ยวครั้งก่อนน่ะครับ"

หลี่เจี้ยนกั๋วชะงักงัน "ของที่ระลึกอะไรกัน"

"ก็คือ..." ชายคนนั้นลดเสียงต่ำลง "เสื้อผ้าตัวที่คุณนำกลับมาจากราชวงศ์ฉินน่ะครับ"

ม่านตาของหลี่เจี้ยนกั๋วหดเล็กลง เขามองไปทางมุมห้องโดยไม่รู้ตัว

เสื้อผ้าป่านหยาบเปื้อนฝุ่นตัวนั้นกำลังพาดอยู่อย่างยับยู่ยี่บนตู้เสื้อผ้าเก่าๆ

นั่นคือสิ่งที่เขากลับมาแล้วแขวนทิ้งไว้ตรงนั้นลวกๆ ขนาดภรรยายังรังเกียจว่ามันเก่าซอมซ่อจนไม่เอาไปซัก

ด้วยความที่นำกลับมาจากราชวงศ์ฉิน หลี่เจี้ยนกั๋วจึงเก็บมันไว้ ไม่ได้เอาไปทิ้ง

"พวกคุณ..." ลูกกระเดือกของหลี่เจี้ยนกั๋วขยับขึ้นลง "รู้ได้ยังไงกัน"

ชายคนนั้นยิ้มน้อยๆ ไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่หยิบเช็คใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสาร "ห้าแสนครับ จ่ายเป็นเงินสดก็ได้เช่นกัน"

ผ้าขี้ริ้วในมือของหวังซิ่วเฟินร่วงลงพื้นเสียงดังแปะ

เด็กบนเตียงสะดุ้งตื่นขึ้นมาและไอเบาๆ สองสามครั้งด้วยความอ่อนแรง

หลี่เจี้ยนกั๋วหันกลับไปมองลูกชายและแม่ชราที่เจ็บป่วย จากนั้นก็มองเสื้อผ้าขาดๆ ตัวมอมแมมจากราชวงศ์ฉินตัวนั้น พลันรู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างไร้สาระจนน่าขันสิ้นดี

"คุณหลี่ คุณยินดีจะขายไหมครับ" ชายคนนั้นเอ่ยถามอย่างใจเย็น

"ขาย! ขายแน่นอนครับ!" หลี่เจี้ยนกั๋วได้สติกลับมา รีบพยักหน้ารัวๆ ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ

หวังซิ่วเฟินก็รีบพูดสำทับ "ใช่ๆๆ พวกเราขายค่ะ"

ชายชุดสูทยิ้มน้อยๆ ขณะกำลังจะยื่นเช็คให้ หลี่เจี้ยนกั๋วกลับลังเลเล็กน้อย "โอน... โอนเข้าบัญชีโดยตรงได้ไหมครับ อาลีเพย์ก็ได้"

อีกฝ่ายดูเหมือนจะเตรียมตัวมาล่วงหน้า จึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างรวดเร็ว "ไม่มีปัญหาครับ"

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนดัง "ติ๊ง" ก็ดังขึ้น

[อาลีเพย์มียอดเงินเข้า ห้าแสนหยวน]

เสียงสังเคราะห์ของผู้หญิงดังก้องในห้องเช่าคับแคบ สองสามีภรรยาต่างยืนตะลึงงันเป็นไก่ไม้

กระทั่งคนทั้งสองถือเสื้อผ้าขาดๆ ตัวนั้นจากไปและประตูปิดลงเนิ่นนานแล้ว หวังซิ่วเฟินก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน

เพียะ!

จู่ๆ เธอก็ยกมือขึ้นแล้วตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่

"เธอทำอะไรน่ะ!" หลี่เจี้ยนกั๋วตกใจสะดุ้ง

"เจ็บ... เจ็บจริงๆ ด้วย" หวังซิ่วเฟินกุมหน้าตัวเองไว้ น้ำตาไหลพรากลงมาไม่หยุด "ไม่ได้ฝันไป ไม่ได้ฝันไปจริงๆ ด้วย"

เธอโผเข้าหาลูกชายทันที กอดร่างผอมเล็กของเขาไว้แน่น ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ "รอดแล้ว! ลูกมีทางรอดแล้ว! ไปโรงพยาบาลใหญ่ได้แล้ว!"

หลี่เจี้ยนกั๋วขอบตาร้อนผ่าว เดินเข้าไปโอบกอดภรรยาและลูกเอาไว้พร้อมกัน

หวังซิ่วเฟินสะอื้นพลางเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือ "เจี้ยนกั๋ว ฉันขอโทษนะ เมื่อก่อนฉันไม่ควรบ่น ไม่ควรว่าคุณเอาเงินไปทิ้งเปล่าๆ เลย"

นับตั้งแต่สามีกลับมาจาก "ทริปราชวงศ์ฉิน" ครั้งนั้น นอกจากจะไม่ได้เงินหนึ่งแสนหยวนตามที่รับปากแล้ว ยังต้องควักเนื้อจ่ายไปอีกหนึ่งพันหยวน

เงินหนึ่งพันหยวนนี้ คือค่าครองชีพของครอบครัวพวกเขาทั้งบ้านตลอดทั้งเดือนเต็มๆ!

เธอยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ ทุกครั้งที่เดินผ่านตลาดสด เห็นเนื้อปลาเนื้อหมูที่ไม่กล้าควักเงินซื้อ ภาพธนบัตรปึกนั้นที่บินหายไปก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า จนหน้าอกเจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระลอก

หลี่เจี้ยนกั๋วส่ายหน้า มือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้ภรรยาเบาๆ "ช่างเถอะ ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว"

นอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสว่างโร่แล้ว

แสงแดดส่องผ่านผ้าม่านบางๆ เข้ามา ทาบทาลงบนใบหน้าของเด็กชายบนเตียงคนไข้

แก้มที่ซีดเซียวของเด็กชายคล้ายจะแต่งแต้มด้วยเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อยเพราะเหตุนี้

ห้าแสนหยวน

เงินห้าแสนหยวนที่แลกมาด้วยเสื้อผ้าขาดๆ ตัวหนึ่ง และเงินห้าแสนหยวนนี้คือความหวังของครอบครัวหกชีวิตของพวกเขา เป็นความหวังของลูกชายพวกเขา

หลี่เจี้ยนกั๋วสูดหายใจเข้าลึกๆ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ค้นหาเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่ได้ติดต่อไปนานเบอร์นั้น

[ไกด์เจียง ขอบคุณครับ]

เผิงเฉิง หมู่บ้านในเมือง

"ก๊อกๆๆๆ!"

เสียงเคาะประตูดังถี่กระชั้นปลุกเฉินโม่ให้สะดุ้งตื่นจากความฝัน

เขาลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ นอกหน้าต่างสว่างโร่แล้ว พอหันไปมองนาฬิกาปลุกข้างเตียงก็แสดงเวลา 10:23 น.

สำหรับคนที่นอนดึกแล้ว เวลาสิบโมงครึ่งยังถือว่าเช้ามาก

"ใครกันแต่เช้าตรู่เนี่ย" เขาพึมพำพลางคว้าเสื้อยืดมาสวม ลากรองเท้าแตะเดินไปเปิดประตู

ทันทีที่ประตูเปิดออก เฉินโม่ก็ตื่นเต็มตาทันที

นอกประตูมีชายในชุดสูทเนี้ยบกริบสองคนยืนอยู่ คนหนึ่งอายุราวสี่สิบกว่าปี หวีผมเสยไปด้านหลังดูคล่องแคล่ว ข้อมือสวมนาฬิกาแบรนด์หรูที่ดูเรียบหรูภูมิฐาน

อีกคนอายุน้อยกว่า ในมือถือกระเป๋าเอกสารประณีต สายตาใต้กรอบแว่นคมกริบและสุขุมมั่นคง