ตอนที่ 95 ด่านที่ห้า

ผู้การเผิงลุกขึ้นยืนตรง "รายงานผู้บัญชาการกองพล เขาชื่อหลัวเกาหัว เป็นกองกำลังติดอาวุธประชาชนจากคอมมูนชิงซานครับ เนื่องจากเขาหลงใหลการยิงปืนมาก จึงได้ไปหาผู้หมวดอู๋หย่งฮุยแห่งคอมมูนชิงซาน"

"ผู้หมวดอู๋เห็นว่าเขาไม่เพียงแต่มีใจรัก แต่ยังฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ทว่าเนื่องจากทางบ้านยากจน อีกทั้งอายุมากเกินไปจนไม่อาจเกณฑ์ทหารได้ทัน แต่เขาก็ต้องการกระสุนมาฝึกปรือฝีมือยิงปืนเป็นอย่างยิ่ง จึงได้แนะนำให้เขามาเข้าร่วมการแข่งขันยิงปืนในครั้งนี้ครับ"

"ผมจึงได้เชิญครูฝึกหลินจากมณฑลทหารบกมาฝึกสอนพวกเขาเป็นพิเศษ..."

ผู้บัญชาการกองพลอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแทรก "กองกำลังติดอาวุธประชาชนคนหนึ่งมีผลงานโดดเด่นถึงเพียงนี้ ช่างน่าตกใจจริง ๆ แต่ว่าการที่คุณเชิญครูฝึกหลินมา คุณไม่กลัวว่าคนพวกนี้จะถูกฝึกจนพิการไปหรืออย่างไร ผมได้ยินมาว่า ทั่วทั้งกองทัพมีคนที่ถูกเขาฝึกจนพังไปไม่น้อยเลยทีเดียวนะ!"

ผู้การเผิงตอบว่า "ท่านผู้บัญชาการ พูดตามตรง ตอนแรกผมเองก็กังวลมากครับ แต่พอคิดว่ากรมทหารที่ 231 ของเราไม่เคยคว้าอันดับหนึ่งมานานหลายปี กระทั่งท็อปห้ายังเข้าไปไม่ถึง ใจผมก็เจ็บปวดเหมือนโดนมีดกรีด จึงได้ตัดสินใจเด็ดขาดเชิญครูฝึกหลินมาครับ"

ผู้บัญชาการกองพลหัวเราะพลางเอ่ย "ความตั้งใจของคุณน่ะแน่วแน่ดีหรอก แต่คนที่ลำบากก็คือพวกทหารใต้บังคับบัญชาของคุณนั่นแหละ"

ผู้การเผิงกล่าว "เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ครับ พวกเขาลำบากกันมาก! แต่เด็กพวกนี้เก่งกาจไม่เบาเลย กระทั่งครูฝึกหลินยังเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย โดยเฉพาะหลัวเกาหัวคนนี้ ฝึกซ้อมหนักหน่วงเป็นเลิศ ทั้งยังมีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมอีกด้วยครับ!"

ผู้บัญชาการกองพลเริ่มสนใจหลัวเกาหัวมากขึ้นทันที "ทหารที่ดีขนาดนี้ ถึงจะอายุมากไปสักหน่อย คุณไม่เคยคิดจะรับเขาเข้าประจำการเป็นกรณีพิเศษบ้างเลยหรือ"

ผู้การเผิงตอบ "ผมเสนอไปแล้วครับ แต่เขาไม่ยอมตกลง"

ผู้บัญชาการกองพลขมวดคิ้ว "ทำไมล่ะ"

ผู้การเผิงจึงเล่าสถานการณ์ทางบ้านของหลัวเกาหัวให้ฟังรอบหนึ่งทันที รวมถึงเรื่องที่เขาปฏิเสธคำชักชวนของครูฝึกหลินด้วย

ผู้บัญชาการกองพลพยักหน้า "คนรักครอบครัวได้ ย่อมเป็นทหารที่ดีได้เช่นกัน! การปกป้องบ้านเมือง ก็ต้องเริ่มจากการปกป้องบ้านก่อนค่อยไปพิทักษ์เมือง! ในเมื่อเขามีทางเลือกของตัวเอง ก็ปล่อยให้เป็นไปตามนั้นเถอะ แต่ฝีมือระดับนี้จะทิ้งขว้างหรือปล่อยให้สูญเปล่าไม่ได้เด็ดขาด ภายภาคหน้า คุณให้เขามาช่วยฝึกพลแม่นปืนให้มากขึ้นหน่อยก็ไม่เลวนะ"

"ถ้าเป็นไปได้ ก็ให้เขามาที่กองบัญชาการกองพลของเรา เพื่อฝึกพลแม่นปืนให้เราบ้าง"

ผู้การเผิงดีใจยิ่งนัก "ท่านผู้บัญชาการช่างมองการณ์ไกลจริง ๆ ครับ พอกลับไปแล้ว ผมจะจัดตำแหน่งที่ปรึกษาทางทหารแบบไม่ต้องเข้าเวรประจำให้เขา เพื่อให้เขาสามารถมาค่ายทหารและช่วยผมฝึกทหารได้ทุกเมื่อที่มีเวลาว่าง"

ผู้บัญชาการกองพลส่งเสียงฮึในลำคอ "ไม่ต้องมาประจบสอพลอ คิดว่าผมไม่รู้ทันคุณหรือไง ป่านนี้คุณคงวางแผนขั้นตอนนี้ไว้ล่วงหน้านานแล้ว ถึงได้โพล่งคำว่า 'ที่ปรึกษาทางทหาร' ออกมาเร็วขนาดนี้ แต่ว่า ที่คุณทำน่ะถูกต้องแล้ว!"

"ผมจะให้อำนาจคุณเพิ่มอีกข้อ ถ้าคราวนี้เขาคว้าอันดับหนึ่งมาได้ ในระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาทางทหาร ให้เขาได้รับสวัสดิการระดับผู้บังคับกองพัน!"

"และถ้าในอนาคต เขาสามารถช่วยกองพลของเราฝึกฝนพลแม่นปืนจนไปคว้าอันดับในการแข่งขันระดับกองทัพได้ สวัสดิการของเขาก็ยังสามารถเลื่อนขั้นขึ้นไปได้อีก!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของผู้การเผิงก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัดทันที "ท่านผู้บัญชาการ ผมขอขอบคุณแทนหลัวเกาหัวด้วยครับ! ผมเชื่อว่าหากเขาทราบข่าวนี้ จะต้องตื่นเต้นดีใจอย่างที่สุดแน่นอน"

กองกำลังติดอาวุธประชาชนคนหนึ่งได้รับสวัสดิการเทียบเท่าระดับผู้บังคับกองพันงั้นหรือ

นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์อย่างแท้จริง!

ยิ่งไปกว่านั้น สวัสดิการของเขายังสามารถเลื่อนระดับสูงขึ้นไปได้อีก นี่มันเป็นโชคหล่นทับก้อนโตชัด ๆ!

ขณะที่หลัวเกาหัวไม่ได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย เขาได้ก้าวเข้าสู่พื้นที่หมายเลขห้า และเริ่มการแข่งขันในด่านที่ห้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

การทดสอบของด่านนี้เรียบง่ายมาก ขอเพียงแค่เขาเดินจากจุดเริ่มต้นไปยังจุดสิ้นสุดให้สำเร็จก็พอ

เพียงแต่ว่า จุดเริ่มต้นกับจุดสิ้นสุดนั้นอยู่ห่างกันถึงสิบกิโลเมตร

ในระยะทางสิบกิโลเมตรนี้ จะมีสถานการณ์สารพัดรูปแบบเกิดขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น เส้นทางช่วงนี้ไม่มีแผนที่ระบุแน่ชัด และไม่มีทางเดินพร้อมใช้งานให้เดินด้วยซ้ำ

ในตอนแรก ผู้เข้าแข่งขันทุกคนต่างให้คำมั่นมั่นเหมาะว่าจะต้องเดินผ่านพื้นที่ภูมิประเทศอันซับซ้อนนี้ไปได้อย่างรวดเร็วและปลอดภัย ทว่าครั้นได้ย่างกรายเข้าไปจริง ๆ ถึงได้พบว่าความซับซ้อนของพื้นที่นั้นเกินกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้ลิบลับ

มีผู้เข้าแข่งขันจำนวนไม่น้อยที่ถึงกับหลงทางอยู่ข้างใน และยังมีบางคนที่ต้องเผชิญกับภยันตรายจนได้รับบาดเจ็บ

หลินเหว่ยเจียเองก็เกือบถูกงูพิษฉกกัดในด่านนี้ จนทำให้ผลการแข่งขันของเขาหลุดไปอยู่นอกสิบอันดับแรก

ส่วนเฉินรุ่ยลี่ เกาเซิ่ง และเหลียงกั๋วปินที่สามารถเบียดเข้าสู่สามอันดับแรกได้ นอกเหนือจากผลงานอันยอดเยี่ยมในสี่ด่านแรกแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดก็คือพวกเขาสามารถผ่านด่านที่ห้านี้ไปได้อย่างรวดเร็วและราบรื่น

โชคของพวกเขาจัดว่าไม่เลว สุ่มได้ภูมิประเทศที่ไม่ซับซ้อนเป็นพิเศษ ทั้งยังไม่มีสัตว์ร้ายที่อันตรายเกินไป แม้ระหว่างนั้นจะเสียเวลาไปไม่น้อยและเผชิญหน้ากับสัตว์ป่าบ้าง แต่พวกเขาก็คลี่คลายสถานการณ์ได้อย่างง่ายดาย จึงได้คะแนนสูงมาครอง

ทว่าภูมิประเทศหมายเลขห้าที่หลัวเกาหัวย่างกรายเข้าไป กลับเป็นภูมิประเทศที่ซับซ้อนและอันตรายที่สุด

ทันทีที่เขาก้าวเข้าไป ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันกดดันหนักอึ้ง

ถึงกระนั้น เขากลับไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม ความตื่นเต้นกลับผุดพรายขึ้นมาในใจ!

สำหรับคนที่ตั้งปณิธานไว้ว่าชาตินี้จะเลี้ยงดูครอบครัวด้วยการเข้าป่าอย่างเขา สภาพแวดล้อมเช่นนี้แหละคือสิ่งที่เขาในฐานะนายพรานโปรดปรานที่สุด!

และมีเพียงสภาพแวดล้อมเช่นนี้เท่านั้น ถึงจะเคี่ยวกรำฝีมือของนายพรานได้อย่างแท้จริง

ก่อนจะก้าวเข้าสู่พื้นที่ เขาได้ดูแบบจำลองทรายของภูมิประเทศมาแล้ว จึงรู้ว่าจุดสิ้นสุดอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจุดเริ่มต้น

แม้ที่นี่จะเต็มไปด้วยพุ่มไม้ ขวากหนาม และต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านเสียดฟ้าจนบดบังทัศนวิสัยทำให้แยกแยะทิศทางไม่ออก แต่ในฐานะนายพราน โดยเฉพาะผู้ที่มีประสบการณ์มุดป่าฝ่าดงจากชาติก่อนมานานถึงยี่สิบปีอย่างเขา การหาทิศทางย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นแต่อย่างใด

เขากวาดสายตามองรอบทิศเพียงครู่เดียวก็จับทิศทางได้อย่างแม่นยำ จากนั้นก็ผลุบโผล่ลัดเลาะไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วคล่องแคล่วประหนึ่งลิงค่าง

ฟ่อ ฟ่อ!

ทันใดนั้น ก็มีงูพิษตัวหนึ่งเลื้อยผ่านดงพงหญ้า

หลัวเกาหัวหาได้ใส่ใจไม่ เขายังคงทะยานร่างไปข้างหน้าต่อไป

ฝีเท้าของเขารวดเร็วทว่าแผ่วเบายิ่งนัก แม้แต่งูพิษที่อยู่ข้าง ๆ ก็รับรู้ได้เพียงกระแสลมภูเขาที่พัดผ่านวูบหนึ่งเท่านั้น มันจึงชูคอขึ้นมาโดยไม่ได้สัมผัสถึงอันตรายหรือสุ้มเสียงใด ๆ เลย

ชึ่บ!

ฉับพลันนั้น ดาบปลายปืนขาววับเล่มหนึ่งก็เสียบทะลุหัวของมันอย่างแม่นยำ

หลัวเกาหัวคว้าหยิบงูพิษที่ถูก 'สังหาร' ตัวนี้ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วออกวิ่งต่อไป

ด่านที่ห้าไม่ได้มีข้อกำหนดว่าต้องลั่นไกยิงปืนเสมอไป เพียงระบุไว้ว่าต้องล่าเหยื่อให้ได้อย่างน้อยห้าตัวขึ้นไป ใครล่าเหยื่อได้มากที่สุดและใช้เวลาน้อยที่สุด คนนั้นก็จะได้คะแนนสูงสุด

ภายใต้เงื่อนไขว่า ตนเองจะต้องไม่ได้รับบาดเจ็บ!

"หืม?"

ทันใดนั้น หลัวเกาหัวก็ชะงักฝีเท้าลง ด้านหน้ามีกองหินระเกะระกะขวางทางอยู่

เขารีบกวาดตามองรอบตัว หากต้องการไปถึงจุดสิ้นสุดให้เร็วที่สุด ดูเหมือนการฝ่ากองหินนี้ไปจะเป็นเส้นทางที่ใกล้ที่สุด หากต้องเดินอ้อม ก็จะยิ่งเสียเวลามากขึ้นไปอีก!

ทว่าการฝ่าดงหินระเกะระกะไปตรง ๆ นั้นอันตรายอย่างยิ่ง

ที่นี่นอกจากจะมีงูพิษชุกชุมแล้ว สิ่งสำคัญคือมีหลุมและโพรงหินมากมาย หากไม่ระวังเพียงนิดเดียวก็อาจข้อเท้าพลิกได้ง่าย ๆ

หรือเลวร้ายกว่านั้น หากพลัดตกลงไปในโพรง ก็อาจถึงขั้นเป็นอันตรายต่อชีวิต!

หลัวเกาหัวมองสำรวจกองหินอีกครั้ง พบว่าด้านบนมีเถาวัลย์ระโยงระยางอยู่ไม่น้อย พลันเกิดความคิดอันอาจหาญขึ้นในใจทันที เขาจึงตัดสินใจที่จะข้ามผ่านกองหินนี้ไปตรง ๆ

ร่างของเขาเคลื่อนไหวดุจวานร มือคว้าจับเถาวัลย์แล้วกระโดดข้ามไปมาระหว่างก้อนหินขนาดต่าง ๆ อย่างคล่องแคล่ว

แม้ดูผิวเผินเหมือนจะต้องกระโดดเลี้ยวไปเลี้ยวมาหลายทอด แต่ด้วยความเร็วของเขาจึงไม่ได้เสียเวลามากนัก ที่สำคัญที่สุดคือ การทำเช่นนี้ปลอดภัยเพียงพอ!

โฮก!

ฉับพลันนั้น ทันทีที่เขาเพิ่งจะข้ามพ้นกองหินมาได้ ก็ได้ยินเสียงคำรามกึกก้องสะท้านขวัญดังมาจากด้านหน้า!

เขารีบหยุดชะงักและหมอบซุ่มอยู่หลังโขดหินทันที พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเสือดาวขนสีขาวปลอดตัวหนึ่ง กำลังล่ากวางอยู่ข้างหน้า!

กวางตัวนั้นดิ้นรนขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง เสือดาวโดนถีบไปหลายที ทว่าอาการบาดเจ็บเพียงแค่นั้น สำหรับเสือดาวแล้วแทบไม่ระคายเคืองเลยแม้แต่น้อย

"จะล่าดีไหม?"

หลัวเกาหัวลังเลใจเพียงวินาทีเดียว ก่อนจะยกปืนในมือขึ้นเล็งตรงไปข้างหน้า