ตอนที่ 92 ครูฝึกหลิน

ขณะที่พวกเขากำลังประลองฝีมือกันอยู่นั้น ครูฝึกที่ผู้การเผิงเชิญมาก็มาถึงตั้งนานแล้ว

เขาคนนี้คือนักแม่นปืนจากมณฑลทหารบก

เขากวาดตามองผลงานของทั้งห้าคนในสนามยิงปืน สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที "ผู้การเผิง ห้าคนนี้คือทหารที่เก่งกาจที่สุดในกรมทหารที่ 231 ของคุณแล้วหรือครับ"

ผู้การเผิงหน้าแดงก่ำ "หลายปีมานี้หย่อนยานไปบ้างจริงๆ ทำให้ครูฝึกหลินต้องเห็นเรื่องน่าขันเสียแล้ว"

ครูฝึกหลินไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย "ฝีมือระดับห้าคนนี้ เป็นเรื่องน่าขันจริงๆ นั่นแหละครับ! ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าผู้บัญชาการกองพลไต้ ผมคงหันหลังกลับไปนานแล้ว! แต่ในเมื่อเชิญผมมา ผมก็ต้องจริงจังอยู่แล้ว"

"ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกสามเดือน หวังว่าพวกเขาจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง และคว้าอันดับดีๆ กลับมาได้นะครับ"

ผู้การเผิงได้ยินเขาเอาผู้บัญชาการกองพลไต้มาอ้าง สีหน้าก็พลอยขรึมลงตามไปด้วย "ครูฝึกหลิน คุณไม่ต้องเห็นแก่หน้าใครทั้งนั้น ถ้าคุณไม่อยากสอน ตอนนี้ก็กลับไปได้เลย!"

ครูฝึกหลินเหลือบมองผู้การเผิง "แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้วหรือครับ ผู้การเผิง ผมเคยได้ยินเรื่องราวของคุณมาบ้าง เรื่องที่คุณคอยดูแลลูกกำพร้าของเพื่อนร่วมรบอยู่เสมอ ผมนับถือมาก แต่ความเป็นทหาร สุดท้ายก็ต้องพึ่งพาปืนในมือ เพื่อแย่งชิงเกียรติยศมาให้ตัวเอง!"

"นอกจากที่คุณเคยคว้าอันดับหนึ่งในการแข่งได้ครั้งหนึ่งแล้ว กรมของคุณยังมีใครได้ที่หนึ่งอีกบ้างล่ะครับ"

"หลายปีมานี้ ไม่ว่าจะเป็นตัวคุณหรือทหารของคุณ ต่างก็หย่อนยานกันไปหมด ผมพูดผิดตรงไหนหรือ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ผมเชื่อว่าผู้การเผิงเองก็คงกำลังขบคิดหาเหตุผลอยู่เหมือนกัน!"

ผู้การเผิงเคยคิดเรื่องนี้จริงๆ แต่เขาไม่ได้หย่อนยานเลย ทว่ามีเรื่องราวมากมายที่คอยดึงความสนใจไปต่างหาก

หลายปีมานี้ ความสงบเรียบร้อยในตัวอำเภอย่ำแย่ลงเรื่อยๆ กำลังของตำรวจก็ไม่เพียงพอ พวกเขาจึงจำเป็นต้องส่งคนไปช่วยตำรวจคลี่คลายคดีบ่อยครั้ง เพื่อรักษาเสถียรภาพและความสงบสุขของตัวอำเภอเอาไว้

นอกจากนี้ เมื่อสองสามปีก่อน ค่ายทหารก็ถูกคนบางกลุ่มทำให้เละเทะจนเสียระเบียบ ผู้การเผิงจำต้องดูแลลูกกำพร้าเหล่านั้น จึงไม่อาจแตกหักกับคนพวกนั้นได้โดยตรง จนส่งผลให้บรรยากาศทั่วทั้งค่ายทหารเปลี่ยนไปหมด

แม้ภายหลังจะปรับปรุงแก้ไขแล้ว ทว่าผลพวงเลวร้ายในวันวานจนถึงตอนนี้ก็ยังขจัดออกไปได้ไม่หมดสิ้น

ตัวอย่างเช่น การรวมแถวออกกำลังกายที่เฉื่อยชา การฝึกซ้อมที่หย่อนยาน สู้การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ...

ผู้การเผิงอยากจะสะสางจัดระเบียบใหม่ แต่ก็ยังหาจุดเริ่มต้นที่ดีไม่ได้

ครั้งนี้ที่เขายอมตกลงตามคำขอของอู๋หย่งฮุย นอกจากเพราะทักษะการยิงปืนของหลัวเกาหัวใช้ได้จริงๆ แล้ว เขายังต้องการอาศัยสถานะทหารบ้านของหลัวเกาหัว มากระตุ้นเหล่านายทหารและพลทหารในกรมทหารที่ 231 ของเขาทั้งหมดด้วย!

และการเชิญครูฝึกหลินมา ก็เพื่อเหตุผลนี้เช่นกัน

เพียงแต่ไม่คิดว่าครูฝึกหลินจะไม่ไว้หน้ากันถึงเพียงนี้ ช่างไม่ประสีประสาเรื่องเข้าสังคมเสียเลย มาถึงก็พูดจาต้อนเขาจนจนมุม

ยังดีที่ผู้การเผิงเป็นคนใจกว้างพอ เขาสูดหายใจเข้าลึก กดความไม่พอใจในอกลงไป แล้วเอ่ยว่า "ห้าคนนี้ผมฝากให้ครูฝึกหลินดูแลแล้วกัน มีอะไรต้องการเพิ่มเติม คุณบอกครูฝึกฝ่ายการเมืองได้เลย ผมมีธุระ ขอตัวก่อน"

เมื่อมองแผ่นหลังของผู้การเผิงที่เดินจากไป ครูฝึกหลินก็เบะปาก จากนั้นจึงหันหลังเดินเข้าสู่สนามยิงปืน

หลัวเกาหัวกับพวกทั้งห้าคนมองเห็นเขาในทันที กำลังจะอ้าปากเอ่ยถาม ก็เห็นเขาหยิบปืนขึ้นมาหนึ่งกระบอก แล้วเริ่มลั่นไกยิง

ไม่ว่าจะเป็นการยิงเป้านิ่ง การยิงเป้าเคลื่อนที่ หรือการยิงข้ามสิ่งกีดขวาง ตลอดจนการสลับเปลี่ยนปืนยิง เขาก็ทำรวดเดียวทั้งหมด และที่สำคัญ ทุกเป้าล้วนได้คะแนนเต็ม!

โดยเฉพาะตอนสลับเปลี่ยนปืน มือของเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วเสียจนไม่มีใครมองทัน

"สวัสดีพวกคุณทุกคน ผมคือครูฝึกที่ผู้การเผิงเชิญมา ผมแซ่หลิน!"

ในขณะที่หลัวเกาหัวกับพวกร่วมสี่คนยังคงยืนอึ้งอยู่นั้น ครูฝึกหลินก็เดินมาหยุดตรงหน้าพวกเขา "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป วิชาการยิงปืนจะเป็นหน้าที่ของผมในการฝึกสอน ขอตกลงกันไว้ล่วงหน้าก่อนเลยนะ การฝึกของผมจะโหดเหี้ยมมาก หากพวกคุณทนไม่ไหว สามารถถอนตัวได้ทุกเมื่อ!"

"ไม่ถอนตัวเด็ดขาดครับ!"

เกาเซิ่ง เหลียงกั๋วปิน หลินเหว่ยเจีย และเฉินรุ่ยลี่ต่างเป็นทหารเก่า จึงรีบตะโกนตอบพร้อมกันเป็นเสียงเดียว

หลัวเกาหัวไม่เคยผ่านการฝึกอย่างเป็นทางการในกองทัพ ย่อมไม่รู้ว่าต้องตอบกลับอย่างไร ได้แต่ยืนมองครูฝึกหลินเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร

เขาสัมผัสได้ถึงความดูถูกเหยียดหยามที่ครูฝึกหลินมีต่อพวกเขา

การยิงปืนของครูฝึกหลินเมื่อครู่นี้ ไม่ได้มีไว้เพื่ออวดฝีมือ แต่ทำเพื่อข่มขวัญพวกเขาทั้งห้าคนให้ยอมสยบตั้งแต่ก้าวแรกต่างหาก!

ทว่าหมอนี่มีทุนพอให้หยิ่งยโสได้จริงๆ

ทักษะการยิงปืนที่เขาแสดงออกมานั้นช่างน่าอัศจรรย์เหลือเชื่อจริงๆ

ในที่สุดหลัวเกาหัวก็ตระหนักได้ว่า ตัวเขากับพลแม่นปืนในกองทัพยังมีช่องว่างห่างกันมหาศาลจริงๆ

"ทำไมถึงไม่ตอบ?"

ตอนนั้นเอง สายตาคมกริบคู่หนึ่งของครูฝึกหลินก็จ้องเขม็งมาที่หลัวเกาหัว "นายอยากถอนตัวงั้นเหรอ? จะไสหัวไปตอนนี้เลยก็ได้ อย่ามาเสียเวลาฉันที่นี่!"

หลัวเกาหัวยืดอกขึ้นตรง "รายงานครูฝึก ผมเป็นกองกำลังติดอาวุธประชาชน ไม่ค่อยรู้ระเบียบข้อบังคับในกองทัพเท่าไร หวังว่าครูฝึกจะเข้าใจครับ!"

"อะไรนะ?"

ครูฝึกหลินอดอุทานลั่นไม่ได้ "นายเป็นกองกำลังติดอาวุธประชาชนเนี่ยนะ?!"

จากนั้นเขาก็พลันหัวเราะร่าขึ้นมา เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "ผู้การเผิงนี่น่าสนใจจริงๆ กรมทหารที่ 231 สิ้นไร้ไม้ตอกแล้วหรือไง? ถึงได้เรียกกองกำลังติดอาวุธประชาชนมาเสริมให้ครบจำนวนเนี่ยนะ? ฮ่าๆๆ... น่าขัน! น่าขันสิ้นดี!"

สีหน้าของหลัวเกาหัวขรึมลง "มีอะไรน่าขันกันครับ? กองกำลังติดอาวุธประชาชนก็เป็นทหารเหมือนกัน! อีกอย่าง คุณก็แค่ฝึกมามากกว่าผมไม่กี่ปี ถ้าให้เวลาผม ผมแซงหน้าคุณได้แน่นอน!"

"โอ้?"

เมื่อได้ยินคำพูดท้าทายเช่นนี้จากหลัวเกาหัว ครูฝึกหลินไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับเริ่มสนใจขึ้นมา เขากวาดตามองสำรวจหลัวเกาหัวตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยว่า "สามเดือน ฉันให้เวลานายสามเดือน ถ้านายก้าวข้ามฝีมือการยิงปืนด้วยมือซ้ายของฉันได้ ฉันจะขอโทษนาย!"

หลัวเกาหัวถาม "ใครจะรู้ว่าคุณถนัดซ้ายหรือเปล่า?"

ครูฝึกหลินตอบ "ฉันถนัดขวา!"

หลัวเกาหัวกล่าว "แม้คำพูดของคุณจะหยามกันมาก แต่ผมจะทำให้คุณต้องเอ่ยปากขอโทษ ทำให้คุณต้องชดใช้ให้กับความโอหังของตัวเองให้ได้!"

"ฮ่าๆๆ ดี ฉันจะรอดู" ครูฝึกหลินเผยรอยยิ้มเย็นชาอย่างบ้าคลั่ง "งั้นต่อไปก็วิ่งรอบสนามซ้อมยิงปืนสักหนึ่งร้อยรอบก่อนเป็นไง พลแม่นปืนที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง อย่างแรกสุดต้องมีร่างกายที่ยอดเยี่ยม!"

หนึ่งร้อยรอบเนี่ยนะ?!

ทั้งห้าคนต่างตระหนักถึงความวิปริตผิดมนุษย์ของครูฝึกหลินทันที

สนามซ้อมยิงปืนแห่งนี้กว้างขวางมาก รอบหนึ่งอย่างน้อยก็หนึ่งพันเมตร ร้อยรอบนั่นก็หนึ่งแสนเมตรน่ะสิ?

หนึ่งร้อยกิโลเมตรเต็มๆ เลยเนี่ยนะ?!

"ยังไม่วิ่งอีก?!"

ครูฝึกหลินตวาดเสียงเย็น หลัวเกาหัวกับพวกจึงรีบออกวิ่งทันที

เกาเซิ่ง เหลียงกั๋วปิน หลินเหว่ยเจีย และเฉินรุ่ยลี่ล้วนเป็นทหารเก่า เคยฝึกวิ่งวิบากข้ามทุ่งกันเป็นประจำ แต่มากสุดก็แค่สามสิบกิโลเมตร แถมยังเป็นระยะไปกลับ ทว่าตอนนี้นี่คือหนึ่งร้อยกิโลเมตร สำหรับพวกเขาแล้วมันคือความท้าทายอันใหญ่หลวงเช่นกัน

หลัวเกาหัวกลับไม่ได้คิดอะไรมากนัก

เขาคุ้นชินกับการวิ่งบนทางเขาอยู่แล้ว ตอนนี้มาวิ่งวนรอบสนาม จึงรู้สึกค่อนข้างเบาแรงกว่า

ช่วงแรก เกาเซิ่งทั้งสี่คนทิ้งห่างเขาไว้ข้างหลังไกลลิบ ทว่าหลังจากผ่านไปสามสิบกว่ารอบ ก็เห็นหลัวเกาหัวค่อยๆ วิ่งไล่ตามพวกตนทัน หลังสี่สิบรอบ หลัวเกาหัวก็แซงหน้าพวกเขาไป และพอผ่านห้าสิบรอบ หลัวเกาหัวก็ทิ้งห่างพวกเขาไปไกลลับตาแล้ว

หลังผ่านไปแปดสิบกว่ารอบ เกาเซิ่งทั้งสี่คนแทบวิ่งไม่ไหว ความเร็วช้าลงเรื่อยๆ ขณะที่หลัวเกาหัวยังคงรักษาระดับจังหวะเดิมไว้ ไม่เร็วไม่ช้า แต่กลับค่อยๆ วิ่งน็อกรอบทั้งสี่คนไปรอบกว่าแล้ว!

ในที่สุด หลังผ่านไปเก้าสิบรอบ เกาเซิ่งทั้งสี่คนก็ล้มพับลงกลางทาง เหนื่อยล้าจนทนไม่ไหว สองขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

ส่วนหลัวเกาหัวยังคงรักษาจังหวะการก้าวเดิมไว้ได้

จนกระทั่งถึงตอนนี้ เกาเซิ่งทั้งสี่คนถึงได้รู้ว่าสมรรถภาพทางกายของหลัวเกาหัวนั้นน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน!

และครูฝึกหลินเอง แววตาก็อดทอประกายขึ้นมาไม่ได้เช่นกัน