บทที่ 541 วันที่หลินอวี่เข้าสู่คณะกรรมการประจำพรรค

ตอนที่หลินอวี่โทรศัพท์ไป ผู้อำนวยการจางผู้รับผิดชอบกรมการศึกษากำลังประชุมอยู่ พอถูกหลินอวี่ด่ากราดแบบไม่ถามไถ่ต้นสายปลายเหตุ ก็รู้สึกเสียหน้าต่อหน้าลูกน้อง จึงรีบพุ่งไปฟ้องนายกเทศมนตรีถงที่ศาลาว่าการเมืองด้วยความโมโห

ท่านนายกเทศมนตรีถงครับ รองนายกเทศมนตรีหลินเป็นถึงผู้นำระดับรองรัฐมนตรีแท้ๆ แต่กลับมาจู้จี้จุกจิกเรื่องเล็กน้อยอย่างเรื่องนักเรียนต่างชาติ นี่มันไม่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อยเหรอครับ

นายกเทศมนตรีถงมองเพื่อนเก่าตรงหน้า แล้วพูดเกลี้ยกล่อมอย่างอ้อมค้อม จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ การที่ให้สหายหลินอวี่มาดูแลงานด้านการศึกษา ก็เป็นมติที่ประชุมของคณะผู้นำศาลาว่าการเมือง เขาจึงมีสิทธิ์ที่จะเข้ามาดูแลจัดการปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการศึกษา

ผู้อำนวยการจางอดไม่ได้ที่จะเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น แต่สำหรับนักเรียนต่างชาติที่มาเรียนในประเทศเรา เบื้องบนกำชับแล้วกำชับอีกว่าต้องดูแลเป็นพิเศษ ถือว่าเป็นส่วนสำคัญในการพัฒนาการศึกษาของประเทศเรา ถึงขนาดออกนโยบายสิทธิพิเศษมาตั้งมากมาย การที่เราลงโทษนักเรียนต่างชาติแค่คนเดียวมันเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้ามันไปสร้างความตื่นตระหนกให้กับนักเรียนต่างชาติส่วนใหญ่ มันจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่แก้ไขไม่ได้หรือเปล่าครับ

นายกเทศมนตรีถงแม้จะเกรงใจหน้าเพื่อนเก่า แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไปวิจารณ์หลินอวี่เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ น้ำเสียงของเขาจึงเข้มขึ้นมาบ้าง ผู้อำนวยการจาง การที่สหายหลินอวี่ตำหนิพวกคุณ ถือว่าทำถูกต้องแล้ว พฤติกรรมของนักเรียนต่างชาติในข่าวคนนั้น แม้แต่ผมเองยังทนดูไม่ได้เลย นักเรียนต่างชาติแค่คนเดียวทำไมถึงกล้ามาก่อเหตุทำร้ายคนในมหาวิทยาลัยของเราอย่างกำเริบเสิบสานแบบนี้ ปัญหาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังนี่มันไม่คู่ควรให้พวกเรามาทบทวนดูเหรอ พูดอีกอย่างก็คือ ถ้าไม้กระบองนั้นฟาดลงบนหัวคุณล่ะ คุณจะยังมาพูดเข้าข้างเขาอยู่อีกไหม