บทที่ 378 ถึงเมืองหลวง ภรรยามารับที่สนามบิน

หลินอวี่ส่งใบลาออกไปแล้ว แต่ตราบใดที่ยังไม่ได้รับการอนุมัติ ในทางนิตินัยเขาก็ยังคงเป็นรองนายกเทศมนตรีบริหารของกูซูอยู่ เพียงแต่งานไม่ได้ยุ่งเหมือนเมื่อก่อน โดยเฉพาะหลังจากส่งมอบงานแล้ว โดยพื้นฐานก็ถือว่าว่างงานเลยทีเดียว

หลินอวี่อาศัยช่วงเวลานี้อยู่เป็นเพื่อนพ่อกับแม่ที่บ้าน เขาจงใจเลือกวันหนึ่งพาพ่อไปตรวจเยี่ยมโรงงานเหล็ก โดยมีเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมืองลู่เฉิงหลี่เฉิงและนายกเทศมนตรีหงปัวคอยติดตาม ถือเป็นการสานฝันการกลับบ้านเกิดอย่างสมเกียรติให้กับผู้เป็นพ่อ

เมื่อใบลาออกได้รับการอนุมัติก็ล่วงเข้าสู่เดือนพฤศจิกายนแล้ว หลินอวี่นั่งเครื่องบินมาถึงเมืองหลวงเพียงลำพัง

เครื่องบินลงจอดที่สนามบินนานาชาติเมืองหลวง ขณะที่หลินอวี่เดินตามฝูงชนเลี้ยวผ่านมุมทางเดินเชื่อม แสงไฟสีนวลของห้องโถงผู้โดยสารขาเข้าก็สาดส่องกระทบสายตา หลังจากรับกระเป๋าจากสายพานและใกล้จะถึงทางออก ผู้คนก็ยิ่งพลุกพล่านมากขึ้น

หลินอวี่กวาดสายตามองไปรอบๆ พร้อมกับชะลอฝีเท้าลง ทันใดนั้น เขาก็มองเห็นร่างที่คุ้นเคยท่ามกลางฝูงชน