ตอนที่ 98 เก็บพุทราหวาน

ชาติก่อน เพราะซุนโหย่วหลินได้เป็นหัวหน้ากองผลิต จึงจงใจกลั่นแกล้งครอบครัวของหลัวเกาหัว ทำให้ที่นาของบ้านเขาไม่ได้อยู่ที่เถียนเจ่าซู่ แต่อยู่ที่เนินลั่วเยี่ย

ผืนนาตรงเถียนเจ่าซู่นับว่าค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ ส่วนที่นาตรงเนินลั่วเยี่ยกลับแห้งแล้งกันดารอย่างยิ่ง

นั่นจึงเป็นสาเหตุให้ครอบครัวของหลัวเกาหัวในชาติก่อน มีชีวิตอยู่ต่ำกว่าเส้นความยากจนมาโดยตลอด บีบให้หลัวเกาหัวต้องออกไปทำงานรับจ้างข้างนอกเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว

ดังนั้น กับซุนโหย่วหลินคนนี้ เขาจึงไม่มีความรู้สึกดีให้แม้แต่น้อย!

ทว่ากลับประจวบเหมาะที่บนทางเดิน เขาได้พบกับซุนโหย่วหลินและซุนกั๋วเฟิง สองพ่อลูกคู่นี้กำลังหาบถังปุ๋ยคอกเดินมุ่งหน้าไปยังแปลงนาพอดี

"โอ้ เกาหัว ไม่เจอกันเสียนาน นึกว่ามึงหนีเตลิดไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะยังซัดหน้ากลับมาอีกนะ?" ซุนกั๋วเฟิงเอ่ยเหน็บแนมด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

ซุนโหย่วหลินเอ็ดขึ้นทันที "แกจะไปคุยกับมันทำไม! ไอ้พวกเกาะเมียกิน วันๆ ไม่ทำงานทำการ เอาแต่ร่อนเร่ไปข้างนอก อีกไม่นานก็อดตาย!"

ทั้งสองพูดจบก็หาบปุ๋ยคอกเดินต่อไป

หลัวเกาหัวก้มเก็บหินก้อนเล็กขึ้นมาหนึ่งก้อน แล้วสะบัดมือขว้างไปโดนน่องของซุนกั๋วเฟิงอย่างจัง

"โอ๊ย!"

ซุนกั๋วเฟิงเจ็บจนตัวเซ ถังปุ๋ยคอกที่หาบอยู่เอียงคว่ำไปข้างหน้า พุ่งเข้าชนร่างของซุนโหย่วหลินเต็มแรง

ซุนโหย่วหลินถูกชนจนเสียหลัก ล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นเช่นกัน

ปุ๋ยคอกที่ทั้งสองคนหาบมาหกราดกระจายเต็มพื้น เลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปทั้งตัว สภาพดูไม่ได้เลยทีเดียว!

"กั๋วเฟิง แกทำบ้าอะไรเนี่ย! เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยหรือไง!" ซุนโหย่วหลินตวาดด่าลั่น

ซุนกั๋วเฟิงบอก "พ่อ ไม่ใช่ผมนะ มีคนเอาก้อนหินปาใส่ขาผม..."

เขาหันขวับกลับไปมอง เห็นหลัวเกาหัวกำลังสาวเท้าเดินเร็วไปข้างหน้า จึงตะโกนลั่นขึ้นมาทันที "หลัวเกาหัว ไอ้ชาติหมา หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ย!"

หลัวเกาหัวหยุดเดิน แล้วหันกลับมามอง "เรียกปู่มึงให้หยุด มีธุระอะไรไม่ทราบ?"

ซุนกั๋วเฟิงกะเผลกเข้ามาตรงหน้าหลัวเกาหัว "เมื่อกี้มึงเอาก้อนหินปาใส่กูใช่ไหม?"

หลัวเกาหัวจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา "มีหลักฐานหรือไง?"

ซุนกั๋วเฟิงเค้นเสียง "ตรงนี้มีมึงอยู่คนเดียว ไม่ใช่มึงแล้วจะเป็นใคร!"

หลัวเกาหัวตบปืนล่าสัตว์ที่สะพายอยู่บนหลังเบาๆ "ถ้าเป็นฉันจริงๆ ทำไมฉันต้องใช้หิน ใช้ปืนยิงมึงไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ? จะได้ไม่ต้องให้หมาอย่างมึงเที่ยวใส่ร้ายคนอื่นไปทั่ว!"

ซุนกั๋วเฟิงชี้หน้า "มึงนั่นแหละ! ยังไม่ยอมรับอีกเหรอ?"

หลัวเกาหัวกล่าวเรียบๆ "ไม่มีหลักฐานก็อย่ามาพล่าม ไม่อย่างนั้นฉันจะหักแขนมึงอีกข้าง!"

ซุนกั๋วเฟิงสะดุ้งตกใจ ไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว ได้แต่ยอมหมุนตัวเดินกะเผลกกลับไปอย่างเงียบๆ

"แกโง่หรือเปล่า! ต่อให้เป็นมันปาหินใส่จริง แกเดินดุ่มๆ ไปถามซึ่งๆ หน้าแบบนั้น มันจะยอมรับเรอะ!" ซุนโหย่วหลินด่ากราด

ซุนกั๋วเฟิงถาม "แล้วจะให้ยอมปล่อยไปเฉยๆ แบบนี้เหรอครับ?"

ซุนโหย่วหลินจ้องมองแผ่นหลังของหลัวเกาหัวด้วยสายตาอำมหิต "ปล่อยไปงั้นเรอะ? ไม่มีทาง! ถึงเวลาข้าจะคิดบัญชีทั้งต้นทั้งดอกกับมันแน่!"

จากนั้นเขาก็มองปุ๋ยคอกบนพื้นด้วยความเสียดายสุดขีด "โธ่เอ๊ย เสียดายปุ๋ยคอกชั้นดีของข้าจริงๆ!"

"ไอ้หลัวเกาหัวชาติชั่ว ไอ้ราชาเกาะเมียกิน ไอ้คนไร้ทายาทสืบสกุล วันหนึ่งมึงจะต้องตายไม่ดีแน่!"

ปากก็พ่นคำด่าทอสาปแช่งออกมาไม่หยุดหย่อน

การได้เอาคืนสองพ่อลูกซุนโหย่วหลินกับซุนกั๋วเฟิงทำให้หลัวเกาหัวอารมณ์ดีมาก เขายิ้มแย้มเดินฮัมเพลงมาจนถึงเถียนเจ่าซู่

ที่นี่เป็นพื้นที่ลุ่มต่ำ อยู่ไม่ไกลจากอ่างเก็บน้ำสิบแปดอ้าว

แม้จะเจอภัยแล้งหนักหนาสาหัสเพียงใด ที่นี่ก็ยังมีน้ำอุดมสมบูรณ์เพียงพอ ดังนั้นผืนนาตรงนี้จึงนับว่าเป็นที่นาที่ดีที่สุดของหมู่บ้านเถาซู่วาน

ชาติก่อนที่นาผืนนี้เป็นของบ้านซุนโหย่วหลิน นึกไม่ถึงว่าชาตินี้จะตกเป็นของครอบครัวเขาเสียได้

หลัวเกาหัวจำได้แม่นยำว่า ชาติก่อนเป็นเพราะซุนโหย่วหลินใช้อำนาจหน้าที่ในมือจัดสรรที่นาผืนนี้ให้เป็นของบ้านตัวเองตามอำเภอใจ จนสร้างความไม่พอใจให้ชาวบ้านอย่างมาก และเกิดการปะทะกันอย่างรุนแรง

ชาตินี้บ้านเขาได้ที่นาผืนนี้มา คงไม่ใช่เพราะหลี่เฉวียนฝูใช้อำนาจเอื้อประโยชน์ให้คนในครอบครัวหรอกนะ?

ทว่าเมื่อคิดทบทวนถึงนิสัยใจคอของหลี่เฉวียนฝูอย่างถี่ถ้วนแล้ว ก็แทบเป็นไปไม่ได้เลย

แล้วทำไมที่นาผืนนี้ถึงตกเป็นของบ้านเขาได้ล่ะ?

หลัวเกาหัวรู้สึกสงสัยใคร่รู้ไม่น้อย

"พ่อ!"

"พ่อกลับมาแล้ว!"

ขณะที่หลัวเกาหัวเพิ่งจะมาถึงเถียนเจ่าซู่ เขาก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อยสองคนวิ่งโผตรงเข้ามาหา

ซึ่งก็คือเอ้อร์หยา หลัวเซี่ยหวิน กับซานหยา หลัวเซี่ยฮวานั่นเอง

เด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองวิ่งเล่นบนเขาอยู่เป็นประจำ ผิวพรรณจึงถูกแดดเผาจนคล้ำเกรียม ทว่าร่างกายกลับแข็งแรงกำยำขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก เส้นผมก็ดกดำขลับเป็นประกายเงางาม ไม่ได้เหลืองแห้งกรอบและบางกะหร็องกอยเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว

"พ่อจ๋า กินพุทราหวานสิ!"

พอวิ่งมาถึงตรงหน้า พวกเธอก็ไม่ได้เอ่ยปากถามว่าพ่อมีของอร่อยติดไม้ติดมือมาฝากหรือไม่ แต่กลับยื่นลูกพุทราหวานสีแดงสดส่งให้หลัวเกาหัวโดยตรง

"พวกหนูกินเถอะ"

หลัวเกาหัววางสัมภาระลง แขนแต่ละข้างอุ้มเด็กขึ้นมาข้างละคน "ใครเก็บพุทราหวานให้พวกหนูล่ะเนี่ย?"

"แม่จ้ะ!"

สองเด็กหญิงตอบขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน

"หือ?"

หลัวเกาหัวสะดุ้งตกใจ พลางเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหลี่เถาฮวาปีนขึ้นไปอยู่บนต้นพุทราหวานต้นหนึ่งเข้าจริง ๆ เธอกำลังกวัดแกว่งกิ่งไม้เคาะลูกพุทราสีแดงบนต้นอย่างร่าเริงเบิกบานใจ

ต้นพุทราหวานเหล่านี้ล้วนเป็นสมบัติส่วนรวมของหมู่บ้าน ยามปกติมักจะมีพวกเด็ก ๆ ในหมู่บ้านแวะเวียนมาเก็บลูกพุทรากินอยู่บ่อยครั้ง

กิ่งก้านตรงจุดที่เก็บได้ง่ายล้วนถูกสอยจนเกลี้ยงไปนานแล้ว จึงเหลือเพียงจุดที่อันตรายหรือบนยอดไม้เท่านั้น ที่ยังพอมีผลพุทราห้อยแขวนอยู่อย่างประปราย

หลัวเกาหัวรีบวิ่งรี่เข้าไปทันที "เถาฮวา ทำไมถึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้แบบนั้นล่ะ อันตรายเกินไปแล้ว!"

หลี่เถาฮวาเห็นหลัวเกาหัวกลับมาแล้วก็ดีใจเป็นล้นพ้น ด้วยความตื่นเต้นจึงเกือบจะพลัดตกลงมาจากต้นไม้ ทำเอาหลัวเกาหัวตกใจแทบสิ้นสติ รีบวางเด็กทั้งสองคนลงแล้วยื่นมือออกไปเตรียมจะรับตัวเธอไว้ "รีบลงมาเร็วเข้าเถอะ"

หลี่เถาฮวาทรงตัวจนมั่นคงดีแล้วก็หัวเราะร่า "ไม่เป็นไรหรอก ฉันปีนต้นไม้มาตั้งแต่เด็ก เรื่องแค่นี้ไม่คณามือหรอกน่า!"

หลัวเกาหัวเห็นว่าเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ จึงจำต้องยกเรื่องลูกขึ้นมาเป็นข้ออ้างเพื่อตักเตือน "ผมรู้ว่าคุณเก่ง แต่ถ้าเกิดพลาดพลั้งบาดเจ็บขึ้นมา คุณจะให้ซื่อหยาทำยังไงล่ะ? แกยังต้องกินนมจากอกคุณอยู่นะ!"

หลี่เถาฮวาได้ยินเช่นนั้นก็ค่อย ๆ ไต่ลงมาจริง ๆ

ทว่าเมื่ออยู่ห่างจากพื้นดินราวเมตรครึ่ง เธอกลับกระโดดพรวดลงมาเสียดื้อ ๆ ทำเอาหลัวเกาหัวตกใจจนต้องโผเข้าไปรับตัวเธอเอาไว้ในอ้อมแขน

"คิดว่าตัวเองยังเป็นเด็กอยู่หรือไง? สูงขนาดนี้ยังกล้ากระโดดลงมาอีก?"

หลัวเกาหัวเอ็ดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแกมตำหนิ

"คิกคิกคิก ไม่เป็นไรสักหน่อย ดูสิ ตกใจจนหน้าถอดสีเชียว!"

หลี่เถาฮวากลับไม่ใส่ใจเลยสักนิด "ถึงฉันจะไม่ใช่เด็กแล้ว แต่ฉันก็เพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าเองนะ ฉันยังไม่แก่สักหน่อย!"

หลัวเกาหัวชะงักไปครู่หนึ่ง

แม้ว่าพวกตนจะมีลูกด้วยกันถึงสี่คนแล้ว แต่แท้จริงแล้วพวกเขาก็ยังหนุ่มยังแน่นกันอยู่เลย อายุเพิ่งจะยี่สิบห้า ยี่สิบหกปีเท่านั้นเอง!

"พ่อกอดแม่ น่าอายจังเลย อายแทนแล้ว!"

เอ้อร์หยา หลัวเซี่ยหวิน จู่ ๆ ก็ทำหน้าทะเล้นแลบลิ้นปลิ้นตาใส่พวกเขา

"น่าอายจังเลย!"

ซานหยา หลัวเซี่ยฮวา ยังคงเป็นลูกคู่คอยคล้อยตามพี่สาวเหมือนเดิม

หลี่เถาฮวาหน้าแดงก่ำขึ้นมาด้วยความเขินอาย รีบดิ้นรนผละออกจากอ้อมแขนของหลัวเกาหัวทันที

หลัวเกาหัวจึงเอ่ยเย้าขึ้นว่า "พวกหนูก็ให้พ่ออุ้มเหมือนกันไม่ใช่เหรอ แบบนี้ก็น่าอายเหมือนกันแหละน่า!"

"พวกหนูเป็นเด็ก ไม่เห็นจะน่าอายตรงไหนเลย แม่เป็นผู้ใหญ่ต่างหากถึงน่าอาย!" หลัวเซี่ยหวินมีพรสวรรค์ในการต่อปากต่อคำไม่เบา อายุเพิ่งจะสี่ขวบ แต่ความคิดและหลักการกลับเฉียบแหลมไม่น้อยเลย

หลี่เถาฮวาส่งเสียงฮึดฮัด "ยังจะพูดอีก! ไม่อยากกินพุทราหวานแล้วใช่ไหม?"

หลัวเซี่ยหวินได้ยินดังนั้นก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีกต่อไปทันที

ในตอนนั้นเอง หลี่เฉวียนฝูกับเฉินซิ่วจวีก็เดินขึ้นมาจากแปลงนา "เกาหัว กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะเนี่ย?"

หลัวเกาหัวเอ่ยตอบ "พ่อครับ แม่ครับ ผมเพิ่งกลับมาถึงครับ ประตูบ้านล็อกอยู่ ผมก็เลยตรงมาที่นี่เลย ไม่นึกเลยว่าบ้านเราจะได้แบ่งที่ดินทำกินที่ดีขนาดนี้!"

หลี่เฉวียนฝูโบกมือปฏิเสธ "ที่นาพวกนี้ไม่ใช่ของบ้านเราหรอก"

"อ้าว?"

หลัวเกาหัวชะงักงันไป "ในเมื่อไม่ใช่ของบ้านเรา แล้วทำไมพ่อกับแม่ถึงต้องมาทำงานอยู่ตรงนี้ล่ะครับ?"