ตอนที่ 97 ต่างคนต่างมีเส้นทางของตัวเอง

"หลัวเกาหัว คุณทำได้เยี่ยมมาก! สนใจจะอยู่ประจำที่กองบัญชาการกองพลของผมเพื่อช่วยฝึกพลแม่นปืนไหม"

การแข่งขันสิ้นสุดลงแล้ว ผู้บัญชาการกองพลไต้ให้การต้อนรับหลัวเกาหัวและพวกพ้องอย่างเป็นกันเอง

ผู้การเผิงเองก็ช่วยเกลี้ยกล่อมอยู่ข้าง ๆ "หลัวเกาหัว นานทีปีหนผู้บัญชาการกองพลจะเห็นคุณค่าคุณขนาดนี้ นี่เป็นโอกาสที่ดีขนาดไหน รีบตอบตกลงเข้าสิ!"

เกาเซิ่ง, เหลียงกั๋วปิน, หลินเหว่ยเจีย และเฉินรุ่ยลี่ ทั้งสี่คนต่างก็มองด้วยความอิจฉา พากันช่วยคะยั้นคะยอให้หลัวเกาหัวรีบตอบรับ

นี่มันลาภลอยก้อนโตจากสวรรค์ชัด ๆ!

ทว่า หลัวเกาหัวกลับส่ายหน้า "ท่านผู้บัญชาการกองพล ขอบคุณที่ให้เกียรติและเมตตาครับ ผมเป็นแค่สมาชิกกองกำลังติดอาวุธประชาชนคนหนึ่ง ใจจริงยังอยากอยู่ข้างกายภรรยาและลูก ๆ มากกว่า"

ผู้บัญชาการกองพลถอนหายใจเบา ๆ "เอาเถอะ ต่างคนต่างมีความมุ่งมั่นของตัวเอง ผมไม่บังคับคุณหรอก! แต่ว่า ผมมีคำขอเล็ก ๆ ข้อหนึ่ง หวังว่าคุณจะตอบตกลงได้นะ"

หลัวเกาหัวกล่าว "ท่านว่ามาได้เลยครับ"

ผู้บัญชาการกองพล "คุณเลือกที่จะกลับไปหาภรรยากับลูก ทางเราเคารพการตัดสินใจของคุณ แต่ผมหวังว่าในแต่ละปี คุณจะสละเวลาสักช่วงหนึ่งมาช่วยเราฝึกพลแม่นปืน จะได้ไหมล่ะ"

หลัวเกาหัวพยักหน้าทันที "เรื่องนี้ไม่มีปัญหาครับ เรียกเมื่อไหร่ผมก็มาเมื่อนั้น!"

ทั้งผู้บัญชาการกองพลและผู้การเผิงต่างดีใจเป็นล้นพ้น

จากนั้น หลัวเกาหัวกับคนอื่น ๆ ก็นั่งรถทหารของผู้การเผิงกลับมายังอำเภออูซาน

"เกาหัว เหยื่อที่ล่ามาพวกนี้ คุณวางแผนจะจัดการยังไง"

ผู้การเผิงชี้ไปยังกองเหยื่อล่าสัตว์ที่อยู่ท้ายรถทหาร

หลัวเกาหัว "ผู้การครับ พอจะมีลู่ทางบ้างไหมครับ ผมกะว่าจะขายทั้งหมดเลย"

ผู้การเผิง "เรื่องนี้ยกให้เป็นหน้าที่ผมเอง ไว้คราวหน้าที่คุณเข้ามาในตัวอำเภอ ค่อยแวะมาหาผมได้โดยตรงเลย"

จากนั้น ผู้การเผิงก็หยิบหนังสือแต่งตั้งฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสาร ยื่นให้หลัวเกาหัว "นี่เป็นหนังสือแต่งตั้งที่ผู้บัญชาการกองพลลงนามด้วยตัวเอง แต่งตั้งให้คุณเป็นที่ปรึกษาทางทหารของกรมทหารที่ 231 ของพวกเรา ยามปกติไม่มีภารกิจอะไรให้ทำ แค่ในยามจำเป็นจะเชิญคุณมาช่วยฝึกพวกทหารเท่านั้น"

หลัวเกาหัวรับหนังสือแต่งตั้งมาเปิดดู ในใจรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง นึกไม่ถึงเลยว่าการเข้าร่วมการแข่งขันเพียงครั้งเดียว นอกจากจะช่วยยกระดับฝีมือการยิงปืนของตนขึ้นไปอีกหลายขั้นแล้ว ยังทำให้ตนได้สถานะ 'ที่ปรึกษาทางทหาร' มาครองอีกด้วย

ผู้การเผิง "นี่ไม่ใช่แค่หนังสือแต่งตั้งไร้ค่าแผ่นหนึ่งหรอกนะ แต่คุณจะได้รับสิทธิประโยชน์เทียบเท่าระดับผู้บังคับกองพัน ทุกเดือนสามารถเบิกเงินเดือนทหารได้เดือนละร้อยยี่สิบหยวน"

"หา?"

หลัวเกาหัวมองผู้การเผิงด้วยความตกตะลึง

ร้อยยี่สิบหยวนต่อเดือนเชียวหรือ

คนงานทั่วไปเงินเดือนแค่ยี่สิบถึงสามสิบหยวนเท่านั้น แต่ผู้บัญชาการกองพลกลับมอบเงินเดือนทหารให้เขาสูงถึงเดือนละร้อยยี่สิบหยวนเลยเนี่ยนะ

แบบนี้มันจะเหมาะสมหรือ

ผู้การเผิงยิ้มบาง ๆ "ไม่ต้องสงสัยหรอก ได้เท่านี้จริง ๆ! นี่ไม่ใช่สิทธิพิเศษที่ผมแอบทำให้คุณนะ แต่เป็นผู้บัญชาการกองพลเสนอขึ้นมาเอง! เพราะฉะนั้น ถ้าตอนนี้คุณเปลี่ยนใจอยากอยู่ประจำการในกองทัพก็ยังทัน!"

หลัวเกาหัวใจสั่นไหวขึ้นมาจริง ๆ

หากได้รับเงินเดือนมากขนาดนี้ทุกเดือน อย่าว่าแต่จะทำให้ครอบครัวมีชีวิตที่ร่ำรวยเลย อย่างน้อยที่สุดก็รับประกันได้ว่าทุกคนจะกินอิ่มนอนอุ่นไร้กังวลไปตลอด

ทว่า พอหวนนึกขึ้นมาได้ว่า การได้ย้อนเวลากลับมาในชาตินี้ ไม่ใช่แค่เพื่อชดเชยสิ่งที่เคยผิดพลาดไปเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะอยากอยู่เคียงข้างครอบครัวด้วย เขาจึงส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด "ขอบคุณในความหวังดีของผู้การครับ ผมยังคงเลือกที่จะกลับบ้าน ส่วนเงินเดือนก้อนนี้ ผมขอไม่รับไว้ดีกว่า"

"ไม่รับไม่ได้หรอก นี่เป็นเงินที่ผู้บัญชาการกองพลมอบให้คุณโดยเฉพาะเลยนะ"

ผู้การเผิงกล่าว "คุณอย่าแบกรับความกดดันอะไรเลย เงินก้อนนี้แท้จริงแล้วเป็นสวัสดิการพิเศษที่กองทัพมอบให้แก่ผู้มีความสามารถเฉพาะทาง! และคุณก็คือผู้มีความสามารถเฉพาะทางคนนั้น! ผู้บัญชาการกองพลไม่ได้ตั้งขึ้นมาเองเพื่อคุณเป็นกรณีพิเศษ ไม่ได้ผิดระเบียบอะไรเลย!"

หลัวเกาหัวได้ฟังดังนั้นถึงค่อยโล่งใจลงได้บ้าง

อย่างไรก็ตาม เขาได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่รับเงินเดือนก้อนนี้

เขาเชื่อมั่นว่าด้วยฝีมือปืนในตอนนี้ บวกกับประสบการณ์จากชาติก่อน การที่เขาจะหาเงินเข้าบ้านย่อมเป็นเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

หลังจากบอกลาผู้การเผิงแล้ว หลัวเกาหัวก็หิ้วสัมภาระของตน มุ่งหน้ากลับไปยังเถาซู่วานด้วยใจที่ร้อนรนดั่งลูกศรพุ่งออกจากแล่ง

จากบ้านมานานกว่าสามเดือนแล้ว แม้จะมีจดหมายส่งถึงหลี่เถาฮวาอยู่เป็นประจำ ไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่บ้านเขาก็รับรู้ได้อย่างรวดเร็ว แต่การไม่ได้เห็นหน้าภรรยาและลูก ๆ นานขนาดนี้ เขาก็ยังคงคิดถึงพวกเธอจับใจ

การแข่งขันในครั้งนี้ ด้วยความที่เขาคว้าอันดับหนึ่งมาได้ทั้งสองรายการ จึงได้รับเงินรางวัลสองส่วน รวมกันแล้วเป็นเงินถึงห้าร้อยหยวน

ตอนนั้นเองเขาจึงใช้เงินอย่างมือเติบ ซื้อของฝากกลับไปให้คนในครอบครัวไม่น้อยในตัวอำเภอ จากนั้นพอเช้าตรู่วันรุ่งขึ้นก็นั่งรถโดยสารประจำทางกลับคอมมูนชิงซาน

พอถึงคอมมูนชิงซาน เขาก็ตรงไปแจ้งข่าวดีกับอู๋หย่งฮุยก่อนเป็นอันดับแรก

เมื่ออู๋หย่งฮุยกับเหล่านักรบคนอื่น ๆ ได้ยินว่าเขาคว้าอันดับหนึ่งมาครองได้ทั้งประเภทเดี่ยวและประเภททีม ก็พากันโห่ร้องยินดีเสียงดังสนั่น แต่ละคนต่างเรียกร้องให้จัดงานฉลองกันยกใหญ่

หลัวเกาหัวตอบรับอย่างเต็มปากเต็มคำ ทว่าขอเลื่อนเวลาออกไปอีกสักหน่อย เพราะเขาไม่ได้เจอหน้าครอบครัวมานานกว่าสามเดือนแล้ว

พวกอู๋หย่งฮุยต่างรู้ดีว่าเขาติดบ้าน จึงตกลงกันว่าจะจัดงานฉลองในอีกสามวันให้หลัง

เมื่อออกจากลานฝึกของคอมมูน หลัวเกาหัวก็สาวเท้าวิ่งรี่ ใช้เวลาเพียงยี่สิบกว่านาทีก็กลับมาถึงเถาซู่วาน

เวลานี้กองผลิตเถาซู่วานถูกยุบไปแล้ว และเปลี่ยนกลับมาเป็นหมู่บ้านเถาซู่วานดังเดิม

ที่ทำการกองผลิตก็เปลี่ยนมาเป็นที่ทำการหมู่บ้าน

ที่ดินทำกินทั้งหมดในหมู่บ้านและทรัพย์สินของที่ทำการกองผลิตถูกแบ่งสรรปันส่วนลงไปยังแต่ละครัวเรือนจนครบถ้วน

ตอนที่หลัวเกาหัวเดินมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน ก็ไม่เห็นภาพพวกคนว่างงานนั่งจับกลุ่มคุยเล่นกันอีกต่อไป เกือบทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ในแปลงนาของตัวเอง

แม้แต่คนเฒ่าคนแก่ที่อายุเจ็ดสิบแปดสิบปีก็อยู่เฉยไม่เป็น ต่างพากันลงไปช่วยงานในแปลงนาเช่นกัน

เมื่อก่อนเป็นการทำงานให้ส่วนรวม แต่ละคนถ้าอู้ได้ก็อู้ ถ้าถ่วงเวลาได้ก็ถ่วง แค่ไปฉี่ทีหนึ่งก็ยังไปแช่อยู่ครึ่งค่อนวัน

ทว่าตอนนี้ หลายคนต่างเดินเหินอย่างรีบร้อน แม้แต่จะขี้ก็ยังต้องทนแล้วทนอีก จนทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงจะวิ่งโร่กลับไปจัดการที่ส้วมของบ้านตัวเองหรือตามแปลงนา

เมื่อเห็นชาวบ้านที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน หลัวเกาหัวก็อดรู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะไม่ได้ ขณะเดียวกันก็เกิดความตื่นเต้นที่จะได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่

ในที่สุดก็จัดสรรที่ดินทำกินรายครัวเรือนเสียที คราวนี้เขาจะได้วางใจแล้วเข้าป่าล่าสัตว์ได้อย่างเปิดเผยไร้กังวล

แม้ทางคอมมูนจะยังไม่เปิดเสรีให้ชาวบ้านทำการค้าได้อย่างเต็มที่ แต่เขาก็หาทางเอาไปขายในตัวอำเภอได้!

ในตัวอำเภอเวลานี้ ตามตรอกซอกซอยมีพ่อค้าแม่ขายแผงลอยโผล่ขึ้นมาตั้งนานแล้ว ในอนาคตก็จะมีหน้าร้านผุดขึ้นมาราวกับหน่อไม้หลังฝนอีกมากมาย ตนเองย่อมสามารถไปเปิดร้านขายเนื้อสัตว์ป่าหรือร้านขายของป่าในตัวอำเภอได้สบาย ๆ

แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้เขากลับบ้านก่อนค่อยพูดกัน

"เกาหัวกลับมาแล้วเรอะ"

"เกาหัว ไม่เจอกันตั้งนาน หายหน้าไปไหนมาล่ะเนี่ย"

"เขาจะไปไหนมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วย รีบไปใส่ปุ๋ยในนาได้แล้ว ไม่อย่างนั้นปีหน้าเก็บเกี่ยวได้น้อยลง จะดูซิว่าแกจะเอาอะไรกิน!"

"..."

ตลอดทางเขาได้พบกับชาวบ้านไม่น้อย

พวกเขาทักทายหลัวเกาหัวอย่างกระตือรือร้น ทว่าคำพูดคำจาต่างเร่งรีบอย่างยิ่ง พอพูดจบก็รีบจ้ำอ้าวจากไปทันที

บางคนที่อยากจะหยุดคุยเล่นกับหลัวเกาหัวสักสองสามประโยค ก็จะถูกคนในครอบครัวรีบดึงตัวลากไป

"จำเป็นต้องรีบขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย"

หลัวเกาหัวเบ้ปาก ก่อนจะก้าวยาว ๆ กลับมาถึงบ้าน แล้วก็พบว่าประตูรั้วลานบ้านกลับถูกลงกลอนกุญแจไว้

โชคดีที่เพื่อนบ้านแถวนั้นเห็นเขาเข้าพอดี จึงเอ่ยขึ้นทันทีว่า "เกาหัว คนที่บ้านแกน่าจะออกไปทำนาทำไร่กันหมดแล้วล่ะ"

หลัวเกาหัวไม่รู้ว่าที่ดินของบ้านตนเองแบ่งได้ตรงไหน ในจดหมายของหลี่เถาฮวาบอกแค่เรื่องการแบ่งที่ดิน แต่ไม่ได้บอกตำแหน่งที่แน่นอน

"แกไม่อยู่บ้านตั้งนาน คงไม่รู้สิว่าที่ดินบ้านแกอยู่ตรงไหน ข้าจะบอกให้ อยู่ตรงต้นพุทราหวานนู่นแน่ะ"

คำพูดของเพื่อนบ้านทำให้หลัวเกาหัวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกออกว่าต้นพุทราหวานอยู่ที่ไหน

"ขอบคุณครับ ผมจะรีบไปหาพวกเธอเดี๋ยวนี้แหละ"

หลัวเกาหัวหมุนตัวมุ่งหน้าไปยังต้นพุทราหวานทันที