บทที่ 379 คุณตาชี้แนะ หลินอวี่ตระหนักรู้

คุณตาฉู่เดินออกมาจากห้องหนังสือ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจพลางจ้องมองลูกสาวคนเล็กที่กำลังพูดจาเหลวไหล น้ำเสียงของเขาดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้อง "โตป่านนี้แล้ว วันๆ เอาแต่โวยวาย ดูตัวเองสิ ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้!"

น้าเล็กเบิกตากว้าง ยืดตัวตรงอย่างไม่ยอมแพ้

คิ้วของคุณตาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม เส้นเลือดดำที่ลำคอปูดโปนเต้นตุบๆ ตามจังหวะการหายใจที่หนักหน่วง

หลินอวี่เห็นสองพ่อลูกกำลังปะทะอารมณ์กัน จึงรีบเดินเข้าไปไกล่เกลี่ย "คุณตาครับ ใจเย็นๆ ก่อน น้าเล็กก็แค่พูดเล่น คุณตาอย่าถือเป็นอารมณ์เลยนะครับ"

สีหน้าของคุณตาฉู่เปลี่ยนจากมืดครึ้มเป็นสว่างไสว ความโกรธมาเร็วไปเร็ว เมื่อเห็นหลานสาวและหลานเขยยืนอยู่ด้วยกัน ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ จึงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "การย้ายมาทำงานที่เมืองหลวงคราวนี้ ปัญหาเรื่องการอยู่ห่างไกลกันก็คลี่คลายแล้ว พวกหลานเองก็ควรจะพยายามกันให้มากขึ้นหน่อยนะ"