ตอนที่ 93 โดดเด่นเกินไป

ในช่วงเวลาต่อมา ครูฝึกหลินก็ราวกับปีศาจ เขากำหนดภารกิจยากเย็นแสนเข็ญสารพัดอย่างให้หลัวเกาหัวกับพวกทั้งห้าคน ขณะเดียวกันก็สอนอย่างละเอียดว่าต้องถอดประกอบปืนอย่างไร ข้ามเครื่องกีดขวางอย่างไร ยิงเข้าเป้าอย่างรวดเร็วระหว่างเคลื่อนที่อย่างไร...

แม้เขาจะเหมือนปีศาจ แต่วิชาที่เขาสอนกลับละเอียดลออและใช้ประโยชน์ได้จริงอย่างยิ่ง

ประเด็นสำคัญคือ ภารกิจต่างๆ ที่เขากำหนดขึ้นมา ในสายตาของทหารเก่าทั้งสี่คนอย่างพวกเกาเซิ่งแล้ว มันไม่มีทางทำสำเร็จได้เลย ทว่าหลัวเกาหัวกลับทำสำเร็จได้เพียงลำพัง

เรื่องนี้ยิ่งทำให้ครูฝึกหลินมั่นคงในแผนการฝึกของตนเองมากขึ้นไปอีก!

ตอนแรกพวกเกาเซิ่งทั้งสี่คนไม่พอใจครูฝึกหลินเอามากๆ รู้สึกว่าเขาไม่ได้คำนึงถึงขีดจำกัดของมนุษย์เลย คิดจะทรมานคนให้ตายไปข้างชัดๆ แต่ต่อมา พอพบว่าหลัวเกาหัวทำได้ พวกเขาก็หันปากกระบอกปืนมาที่หลัวเกาหัวแทน

นายมันก็แค่กองกำลังติดอาวุธประชาชนคนหนึ่ง จะแสดงฝีมือโดดเด่นขนาดนั้นไปเพื่ออะไร?

นายเก่งกาจขนาดนี้ ไม่เท่ากับทำให้พวกเราดูไร้ความสามารถหรอกหรือ?

อีกอย่าง มันก็แค่การแข่งขันรายการเดียว จำเป็นต้องทุ่มสุดชีวิตขนาดนี้ด้วยหรือไง?

สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ เหตุผลที่หลัวเกาหัวยอมทุ่มสุดชีวิตขนาดนี้ เป็นเพราะเขารู้ดีว่าโอกาสที่จะได้ครูฝึกชั้นยอดมาสั่งสอนตนเองแบบนี้มีน้อยเหลือเกิน ยิ่งกว่านั้นคือวันข้างหน้าเขาต้องเข้าป่าล่าสัตว์ มีสิทธิ์เผชิญหน้ากับวิกฤตความเป็นความตายได้ทุกเมื่อ ดังนั้นเขาจึงต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ เพื่อยกระดับทักษะการยิงปืนของตัวเองให้ได้มากที่สุด

หนึ่งเดือนผ่านไป พวกเกาเซิ่งทั้งสี่คนเลิกบ่น และไม่ตั้งแง่เป็นศัตรูกับหลัวเกาหัวอีกต่อไป แต่กลับเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาในตัวเขาอย่างลึกซึ้ง!

เพราะตลอดหนึ่งเดือนสั้นๆ นี้ หลัวเกาหัวแทบไม่เคยหยุดพัก แม้แต่ตอนนอนหลับตอนกลางคืน เขาก็ยังขบคิดเรื่องเทคนิคการยิงปืน แทบจะเข้าขั้นหมกมุ่นคลั่งไคล้!

และก็เพราะเหตุนี้เอง ความก้าวหน้าของเขาจึงเห็นได้ชัดเจนอย่างยิ่ง

ตอนที่เพิ่งมาถึง นอกจากฝีมือการยิงเป้านิ่งที่มีของอยู่บ้างแล้ว รายการอื่นๆ หลัวเกาหัวแทบจะเป็นแค่มือใหม่หัดขับ!

แต่เพียงแค่หนึ่งเดือนสั้นๆ ทักษะทุกด้านของเขากลับขึ้นมาอยู่อันดับต้นๆ ทั้งยังมีแนวโน้มจะแซงหน้าทหารเก่าทั้งสี่คนอย่างพวกเกาเซิ่งอยู่รำไร

พวกเกาเซิ่งทั้งสี่คนรีบปรับสภาพจิตใจของตัวเอง แล้วเริ่มทุ่มเทกายใจทั้งหมดให้กับการฝึกฝนเช่นกัน

ครูฝึกหลินพึงพอใจมากขึ้นเรื่อยๆ แววตาดูแคลนที่มองพวกเขาก็ลดน้อยลงไปทุกที

ผู้การเผิงหลังจากฟังรายงานแล้ว คนที่ปกติไม่ชอบยิ้มหัวอย่างเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มอย่างมีความสุขออกมา

ตลอดเวลาหนึ่งเดือนนี้ หลัวเกาหัวเอาแต่ฝึกซ้อม ไม่ได้กลับบ้านเลยสักครั้ง

ทว่าทุกๆ ไม่กี่วัน เขาจะเขียนจดหมายส่งกลับบ้านหนึ่งฉบับ บอกเล่าความเป็นอยู่ของตนเองให้ที่บ้านรู้ เพื่อให้คนในครอบครัวไม่ต้องเป็นห่วง

หลี่เถาฮวาก็เขียนจดหมายตอบกลับมาหาเขาเช่นกัน

เล่าเรื่องราวต่างๆ ในบ้าน รวมถึงเรื่องน่ายินดีจากการเจริญเติบโตของพวกเด็กๆ

โดยรวมแล้ว ทุกอย่างที่บ้านราบรื่นดี

พอเข้าสู่เดือนตุลาคม การเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงในหมู่บ้านก็เสร็จสิ้นลงเกือบหมด และขั้นต่อไปก็คือการจัดสรรที่ดินทำกินรายครัวเรือน

ในจดหมาย หลี่เถาฮวาได้เล่าถึงสถานการณ์การจัดสรรที่ดินทำกินรายครัวเรือนในหมู่บ้าน รวมถึงปัญหาความยากลำบากบางประการที่หลี่เฉวียนฝูกำลังเผชิญให้หลัวเกาหัวฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน

พอหลัวเกาหัวเห็นปัญหาพวกนี้ก็รู้ทันทีว่าหลี่เฉวียนฝูเป็นคนให้หลี่เถาฮวาเขียนมา จึงรีบเขียนข้อคิดเห็นของตนเอง โดยเฉพาะประสบการณ์จากชาติก่อน ส่งกลับไปให้หลี่เถาฮวาทันที

หลี่เฉวียนฝูเห็นวิธีแก้ปัญหาของหลัวเกาหัวก็ดีใจยกใหญ่ รีบนำไปปฏิบัติตามวิธีของเขาทันควัน

ปรากฏว่า ปัญหายุ่งยากมากมายคลี่คลายลงได้อย่างง่ายดายจริงๆ!

วุ่นวายอยู่เต็มๆ หนึ่งเดือน ในที่สุดเรื่องการจัดสรรที่ดินทำกินรายครัวเรือนก็ลุล่วงไปได้ด้วยดี

กองผลิตเถาซู่วานกลายเป็นอดีตอย่างเป็นทางการ และเปลี่ยนชื่อกลับมาเป็นหมู่บ้านเถาซู่วานอีกครั้ง

ส่วนหลี่เฉวียนฝูก็ได้เป็นเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านเถาซู่วานอย่างราบรื่น

สิ่งที่หลัวเกาหัวคิดไม่ถึงก็คือ ซุนโหย่วหลินได้เป็นผู้ใหญ่บ้านเฉยเลย!

ต้องยอมรับว่าคนแซ่ซุนยังคงครองสัดส่วนประชากรขนาดใหญ่ในหมู่บ้านเถาซู่วาน เป็นรองแค่คนแซ่หลี่เท่านั้น

แม้ปกติจะมีชาวบ้านแซ่ซุนจำนวนมากไม่ชอบหน้าการกระทำของซุนโหย่วหลิน แต่พอถึงช่วงเวลาสำคัญ ชาวบ้านพวกนี้ก็ยังคงเทคะแนนเสียงให้เขาอยู่ดี

สาเหตุหลักก็เพราะในบรรดาคนแซ่ซุน นอกจากซุนโหย่วหลินแล้ว ชั่วคราวนี้ก็ยังหาคนอื่นที่จะมาแบกรับหน้าตาของตระกูลซุนไม่ได้เลย

หลัวเกาหัวไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้มากนัก เขายังคงทุ่มเทกายใจทั้งหมดให้กับการฝึกฝนต่อไป

สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ ภายใต้การฝึกฝนอันโหดหินแสนสาหัสตลอดสองเดือนนี้ สมรรถภาพร่างกายที่เดิมทีคิดว่าเค้นออกมาจนหมดไส้หมดพุงแล้ว กลับยกระดับขึ้นมาได้อีกไม่น้อย ขีดจำกัดพละกำลังของเขาพุ่งขึ้นไปถึงแปดร้อยจิน (400 กิโลกรัม) อันน่าสะพรึงกลัว!

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ความเร็วของเขานับวันยิ่งว่องไวขึ้น การตอบสนองก็รวดเร็วขึ้นเป็นกอง

สิ่งนี้ทำให้เขาได้เปรียบอย่างมหาศาล ไม่ว่าจะเป็นการวิ่งข้ามสิ่งกีดขวางหรือการยิงปืนเป้าเคลื่อนที่!

เกาเซิ่ง, เหลียงกั๋วปิน, หลินเหว่ยเจีย และเฉินรุ่ยลี่ ต่างสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของหลัวเกาหัวอย่างชัดเจน สองเดือนก่อน พวกเขายังมองหลัวเกาหัวแบบเหยียดลงมาจากที่สูง

หนึ่งเดือนก่อน พวกเขายังพอจะข่มหลัวเกาหัวได้อยู่บ้าง

แต่ตอนนี้ พวกเขาทำได้เพียงแหงนหน้ามองหลัวเกาหัวเท่านั้น!

สถิติทุกด้านของหลัวเกาหัวเข้าใกล้ระดับของครูฝึกหลินอย่างไม่มีที่สิ้นสุดแล้ว!

แม้แต่ครูฝึกหลินเองก็ยังตื่นตะลึง

เขาทำหน้าที่ครูฝึกมานานหลายปี ผ่านตาลูกศิษย์ระดับปีศาจมานับไม่ถ้วน แต่คนที่จะก้าวกระโดดได้ขนาดนี้ในระยะเวลาสั้นๆ แบบหลัวเกาหัว ไม่เคยมีเลยสักคนเดียว!

"หากให้เวลาขัดเกลา เด็กคนนี้จะต้องกลายเป็นยอดคนอย่างแน่นอน!"

ครูฝึกหลินจึงไปหาผู้การเผิง หวังจะพาตัวหลัวเกาหัวไปยังมณฑลทหารประจำมณฑลหลังจบการแข่งขัน เพื่อปั้นให้เป็นกำลังหลักต่อไป

ผู้การเผิงส่ายหน้า "เขาไม่สนใจการเป็นทหารหรอก!"

ครูฝึกหลินกล่าว "ชายชาตรีสมควรอุทิศตนเพื่อชาติ เรื่องนี้ยอมให้เขาตามใจตัวเองไม่ได้!"

ผู้การเผิงว่า "ฉันเตือนไว้ก่อนว่าอย่าใช้ไม้แข็งจะดีกว่า! นายก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ถ้าคนคนหนึ่งไม่ได้ยอมรับจากก้นบึ้งของหัวใจ ต่อให้ฝีมือจะเก่งกาจแค่ไหน สุดท้ายก็ยากจะขึ้นมาเป็นยอดคนได้ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ให้แก่ประเทศชาติ!"

ครูฝึกหลินกล่าว "ผมจะลองไปคุยกับเขาดู"

วันรุ่งขึ้น ในช่วงพักการฝึก ครูฝึกหลินก็เดินเข้าไปหาหลัวเกาหัว แล้วบอกความคิดของตัวเองให้ฟัง

หลัวเกาหัวยิ้มพลางกล่าวว่า "ครูฝึกหลิน การที่คุณมองเห็นคุณค่าในตัวผมทำให้ผมดีใจมากครับ มันแปลว่าหยาดเหงื่อที่ผมทุ่มเทไปไม่ได้สูญเปล่า แต่เท่าที่ผมรู้ อีกหลายสิบปีข้างหน้า ประเทศของเราแทบจะไม่มีทางเกิดสงครามใหญ่ขึ้นเลย ไม่จำเป็นต้องให้คนอย่างผมบุกตะลุยไปในสนามรบหรอกครับ"

ครูฝึกหลินถาม "เธอรู้ได้ยังไงว่าอีกหลายสิบปีจะไม่มีสงครามใหญ่?"

หลัวเกาหัวตอบ "เพราะผู้นำระดับสูงของประเทศเราตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะทุ่มเทพัฒนาเศรษฐกิจอย่างสุดกำลัง เรื่องอื่นทั้งหมดล้วนต้องหลีกทางให้กับการพัฒนาเศรษฐกิจทั้งนั้น..."

ครูฝึกหลินถามต่อ "แล้วถ้าเกิดมีใครตั้งใจยั่วยุเราขึ้นมาล่ะ?"

หลัวเกาหัวกล่าว "เราเป็นประเทศใหญ่ ในระหว่างที่เรากำลังพัฒนา ย่อมต้องมีอีกหลายประเทศคอยขัดแข้งขัดขาและสร้างปัญหาให้แน่ แต่ผมเชื่อมั่นเสมอว่าผู้นำระดับสูงของเรามีสติปัญญาพอที่จะเผชิญหน้าและคลี่คลายมันได้ครับ"

ครูฝึกหลินแค่นเสียง "ต่อให้สิ่งที่เธอพูดจะถูก แต่ในฐานะทหารที่ยอดเยี่ยม ก็ต้องเตรียมพร้อมสำหรับสงครามที่อาจปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ ต้องมีปณิธานแน่วแน่ที่จะพลีชีพในสนามรบ!"

หลัวเกาหัวกล่าวว่า "ครูฝึกหลิน คุณพูดถูกครับ ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ ผมจะไม่ลังเลที่จะก้าวออกไปเลย แต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาที่ผมต้องออกไป และครอบครัวของผมก็ยังต้องการผมคอยปกป้องดูแลอยู่!"

"ผมพูดตรงๆ แบบไม่ปิดบังเลยนะ ผมเป็นเขยแต่งเข้าบ้าน พ่อตาผมมีลูกสาวแค่คนเดียว การรับผมเข้าบ้านก็หวังจะให้ผมคอยดูแลยามแก่เฒ่าและส่งศพยามสิ้นใจ ส่วนผม...ถึงจะมีลูกถึงสี่คน แต่ก็เป็นลูกสาวทั้งหมด!"

"นั่นหมายความว่า ถ้าผมไปเป็นทหาร ที่บ้านผมจะมีพ่อตาเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว นอกนั้นเป็นผู้หญิงทั้งหมด!"

"แล้วถ้าพ่อตาผมเป็นอะไรขึ้นมา...ครูฝึกหลิน คุณคิดดูสิครับ ครอบครัวของผมจะอยู่กันยังไง?"