บทที่ 63 หลินอวี่ดังพลุแตก เตรียมรายงานต่อที่ประชุมคณะกรรมการพรรคประจำเมือง!

คนส่วนใหญ่ไม่ได้กลัวความยากลำบาก แต่กลัวว่าความยากลำบากนั้นจะไม่ได้รับผลตอบแทน ตำรวจเองก็เช่นกัน ตอนนี้หลินอวี่ได้ชี้แจงกฎระเบียบการให้รางวัลและลงโทษให้ทุกคนทราบอย่างชัดเจน ทุกคนก็มีโอกาสได้เลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนกันถ้วนหน้า นั่นทำให้ตำรวจสายตรวจระดับรากหญ้ามีแรงจูงใจในการทำงานเพิ่มขึ้น ไม่ว่าจะเป็นตำรวจฝ่ายสืบสวนหรือผู้ช่วยตำรวจ ทุกคนต่างทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการปฏิบัติการพิเศษ ‘เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย’ พอตื่นเช้ามา ชาวบ้านก็พบว่าตามท้องถนนมีป้ายรณรงค์ความปลอดภัยเพิ่มขึ้นมากมาย และตามสี่แยกต่างๆ ก็มีตำรวจสายตรวจหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสยืนประจำการอยู่เต็มไปหมด

หลินอวี่มีความเชื่อมาโดยตลอดว่า การรับมือกับอาชญากรต้องลงมืออย่างเด็ดขาด ส่วนกับประชาชนทั่วไป ตำรวจต้องปฏิบัติหน้าที่ด้วยรอยยิ้ม! และตอนนี้ก็คือช่วงเวลาแห่งการลงมือปฏิบัติจริง! ขณะที่ตำรวจเข้าไปช่วยเหลือแก้ไขปัญหาให้ชาวบ้าน ก็ไม่ลืมที่จะกล่าวคำว่า 'สวัสดีปีใหม่!' ภาพลักษณ์นี้ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์เดิมๆ ที่มักจะทำหน้าบึ้งตึงและหงุดหงิดใส่ชาวบ้าน โดยเฉพาะบรรดาแรงงานต่างถิ่นที่รู้สึกประทับใจเป็นพิเศษ แต่ก่อนเวลาเจอเรื่องเดือดร้อน พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะแจ้งความด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เพียงแค่เดินไปหาตำรวจ ตำรวจก็จะเป็นฝ่ายเข้ามาสอบถามและช่วยคลี่คลายความกังวลให้พวกเขาเอง

ปฏิบัติการพิเศษดำเนินไปได้ไม่กี่วัน สถานีตำรวจก็ทยอยได้รับธงประกาศเกียรติคุณจากชาวบ้านมากมาย ได้รับคำชมเชยอย่างล้นหลาม! ตำรวจหลายนายต่างก็ยกความดีความชอบนี้ให้กับหลินอวี่ ทำให้ชาวบ้านจดจำได้ว่า มีรองผู้กำกับการคนหนึ่งชื่อหลินอวี่ ที่ตั้งใจทำงานเพื่อประชาชนอย่างแท้จริง ณ กองกำกับการสาขา! หลินอวี่และจูต้าเหนิงถูกเรียกตัวไปที่ห้องทำงานของผู้กำกับการ

พอไปถึงหน้าห้อง ก็เห็นเฉาเชาเดินหน้ามุ่ยออกมา พอเห็นหลินอวี่ เฉาเชาก็เชิดหน้าขึ้นด้วยความโกรธเคืองพร้อมกับส่งเสียงฮึดฮัดใส่ จูต้าเหนิงสงสัย "เขาเป็นอะไรไปน่ะ กินกระดูกไก่แล้วติดคอเหรอ?" หลินอวี่เองก็งงๆ เขาผลักประตูเข้าไปในห้องทำงาน "ผู้กำกับครับ ท่านเรียกผมมาเหรอครับ?" ผู้กำกับหวังจื้อกั๋วรีบส่งยิ้มให้ทันที "รีบนั่งสิ ปฏิบัติการ 'เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย' เป็นยังไงบ้างแล้ว?" หลินอวี่ตอบ "ทุกอย่างราบรื่นดีครับ"

ตอนนี้กิจกรรมกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก เขาเองก็กลัวว่าจะโดนคนอื่นชุบมือเปิบเหมือนกัน หวังจื้อกั๋วเคยมีความคิดแบบนั้นจริงๆ แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าทำแล้ว กลับเอ่ยเตือนหลินอวี่ว่า "ปฏิบัติการใหญ่ขนาดนี้ คุณไม่ได้รายงานให้ทางคณะกรรมการพรรคประจำเมืองทราบเลยเหรอ?" หลินอวี่เข้าใจความหมายทันที จึงแกล้งพูดเป็นนัยๆ "ผมฟังคำสั่งท่านผู้กำกับครับ" หวังจื้อกั๋วชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะอธิบาย "ผมส่งรายงานไปแล้ว ทางคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายอาจจะเรียกคุณไปคุยได้ทุกเมื่อนะ" ตราบใดที่ยังไม่ได้รับผลประโยชน์ หลินอวี่ก็ไม่หวั่นไหว เขายังคงรักษาภาพลักษณ์อย่างแนบเนียน "ขอบคุณครับท่านผู้กำกับ!"

จูต้าเหนิงนับถือหลินอวี่จริงๆ ขนาดมาถึงขั้นนี้แล้วยังสามารถขอตำแหน่งจากผู้กำกับการได้อีก ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ! หวังจื้อกั๋วรู้สึกจนใจ จึงเปลี่ยนเรื่องคุย "เหล่าจู อีกสองวันทีมตรวจสอบจากกองบัญชาการมณฑลจะลงมาตรวจงาน คุณรับหน้าที่ต้อนรับพวกเขาหน่อยนะ" จูต้าเหนิงพยักหน้ารับคำ ก่อนจะหยั่งเชิงถาม "ผู้กำกับครับ เราควรต้อนรับทีมตรวจสอบระดับไหนดีครับ?" หวังจื้อกั๋วตอบโดยไม่ต้องคิด "ต้อนรับระดับสูงสุด รีบๆ ส่งพวกตัวซวยพวกนี้กลับไปให้เร็วที่สุด" จูต้าเหนิงรับทราบคำสั่ง

หวังจื้อกั๋วทำหน้าขรึม "มีอะไรให้รายงานผมตลอดเวลา อย่าไปทำอะไรนอกลู่นอกทางเหมือนเหล่าเฉา ขนาดเปลี่ยนอุปกรณ์สำนักงานยังกล้าเซ็นอนุมัติเองโดยพละการ!" หลินอวี่กับจูต้าเหนิงมองหน้ากันแล้วก็แอบขำ มิน่าล่ะเมื่อกี้เฉาเชาถึงได้เดินคอตกออกไป ที่แท้ก็โดนด่านี่เอง หวังจื้อกั๋วหันไปพูดกับหลินอวี่ต่อ "ปฏิบัติการ 'เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย' ของคุณน่ะ อย่าให้มันเกินขอบเขตนักนะ กองกำกับการเรามีหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยของสังคม ไม่ใช่ไปทำลาย..." โทรศัพท์ของหลินอวี่ดังขึ้น หวังจื้อกั๋วที่กำลังพูดเพลินๆ ถึงกับหน้าบึ้งตึงทันที หลินอวี่มองเบอร์ที่โทรเข้าแล้วบอกว่า "ผู้กำกับครับ ผมขอตัวไปรับโทรศัพท์แป๊บหนึ่งนะครับ"

หวังจื้อกั๋วโกรธจนแทบจะระเบิด ในใจตะโกนด่าลั่น นี่มันไม่มีระเบียบวินัยเลยหรือไง ผู้กำกับการยังพูดไม่จบแท้ๆ ไม่ยอมปิดเครื่องแล้วยังจะขอออกไปคุยโทรศัพท์อีก! หลินอวี่เห็นว่าผู้กำกับการหน้าแดงก่ำใกล้จะระเบิดแล้ว จึงพูดออกไปประโยคเดียวก็ดับไฟได้สนิท "สายจากคณะกรรมการพรรคประจำเมืองครับ!”

“อ๊ะ คณะกรรมการพรรคประจำเมือง... รีบๆ ไปรับสายสิ!" หวังจื้อกั๋วเปลี่ยนสีหน้าไวราวกับพลิกฝ่ามือ แถมยังบ่นหลินอวี่ว่าทำตัวชักช้าอีกต่างหาก หลินอวี่ไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำด้วย โทรศัพท์สายนี้เป็นของต้วนตงไห่

"สวัสดีครับ ท่านเลขาธิการต้วน”

“หลินอวี่ ช่วงนี้ทางกองกำกับการของคุณมีการรณรงค์ปฏิบัติการเดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย คุณรู้รายละเอียดมากน้อยแค่ไหน?”

“ท่านถามถูกคนแล้วครับ ผมเป็นคนดูแลปฏิบัติการนี้เองครับ" หลินอวี่เห็นว่าอีกฝ่ายเปิดประเด็นมาก็ถามเรื่องนี้เลย จึงไม่ได้ปิดบังอะไร ตอนนี้เขามีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับเลขาธิการลู่และเลขาธิการต้วนมากขึ้นเรื่อยๆ ต้วนตงไห่ดีใจมาก "งั้นก็ดีเลย คุณเตรียมตัวไว้ให้พร้อมนะ พรุ่งนี้ทางคณะกรรมการพรรคประจำเมืองจะมีการประชุมใหญ่ คุณมาล่วงหน้าหน่อยนะ เตรียมตัวรายงานผลการปฏิบัติงานในที่ประชุมด้วย!"

ประชุมใหญ่คณะกรรมการพรรคประจำเมือง! ให้ผมไปรายงานผลงานเหรอ? ที่ประชุมใหญ่คณะกรรมการพรรคประจำเมืองลู่เฉิงน่ะเป็นที่แบบไหนกัน? นั่นมันหน่วยงานตัดสินใจสูงสุดของเมือง เรื่องสำคัญๆ ทุกอย่างของลู่เฉิงก็ต้องลงมติกันที่นั่นทั้งนั้น หลินอวี่ตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติได้แล้วรีบตอบตกลง "ขอบคุณท่านเลขาธิการมากครับ คืนนี้ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวนะครับ ท่านเลือกร้านได้เลย”

“เรื่องเลี้ยงข้าวเอาไว้ก่อนเถอะ คืนนี้คุณแวะมาหาผมที่บ้านหน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวผมจะคุยรายละเอียดให้ฟัง" ต้วนตงไห่คิดว่าการประชุมใหญ่ในวันพรุ่งนี้ก็เป็นโอกาสดีสำหรับหลินอวี่เช่นกัน จึงเชิญเขาไปที่บ้านเพื่อชี้แนะเป็นกรณีพิเศษ เหตุผลที่ให้โอกาสนี้กับหลินอวี่ก็ง่ายๆ เพื่อปั้นคนของตัวเอง ส่วนเรื่องที่ว่าจะเป็นรองผู้กำกับการหรือผู้กำกับการมาเป็นคนรายงานผลงาน สำหรับบรรดาผู้บริหารในคณะกรรมการพรรคแล้ว มันก็ไม่ต่างกันหรอก

หลินอวี่รับปากหนักแน่น "ขอบคุณท่านเลขาธิการมากครับ ผมไปแน่นอนครับ" ต้วนตงไห่ยิ้มบอก "คืนนี้เป็นวันเกิดลูกสาวผม ผมรับปากไว้ว่าจะกินข้าวเย็นที่บ้านน่ะ”

“แล้วแต่ท่านผู้บริหารจะจัดสรรเลยครับ!" หลินอวี่ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว อย่าว่าแต่ไปบ้านเลขาธิการเลย ต่อให้ไปโรงอาบน้ำเขาก็พร้อมจะไปเป็นเพื่อน วางสายเสร็จ หลินอวี่ก็พยายามสงบสติอารมณ์ "สายจากท่านเลขาธิการต้วนเหรอ?" หวังจื้อกั๋วมายืนอยู่ข้างหลังหลินอวี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมยังตบไหล่เขาอีกต่างหาก

หลินอวี่เกือบจะจับเขาทุ่มข้ามหลังเสียแล้ว โชคดีที่ตั้งสติได้ทัน จึงตอบไปเรียบๆ "ท่านเลขาธิการต้วนอยากคุยกับผมหน่อยน่ะครับ" หวังจื้อกั๋วอิจฉาตาร้อน จึงลองหยั่งเชิงดู "ให้ผมไปด้วยไหม?" หลินอวี่ปฏิเสธ "ไม่ได้ครับ คืนนี้เป็นวันเกิดลูกสาวท่านเลขาธิการต้วน เขาไม่สะดวกต้อนรับคนแปลกหน้าน่ะครับ" หวังจื้อกั๋วตกใจอีกครั้ง ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลินอวี่กับคณะกรรมการพรรคประจำเมืองจะลึกซึ้งกว่าที่เขาคิดไว้มาก หลินอวี่ยิ้มถาม "ผู้กำกับครับ มีธุระอะไรอีกไหมครับ?"

หวังจื้อกั๋วส่ายหน้า เห็นหลินอวี่กำลังจะไป ก็รีบเตือนว่า "น้องชาย อย่าลืมช่วยอธิบายเรื่องของฉันให้เลขาธิการลู่กับเลขาธิการต้วนฟังด้วยนะ”

“ไว้ใจได้เลยครับ" หลินอวี่ส่งสายตาเป็นนัยให้ไปคิดเอาเอง หวังจื้อกั๋วตัดใจทันที สู้ไปเร่งรัดตำแหน่งรองเลขาธิการพรรคจากทางคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายยังจะเข้าท่ากว่า หลินอวี่กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เสี่ยวหลิวยังคงเป็นคนขับรถให้ ระหว่างทางหลินอวี่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเมือง ตามสี่แยกต่างๆ แทบจะมีตำรวจสายตรวจปฏิบัติหน้าที่อยู่ทุกจุด พอเห็นภาพตำรวจกำลังตอบคำถามให้ชาวบ้านอย่างอดทน แม้จะเป็นเพียงภาพที่เห็นแวบเดียว แต่ก็ทำให้เขายิ้มออกมาด้วยความปลื้มใจ

เสี่ยวหลิวพูดขึ้นมาถูกจังหวะ "รองผู้กำกับครับ ทุกคนกำลังพูดชมท่านอยู่เลยนะครับ" หลินอวี่รู้ว่าหมายถึงกระแสตอบรับจากเจ้าหน้าที่ระดับรากหญ้า จึงถามกลับอย่างไม่ใส่ใจ "ชมผมเรื่องอะไรล่ะ?" เสี่ยวหลิวตอบ "ตั้งแต่รองผู้กำกับหลินเข้ามารับตำแหน่ง พวกเราก็ได้กินดีขึ้น โบนัสก็เยอะขึ้น แถมยังมีโอกาสได้สร้างผลงานความดีความชอบอีก มันต่างจากเมื่อก่อนลิบลับเลยครับ ทุกคนรู้ดีว่านี่เป็นสิ่งที่รองผู้กำกับหลินเรียกร้องมาให้เจ้าหน้าที่ระดับรากหญ้าอย่างพวกเรา" หลินอวี่บอก "ตั้งใจทำงานของตัวเองไปเถอะ อย่าไปพูดจาไร้สาระตามคนอื่น"

เสี่ยวหลิวรีบตั้งหน้าตั้งตาขับรถทันที พอเห็นรองผู้กำกับแอบอมยิ้ม ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา ไม่นานรถก็แล่นเข้ามาในเขตที่พัก หลินอวี่ขึ้นไปบนห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า พอเปลี่ยนเสร็จก็เอาเสื้อผ้าไปใส่ในเครื่องซักผ้า แล้วก็สังเกตเห็นว่ามีคนกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ "แม่ครับ ผมวางเสื้อผ้าไว้บนโซฟานะ คืนนี้ผมไม่กลับมานอนบ้านนะ" หลินอวี่ตะโกนบอกคนข้างใน โยนเสื้อผ้าไว้บนโซฟา แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

ที่บ้านมีแขกเหรอ? หลินอวี่เอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูห้องน้ำ "พี่คะ พี่คะ หนู... หนูเองค่ะ" ตู้ซืออวี่ที่กำลังอาบน้ำอยู่ใจเต้นตุ๊มๆ ต่อม รีบยกแขนขึ้นกอดอก ตัวสั่นเทาไปหมด หลินอวี่รีบชักมือกลับแล้วอธิบาย "ซืออวี่เหรอ พี่เพิ่งกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะ..." ตู้ซืออวี่พันผ้าเช็ดตัวแล้วเปิดประตูออกมา ร่างกายมีไอร้อนระเหยออกมา ผมยังเปียกชุ่ม หน้าแดงก่ำบอกว่า "พี่เข้าก่อนเลยค่ะ"

เข้าทำไม? คงไม่คิดว่าพี่จะเข้าห้องน้ำหรอกนะ เพื่อไม่ให้สถานการณ์อึดอัด หลินอวี่จึงเข้าไปทำธุระส่วนตัวครู่หนึ่ง แล้วก็ถามขึ้นลอยๆ "น้าสะใภ้ไม่เป็นไรใช่ไหม?" ตู้ซืออวี่ตอบด้วยความซาบซึ้งใจ "นอนโรงพยาบาลแล้วค่ะ ขอบคุณพี่มากนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ช่วย ครอบครัวหนูคง..."

หลินอวี่ปลอบใจ "เรื่องเล็กน้อยน่ะ วันหลังถ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาพี่ได้เลยนะ ที่โรงเรียนมีใครรังแกเธอหรือเปล่า?" ตู้ซืออวี่เงียบไป มีคนรังแกน้องสาวพี่จริงๆ ด้วย! หลินอวี่เดินเช็ดมือออกมา แล้วถามว่า "คนที่รังแกเธอชื่ออะไร?" ตู้ซืออวี่กำผ้าเช็ดตัวแน่น ก้มหน้าด้วยความลำบากใจ "พี่คะ หนูไม่อยากให้พี่ต้องมาเดือดร้อนเพราะหนู"

หลินอวี่พูดอย่างมั่นใจ "เดือดร้อนอะไรกัน พี่จะบอกอะไรให้นะ เรื่องแค่นี้สำหรับพี่มันเป็นเรื่องขี้ผง รีบๆ บอกมาเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการให้เอง" ตู้ซืออวี่ตัวสั่นเทา พอนึกถึงพ่อที่ไม่เคยสนใจไยดีอะไรเลย เธอก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ หลินอวี่ไม่รู้จะปลอบใจยังไง จึงเอามือลูบหัวที่เปียกชุ่มของเธอแล้วพูดว่า "ต่อไปนี้พี่จะปกป้องเธอเอง”

“ขอบคุณค่ะพี่" ตู้ซืออวี่ซบลงกับอกหลินอวี่อย่างว่าง่าย รู้สึกปลอดภัยจัง

หลินอวี่รู้สึกดีใจ เขายังจำภาพตอนที่ซืออวี่ยังเด็กได้ เธอน่ารักน่าเอ็นดูมาก แต่พอเขาเข้าเรียนมัธยมปลายและมหาวิทยาลัย ก็แทบจะไม่ได้เจอกันเลย เผลอแป๊บเดียวโตเป็นสาวแล้ว ตู้ซืออวี่กระซิบ "ที่โรงเรียนมีรุ่นพี่ชื่อจ้าวเหล่ย เขาอยากให้หนูเป็นแฟนเขา ครูยังไม่กล้าเข้าไปยุ่งเลยค่ะ”

“จ้าวเหล่ย! ได้ พี่รับรู้แล้ว" หลินอวี่จดจำชื่อนี้ไว้ในใจ ลูกพี่ลูกน้องของเขาหน้าตาสะสวยน่ารักขนาดนี้ เขาจะไม่ยอมให้พวกอันธพาลมาทำลายอนาคตของเธอเด็ดขาด

ตู้ซืออวี่เห็นชุดชั้นในของหลินอวี่ที่ถอดวางไว้บนโซฟา จึงหยิบไปใส่เครื่องซักผ้าให้ พร้อมกับอธิบายว่า "คุณป้าพาซืออี้ไปซื้อเสื้อผ้าที่ห้างค่ะ”

“อ๋อ!" หลินอวี่พยักหน้ารับ เขาคิดว่าเขาควรจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอกสักพัก เพราะซืออวี่โตเป็นสาวแล้ว ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกมันจะดูน่าอึดอัดเกินไป