ตอนที่ 91 ทหารเก่าสี่นาย

วันรุ่งขึ้น หลัวเกาหัวแบกหีบไม้ใบใหญ่เข้าตัวอำเภอ

เดิมทีเขาไม่อยากพกอะไรติดตัวไปเลย ทว่าทานทนต่อความ "ห่วงใย" สารพัดที่หลี่เถาฮวามอบให้ไม่ไหว ทั้งของกิน ของใช้ เสื้อผ้า ต่างตระเตรียมไว้ให้เขาไม่น้อย ซ้ำร้ายเฉินซิ่วจวีก็ยังยัดของใส่อีกพะเรอเกวียน

น่าเสียดายที่หีบไม้ใบใหญ่ของเขาไม่อาจนำเข้าไปในค่ายทหารได้ แต่กลับถูกผู้การเผิงยึดสกัดเอาไว้เสียก่อน

"ถึงแม้คุณจะเข้าร่วมการแข่งขันในฐานะกองกำลังติดอาวุธประชาชน แต่เมื่อคุณต้องเข้ามาฝึกซ้อมในค่ายทหาร ก็จำต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบของค่ายทหาร"

ผู้การเผิงนำมาตรฐานอันเข้มงวดของทหารมาใช้เรียกร้องต่อหลัวเกาหัวโดยตรง "ค่ายทหารมีกฎเกณฑ์ชัดเจน นอกจากสิ่งของที่มีความหมายทางจิตใจชิ้นเดียวแล้ว สิ่งของอื่น ๆ ล้วนอนุญาตให้นำเข้าค่ายทหารเด็ดขาด"

"ในค่ายทหาร ตั้งแต่ข้างในจรดข้างนอก ล้วนมีของใช้ทางทหารแจกจ่ายให้ ไม่จำเป็นต้องเตรียมมาเผื่อแต่อย่างใด"

หลัวเกาหัวก็รู้อยู่แก่ใจว่ากองทัพมีระเบียบเข้มงวด เพียงแต่นึกไม่ถึงว่ากับกองกำลังติดอาวุธประชาชนเช่นตนจะเรียกร้องเข้มงวดถึงเพียงนี้ ทว่าเขาก็ไม่ได้โต้แย้ง หากแต่พยักหน้ารับ "ผมจะปฏิบัติตามกฎระเบียบของค่ายทหารอย่างเคร่งครัดครับ แต่ว่า ของพวกนี้ของผม..."

ผู้การเผิง "ฝากไว้ที่ฉันชั่วคราว"

หลัวเกาหัว "ข้างในมีของกินอยู่ไม่น้อย ถ้าทิ้งไว้นานเข้าอาจจะบูดเน่าเสียได้ เอาอย่างนี้ดีไหมครับ ผู้การเอาไปกินเถอะ?"

ผู้การเผิง "คุณจะรังเกียจไหมถ้าจะแบ่งปันให้พวกสหายร่วมรบด้วยกัน?"

หลัวเกาหัว "ไม่รังเกียจครับ"

ผู้การเผิง "งั้นก็ดี ประเดี๋ยวคุณก็เอาของกินทั้งหมดไปที่โรงครัว พอถึงเวลานั้น ฉันจะเรียกตัวแทนที่จะเข้าแข่งขันในปีนี้มาทั้งหมด จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ให้พวกคุณ จะได้ทำความรู้จักมักคุ้นกันไว้ด้วย เป็นอย่างไร?"

หลัวเกาหัว "แล้วแต่ผู้การจะสั่งการเลยครับ"

ผู้การเผิง "ตกลง งั้นพวกเราไปรายงานตัวกันก่อน"

เขาพาหลัวเกาหัวไปที่แผนกพลาธิการก่อนเป็นอันดับแรกเพื่อขอเบิกเสื้อผ้า ผ้าห่ม และที่นอนให้หลัวเกาหัว นอกจากนี้ยังดำเนินเรื่องใบปันส่วนเสบียงให้อีกด้วย

พอดำเนินการทุกอย่างเสร็จสิ้น จึงพาเขาไปยังที่พัก

รอจนเขาวางสัมภาระลงและเปลี่ยนเป็นชุดฝึกทหารเรียบร้อย ผู้การเผิงก็พาเขาเดินดูรอบค่ายทหารอีกหนึ่งรอบ ท้ายที่สุดจึงไปหยิบหีบไม้ใบใหญ่ของหลัวเกาหัวที่ห้องทำงานแล้วมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร

"คุณเอาอาหารในหีบออกมาวางไว้ก่อน ฉันจะไปตามคนอื่น ๆ มา"

ผู้การเผิงเดินจากไป

ราวครึ่งชั่วโมงให้หลัง เขาก็พานักรบสี่นายเดินเข้ามา

เมื่อเห็นของกินกองโตพะเนินอยู่บนโต๊ะ ทั้งสี่คนต่างก็ตกตะลึงพรึงเพริด

"ขอแนะนำให้พวกนายรู้จัก นี่คือหลัวเกาหัว กองกำลังติดอาวุธประชาชนจากคอมมูนชิงซาน ครั้งนี้เขาจะเข้าร่วมการแข่งขันยิงปืนทั่วทั้งกองทัพซึ่งจัดขึ้นโดยทางเทศบาลเมืองร่วมกับพวกนาย"

ผู้การเผิงเองก็ประหลาดใจยิ่งนักที่หลัวเกาหัวนำของกินมามากมายถึงเพียงนี้ นี่คงเคยกลัวความอดอยากมาก่อนละกระมัง ไม่ว่าจะไปที่ไหนจึงต้องพกพาอาหารกองโตติดตัวไปด้วยตลอด?

"หา?"

ทหารทั้งสี่นายเมื่อได้ยินวาจาของผู้การเผิงต่างก็เปลี่ยนสีหน้าด้วยความตกใจ จากนั้นแต่ละคนจึงเริ่มประเมินหลัวเกาหัวใหม่อีกครา

"หลัวเกาหัว ทหารทั้งสี่นายนี้เป็นทหารที่มีฝีมือการยิงปืนยอดเยี่ยมที่สุดสี่คนของกรมเราในปัจจุบัน"

ผู้การเผิงชี้ไปยังทหารที่รูปร่างสูงที่สุด "เขาชื่อเกาสิ่ง"

จากนั้นก็ชี้ไปยังทหารตาโตอีกคน "เขาชื่อเหลียงกั๋วปิน"

จากนั้นก็ชี้ไปยังทหารใบหน้าเหลี่ยมรูปอักษร 'กั๋ว' "เขาชื่อหลินเหว่ยเจีย"

สุดท้ายก็ชี้ไปยังทหารคนที่ตัวเตี้ยและผอมที่สุด "เขาชื่อเฉินรุ่ยลี่"

ทั้งสี่คนทำความเคารพหลัวเกาหัวด้วยท่าวันทยหัตถ์ หลัวเกาหัวเองก็รีบทำวันทยหัตถ์ตอบกลับไปเช่นกัน

กองกำลังติดอาวุธประชาชนก็ถือเป็นทหาร การทำวันทยหัตถ์จึงเป็นระเบียบปฏิบัติพื้นฐานที่ต้องทำให้เป็น

หลังแนะนำตัวกันเสร็จสิ้น ผู้การเผิงก็เดินไปที่ครัวหลังโรงอาหารเพื่อบอกพ่อครัวให้ทำกับข้าวออกมาสองสามอย่าง

เมื่อมื้ออาหารสิ้นสุดลง ของกินที่หลัวเกาหัวนำมาก็ถูกกวาดเรียบจนหมดสิ้น

ยุคสมัยนี้ เกือบทุกคนล้วนมีกระเพาะที่จุได้มหาศาลทั้งนั้น!

พอกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็เริ่มสนิทสนมคุ้นเคยกันแล้ว

เกาสิ่งยังคงนึกกังขาใคร่รู้ที่คนจากกองกำลังติดอาวุธประชาชนอย่างหลัวเกาหัวได้รับคัดเลือกเข้าสู่ทีมแข่งขัน พอทานข้าวเสร็จจึงเอ่ยปากเสนอแนะให้ไปประลองฝีมือยิงปืนกันที่สนามซ้อมยิงปืนทันที

อีกสามคนที่เหลือต่างก็ล่วงรู้ว่าเกาสิ่งต้องการดูฝีมือที่แท้จริงของหลัวเกาหัว

ผู้การเผิงย่อมเข้าใจความคิดของเขาดี จึงมิได้เอ่ยสิ่งใดมากความ เพียงแต่หันไปมองทางหลัวเกาหัว

หลัวเกาหัวแย้มยิ้มน้อย ๆ "ได้สิครับ"

เขาเองก็อยากจะไปทำความคุ้นเคยอยู่พอดีเหมือนกัน

คราวก่อนที่มา เขาก็เพียงแค่ยิงไปสิบนัดแล้วก็กลับ ส่วนที่เดินดูค่ายทหารตามหลังผู้การเผิงก่อนหน้านี้ ก็เป็นแค่การดูผ่าน ๆ ผิวเผินเท่านั้น

ไม่นานนัก ทั้งหมดก็มาถึงสนามซ้อมยิงปืน

หลัวเกาหัวกวาดตามองดูสนามซ้อมแห่งนี้อย่างละเอียด พบว่ามันแตกต่างจากสนามซ้อมแห่งอื่นอยู่หลายจุด ประการแรกคือสนามนี้กว้างขวางมาก ประการที่สอง มีการจัดวางสิ่งกีดขวางไว้ไม่น้อย และประการสุดท้ายคือ บนลานฝึกกลับไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว!

เห็นได้ชัดว่า ที่นี่เป็นสนามซ้อมที่จัดไว้สำหรับการฝึกซ้อมเพื่อแข่งขันโดยเฉพาะ!

"พวกนายไปทำความคุ้นเคยกันเองเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปตามครูฝึกมาให้"

ผู้การเผิงหาข้ออ้างปลีกตัวออกไป เพื่อเปิดโอกาสให้ทั้งห้าคนได้แสดงฝีมือกันอย่างเต็มที่

ทหารต้องมีเลือดนักสู้ ต้องรักการเอาชนะ ต้องหยิ่งในศักดิ์ศรี มีเพียงเช่นนี้เท่านั้น ถึงจะหล่อหลอมยอดมือปืนที่แท้จริงขึ้นมาได้!

"พวกนาย ใครจะเริ่มก่อน?"

เกาสิ่งปรายตามองทุกคนด้วยแววตาท้าทายเล็กน้อย

พวกเขาต่างก็เป็นยอดฝีมือด้านการยิงปืนที่เก่งกาจที่สุดซึ่งคัดเลือกมาจากแต่ละกองพัน วันนี้เพิ่งจะได้พบหน้ากันเป็นครั้งแรก ทว่าอย่างไรเสียพวกเขาก็ล้วนเป็นทหารเก่าที่ประจำการมาหลายปี แม้ในใจจะไม่ยอมก้มหัวให้กัน แต่ก็ยังปฏิบัติต่อกันอย่างเกรงอกเกรงใจ

ทว่าหลัวเกาหัวเป็นเพียงกองกำลังติดอาวุธประชาชน นั่นจึงยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกสงสัยและไม่ยอมรับในใจ ทุกสายตาจึงพร้อมใจกันหันไปจับจ้องที่หลัวเกาหัว

หลัวเกาหัวยิ้มบาง ๆ "เอาสิครับ ผมเริ่มก่อนเอง"

ในสนามซ้อมมีปืนเตรียมไว้อยู่แล้ว

หลัวเกาหัวเดินเข้าไป หยิบปืนขึ้นมาทำความคุ้นเคยรอบหนึ่งก่อน จากนั้นจึงเริ่มลั่นไก

ในสนามซ้อมแห่งนี้ไม่มีคนคอยขานคะแนน ดังนั้นพอยิงกระสุนหมดทุกนัดแล้ว เขาจึงทำได้เพียงเดินไปตรวจดูเป้าด้วยตัวเอง

ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวขา เกาสิ่งก็ขวางไว้เสียก่อน "เดี๋ยวฉันไปตรวจคะแนนให้เอง"

"พวกเราไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ"

ทหารอีกหลายนายก็อยากจะรู้ผลคะแนนการยิงของหลัวเกาหัวเป็นคนแรกเช่นกัน

ครั้นเมื่อพวกเขาเดินมาถึงเป้าพร้อมกัน ก็พบว่าเป้าทั้งสิบเป้า ล้วนโดนยิงเข้ากลางเป้าอย่างแม่นยำทุกนัด!

เกาสิ่ง เหลียงกั๋วปิน หลินเหว่ยเจีย และเฉินรุ่ยลี่ต่างมองหลัวเกาหัวด้วยความทึ่งทันที "มิน่าล่ะถึงได้ถูกคัดเลือกเข้ามาทั้งที่เป็นแค่กองกำลังติดอาวุธประชาชน ฝีมือยิงปืนร้ายกาจจริง ๆ!"

หลัวเกาหัวแย้มยิ้มน้อย ๆ "ต่อไป ตาพวกคุณแล้วครับ!"

ชายทั้งสี่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าขึ้นมายิงต่อจากหลัวเกาหัวเลย เพราะมันกดดันจนเกินไปจริง ๆ

สุดท้ายยังคงเป็นเกาสิ่งที่เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วลง "ฉันเริ่มก่อนแล้วกัน"

ผลคะแนนของเขาก็ไม่เลวเลย นอกจากนัดหนึ่งที่ได้เก้าแต้ม นอกนั้นล้วนเข้าสิบแต้มทั้งหมด

ทว่าลูกที่ได้สิบแต้มของเขามีอยู่หลายนัดที่เฉียดริมเส้น ขณะที่สิบแต้มของหลัวเกาหัวนั้นเข้ากลางเป้าอย่างสมบูรณ์แบบทุกลูก!

ถัดมา เหลียงกั๋วปิน หลินเหว่ยเจีย และเฉินรุ่ยลี่ต่างก็แสดงฝีมือการยิงปืนของตนเองออกมาทีละคน

ทั้งสามคนล้วนทำผลงานได้เหมือนกับเกาสิ่ง คือมีนัดหนึ่งได้เก้าแต้ม นอกนั้นเข้าสิบแต้มทั้งหมด

หากนำมาเปรียบเทียบกันอย่างละเอียดแล้ว ระหว่างพวกเขาก็ยังคงมีความแตกต่างกันอยู่

เกาสิ่งมีลูกสิบแต้มที่เฉียดเส้นเพียงสามนัด ขณะที่เหลียงกั๋วปินมีสี่นัด หลินเหว่ยเจียมีหกนัด ส่วนเฉินรุ่ยลี่นั้นแทบจะเฉียดริมเส้นทั้งหมด ไม่มีนัดไหนเข้ากลางเป้าตรง ๆ เลยสักลูก!

ดังนั้น หากวัดกันแค่การยิงเป้านิ่ง ฝีมือการยิงของหลัวเกาหัวย่อมดีที่สุด

ทว่าหลังจากนั้น พวกเขาก็ประลองการยิงเป้าเคลื่อนที่ การยิงข้ามสิ่งกีดขวาง รวมถึงการสลับใช้อาวุธปืนสามชนิดในการยิง

ในการทดสอบทั้งสามรายการนี้ หลัวเกาหัวพ่ายแพ้อย่างราบคาบ!

ในที่สุดพวกเกาสิ่งทั้งสี่คนก็กู้ความรู้สึกเหนือกว่ากลับคืนมาได้ สีหน้าจึงกลับมาเปี่ยมด้วยความทะนงตนดังเดิม

หลัวเกาหัวมิได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้นัก อย่างไรเสียทั้งสี่คนก็เป็นทหารเก่า เป็นมืออาชีพ! ส่วนตัวเขาก็แค่เพิ่งเริ่มหัดกลางคันเท่านั้น

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ท้อแท้แต่อย่างใด ตรงกันข้าม กลับเอ่ยปากขอคำชี้แนะและเรียนรู้จากพวกเขาอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน