บทที่ 480 มอบอำนาจเต็มให้หลินอวี่

กำหนดคลอดของหลี่ซินหรานเหลืออีกแค่สองเดือน

ผู้หญิงที่ตั้งครรภ์เปรียบเสมือนดอกไม้ตูมที่อาบไล้ด้วยแสงจันทร์ สลัดคราบความไร้เดียงสาทิ้งไป รอบกายถูกห่อหุ้มด้วยรัศมีอันอบอุ่นและอ่อนโยน

ช่วงเวลาที่ผ่อนคลายที่สุดหลังเลิกงานในทุกๆ วันของหลินอวี่ คือการได้กุมมือภรรยา เพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาของคนสองคน หลี่ซินหรานประคองหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย ส่วนโค้งเว้าของช่วงปลายการตั้งครรภ์กับชุดกี่เพ้าที่ตัดเย็บมาอย่างพอดีตัว ช่างดูเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด

แต่วันนี้มีน้าสาวเพิ่มมาอีกคน

เธอไม่ได้รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด เดี๋ยวก็มองดูสัดส่วนนูนโค้งรำไรภายใต้ชุดกี่เพ้าของหลี่ซินหราน ซึ่งมีชีวิตน้อยๆ ซ่อนอยู่ข้างใน เดี๋ยวก็จ้องมองช่อกิ่งมะกอกและตราแผ่นดินบนบ่าของหลินอวี่ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ขนตากะพริบปริบๆ ราวกับลูกกวางน้อยที่เพิ่งค้นพบของเล่นชิ้นใหม่ แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น