ตอนที่ 99 ทำดีก็ต้องป่าวประกาศให้โลกรู้

"นาผืนนี้เป็นของบ้านย่าเจ็ดกับปู่สาม สองบ้านนี้แบ่งกันคนละครึ่ง แต่บ้านพวกเขาไม่มีแรงงานหลัก ไม่มีปัญญาทำนา คนไม่น้อยก็เลยเริ่มจ้องจะเอาเปรียบสองบ้านนี้"

หลี่เฉวียนฝูกล่าว "ย่าเจ็ดกับปู่สามถึงจะอายุมากแล้ว แต่สมองยังปราดเปรียว รู้ทันว่าพวกที่เสนอหน้ามาช่วยทำนาล้วนมีเจตนาไม่ดี ก็เลยเป็นฝ่ายมาหาพ่อเอง"

หลัวเกาหัวถามอย่างไม่เข้าใจ "แล้วทำไมพวกเขาถึงมาหาพ่อล่ะครับ"

เฉินซิ่วจวีเบะปากพูด "ก็เพราะเขาเป็นผู้ใหญ่บ้านน่ะสิ ใครจะกล้าฮุบนาสองคนนั้นต่อหน้าเขา... พูดให้ชัดก็คือรังแกพ่อแกที่เป็นคนซื่อนั่นแหละ!"

หลี่เฉวียนฝู "พูดจาอะไรอย่างนั้น! คนเขาไว้ใจพวกเราต่างหาก! ผลผลิตตอนท้ายแบ่งกันคนละครึ่งห้าสิบห้าสิบ มันไม่ดีตรงไหน"

เฉินซิ่วจวี "มันดีตรงไหนกันยะ พวกเราเหนื่อยสายตัวแทบขาด พวกเขาไม่ต้องทำอะไรสักอย่างก็ได้ผลผลิตไปตั้งห้าส่วน ดีตรงไหนกัน"

หลี่เฉวียนฝู "สองบ้านนั้นไม่มีแรงงานหลัก ต่อให้เราไม่ช่วยทำนา สุดท้ายพอพวกเขาไม่มีข้าวจะกิน ก็ต้องตกเป็นหน้าที่ฉันต้องดูแลอยู่ดีไม่ใช่เหรอ"

หลี่เถาฮวา "แม่คะ พ่อเป็นคนยังไง แม่ยังไม่รู้อีกเหรอคะ พ่อทนเห็นคนในหมู่บ้านลำบากไม่ได้ที่สุดแล้ว! แม่ควรจะดีใจนะที่ในหมู่บ้านมีครอบครัวที่ยากจนข้นแค้นแบบนี้แค่สองหลัง ถ้ามีมากกว่านี้อีกหน่อย คาดว่าพ่อก็คงรับมาหมด ถึงตอนนั้นบ้านเราคงมีงานทำไม่หวาดไม่ไหวจริงๆ!"

เฉินซิ่วจวี "พ่อแกน่ะทำเรื่องพรรค์นั้นได้จริงๆ นั่นแหละ! วันๆ คิดว่าตัวเองมีสามเศียรหกกรหรือยังไง น่ารำคาญใจจริงเชียว!"

หลัวเกาหัวช่วยไกล่เกลี่ย "แม่ครับ แม่อย่าหงุดหงิดไปเลย ที่จริงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไรหรอกครับ"

เฉินซิ่วจวีกับหลี่เถาฮวาต่างหันไปมองเขา อยากรู้ว่าทำไมเขาถึงพูดเช่นนั้น

หลัวเกาหัวหันไปมองหลี่เฉวียนฝูแล้วถามขึ้น "พ่อครับ แล้วที่ดินของบ้านเราเองอยู่ตรงไหนบ้างครับ"

หลี่เฉวียนฝูกล่าว "บ้านเรามีนาดำอยู่สองหมู่ (ราว 5 ไร่) อยู่ท้ายน้ำของแม่น้ำสิบแปด แล้วก็มีไร่ดอยอีกสิบสี่หมู่ (ราว 35 ไร่) อยู่ตรงเนินเขาด้านหลัง..."

ยังไม่ทันที่หลี่เฉวียนฝูจะพูดจบ เฉินซิ่วจวีก็บ่นขึ้นมาอีก "เสียทีที่เมื่อก่อนแกเคยเป็นหัวหน้ากองผลิต ตอนนี้เป็นผู้ใหญ่บ้านอีก แต่ผลสุดท้ายบ้านตัวเองกลับไม่ได้ผลประโยชน์อะไรติดไม้ติดมือมาสักนิด เรื่องที่เสียเปรียบละมีแกเอี่ยวด้วยตลอด!"

หลี่เฉวียนฝูฮึดฮัดทีหนึ่ง ไม่ได้โต้ตอบอะไร

เฉินซิ่วจวี "หรือฉันพูดผิดล่ะ นาของบ้านคนอื่นเขาเป็นแปลงสี่เหลี่ยมสวยงาม ไม่ต้นน้ำก็อยู่กลางน้ำ แล้วนาที่แกเลือกมาล่ะ ไม่เพียงแต่คดเคี้ยวไปมา หินก็เยอะ แถมยังอยู่ปลายน้ำอีกต่างหาก"

"พอแม่น้ำสิบแปดขาดน้ำเมื่อไหร่ นาบ้านเราก็คงแห้งตายหมด เมล็ดข้าวสักเม็ดก็คงไม่ได้เก็บเกี่ยว!"

"แล้วไหนจะไร่ดอยสิบสี่หมู่นั่นตรงเนินเขาด้านหลังอีก ยิ่งชวนให้ปวดหัวเข้าไปใหญ่!"

"ดินไม่ดียังไม่พอ แถมยังขาดแคลนน้ำอย่างหนักอีก!"

"ข้อดีข้อเดียวก็แค่พื้นที่กว้างพอ แต่ทำไมชาวบ้านถึงยอมยกที่กว้างขนาดนั้นให้บ้านเราล่ะ ก็เพราะที่ตรงนั้นมันปลูกอะไรไม่ขึ้นยังไงล่ะ!"

หลี่เฉวียนฝู "พอเถอะ คนเราต้องรู้จักพอ จะให้สมหวังทุกอย่างได้ยังไง"

หลี่เถาฮวา "เกาหัว ที่คุณบอกเมื่อกี้ว่านี่เป็นเรื่องดี มันหมายความว่ายังไงเหรอ"

หลัวเกาหัวยิ้มแล้วกล่าว "พวกคุณลองคิดดูสิครับ นาดำของย่าเจ็ดกับปู่สามผืนนี้มีแค่ไร่เศษๆ เท่านั้นเอง เพียงเพราะดินมันอุดมสมบูรณ์มาก แถมยังอยู่ใกล้อ่างเก็บน้ำ ถึงได้มีชาวบ้านหลายคนคอยจ้องตาเป็นมัน"

"แต่ตอนนี้เราช่วยพวกเขาทำ ได้ส่วนแบ่งผลผลิตตั้งห้าส่วน ดูเหมือนน้อย แต่ความจริงเราได้กำไรนะ!"

"อย่างแรกเลย นาดำแค่ไร่เศษๆ ขอเพียงถึงเวลาพวกเราจ้างแรงงานเพิ่มสักสองคนก็แก้ปัญหาได้แล้ว ไม่ได้เปลืองแรงพวกเรามากสักเท่าไหร่เลย..."

หลี่เถาฮวาพูดขัดขึ้นมา "เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้คุณบอกว่าจ้างแรงงานเพิ่มเหรอ พวกเราจ้างแรงงานได้ด้วยเหรอ"

หลัวเกาหัว "ไม่จ้างก็ไม่เป็นไรครับ พ่อกับพวกพี่น้องค่อนข้างรักใคร่กลมเกลียวกัน ถึงเวลานั้นเราไปเรียกพวกเขามาช่วยก็เหมือนกัน"

หลี่เถาฮวา "ฉันก็ยังฟังไม่ออกอยู่ดีว่ามันดีตรงไหน"

หลัวเกาหัว "อย่าเพิ่งใจร้อนสิ ฟังผมค่อยๆ วิเคราะห์ให้ฟังก่อน นาดำพวกนี้เป็นของย่าเจ็ดกับปู่สาม ซึ่งทั้งสองบ้านแทบจะไม่มีใครมาสืบทอดมรดกต่อแล้ว"

"ย่าเจ็ดมีแค่หลานชายสติไม่ดีคนเดียว ส่วนปู่สามก็มีหลานสาวเป็นใบ้คนเดียว ในอนาคตสองคนนี้จะสืบทอดที่นาได้ยังไง ต่อให้สืบทอดได้จริง ก็คงไม่มีปัญญาทำนาหรอกจริงไหมครับ"

"ถึงเวลานั้น พวกเราก็ทำนาแปลงนี้ต่อไปได้ไม่ใช่เหรอ"

"พูดอีกอย่างก็คือ ที่นาดำผืนนี้ถือว่าเป็นของบ้านเราได้เลย!"

"แน่นอน พวกคุณอาจจะบอกว่าต้องแบ่งผลผลิตให้พวกเขาครึ่งหนึ่ง แต่ลองคิดดูสิ สภาพของทั้งสองบ้านนั้น ไอ้ผลผลิตครึ่งหนึ่งที่ให้น่ะ ถือว่าเป็นการสงเคราะห์ช่วยเหลือคนยากไร้ทำความดีไป ถือว่าไม่ได้เหรอครับ"

"แล้วอีกอย่าง พอทำแบบนี้ นอกจากเราจะได้สิทธิ์ทำนาแปลงนี้จริงๆ แล้ว ยังได้ชื่อเสียงที่ดีอีกด้วย นี่ไม่ใช่เรื่องดีอย่างยิ่งหรอกเหรอครับ"

พอเขาอธิบายแบบนี้ อารมณ์ของเฉินซิ่วจวีกับหลี่เถาฮวาก็ดีขึ้นมากจริงๆ หลี่เฉวียนฝูเองก็รู้สึกว่าตัวเองได้ทำเรื่องที่ดีมากเรื่องหนึ่งจริงๆ เช่นกัน

หลัวเกาหัวกล่าวว่า "แน่นอน ถ้าอยากให้ย่าเจ็ดกับปู่สามจดจำบุญคุณของพวกเรา อยากให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าพวกเรากำลังทำความดี ก็จำเป็นต้องป่าวประกาศเรื่องนี้ให้รู้กันทั่ว โดยเฉพาะตอนแบ่งเสบียงให้พวกเขา ต้องทำอย่างเอิกเกริก ให้คนรู้กันทั่วทุกคน!"

หลี่เฉวียนฝู "เกาหัว แบบนี้จะไม่ดีมั้ง มันจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดคิดว่าพวกเราสร้างภาพเอาหน้าหรือเปล่า"

หลัวเกาหัว "ต้องการผลแบบนี้แหละครับ! ทำความดีไม่หวังชื่อเสียงนั่นมันพวกวีรบุรุษ พวกเราเป็นแค่คนธรรมดา ยังไงก็ต้องเอาชื่อเสียงไว้ก่อน!"

เฉินซิ่วจวี "เกาหัวพูดถูก ต้องเอาชื่อเสียงไว้สิ! ไม่อย่างนั้น พวกเราไม่ทำความดีไปเปล่าๆ ปลี้ๆ หรอกเหรอ"

หลี่เถาฮวาเองก็กล่าวว่า "ควรให้คนอื่นรู้เรื่องนี้จริงๆ นั่นแหละ"

หลี่เฉวียนฝูเป็นคนค่อนข้างเชื่อฟังคำแนะนำอยู่แล้ว "เอาเถอะ พวกเธอว่ายังไงก็ว่าตามนั้น"

หลัวเกาหัว "พ่อแม่พักเถอะครับ ผมทำเอง"

หลี่เฉวียนฝู "แกเพิ่งกลับมา กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ ตรงนี้มีพ่อกับแม่แกอยู่ ไม่นานก็เสร็จแล้ว"

ตอนนี้เป็นเดือนสิบสองแล้ว นาดำก็แค่ขุดพรวนดินสักหน่อย ใส่ปุ๋ยลงไปนิดก็พอ ปลูกอะไรแทบไม่ได้เลย เพราะตอนนี้เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว อากาศเริ่มเย็นลงบ้างแล้ว

หลัวเกาหัวมองดูแล้วเห็นว่างวดงานเหลือไม่มากจริงๆ จึงพาหลี่เถาฮวากับพวกเด็กๆ กลับบ้านไปก่อน

พอกลับถึงบ้าน ถึงได้พบว่าต้าหยาหลี่เซี่ยเยฺว่อยู่บ้านคอยดูแลซื่อหยาหลัวเซี่ยเหอ หลัวเกาหัวอดประหลาดใจไม่ได้ "เซี่ยเยฺว่ ลูกเพิ่งหกขวบกว่า รู้จักดูแลเด็กทารกแล้วเหรอ"

หลี่เซี่ยเยฺว่พูดอย่างภาคภูมิใจว่า "พ่อคะ หนูเป็นเด็กนักเรียนแล้วนะ! คุณครูสอนพวกเราว่า ต้องช่วยพ่อแม่ดูแลน้องๆ ให้น้องได้ดี! ถึงแม้บ้านเราจะไม่มีน้องชาย แต่น้องสาวมีตั้งเยอะ หนูต้องดูแลได้ดีแน่นอนค่ะ!"

หลัวเกาหัวยกนิ้วโป้งให้ "ครูของลูกสอนดีจริงๆ ตัวลูกก็ทำได้ดีมาก พ่อยกนิ้วโป้งกดไลก์ให้เลย!"

"พ่อคะ กดไลก์คืออะไรเหรอ"

หลี่เซี่ยเยฺว่ถามอย่างสงสัย

หลัวเกาหัว "ก็หมายถึงการยกนิ้วโป้งชื่นชมนั่นแหละ"

หลี่เซี่ยเยฺว่ยิ้มแล้วพูดว่า "ขอบคุณค่ะพ่อ นี่เป็นเรื่องที่หนูควรทำอยู่แล้ว"

คนที่ได้เข้าโรงเรียนแล้วนี่ต่างออกไปจริงๆ รู้ความกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก หลัวเกาหัวอดไม่ได้ที่จะประคองแก้มน้อยๆ ของเธอขึ้นมาหอมฟอดหนึ่ง "พ่อนอกจากจะยกนิ้วโป้งให้แล้ว ยังจะให้รางวัลเป็นลูกอมด้วยนะ!"

พูดจบ เขาก็เปิดกระเป๋าเดินทาง หยิบห่อลูกอมขนาดใหญ่ออกมาจากข้างใน ทั้งหมดเป็นลูกอมรสผลไม้ที่พวกเด็กๆ ไม่เคยได้กินมาก่อน

"ว้าว หวานจังเลย!"

หลี่เซี่ยเยฺว่แกะลูกอมหนึ่งเม็ดเข้าปากทันที รสหวานฉ่ำแผ่ซ่านจนตาหยีด้วยรอยยิ้ม

"พ่อคะ หนูก็เอาด้วย!"

"พ่อคะ หนูด้วย!"

หลัวเซี่ยหวินกับหลัวเซี่ยฮวาพากันร้องตะโกนขึ้นมา

"มีให้ทุกคน มีให้ทุกคน!"

หลัวเกาหัวไม่เพียงแต่แบ่งให้พวกเด็กๆ คนละเม็ด แต่ยังแกะส่งให้หลี่เถาฮวาอีกเม็ดหนึ่งด้วย