บทที่ 62 ผลงานของหลินอวี่ สร้างภาพลักษณ์ใหม่ระหว่างตำรวจกับประชาชน

ภายในห้องประชุม

คนที่หลินอวี่เรียกตัวมาล้วนเป็นบุคคลระดับแนวหน้าของกองกำกับการตำรวจลู่เฉิง หากไม่ใช่หัวหน้าสถานีตำรวจภูธร ก็เป็นหัวหน้ากองกำกับการที่มีอำนาจบริหารจริง

หลินอวี่เดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย เขายิ้มให้กับทุกคนแล้วถามว่า "ใกล้จะถึงวันปีใหม่แล้ว ทุกคนดีใจกันไหมครับ?"

ทุกคนต่างก็พากันหัวเราะ

เทศกาลที่สำคัญที่สุดในรอบปีก็คือเทศกาลตรุษจีน เป็นช่วงเวลาที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างมีความสุข ใครบ้างล่ะจะไม่ดีใจ

"รองผู้กำกับหลินครับ ผมขอสวัสดีปีใหม่ท่านล่วงหน้าเลยนะครับ!" คนที่หัวไวเริ่มประจบประแจงหลินอวี่

หลินอวี่ยิ้มให้กับชายวัยกลางคนที่อายุรุ่นราวคราวปู่คนนี้แล้วพูดว่า "เรื่องสวัสดีปีใหม่เอาไว้ก่อนเถอะครับ จริงๆ แล้วพวกเราดีใจ ชาวบ้านเองก็ดีใจเหมือนกัน เมืองลู่เฉิงของเรามีประชากรแฝงเยอะมาก ทุกๆ ช่วงตรุษจีนจะมีชาวบ้านจำนวนมากรีบร้อนเดินทางกลับบ้านเกิด ในความทรงจำของผม สถานีรถไฟและสถานีขนส่งผู้โดยสารล้วนแออัดไปด้วยผู้คน ไม่ว่าจะไปที่ไหนตั๋วก็หายาก ผู้คนจำนวนมากต้องตกค้างอยู่ที่สถานี บางคนถึงขั้นต้องฉลองปีใหม่กันที่สถานีเลยด้วยซ้ำ และในช่วงเวลานี้เองที่มักจะเกิดปัญหาอาชญากรรมขึ้นมากมาย"

เว่ยเสียงพูดขึ้นอย่างครุ่นคิด "ท่านหมายความว่า อยากจะเปิดปฏิบัติการพิเศษงั้นเหรอครับ?"

ทุกคนถึงกับชะงักไป!

ปฏิบัติการพิเศษเพื่อรับมือกับการเดินทางช่วงเทศกาลตรุษจีนเนี่ยนะ?

หัวหน้าสถานีตำรวจผู้มากประสบการณ์ต่างพากันขมวดคิ้ว เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากเกิดความวุ่นวายขึ้นมา ผลที่ตามมามันหนักหนามาก หมวกขุนนางบนหัวคงรักษาไว้ไม่ได้แน่

ที่ผ่านมาพวกเขาล้วนยึดคติที่ว่า มีเรื่องน้อยดีกว่ามีเรื่องมาก

ในแวดวงราชการมีคำกล่าวที่ว่า ทำมากผิดมาก ทำน้อยผิดน้อย ไม่ทำก็ไม่ผิด

ดูเหมือนว่าคนหนุ่มจะยังไม่เข้าใจสัจธรรมข้อนี้

หลินอวี่กวาดสายตามองปฏิกิริยาของทุกคน เคาะโต๊ะสองสามทีแล้วพูดว่า "ในฐานะตำรวจของประชาชน พวกเราต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ที่แท้จริงของชาวบ้าน การทำงานจะทำแค่ผิวเผินไม่ได้ ต้องลงมือแก้ไขปัญหาให้ชาวบ้านอย่างเป็นรูปธรรม ปฏิบัติการพิเศษในครั้งนี้ ผมตั้งชื่อให้มันว่า 'เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย' ครับ!"

เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย?

คนที่เพิ่งจะส่ายหน้าเมื่อครู่เริ่มซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กันอีกครั้ง

หลินอวี่ส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ และเริ่มอธิบายแผนการนี้ต่อไป

หัวใจสำคัญคือการปกป้องความปลอดภัยในการเดินทางของประชาชน และคอยช่วยเหลือแก้ไขปัญหาให้กับพวกเขา นอกจากการส่งเจ้าหน้าที่ไปลาดตระเวนตามสถานีรถไฟและสถานีขนส่งแล้ว ยังต้องจัดตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจชั่วคราวในพื้นที่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน เพื่อให้ชาวบ้านสามารถเข้ามาสอบถามปัญหาได้ตลอดเวลา คณะทำงานเหล่านี้ยังสามารถรับมือกับเหตุฉุกเฉินที่เกิดขึ้นในสถานีรถไฟและสถานีขนส่งได้อย่างทันท่วงทีอีกด้วย

"นอกจากนี้แล้ว ทั่วทั้งเมืองก็ต้องร่วมมือกัน ติดป้ายรณรงค์เรื่องความปลอดภัยตามจุดต่างๆ จัดกำลังเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนในทุกถนนหนทาง กำหนดเวลาและความถี่ในการลาดตระเวนให้ชัดเจน..."

หลินอวี่อธิบายรายละเอียดของกิจกรรมไปทีละข้อ ในปัจจุบันเมืองใหญ่ต่างๆ ยังไม่ได้ให้ความสำคัญกับปัญหาเหล่านี้มากนัก ตามสถานีรถไฟและสถานีขนส่งยังมีพวกต้มตุ๋นหลอกลวงอยู่มากมาย ซ้ำร้ายการปฏิบัติหน้าที่ของตำรวจก็ดูเย็นชาไร้ความเห็นอกเห็นใจ ทำให้ชาวบ้านรู้สึกหวาดกลัวตำรวจมากกว่าที่จะเคารพศรัทธา

หลินอวี่ต้องการอาศัยปฏิบัติการพิเศษในครั้งนี้ เพื่อสร้างภาพลักษณ์ความสัมพันธ์แบบใหม่ระหว่างตำรวจกับประชาชน อย่างน้อยก็เพื่อให้ตำรวจในเมืองลู่เฉิงของเขา นำความเดือดร้อนของชาวบ้านมาใส่ใจอย่างแท้จริง

รอจนวันข้างหน้าที่ทุกคนหันมาใช้วิธีนี้กันหมด เมื่อนั้นมันก็จะกลายเป็นผลงานชิ้นโบแดงของหลินอวี่!

ระหว่างนี้ไม่มีใครเอ่ยปากถามอะไรขึ้นมาอีก คนส่วนใหญ่กำลังครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ของแผนการนี้อย่างจริงจัง

สุดท้ายหลินอวี่ก็กล่าวสรุปว่า "เป้าหมายสูงสุดที่เราทำสิ่งเหล่านี้ ก็เพื่อให้ประชากรแฝงรู้สึกว่าเมืองลู่เฉิงเป็นเมืองที่เป็นมิตรกับพวกเขา ซึ่งเรื่องนี้มีความสำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของเมืองเราเป็นอย่างมาก"

เว่ยเสียงเป็นคนแรกที่แสดงท่าทีสนับสนุนอย่างเต็มที่แบบไม่คิดหน้าคิดหลัง "แนวคิดของรองผู้กำกับหลินดีมากครับ กองกำกับการตำรวจจราจรของพวกเราขอสนับสนุน ปีนี้พวกเราจะไม่ได้ฉลองปีใหม่ก็ไม่เป็นไร แต่ต้องทำให้ชาวบ้านได้ฉลองปีใหม่อย่างมีความสุขครับ!"

มีคนสนับสนุน ก็ย่อมมีคนที่รู้สึกว่าไม่เห็นจะจำเป็นเลย

จะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไม!

ขงเลี่ยง หัวหน้าสถานีตำรวจภูธรตำบลจางผู่ อาศัยความอาวุโสของตน เอ่ยปากคัดค้านเป็นคนแรก "รองผู้กำกับหลินครับ กองกำกับการจะจัดงานใหญ่โตขนาดนี้ ท่านผู้กำกับการทราบเรื่องหรือยังครับ?"

หลินอวี่ตอบกลับเสียงเรียบ "ผมไม่ใช่ผู้กำกับการเหรอครับ?"

"คุณเป็นแค่รองผู้กำกับการครับ ผู้บริหารหมายเลขหนึ่งของกองกำกับการเราคือผู้กำกับหวัง" ขงเลี่ยงลุกขึ้นยืนคัดค้าน เขารู้ว่าทำแบบนี้มันไม่ค่อยเหมาะสม แต่เขาก็ทนไม่ไหว ตอนที่เขาเป็นหัวหน้าสถานีตำรวจ หลินอวี่ยังเป็นแค่นักศึกษาจบใหม่ที่เพิ่งถูกส่งตัวมา แถมยังเป็นคนที่เขาเลือกทิ้งแล้วด้วยซ้ำ

ถึงแม้จะบอกว่าทีใครทีมัน แต่มันก็ไม่ควรจะเกินไปขนาดนี้สิ

แถมเขายังได้ยินมาว่า ผู้กำกับการคนใหม่กับรองผู้กำกับหลินไม่ค่อยจะกินเส้นกันเท่าไหร่ วันแรกที่มารับตำแหน่งก็โดนหลินอวี่หักหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เป็นใครจะไปทนไหว?

ขงเลี่ยงคิดว่าผู้กำกับการคนใหม่จะต้องออกโรงหนุนหลังเขาแน่

หลินอวี่หัวเราะออกมา หลักการที่ว่านกตัวไหนโผล่หัวออกมาก่อนย่อมถูกยิงก่อนยังไม่เข้าใจอีก เขาพูดอย่างไม่แยแสว่า "ในเมื่อหัวหน้าขงไม่อยากทำงานเพื่อชาวบ้าน ถ้าอย่างนั้นทางองค์กรก็จะไม่ฝืนใจคุณครับ คุณกลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านเถอะ ส่วนเรื่องในสถานีตำรวจ ทางองค์กรจะจัดการดูแลให้เอง"

"คุณ!!" ขงเลี่ยงเห็นหลินอวี่เอะอะก็อ้างชื่อองค์กร สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอย่างเห็นได้ชัด ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในแวดวงราชการ?

หลินอวี่ตวาดลั่น "ไสหัวออกไป!"

ขงเลี่ยงหันมองซ้ายมองขวา หวังว่าจะมีใครสักคนลุกขึ้นมาพูดให้ความเป็นธรรมกับเขาบ้าง

แต่ทุกคนกลับก้มหน้าก้มตา ไม่มีใครกล้าปริปากช่วยพูดขอร้องให้เลยสักคน

เว่ยเสียงแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "เป็นถึงหัวหน้าสถานีแต่ไม่ยอมทำงาน ก็เหมือนหมาหวงก้างนั่นแหละ นั่งทับที่แต่ไม่ยอมขี้"

ขงเลี่ยงเตะเก้าอี้กระเด็นแล้วเดินปึงปังออกจากห้องประชุมไปด้วยความโกรธจัด

หลินอวี่พูดขึ้น "ยังมีใครอยากจะถอนตัวอีกไหมครับ เดินมาเซ็นชื่อตรงนี้แล้วออกไปได้เลย"

คนที่เพิ่งจะทำท่าขยับตัวลุกขึ้น ก็รีบทิ้งตัวลงนั่งตามเดิมทันที

ก็แค่ไม่ได้ฉลองปีใหม่ปีเดียว จะไปสำคัญกว่าหมวกขุนนางบนหัวได้ยังไง

ในเมื่อผู้บริหารระดับสูงยังทำเป็นแบบอย่างให้เห็น แล้วพวกเขาจะมีข้ออ้างอะไรอีก ปีใหม่ปีนี้ไม่ต้องฉลองมันแล้ว!

"รองผู้กำกับหลินครับ พวกเรายินดีรับใช้ประชาชนครับ ท่านสั่งมาได้เลย พวกเราพร้อมปฏิบัติตาม!"

"ใช่ครับ การรักษาความสงบเรียบร้อยของเมืองลู่เฉิงคือความรับผิดชอบของตำรวจอย่างพวกเรา!"

"สถานีตำรวจภูธรตำบลเชียนเติงของพวกเราทุกคนพร้อมปฏิบัติตามคำสั่งของรองผู้กำกับหลินครับ!"

"กองกำกับการรักษาความสงบเรียบร้อยพร้อมรอรับคำสั่งเรียกพลตลอดเวลาครับ!"

"รองผู้กำกับหลินครับ สถานีตำรวจประจำสถานีรถไฟของพวกเรามีคนไม่เยอะ แต่รับรองว่าไม่มีใครหนีทัพแน่นอนครับ!"

ทุกคนต่างก็ทยอยแสดงจุดยืน สนับสนุนแนวคิดนี้อย่างเต็มที่

ท่าทีของผู้กำกับเฉียนในวันนี้ทุกคนต่างก็เห็นกันหมดแล้ว รองผู้กำกับหลินมีแบ็กอัปที่แข็งแกร่งคอยหนุนหลังอยู่

หลินอวี่พูดด้วยความพึงพอใจ "ดีมากครับ ปฏิบัติการพิเศษในครั้งนี้ผมเป็นคนเสนอขึ้นมาเอง แต่ผมจะไม่ปล่อยให้ทุกคนต้องเหนื่อยเปล่า ผมจะทำเรื่องขออนุมัติความดีความชอบส่วนบุคคลชั้นสามจากเบื้องบนให้ พวกคุณทุกคนมีสิทธิ์ได้รับโอกาสนี้ ส่วนตำรวจสายตรวจระดับรากหญ้า ใครก็ตามที่เข้าร่วมปฏิบัติการในครั้งนี้ จะถูกนำไปคำนวณรวมในการประเมินผลการปฏิบัติงานทั้งหมด แต่ละหน่วยย่อยและแต่ละคณะทำงานจะมีโควตาพนักงานดีเด่นหนึ่งที่นั่ง คนที่ได้รับโควตานี้จะได้คะแนนประเมินผลการปฏิบัติงานเต็มและได้รับสิทธิ์ในการพิจารณาเลื่อนตำแหน่ง ส่วนคนอื่นๆ จะได้รับเงินโบนัสเพิ่มขึ้นตามผลงานของแต่ละคน นอกจากนี้ทุกคนจะได้รับเงินค่าอาหารเพิ่มเป็นสองเท่า ปกติมื้อละสิบหยวน ช่วงวันหยุดเทศกาลจะปรับเป็นมื้อละสามสิบหยวน แต่มีข้อแม้ว่าห้ามกินทิ้งกินขว้างเด็ดขาดนะครับ"

ทุกคนดูฮึกเหิมขึ้นมาราวกับถูกฉีดสารกระตุ้น

ในฐานะผู้บริหาร พวกเขาไม่ได้สนใจเรื่องเงินค่าอาหารอะไรหรอก แต่เรื่องการประเมินผลการปฏิบัติงานและความดีความชอบชั้นสามนี่สิมันหอมหวานเกินห้ามใจ

ปกติแล้วพวกเขาจะมีโอกาสสร้างผลงานที่ไหนกัน วันๆ ก็ได้แต่อาศัยการสะสมอายุงานไปเรื่อยๆ เท่านั้นแหละ

ตอนนี้หลินอวี่ได้มอบความหวังให้กับพวกเขา ทุกคนจึงมีท่าทีคึกคักตื่นตัวขึ้นมาทันที จะมัวมาบ่นอะไรอยู่อีก ปีใหม่จะฉลองเมื่อไหร่ก็ได้ แต่โอกาสที่จะได้สร้างผลงานอาจจะมีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น!

หลินอวี่เห็นว่ากำลังใจของทุกคนพร้อมแล้ว ก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ "สำหรับตำรวจสายตรวจที่อยู่แนวหน้า พวกคุณกลับไปต้องเน้นย้ำเรื่องอุดมการณ์ให้มากหน่อยนะ ต้องปลุกกระตุ้นความกระตือรือร้นของพวกเขาให้ออกมาให้ได้"

ในหน้าประวัติศาสตร์ พรรคของเราให้ความสำคัญกับงานด้านอุดมการณ์มาโดยตลอด ทหารของพรรคก๊กมินตั๋งเวลาออกรบ ถ้าสถานการณ์ได้เปรียบก็พอทำเนา แต่พอเจอสถานการณ์ที่เสียเปรียบปุ๊บก็แตกพ่ายไม่เป็นท่า ต่อให้เป็นแม่ทัพที่เก่งกาจแค่ไหนก็ต้องตกเป็นเชลยของกองทัพเรา แต่สำหรับกองทัพของเรานั้นแตกต่างออกไป ยิ่งสถานการณ์ยากลำบากมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งสู้ยิบตามากเท่านั้น

นี่แหละคือผลงานความดีความชอบของงานด้านอุดมการณ์!

ทุกคนรู้ดีว่าตัวเองกำลังต่อสู้เพื่ออะไร ตั้งแต่การรู้ว่าต้องเสียสละเพื่อใคร การเต็มใจที่จะเสียสละ ไปจนถึงการแย่งชิงกันเสียสละ จิตสำนึกและอุดมการณ์แบบนี้ไม่เคยมีมาก่อนในอดีต และในอนาคตก็อาจจะไม่มีอีกแล้ว

แน่นอนว่าหลินอวี่ไม่ได้เรียกร้องให้ทุกคนต้องทำถึงขั้นนั้น ขอเพียงแค่ทำให้ตำรวจทุกนายมีแรงผลักดันและเต็มใจที่จะช่วยเหลือแก้ไขปัญหาให้กับชาวบ้านอย่างแท้จริง ปฏิบัติการในครั้งนี้ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว

ทันทีที่ขงเลี่ยงเดินออกจากห้องประชุม เขาก็รีบไปฟ้องร้องกับเฉาเชาทันที ซึ่งเฉาเชาเองก็รู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไม่แพ้กัน

หลินอวี่ชักจะคิดว่าตัวเองเป็นผู้บริหารหมายเลขหนึ่งเข้าไปทุกทีแล้ว!

เฉาเชาพรวดพราดเข้าไปในห้องทำงานของผู้กำกับการ พอเดินเข้าประตูก็เริ่มฟ้องทันที "ผู้กำกับครับ ท่านต้องจัดการบ้างแล้วนะครับ รองผู้กำกับหลินคนนี้ชักจะคิดว่าตัวเองเป็นท่านเข้าไปทุกทีแล้ว จะเปิดปฏิบัติการใหญ่โตขนาดนี้ แต่ไม่ยอมแจ้งให้ทราบล่วงหน้าเลยสักคำ"

หวังจื้อกั๋วกำลังเพ่งสมาธิจดจ่ออยู่กับการอ่านเอกสาร ราวกับว่าจะสามารถจ้องมองจนเอกสารบานออกมาเป็นดอกไม้ได้

เฉาเชาเร่งเร้า "ผู้กำกับครับ?"

หวังจื้อกั๋วตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เขาอยากจะทำอะไรวุ่นวายก็ปล่อยเขาทำไปสิ คุณจะไปร้อนรนทำไม?"

เฉาเชาตกใจ ปฏิกิริยาแบบนี้มันไม่ถูกต้องสิ เขาถามด้วยความประหลาดใจว่า "ผู้กำกับครับ ท่านจะไม่จัดการจริงๆ เหรอครับ?"

ฉันอยากจะไม่จัดการงั้นเหรอ!

แต่ฉันไม่กล้าจัดการต่างหากเล่า!

หวังจื้อกั๋วแอบด่าเฉาเชาในใจว่าไม่มีไหวพริบเอาซะเลย มองไม่ออกหรือไงว่าเจ้านายกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่น่ะ!

ปฏิบัติการเดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัยอะไรกัน ช่วงเทศกาลปีใหม่มีเวลาว่างขนาดนั้น เขายอมเอาเวลาไปนั่งเล่นที่บ้านเจ้านาย ยังดีกว่ามานั่งทำโครงการสร้างภาพพวกนี้ตั้งเยอะ

เฉาเชารู้สึกอึดอัดขัดใจเป็นอย่างมาก สิ่งที่เขาสนใจก็คือการที่หลินอวี่มาคอยออกคำสั่งสั่งการไปทั่วกองกำกับการ ซึ่งนี่มันเป็นสิทธิพิเศษเฉพาะผู้กำกับการเท่านั้น แต่ผู้กำกับหวังกลับไม่มีความตื่นตัวในเรื่องนี้เลยสักนิด หรือว่าเขาควรจะลองดูบ้างดีไหมนะ?