ตอนที่ 96 อันดับหนึ่งสองกระดาน

หลัวเกาหัวลองเล็งดูแล้วพบว่ามุมค่อนข้างยาก ทว่าสำหรับเขาในตอนนี้ เรื่องแค่นี้ไม่นับว่าเป็นปัญหาเลยสักนิด

เขาจงใจส่งเสียงขยับตัวขึ้นมาเล็กน้อย

เสือดาวกับกวางที่กำลังต่อสู้กันอยู่ข้างหน้าผึ่งหูขึ้นพร้อมกันแล้วหยุดชะงัก หัวของเสือดาวยิ่งเชิดสูงขึ้นไปอีก

และก็เป็นจังหวะนี้นี่เอง ที่ทำให้หลัวเกาหัวได้มุมยิงพอดี

ปัง!

เสียงปืนแผดก้อง เสือดาวตัวนั้นถูกยิงระเบิดหัวคาที่ เลือดสดๆ พุ่งกระเซ็นใส่กวางเต็มไปหมด

เสือดาวร่วงลงไปกองกับพื้น กวางร้องลั่นด้วยความตระหนก ตะเกียกตะกายลุกขึ้นเตรียมจะเผ่นหนี

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด กวางตัวนั้นก็ถูกกระสุนเจาะกะโหลกล้มคว่ำจมกองเลือดไปอีกตัว

หลัวเกาหัวรู้สึกยินดีอยู่ในใจ ทว่าเขากลับไม่ได้ผลีผลามพุ่งออกไปทันที แต่รอคอยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ตรงนั้นอย่างระมัดระวัง

ตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างการแข่งขัน และด่านนี้ก็เป็นด่านที่ยากที่สุด มันไม่ควรจะง่ายดายถึงเพียงนี้

เขากวาดสายตาสำรวจรอบด้านอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็สังเกตเห็นว่า บริเวณที่ไม่ไกลจากเสือดาวตัวนั้น มีตาข่ายดักสัตว์ผืนหนึ่งซ่อนอยู่ใต้พุ่มไม้ใบหนาทึบ!

ตาข่ายดักสัตว์ผืนนี้คงไม่ได้มีไว้ใช้จัดการกับเสือดาว แต่มีไว้สร้างปัญหาขัดขวางหลัวเกาหัวต่างหาก

ถ้าจะใช้จัดการกับเสือดาว ย่อมต้องติดพวกตะขอเงี่ยงหรือสิ่งของที่ทำอันตรายเสือดาวได้เอาไว้บนตาข่ายแล้ว แต่นี่ตาข่ายกลับสะอาดสะอ้าน แถมตายังถี่และละเอียดมาก ดูคล้ายกับแหจับปลามากกว่า

นับว่าโชคดีที่หลัวเกาหัวรอบคอบ มิฉะนั้นหากผลีผลามพุ่งออกไปแล้วติดตาข่าย แม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ก็คงต้องเสียเวลาไปมากโข ยิ่งกว่านั้นยังจะเป็นจุดด่างพร้อยในการแข่งขันอีกด้วย

เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ซากเสือดาวและกวางป่า แล้วก็เป็นไปตามคาด เขาสังเกตเห็นเชือกเส้นเล็กซ่อนอยู่ท่ามกลางพงหญ้าไม่ไกลนัก

นี่คือสายสะดุดของตาข่ายดักสัตว์นั่นเอง

หลัวเกาหัวกระตุกยิ้มบางๆ แล้วกระชากเชือกเส้นนั้นอย่างแรง ตาข่ายดักสัตว์ที่แอบซ่อนอยู่บนกิ่งไม้ใบหนาก็ตกลงมาทันที

หลัวเกาหัวม้วนตัวกลิ้งหลบไปด้านข้างได้อย่างว่องไว

"กำลังคิดอยู่พอดีว่าจะขนเสือดาวกับกวางป่ากลับไปอย่างไร มีตาข่ายผืนนี้ก็ง่ายขึ้นเยอะ"

เขารีบจับเสือดาวกับกวางป่ายัดใส่ลงไปในตาข่ายดักสัตว์ทันที จากนั้นก็ผูกมัดรวบเข้าด้วยกันแล้วแบกขึ้นบ่าตรงๆ

เสือดาวหนักราวหนึ่งร้อยยี่สิบจิน (60 กิโลกรัม) ส่วนกวางป่าก็หนักแปดสิบกว่าจิน (ราว 40 กิโลกรัม) รวมกันแล้วก็แค่สองร้อยจิน (100 กิโลกรัม) เท่านั้น

น้ำหนักขนาดนี้ สำหรับคนอื่นอาจเป็นภาระอันหนักอึ้ง แต่สำหรับหลัวเกาหัวแล้ว มันเบาเกินไปเสียด้วยซ้ำ

เขาแบกซากสัตว์ล่าทั้งสองตัวแล้ววิ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าไม่ได้ลดความเร็วลงเลยแม้แต่น้อย

ทว่าพกซากเสือดาวติดตัวไปด้วยแบบนี้ สัตว์อื่นจึงพากันเตลิดหนีไม่กล้าโผล่หัวออกมาเลย ทำให้เป้าหมายของหลัวเกาหัวที่ต้องล่าสัตว์ให้ครบห้าตัวกลายเป็นเรื่องยากลำบากขึ้นมา

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงจำต้องวางเสือดาวและกวางป่าไว้ใต้หุบเขาแห่งหนึ่ง แล้วใช้กิ่งไม้ใบไม้ที่มีกลิ่นฉุนจัดมาปกคลุมพวกมันไว้

จากนั้น เขาก็ตระเวนค้นหาในป่าเขานี้ต่อไป

ไม่นานนัก เขาก็มองเห็นไก่ฟ้าตัวหนึ่ง

พอยกปืนขึ้นก็ลั่นไกทันที

ไก่ฟ้าเพิ่งจะได้ยินเสียงผิดปกติ กำลังจะเงยหน้าขึ้นมาดู ทว่าหัวก็ถูกยิงระเบิดกระจุยไปเสียก่อนแล้ว

หลัวเกาหัวไม่ได้เดินไปเก็บไก่ฟ้าตัวนั้น แต่จดจำตำแหน่งไว้ในใจเงียบๆ แล้วหันหลังเดินหน้าออกตามล่าเหยื่อตัวต่อไป

ปัง! ปัง! ปัง!

ผ่านไปไม่นาน เขาก็เหลือบไปเห็นฝูงกระต่ายป่า

พวกมันไม่ได้เกาะกลุ่มอยู่ด้วยกัน หากแต่กระจายตัวกันอยู่ตามทุ่งหญ้าบริเวณรอบๆ

หลัวเกาหัวลั่นไกปืนอย่างต่อเนื่องในทันที

หลังผ่านการฝึกฝนมาเกือบหนึ่งปี โดยเฉพาะช่วงสามเดือนหลังที่ต้องเผชิญกับการฝึกเคี่ยวกรำเยี่ยงปีศาจของครูฝึกหลิน ฝีมือการยิงปืนของเขาก็รุดหน้าจนเข้าขั้นมหัศจรรย์พันลึกไปแล้ว!

เมื่อก่อนเวลาเขายิงปืน จะทำได้เพียงเล็งไปที่จุดศูนย์กลางเป้าอย่างทื่อๆ แต่ในเวลานี้ เขาสามารถคาดเดาทิศทางที่เหยื่อจะวิ่งหนีในก้าวต่อไปได้แล้ว จึงสามารถยิงดักหน้าไว้ล่วงหน้าได้สบายๆ

เพราะกระต่ายป่าทั้งห้าตัว ล้วนถูกเขายิงระเบิดหัวกระจุยทั้งหมด

ไม่ว่าจะเป็นตัวที่ยืนนิ่งอยู่เฉยๆ ตัวที่กำลังเตรียมจะเผ่นหนี หรือตัวที่กระโดดหนีไปแล้ว ต่างก็ถูกกระสุนเจาะเข้ากลางหัวอย่างแม่นยำทุกนัด

ไม่มีกระต่ายป่าตัวไหนเลยที่จะรอดพ้นไปได้แม้แต่ตัวเดียว!

การจะทำได้ถึงระดับนี้ ช่างเป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญอย่างแท้จริง!

ต่อให้เป็นครูฝึกหลินมาเอง เขาก็กล้ารับประกันแค่ว่าจะยิงโดนกระต่ายป่าทุกตัวและปลิดชีพพวกมันได้ แต่ไม่กล้ารับประกันว่าจะยิงระเบิดหัวได้ครบทุกตัวแบบนี้แน่!

"ได้กระต่ายป่าพวกนี้มา ก็น่าจะส่งผลงานผ่านด่านได้แล้ว"

หลัวเกาหัวรีบเก็บกระต่ายป่าทั้งห้าตัวขึ้นมาทันที จากนั้นย้อนกลับไปเก็บไก่ฟ้า แล้วพลิกเอาเสือดาวกับกวางป่าออกมา จากนั้นใช้ตาข่ายดักสัตว์ห่อพวกมันไว้ทั้งหมด แบกขึ้นบ่า แล้ววิ่งมุ่งหน้าไปยังเส้นชัย

บนไหล่เขา คณะกรรมการตัดสินการแข่งขันกำลังใช้กล้องส่องทางไกลจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของเขาอยู่

เมื่อได้เห็นฝีมือการยิงปืนอันยอดเยี่ยมไร้ที่ติของเขา แต่ละคนต่างก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

และสิ่งที่ทำให้พวกเขาตื่นตะลึงยิ่งกว่าเดิม ก็คือพละกำลังของหลัวเกาหัว!

เขาแบกเหยื่อที่มีน้ำหนักกว่าสองร้อยจิน (ประมาณ 100 กิโลกรัม) ได้ด้วยตัวคนเดียว!

แม้ว่าของหนักสองร้อยกว่าจิน ทหารหลายนายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างยาวนานจะสามารถแบกขึ้นได้ แต่คนที่แบกของหนักขนาดนั้นแล้วยังวิ่งฉิวได้อย่างหลัวเกาหัว แทบจะไม่มีเลย!

จากนั้น พวกเขาก็เห็นหลัวเกาหัวพุ่งตรงไปยังเส้นชัยแทบจะเป็นเส้นตรง ราวกับเขารู้อยู่ล่วงหน้าแล้วว่าเส้นชัยอยู่ที่ไหน

หากไม่ใช่เพราะกรรมการมั่นใจเต็มร้อยว่ารายการแข่งขันครั้งนี้ไม่มีทางรั่วไหลเด็ดขาด พวกเขาคงต้องสงสัยแล้วจริง ๆ ว่าหลัวเกาหัวรู้เนื้อหาการแข่งขันล่วงหน้าหรือไม่

เมื่อเห็นหลัวเกาหัววิ่งผ่านเส้นชัย พวกเขาก็รีบกลับไปที่ค่ายพักทันที เพื่อรายงานผลงานของหลัวเกาหัวให้ผู้บัญชาการกองพลและบรรดาผู้นำคนอื่น ๆ ทราบ

เมื่อผู้บัญชาการกองพลกับผู้การเผิงได้ยินว่าหลัวเกาหัวยังเป็นจอมพลังอีกด้วย ความชื่นชอบที่มีต่อเขาก็ยิ่งทวีขึ้นในทันใด

"เฮ้อ ผู้การเผิง น่าเสียดายจริง ๆ!"

ผู้บัญชาการกองพลถอนหายใจยาว

ผู้การเผิงรู้ดีว่าผู้บัญชาการกองพลกำลังเสียดายเรื่องอะไร จึงพยักหน้าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง "น่าเสียดายจริง ๆ ครับ"

หลังจากประเภทเดี่ยวสิ้นสุดลง ก็เป็นการแข่งขันประเภททีม

คะแนนของการแข่งขันประเภทเดี่ยวต้องใช้เวลาช่วงหนึ่งในการรวบรวมและสรุป ดังนั้นในช่วงเวลานี้ การแข่งขันประเภททีมจึงเริ่มต้นขึ้นแล้ว

มีทีมเข้าแข่งขันเพียงสิบทีมเท่านั้น จึงลงแข่งพร้อมกันทั้งหมด

เนื้อหาเรียบง่ายมาก นั่นคือการช่วยเหลือตัวประกันจากเงื้อมมือของโจรผู้ร้าย

กลุ่มไหนประสานงานกันได้เข้าขา มีความสมบูรณ์แบบในการปฏิบัติภารกิจสูง กลุ่มนั้นก็จะเป็นฝ่ายชนะ

ภูมิประเทศสลับซับซ้อน โจรผู้ร้ายดุร้ายเหี้ยมเกรียม การจะช่วยตัวประกันออกมาได้อย่างรวดเร็วและไร้รอยขีดข่วน ไม่ใช่เรื่องง่ายดายปานนั้นเลย

ยังดีที่หลัวเกาหัว เกาเซิ่ง เหลียงกั๋วปิน หลินเหว่ยเจีย และเฉินรุ่ยลี่ฝึกซ้อมร่วมกันมานานถึงสามเดือน ความเข้าขากันระหว่างพวกเขายังคงมีอยู่ อีกทั้งพวกเขาทุกคนต่างก็เลื่อมใสในฝีมือของหลัวเกาหัว จึงยอมให้หลัวเกาหัวรับหน้าที่เป็นหัวหน้ากลุ่มชั่วคราว

หลัวเกาหัวไม่รู้เรื่องการเดินทัพทำศึก แต่เขารู้เรื่องการล่าสัตว์

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมองโจรผู้ร้ายพวกนั้นเป็นเหยื่อทั้งหมด จากนั้นเริ่มวิเคราะห์ตำแหน่งที่โจรน่าจะซ่อนตัวอยู่ รวมถึงการเคลื่อนไหวที่อีกฝ่ายน่าจะทำ

ต้องยอมรับเลยว่า เขาวิเคราะห์ได้ตรงจุดอย่างยิ่ง

ทีมอื่น ๆ ทันทีที่เข้าสู่สนามแข่งขัน ก็รีบลงมือปฏิบัติการทันที ออกค้นหาโจรไปทั่วทุกทิศ แต่พวกเขากลับนั่งยอง ๆ อยู่ตรงทางเข้า ปรึกษาหารือกันอยู่นานสองนาน ถึงค่อยเริ่มลงมือ

และภาพนี้ ก็ได้รับคำชื่นชมจากบรรดาผู้นำระดับสูงเช่นเดียวกัน

สุดท้ายแล้วก็เป็นกลุ่มของหลัวเกาหัวที่ทำได้ดีที่สุด ไม่เพียงแต่จะยิงสังหารโจรได้ทั้งหมดและช่วยตัวประกันออกมาได้อย่างราบรื่นเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาทั้งห้าคนไม่มีใครได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่คนเดียว

ส่วนทีมอื่น ๆ ถ้าไม่ล้มเหลว ก็ได้รับบาดเจ็บ ไม่เช่นนั้นก็ใช้เวลานานเกินไป!

จากการประเมินคะแนนรอบสุดท้าย กลุ่มของหลัวเกาหัวคว้าอันดับหนึ่งในการแข่งขันประเภททีมไปครอง!

ส่วนตัวหลัวเกาหัวเองนั้น ก็คว้าอันดับหนึ่งในการแข่งขันประเภทเดี่ยวเช่นกัน

เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา นอกจากจะมอบใบประกาศเกียรติคุณและรางวัลที่สมควรได้รับแล้ว ยังมอบเหยื่อทั้งหมดที่เขาล่ามาได้ให้แก่เขาอีกด้วย

หลัวเกาหัวดีใจเป็นล้นพ้น

แต่คนที่เปิดอกดีใจที่สุด กลับเป็นผู้การเผิง!

กรมทหารที่ 231 ของพวกเขา ในที่สุดก็คว้าอันดับหนึ่งมาครองได้อีกครั้ง แถมยังกวาดอันดับหนึ่งมาได้ทั้งสองรายการเลยทีเดียว!