ตอนที่ 100 กอดหมดทุกคน!

"เก็บไว้ให้พวกเด็ก ๆ กินเถอะค่ะ"

หลี่เถาฮวาตั้งท่าจะปฏิเสธ ทว่ากลับถูกหลัวเกาหัวยัดลูกอมเข้าปากจนได้ "เยอะแยะขนาดนั้น พวกแกกินหมดที่ไหนกันล่ะ อีกอย่างนะ ขืนกินลูกอมมากเกินไป เด็ก ๆ จะฟันผุเอาได้ง่าย ๆ!"

"ถ้าอย่างนั้นคุณยังจะซื้อลูกอมมาให้พวกแกตั้งเยอะแยะทำไมกันคะ" หลี่เถาฮวาค้อนขวับอย่างน่าเอ็นดู

หลัวเกาหัวตอบว่า "คนในบ้านเรามีตั้งเยอะ กินวันละเม็ด ประเดี๋ยวเดียวก็หมดแล้ว"

หลี่เถาฮวาพูดขึ้น "แต่นี่มันลูกอมนะคะ! ยังจะกินวันละเม็ดอีก คุณคิดว่าเป็นมันเทศหรือไงกัน"

หลัวเกาหัวว่า "วางใจเถอะ นับแต่นี้เป็นต้นไป พวกเรามีปัญญากินได้ไม่อั้น! ดูสิว่านี่คืออะไร"

เขาหยิบเงินห้าร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้หลี่เถาฮวา

"คุณไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหนกันคะ"

ดวงตางดงามของหลี่เถาฮวาเบิกกว้างขึ้นมาทันควัน ตั้งแต่โตมาจนป่านนี้ เธอไม่เคยเห็นเงินก้อนโตขนาดนี้ในคราวเดียวมาก่อนเลย!

หลัวเกาหัวตอบว่า "ผมไปแข่งยิงปืนมาน่ะ ได้รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่ง ทั้งหมดนี้นี่แหละคือเงินรางวัลที่ผมได้มา!"

หลี่เถาฮวาอุทาน "อะไรนะคะ คุณได้ที่หนึ่งเหรอเนี่ย ก็คือการแข่งยิงปืนของพวกทหารที่คุณบอกไว้ในจดหมายนั่นน่ะนะ รางวัลที่หนึ่งได้เงินเยอะขนาดนี้เชียวเหรอคะ"

"ผมเองก็ไม่นึกเหมือนกันว่าจะได้เยอะขนาดนี้!"

หลัวเกาหัวไม่ได้บอกเรื่องที่ตนได้รับแต่งตั้งเป็น 'ที่ปรึกษาทางทหาร' แถมยังได้รับสวัสดิการเทียบเท่าระดับผู้บังคับกองพัน เพราะกลัวว่าหลี่เถาฮวาจะตกใจและตื่นเต้นจนรับมือไม่ไหว เอาไว้ค่อย ๆ เล่าให้เธอฟังทีหลังก็ยังไม่สาย

"คิกๆๆ พวกเรารวยแล้ว!"

หลี่เถาฮวารับเงินไปพลางโผเข้ากอดคอหลัวเกาหัวด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"แม่จ๋า หนูก็อยากให้พ่อกอดเหมือนกัน!"

หลัวเซี่ยหวินวิ่งโร่เข้ามา

"หนูด้วย!"

หลัวเซี่ยฮวาไม่มีทางยอมน้อยหน้าอย่างเด็ดขาด

มีเพียงหลี่เซี่ยเยฺว่คนเดียวที่ไม่ได้วิ่งเข้ามา เธอแค่นั่งอยู่ข้างเปลโยกของซื่อหยา แล้วมองดูพ่อกับแม่พลางหัวเราะคิกคัก

"ได้ กอดหมดทุกคนเลย!"

หลัวเกาหัวย่อตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะโอบอุ้มทั้งหลี่เถาฮวาและลูกสาวทั้งสองคนขึ้นมาพร้อมกัน

คนทั้งบ้านถูกท่าทางนี้ทำเอาหัวเราะร่ากันยกใหญ่ในทันใด

เคร้ง!

ประจวบเหมาะกับที่หลี่เฉวียนฝูกับเฉินซิ่วจวีกลับมาถึงพอดี

"อ้าว มีเรื่องอะไรกันถึงได้ดีอกดีใจกันขนาดนี้ล่ะจ๊ะ"

เฉินซิ่วจวียังไม่ทันก้าวข้ามธรณีประตูก็เอ่ยปากถามขึ้นมาก่อนแล้ว

พอเดินพ้นประตูรั้วเข้ามา ก็เห็นหลัวเกาหัวกำลังอุ้มหลี่เถาฮวากับเด็กผู้หญิงสองคนหมุนตัวเป็นวงกลม จึงอดไม่ได้ที่จะสบตากับหลี่เฉวียนฝูแล้วพากันยิ้มออกมา

หลี่เถาฮวาหน้าแดงก่ำด้วยความขัดเขิน รีบดิ้นลงจากอ้อมแขนของหลัวเกาหัว จากนั้นก็รีบอุ้มซื่อหยาเข้าไปในห้องเพื่อให้นมทันที

ส่วนหลัวเกาหัวสีหน้ายังคงราบเรียบไม่เปลี่ยน เขาหันไปบอกหลัวเซี่ยหวินว่า "เซี่ยหวิน ไปเอาลูกอมป้อนคุณปู่กับคุณย่าคนละเม็ดเร็วเข้า"

หลัวเซี่ยหวินหยิบลูกอมขึ้นมาทันที แล้ววิ่งถลันไปตรงหน้าหลี่เฉวียนฝูกับเฉินซิ่วจวี "คุณปู่ คุณย่า กินลูกอมจ้ะ"

"พวกเราไม่กินหรอก หลานกินเถอะ"

สองผู้เฒ่ายิ้มพลางบอกปฏิเสธ

"ต้องกินสิ!"

หลัวเซี่ยหวินไม่ยอมฟังความ ยัดลูกอมใส่ปากทั้งสองคนทันควัน

สองผู้เฒ่าจนปัญญา จำต้องยอมกินเข้าไป รสชาติหวานซ่านซึมไปทั่วทั้งปาก ทว่าสิ่งที่หวานล้ำยิ่งกว่านั้นคือในหัวใจ

"ผมไปทำกับข้าวนะครับ"

หลัวเกาหัวมุดตัวเข้าไปในครัว

ไม่ได้กินข้าวที่บ้านมาหลายเดือนแล้ว เขาจึงตั้งใจทำอาหารออกมาถึงแปดอย่าง และหุงข้าวสวยหม้อใหญ่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น

ทุกคนในครอบครัวล้อมวงกินข้าวด้วยกันอย่างมีความสุข

หลี่เฉวียนฝูยังหยิบเหล้าออกมาเป็นพิเศษ เพื่อเลี้ยงต้อนรับขับสู้ให้หลัวเกาหัว

ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังกินดื่มกันอย่างรื่นเริงที่สุด จู่ ๆ ประโยคที่แสนจะตัดพ้อของหลัวเซี่ยหวินก็ทำให้คนทั้งบ้านพลันเงียบกริบลงไปทันที

"พ่อจ๋า พ่อเนี่ยดีที่สุดเลย! ขอแค่มีพ่ออยู่บ้าน พวกเราก็มีลูกอมกิน มีข้าวสวยกิน แล้วยังมีกับข้าวอร่อย ๆ เยอะแยะให้กินด้วย"

หลัวเกาหัวชะงักไปครู่หนึ่ง

หลี่เถาฮวาตวัดสายตาค้อนขวับใส่ลูกสาวทันที "แม่ทำให้แกต้องลำบากนักหรือไง"

หลัวเซี่ยหวินตอบว่า "ก็ลำบากจริง ๆ นี่จ๊ะ!"

หลี่เถาฮวาเอ็ด "เด็กคนนี้นี่ แกออกไปดูข้างนอกสิว่ามีบ้านไหนเขากินอยู่ดีเท่าบ้านเราบ้าง"

หลัวเซี่ยหวินเถียง "แต่มันไม่มีลูกอม แล้วก็ไม่มีเนื้อนี่นา!"

หลี่เถาฮวา "..."

ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมานี้ พวกเขาไม่ได้มีเนื้อกินทุกวันหรือกินข้าวสวยทุกมื้อจริง ๆ นั่นแหละ แต่มื้ออาหารก็ไม่เคยขัดสนเลยสักนิด ถือเป็นสภาพความเป็นอยู่ที่คนอื่นต่างพากันอิจฉาตาร้อนอย่างแน่นอน

หลี่เซี่ยเยฺว่รีบพูดขึ้น "พ่อคะ พ่ออย่าไปฟังเซี่ยหวินเลยนะ อาหารการกินที่บ้านเราดีมากตลอดนั่นแหละ น้องแค่อยากกินลูกอม กินข้าวสวย แล้วก็กินเนื้อทุกวันต่างหากล่ะ ถึงได้พูดแบบนั้นออกมา!"

หลี่เฉวียนฝูกับเฉินซิ่วจวีต่างก็หันไปมองหลัวเกาหัว กลัวว่าเขาจะตำหนิว่าพวกตนดูแลลูกสาวทั้งสามคนของเขาได้ไม่ดีพอ

ทว่ากลับเห็นหลัวเกาหัวหัวเราะหึ ๆ ออกมา จากนั้นก็ดีดหน้าผากหลัวเซี่ยหวินเบา ๆ ทีหนึ่ง "เจ้าตัวตะกละ วัน ๆ รู้จักแต่จะกิน! แต่ว่า ในเมื่อลูกอยากกินเนื้อ พรุ่งนี้พ่อจะเข้าป่าไปหาเนื้อกลับมาให้กิน ดีไหม?"

"ดีค่ะ ดีที่สุดเลย ยังเป็นพ่อที่ใจดีกับหนูที่สุด!" หลัวเซี่ยหวินโห่ร้องดีใจ

หลัวเกาหัวหัวเราะร่า ไม่พูดถึงเรื่องนี้ต่ออีก แต่เริ่มเล่าเรื่องที่ตัวเองไปฝึกซ้อมในอำเภอ รวมถึงเรื่องที่คว้าอันดับหนึ่งมาได้แทน

แน่นอนว่า เขาเล่าเฉพาะเรื่องที่สนุกสนาน ส่วนเรื่องอื่นไม่ได้พูดถึงเลยแม้แต่น้อย

"แกพูดว่าอะไรนะ แกยิงเสือดาวตายไปตัวหนึ่งงั้นเหรอ?"

พวกหลี่เฉวียนฝูได้ยินแล้วต่างก็ตกตะลึงกันยกใหญ่

หลัวเกาหัวกล่าว "ใช่ครับ น่าเสียดายที่ผมถลกหนังไม่เป็น ไม่อย่างนั้นถ้าแบกเสือดาวตัวนั้นกลับมาได้ ต้องได้หนังสวยงามมากผืนหนึ่งแน่ ๆ!"

เฉินซิ่วจวีเอ่ยอย่างเป็นห่วง "เกาหัว ลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหม? แค่การแข่งขันแท้ ๆ ทำไมต้องไปที่อันตรายขนาดนั้นด้วยล่ะ เกิดมีเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง?"

หลัวเกาหัวฟังแล้ว อดนึกเสียใจไม่ได้ที่เล่าเรื่องนี้ออกไป

ดูท่าคงทำให้ผู้เฒ่าทั้งสองตกใจเข้าแล้วจริง ๆ

เขารีบปลอบใจทันที "พ่อ แม่ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ตอนนี้ฝีมือยิงปืนของผมแม่นยำมากแล้ว ขนาดคว้าอันดับหนึ่งในการแข่งขันทั่วทั้งกองทัพมาได้ พ่อกับแม่ก็น่าจะนึกออกว่าฝีมือผมเก่งแค่ไหน! เสือดาวแค่ตัวเดียวน่ะ สำหรับผมในตอนนี้แล้ว ไม่คณามือเลยสักนิด!"

เขาไม่ได้พูดจาโอ้อวด ตอนนี้เขาสามารถยิงเสือดาวตายได้อย่างง่ายดายจริง ๆ

แน่นอนว่า เงื่อนไขคือเขาต้องมองเห็นเสือดาวก่อน

หากปล่อยให้เสือดาวเห็นเขาก่อนโดยที่เขาไม่รู้ตัว นั่นก็ยังนับว่ามีอันตรายอยู่บ้าง เพราะเสือดาวเวลาเดินแทบไม่มีเสียงเลยสักนิด

พอกินข้าวเสร็จ หลัวเกาหัวก็หยอกล้อเล่นกับพวกลูก ๆ อีกพักใหญ่ ก่อนจะไปล้างหน้าล้างตาเข้านอน

ช่วงเวลานี้ เขาแทบไม่เคยได้นอนหลับเต็มอิ่มสักคืน

มักจะถูกครูฝึกหลินสุดวิปริตคนนั้นปลุกขึ้นมากลางดึกอยู่บ่อย ๆ จากนั้นก็เริ่มฝึกโหดเยี่ยงปีศาจสารพัดรูปแบบ ทำให้พวกเขาต้องตกอยู่ในสภาวะตึงเครียดตลอดเวลา

สิ่งนี้ทำให้เขาเกิดปฏิกิริยาตอบสนองจนชินชา เพียงแค่ข้างนอกมีความเคลื่อนไหวผิดปกติแม้แต่นิดเดียว เขาก็จะสะดุ้งตื่นทันที

นอกจากนี้ ปืนล่าสัตว์ก็ยังถูกเขาวางไว้ข้างหมอนตลอดเวลา เอื้อมมือไปก็คว้าได้ทันที

หลี่เถาฮวาเห็นพฤติกรรมเหล่านี้ของเขา ก็ตระหนักได้ในทันทีว่าช่วงที่ผ่านมาเขาลำบากเพียงใด อดไม่ได้ที่จะน้ำตาไหลด้วยความสงสาร นางลูบใบหน้าของหลัวเกาหัวพลางพูดว่า "เกาหัว คุณลำบากแย่เลยนะ พอกลับมาถึงบ้านแล้ว ก็ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นอีกต่อไปแล้วละ"

หลัวเกาหัวสัมผัสได้ถึงความรักของหลี่เถาฮวา จึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

หลี่เถาฮวาเหลือบมองพวกลูก ๆ ที่หลับสนิทไปหมดแล้ว จึงโผเข้าสู่อ้อมกอดของหลัวเกาหัวทันที นางต้องการใช้เรือนร่างอันอ่อนนุ่มของตนเองช่วยคลายความเหน็ดเหนื่อยตลอดช่วงที่ผ่านมาให้แก่หลัวเกาหัว

ต้องยอมรับว่า ได้ผลดียิ่งนัก

วันรุ่งขึ้น หลัวเกาหัวตื่นนอนด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ส่วนหลี่เถาฮวานั้นทั่วทั้งร่างอ่อนเปลี้ยเพลียแรง กว่าจะลุกจากเตียงได้ก็สายโด่งแล้ว

"พ่อครับ ผมรับปากไว้ว่าจะเลี้ยงฉลองที่ได้อันดับหนึ่งกับพวกผู้หมวดอู๋ที่บ้านเราในวันพรุ่งนี้ วันนี้ผมก็เลยต้องเข้าป่าไปล่าสัตว์ป่ากลับมาสักหน่อย"

แต่เช้าตรู่ หลัวเกาหัวก็เอ่ยกับหลี่เฉวียนฝู "อีกอย่าง ผมอาจจะต้องขอยืมรถแทรกเตอร์ของพ่อด้วยครับ"

หลังจากจัดสรรที่ดินทำกินรายครัวเรือนแล้ว รถแทรกเตอร์คันเดียวของกองผลิตก็ตกมาอยู่ในมือของหลี่เฉวียนฝูในที่สุด ทว่าเพราะมีพวกซุนโหย่วหลินคอยขัดแข้งขัดขาอยู่เบื้องหลัง ราคาจึงค่อนข้างแพง ต้องจ่ายเงินถึงสามพันหยวน!

หลี่เฉวียนฝูเที่ยวหยิบยืมเงินไปทั่ว ก็ยังติดค้างที่ทำการกองผลิตอยู่อีกสองพันหยวน!