ตอนที่ 94 การแข่งขันอย่างเป็นทางการ

พอได้ยินคำพูดของหลัวเกาหัว ครูฝึกหลินก็นิ่งเงียบไป

เขาชื่นชมหลัวเกาหัวมากจริง ๆ แม้สไตล์การทำงานของตัวเองจะดุดันเด็ดขาด หรือถึงขั้นหยิ่งยโสไปบ้าง แต่เขาก็ซึมซับแบบแผนอันดีงามของกองทัพมาอย่างลึกซึ้ง และรู้ดีว่าเป้าหมายสูงสุดของการเป็นทหารก็เพื่อให้ชาวบ้านตาดำ ๆ ได้มีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขมั่นคง

หากครอบครัวของหลัวเกาหัวเป็นอย่างที่เจ้าตัวบอกจริง เขาก็ไม่เหมาะที่จะไปเป็นทหารเลยจริง ๆ

"เอาเถอะ นายไปฝึกต่อได้ เรื่องนี้เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง"

ครูฝึกหลินเดินจากไป

เขาวานให้ผู้การเผิงส่งคนไปตรวจสอบสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวหลัวเกาหัวดู

เมื่อพบว่าทุกสิ่งที่หลัวเกาหัวพูดล้วนเป็นความจริง หลังจากนั้นครูฝึกหลินก็ไม่เคยเอ่ยปากเรื่องจะพาหลัวเกาหัวไปอีกเลย

ยิ่งวันแข่งขันใกล้เข้ามา ตารางการฝึกที่ครูฝึกหลินจัดไว้ก็ยิ่งแน่นเอี้ยดและโหดหินจนเข้าขั้นวิปริต ทว่าโชคดีที่พวกหลัวเกาหัวและเกาสิ่งต่างก็คุ้นเคยกับนิสัยของเขาแล้ว จึงสามารถผ่านพ้นภารกิจการฝึกในแต่ละวันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"เอาล่ะ พรุ่งนี้ก็ถึงวันที่พวกนายต้องออกเดินทางไปแข่งแล้ว"

วันที่ยี่สิบเก้าพฤศจิกายน ครูฝึกหลินไม่ได้สั่งการฝึกซ้อมอีก แต่เรียกตัวทั้งห้าคนมารวมกัน "ขอแค่พวกนายดึงฟอร์มตอนฝึกซ้อมออกมาได้ ฉันกล้าการันตีร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่า สามอันดับแรกต้องเป็นของพวกนายทั้งหมดอย่างแน่นอน!"

คำพูดนี้ฟังดูโอหังยิ่งนัก แต่พวกหลัวเกาหัวกลับปักใจเชื่ออย่างไร้ข้อกังขา

"เอาละ วันนี้ไม่ต้องฝึกแล้ว พวกนายพักผ่อนให้เต็มที่หนึ่งวัน จะไปคุยเล่นกับเพื่อนทหาร จะไปเดินเล่นในเมือง หรือจะกลับบ้านไปหาครอบครัวก็ได้ทั้งนั้น"

"แยกย้าย!"

ครูฝึกหลินโบกมือแล้วหันหลังเดินจากไป

เกาสิ่งส่งเสียงเฮลั่น ก่อนจะตะโกนถาม "ครูฝึกหลินครับ พอจะมีเวลาไปกินข้าวกับพวกเราสักมื้อไหมครับ"

ครูฝึกหลินไม่แม้แต่จะหันกลับมา เพียงแค่ยกมือขึ้นโบกปฏิเสธอย่างสุภาพ

"ในเมื่อครูฝึกหลินไม่ไป งั้นพวกเราไปสังสรรค์กันเองดีไหม"

เกาสิ่งมองพวกหลัวเกาหัวทั้งสี่คนอย่างกระตือรือร้น "พวกเราฝึกด้วยกันมาตั้งสามเดือน ก็นับเป็นสหายร่วมรบที่เคยลงหลุมเพลาะเดียวกันแล้ว ยังไม่เคยไปนั่งกินข้าวด้วยกันเลยสักมื้อ พูดออกไปมีหวังโดนคนอื่นหัวเราะเยาะตาย!"

"ดี ฉันเห็นด้วย"

"ฉันก็เห็นด้วย"

เหลียงกั๋วปิน หลินเหว่ยเจีย และเฉินรุ่ยลี่ต่างเห็นพ้องต้องกัน

หลัวเกาหัวยิ้มพลางกล่าว "มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง!"

"ไม่ได้สิ พวกเราต้องช่วยกันลงขันทั้งเงินทั้งตั๋วอาหาร!" เกาสิ่งท้วง

"ใช่ ไม่มีใครเลี้ยงใครทั้งนั้น ทุกคนต้องช่วยกันออก"

คนอื่น ๆ ต่างก็คิดเช่นเดียวกัน

หลัวเกาหัวจึงไม่ดึงดันต่อ เขายิ้มแล้วถามขึ้น "ตกลง งั้นพวกเราไปร้านอาหารรัฐบาลกันดีไหม"

ทั้งห้าคนถอดชุดทหารเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง แล้วพากันไปฉลองกันยกใหญ่ที่ร้านอาหารรัฐบาล

ระหว่างมื้ออาหาร เกาสิ่งและคนอื่น ๆ ต่างพากันเล่าถึงความรู้สึกแรกตอนที่เจอหลัวเกาหัว รวมถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปในภายหลัง ทุกคนต่างเอ่ยปากชมว่าหลัวเกาหัวเก่งกาจเกินมนุษย์มนา ตำแหน่งชนะเลิศในครั้งนี้คงไม่พ้นเงื้อมมือเขาเป็นแน่

หลัวเกาหัวส่ายหน้าอย่างถ่อมตน

ทุกคนแลกเปลี่ยนเรื่องสนุก ๆ ในช่วงฝึกซ้อมกันมากมาย ความผูกพันที่มีให้แก่กันจึงยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อย ๆ

วันรุ่งขึ้น ทั้งห้าคนภายใต้การนำทีมของผู้การเผิงก็ได้มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง

ส่วนครูฝึกหลินนั้นได้เดินทางกลับเมืองเอกไปตั้งนานแล้ว

หลัวเกาหัวตามผู้การเผิงเข้ามาในเมือง แต่ไม่ได้แวะเถลไถลในเขตตัวเมืองเลยแม้แต่น้อย พวกเขาตรงดิ่งเข้าไปยังฐานฝึกซ้อมของมณฑลทหารทันที

ที่นี่ เขาได้เห็นทีมตัวแทนจากอำเภอต่าง ๆ รวมถึงทีมตัวแทนจากเขตเมือง รวมทั้งหมดมีถึงสิบทีมด้วยกัน!

ธรรมเนียมของทหารมักฉับไวและเด็ดขาดเสมอ

วันที่สองหลังจากเดินทางมาถึงฐานฝึกซ้อม การแข่งขันยิงปืนทั่วทั้งกองทัพก็เปิดฉากขึ้นทันที ไม่มีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับ และไม่มีพิธีรีตองยืดยาว มีเพียงผู้บัญชาการกองพลขึ้นไปยืนบนเวทีแล้วประกาศเริ่มการแข่งขันอย่างเรียบง่ายเท่านั้น

การแข่งขันทั้งหมดแบ่งออกเป็นสองประเภท คือประเภทเดี่ยวและประเภททีม

ไม่ว่าจะเป็นประเภทเดี่ยวหรือประเภททีม ต่างก็มีสถานีการแข่งขันทั้งหมดห้าสถานี ได้แก่ การยิงเป้านิ่ง การยิงเป้าเคลื่อนที่ การยิงข้ามสิ่งกีดขวาง การเปลี่ยนปืนแล้วยิง และการยิงในภูมิประเทศซับซ้อน

สี่สถานีแรกล้วนเป็นสิ่งที่สามารถฝึกฝนอย่างหนักจนชำนาญได้ จะมีก็เพียงสถานีที่ห้าเท่านั้นที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความไม่แน่นอน

นั่นเป็นเพราะว่าความซับซ้อนของภูมิประเทศนั้นจะซับซ้อนในรูปแบบใด และสถานที่จริงตั้งอยู่ที่ไหน ล้วนเป็นการตัดสินใจแบบกะทันหันทั้งสิ้น!

ในการแข่งขันครั้งนี้ กองบัญชาการกองพลได้ตระเตรียมภูมิประเทศไว้ทั้งหมดห้าแบบ และเมื่อถึงเวลาก็จะให้ผู้เข้าแข่งขันจับสลากกันเอง!

ทั้งนี้ก็เพื่อเพิ่มระดับความยากของการแข่งขัน และในขณะเดียวกันก็เป็นการทดสอบการปรับตัวรวมถึงไหวพริบปฏิภาณต่อภูมิประเทศอันซับซ้อนของทุกคนด้วย

โชคของหลัวเกาหัวจะว่าดีก็ดี จะว่าร้ายก็ร้าย

ที่ว่าดีก็คือ ลำดับการลงสนามของเขาเป็นคนสุดท้าย จึงได้ดูฟอร์มของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นจนหมด พอถึงตาตัวเองลงแข่งก็ไม่ตื่นเต้นเท่าไรแล้ว

ส่วนที่ว่าร้ายก็คือ ภูมิประเทศที่เขาจับสลากได้ ดันเป็นจุดที่ซับซ้อนที่สุด!

เมื่อผู้เข้าแข่งขันทุกคนแข่งเสร็จสิ้น เขาก็พบว่าเป็นจริงดังที่ครูฝึกหลินบอกไว้ ขอแค่ทำได้ตามมาตรฐานปกติ สามอันดับแรกต้องเป็นของพวกตนแน่นอน

ในเวลานี้ สามคนที่ครองหัวตารางก็คือเฉินรุ่ยลี่ เกาเซิ่ง และเหลียงกั๋วปิน

ส่วนหลินเหว่ยเจียนั้น เนื่องจากเกิดความผิดพลาดเล็กน้อยในภูมิประเทศอันซับซ้อน เกือบถูกงูพิษตัวหนึ่งฉก จึงเสียเวลาไปนิดหน่อยและร่วงหลุดจากสิบอันดับแรกไปทันที

"เกาหัว สู้ ๆ นะ!"

เมื่อเห็นว่าเกาหัวกำลังจะลงสนาม เกาเซิ่งก็ทำมือชูกำปั้นให้กำลังใจเขา

เหลียงกั๋วปินเบะปากกล่าวว่า "เกาหัวยังต้องให้กำลังใจอีกเหรอ? เขาแค่ดึงฝีมือตอนซ้อมออกมาสักหนึ่งในสิบ ที่หนึ่งก็นอนมาแล้ว!"

เฉินรุ่ยลี่เอ่ยขึ้นว่า "ไม่แน่หรอก เกาหัวเป็นคนเดียวในลานแข่งที่จับได้ภูมิประเทศหมายเลขห้า แล้วภูมิประเทศนี้ก็ทั้งซับซ้อนและอันตรายที่สุด ได้ยินว่าข้างในนั้นมีเสือดาวด้วย!"

"อะไรนะ!"

เกาเซิ่ง เหลียงกั๋วปิน และหลินเหว่ยเจียต่างตกใจ "แข่งกันแท้ ๆ จะปล่อยให้มีเสือดาวอยู่ในสนามแข่งได้ยังไง? ถ้าเกิดมีคนตายขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?"

เฉินรุ่ยลี่กล่าวว่า "ผู้บัญชาการกองพลบอกว่า นี่เป็นทั้งการแข่งและเป็นการรบจริง! ถ้าเอาแต่จำลองสภาพแวดล้อมขึ้นมา จะไปขัดเกลาฝีมือกับสภาพจิตใจในการรบจริงได้ยังไง? เพราะงั้นภูมิประเทศที่พวกเราเลือกจึงเป็นของจริงทั้งหมด!"

พวกเกาเซิ่งพลันเหงื่อตกแทนหลัวเกาหัวขึ้นมาทันที

ทว่าหลัวเกาหัวกลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าด้วยระดับฝีมือของตนในตอนนี้ จะสามารถปลิดชีพเสือดาวได้อย่างสบาย ๆ หรือไม่!

แน่นอนว่าการที่ภูมิประเทศหมายเลขห้ามีเสือดาว ไม่ได้แปลว่าเสือดาวจะต้องโผล่ออกมาแน่ ๆ มีความเป็นไปได้สูงที่เขาอาจจะไม่เจอมันเลยก็ได้

ไม่นานนัก หลัวเกาหัวก็ก้าวเข้าสู่สนามแข่งขัน

ด่านแรกคือการยิงเป้านิ่ง

ไร้ข้อกังขา กระสุนทั้งสิบนัดเข้ากลางเป้าทั้งหมด ซ้ำยังใช้เวลายิงไปเพียงห้าวินาทีเท่านั้น!

เร็วและแม่นยำของจริง!

ถัดมาคือการยิงเป้าเคลื่อนที่

ไม่เพียงตัวเขาต้องเคลื่อนไหว ทว่าเป้าก็ต้องขยับด้วย ทั้งหมดใช้กระสุนยี่สิบนัด

ด่านนี้ เขาก็ยังคงยิงเข้ากลางเป้าทุกลูกเช่นเดิม!

ต่อด้วยการยิงผ่านสิ่งกีดขวาง

ด่านนี้ต้องทดสอบทั้งความแม่นยำ ทั้งเวลา และยังต้องอาศัยปฏิกิริยาตอบสนองอีกด้วย

ตอนฝึกซ้อมตามปกติ หลัวเกาหัวทุ่มเทเวลาให้กับด่านนี้ไม่น้อย และศักยภาพของเขาก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกขั้นในด่านนี้เช่นกัน ยามนี้เมื่อได้มายืนอยู่บนสนามแข่งจริง ๆ ในใจจึงไม่มีความตื่นเต้นแม้แต่น้อย มีเพียงความปลอดโปร่งโล่งสบายเท่านั้น

ทุกท่วงท่าในการข้ามสิ่งกีดขวางราวกับสลักลึกเข้าไปในกระดูก

การเคลื่อนไหวของเขาทั้งเด็ดขาดพลิ้วไหว ซ้ำยังรวดเร็วอย่างยิ่ง

เฉินรุ่ยลี่ที่ครองอันดับหนึ่งใช้เวลาน้อยที่สุดในด่านนี้ ก็ยังกินเวลาไปถึงห้านาที

ทว่าหลัวเกาหัวกลับใช้เวลาไปเพียงสามนาทีครึ่งเท่านั้น!

ยิ่งไปกว่านั้น กระสุนทั้งยี่สิบนัดล้วนเข้ากลางเป้าทั้งหมด เหนือกว่าเฉินรุ่ยลี่ที่ยิงเข้าเป้าสิบห้านัดไปถึงห้านัดเต็ม ๆ!

ภาพนี้ทำเอาทุกคนอึ้งตาค้าง!

จากนั้นเป็นการยิงเปลี่ยนอาวุธปืน ผลงานของหลัวเกาหัวยังคงโดดเด่นสะดุดตา ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งอย่างไร้ข้อกังขา!

กระทั่งผู้บัญชาการกองพลยังอดไม่ได้ที่จะหันไปเอ่ยกับผู้การเผิงว่า "เหล่าเผิง ทหารคนนี้น่ะ ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยได้ยินนายพูดถึงเลยล่ะ?"