ตอนที่ 90 ผ่านการทดสอบ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลัวเกาหัวก็มาถึงลานฝึกของคอมมูน

"คุณมาเช้าไปนะ รถประจำทางที่จะเข้าอำเภอแปดโมงเช้าถึงจะออก" อู๋หย่งฮุยเอ่ยยิ้ม ๆ

"งั้นผมฝึกซ้อมล่วงหน้าสักสองสามชั่วโมงแล้วกันครับ"

หลัวเกาหัวเดินไปฝึกซ้อม

เมื่อเห็นเขาขยันขันแข็งถึงเพียงนี้ อู๋หย่งฮุยก็รู้สึกปลาบปลื้มใจ ทว่าขณะเดียวกันก็อดเสียดายไม่ได้

หากหลัวเกาหัวยอมเป็นทหาร ในวันข้างหน้าย่อมมีโอกาสก้าวขึ้นเป็นพลแม่นปืนในกองทัพได้อย่างแน่นอน น่าเสียดายที่เขาไม่อยากเป็นทหาร และเหตุผลที่เขาฝึกฝนอย่างหนักหน่วงปานนี้ ก็เพียงเพื่อเพิ่มความมั่นใจในการเข้าป่าล่าสัตว์วันข้างหน้าเท่านั้น

พอใกล้ถึงเวลาแปดโมงเช้า อู๋หย่งฮุยก็พาหลัวเกาหัวไปยังบริษัทขนส่ง แล้วขึ้นรถประจำทางมุ่งหน้าสู่อำเภอ

สองสามชั่วโมงต่อมา รถประจำทางก็แล่นเอื่อย ๆ เข้าสู่สถานีขนส่งผู้โดยสารของอำเภออูซาน

"ใกล้จะเที่ยงแล้ว พวกเรากินมื้อเที่ยงกันก่อน แล้วค่อยไปหาผู้การเผิง"

อู๋หย่งฮุยรู้ซึ้งถึงนิสัยใจคอของผู้การเผิงดี เหตุที่ต้องรีบกินข้าวก่อน ก็เพราะกลัวว่าหากไปถึงช่วงเวลานี้ ผู้การเผิงจะต้องเลี้ยงข้าวพวกเขาอย่างแน่นอน

คนในครอบครัวของผู้การเผิงมีไม่น้อย อีกทั้งยังต้องคอยดูแลลูกหลานของสหายร่วมรบอีกหลายคน เงินเดือนไม่เคยพอใช้อยู่แล้ว หากต้องมาเลี้ยงข้าวตนกับหลัวเกาหัวอีก ก็ยิ่งเป็นการซ้ำเติมให้ลำบากเข้าไปใหญ่

ส่วนเรื่องจะชิงเป็นฝ่ายเลี้ยงข้าวผู้การเผิงนั้น นอกจากอีกฝ่ายจะไม่ยอมแล้ว ยังจะด่าเขากลับมาจนหูชาเสียด้วยซ้ำ

"เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ"

หลัวเกาหัวไม่เข้าใจความซับซ้อนในใจของอู๋หย่งฮุย แต่เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาอาหารกลางวันจริง ๆ จึงตอบตกลง

ทั้งสองไม่ได้ไปที่ร้านอาหารรัฐบาล แต่เลือกแวะร้านขายขนมเปี๊ยะทอดริมทาง สั่งโจ๊กคนละชามกับขนมเปี๊ยะคนละสองชิ้น กินกันง่าย ๆ ประทังหิว

แม้ในหมู่บ้านจะยังไม่มีการจัดสรรที่ดินทำกินรายครัวเรือน แต่ในตัวอำเภอ ได้เริ่มอนุญาตให้ชาวบ้านตั้งแผงลอยริมถนนได้แล้ว

ทว่าแผงค้าแต่ละร้านต่างมีขนาดไม่ใหญ่นัก

อย่างเช่นแผงขายขนมเปี๊ยะ แผงซ่อมรถ แผงขายผลไม้ แผงขายบุหรี่ เป็นต้น

พอกินอิ่ม ทั้งสองก็เดินทางมายังฝ่ายกิจการทหารประจำอำเภอ และเข้าพบผู้การเผิง

ผู้การเผิงรอพวกเขาอยู่ตลอด "พวกนายมากันเสียที ไปเถอะ ฉันจะพาพวกนายไปกินข้าว"

อู๋หย่งฮุยผุดรอยยิ้มแบบกะไว้แล้วไม่มีผิด ก่อนจะเอ่ยว่า "ผู้การเผิงครับ พวกเรากินกันมาเรียบร้อยแล้วครับ"

"กินมาแล้วเรอะ"

ผู้การเผิงขมวดคิ้วมุ่น

อู๋หย่งฮุยพูดต่อ "ใช่ครับ เมื่อเช้าผมไม่ได้กินอะไรมารองท้อง พอตอนนั่งรถมา ทางมันกระเด้งกระดอนจนผมหิวไส้กิ่ว เลยแวะกินขนมเปี๊ยะแผ่นใหญ่ริมทางไปสองสามชิ้นแล้วครับ..."

หลัวเกาหัวได้ยินเข้าก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ผู้หมวดอู๋ซัดบะหมี่ชามโตไปตั้งสองชามตอนเช้าชัด ๆ!

ผู้การเผิงมองปราดเดียวก็รู้ว่าอู๋หย่งฮุยกำลังโกหก คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก "อู๋หย่งฮุย นายไม่เบาเลยนี่! ถึงขั้นหัดมาโกหกฉันแล้วเรอะ? นายคิดว่าฉันไม่มีเกียรติพอจะเลี้ยงข้าวนาย หรือคิดว่าฉันจนกรอบจนไม่มีปัญญาเลี้ยงกันแน่?"

อู๋หย่งฮุยรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน "ผู้การครับ อย่าเข้าใจผิดเลยครับ ผมทนหิวไม่ไหวจริง ๆ ก็เลยกินรองท้องมาก่อนน่ะครับ!"

ผู้การเผิงไม่ติดใจเอาความอีก จึงโบกมือตัดบท "ช่างเถอะ ในเมื่อพวกนายกินกันมาแล้ว ก็ถือว่าฉันประหยัดไปมื้อหนึ่ง! วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกเด็ดขาด นายมาหาฉันถึงที่ นี่มันหน้าที่ที่ฉันต้องเลี้ยงข้าว ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะหาว่าฉันไม่รู้จักการต้อนรับขับสู้"

"รับทราบครับ"

อู๋หย่งฮุยพยักหน้ารับคำ

ในเมื่ออู๋หย่งฮุยกับหลัวเกาหัวกินข้าวกันมาแล้ว ผู้การเผิงจึงพาพวกเขาตรงไปยังสนามซ้อมยิงปืนทันที

"เกาหัว ไม่ต้องตื่นเต้นนะ ทำตัวตามสบาย ยิงให้เหมือนตอนที่ฝึกซ้อมตามปกติก็พอ!"

รอบข้างนอกจากผู้การเผิงแล้ว ยังมีเหล่านายทหารและนายทหารชั้นสัญญาบัตรคนอื่น ๆ อยู่อีก อู๋หย่งฮุยกลัวว่าหลัวเกาหัวจะประหม่า ตอนที่ส่งปืนให้จึงเอ่ยปลอบเสียงเบา

"ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

ความจริงแล้วหลัวเกาหัวไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเลยสักนิด ชายผู้ผ่านชีวิตมาถึงสองชาติต่างหาก หากต้องมาตื่นตระหนกกับสถานการณ์แค่นี้ก็คงขายหน้าแย่แล้ว

เขาเริ่มต้นด้วยการตรวจเช็กสภาพปืนและกระสุนก่อนเป็นอันดับแรก

นี่คือนิสัยที่เขาเคี่ยวเข็ญตัวเองให้ทำจนเคยชิน ไม่ว่าจะเป็นปืนกระบอกไหน ไม่ว่าจะคุ้นเคยกับรุ่นนั้นเพียงใด และไม่ว่าใครจะเป็นคนส่งปืนให้ ตราบใดที่ต้องทำการยิง เขาจะต้องตรวจสอบด้วยตัวเองซ้ำอีกรอบเสมอ

ปืนกระบอกนี้คือปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ในซองกระสุนบรรจุไว้ถึงสิบนัด!

มันไม่ค่อยเหมือนกับปืนแบบ 56 ที่เขาเคยสัมผัสมาก่อน น้ำหนักและสัมผัสตอนจับก็แตกต่างกัน คาดว่าน่าจะเป็นรุ่นปรับปรุง

หลัวเกาหัวใช้เวลาทำความคุ้นเคยกับปืนอยู่เต็ม ๆ ถึงห้านาที จึงค่อยยกปืนขึ้นเล็งไปยังเป้าที่อยู่เบื้องหน้าแล้วลั่นไก

ปัง ปัง ปัง...

ด้านหน้ามีเป้าอยู่สิบเป้า เขาเลือกใช้การยิงทีละนัด

ไม่นานนัก คนที่อยู่ข้างหน้าก็เริ่มขานคะแนนเป้า

"สิบแต้ม สิบแต้ม สิบแต้ม..."

กระสุนทั้งสิบนัด เข้าเป้าสิบแต้มทั้งหมด!

เมื่อได้ยินผลการขานคะแนน ทุกคนที่อยู่ในสนามต่างพากันปรบมือดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้อง

อู๋หย่งฮุยตื่นเต้นดีใจมาก ราวกับคนที่เพิ่งลั่นไกไปเมื่อครู่คือตัวเองอย่างไรอย่างนั้น เขารีบปรี่เข้าไปหาผู้การเผิงเพื่อเอาความชอบทันที "ผู้การครับ ท่านดูสิ ผลงานของเขาแบบนี้พอไหวไหมครับ"

ผู้การเผิงยิ้มพลางกล่าว "เข้าท่า แกไปเจอต้นกล้าชั้นดีเข้าให้แล้ว!"

จากนั้นเขาก็เดินตรงเข้าไปหาหลัวเกาหัว แล้วเอ่ยปากชม "เกาหัว ฝีมือยิงปืนของเธอไม่เลวเลยนะ! แต่เทียบกับผลคะแนนการยิงแล้ว ฉันชอบท่าทีตอนที่เธอทำความคุ้นเคยกับตัวปืนก่อนจะเริ่มยิงมากกว่า!"

"อีกอย่าง จิตใจของเธอก็นิ่งและสุขุมมาก ดูผ่อนคลาย ไม่เหมือนพวกคนหนุ่มทั่วไปที่ฉันเคยเจอเลยสักนิด"

หลัวเกาหัว "ขอบคุณผู้การที่ชมครับ"

อู๋หย่งฮุยสบโอกาสจึงรีบแทรกขึ้นมา "ผู้การครับ แล้วท่านเห็นว่าเขาพอจะเข้าร่วมการแข่งขันยิงปืนได้ไหมครับ"

"ได้สิ"

ผู้การเผิงพยักหน้า "แต่ถ้าเขาคิดจะทะลุเข้าไปถึงรอบชิง แค่ยิงเป้านิ่งมันยังไม่พอ ยังไงก็ต้องฝึกยิงเป้าเคลื่อนที่ให้เป็นด้วย"

"เอาแบบนี้ดีไหม เพื่อให้เธอปรับตัวเข้ากับบรรยากาศและจังหวะของการแข่งขันได้ดียิ่งขึ้น เธออยู่ที่นี่เพื่อฝึกซ้อมไปเลยเป็นไง"

ทั้งหลัวเกาหัวและอู๋หย่งฮุยต่างคาดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น จึงพากันยืนอึ้งไปชั่วขณะ

"ทำไม ไม่อยากอยู่เรอะ"

ผู้การเผิงไม่ได้คิดจะบังคับใครอยู่แล้ว "แน่นอน ถ้าเธออยากจะกลับไปฝึกที่คอมมูนชิงซานก็ย่อมได้ เพียงแต่ผลงานตอนท้ายอาจจะไม่ได้ดั่งใจเท่าไหร่นัก"

หลัวเกาหัวได้สติกลับมาในตอนนี้พอดี จึงพูดขึ้นว่า "ผมยินดีครับ แต่ว่าผู้การครับ ผมคงต้องขอกลับไปบอกกล่าวคนที่บ้านก่อนสักคำ"

ผู้การเผิง "ไม่มีปัญหา ให้เวลาเธอหนึ่งวัน!"

"เหลือเวลาอีกไม่ถึงสามเดือนก็จะถึงวันแข่งแล้ว เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด ต้องรีบฝึกซ้อมให้เต็มที่ ยังไงซะเธอก็ยังจับจุดสำคัญของการยิงเป้าเคลื่อนที่ไม่ได้"

"ครับ พรุ่งนี้ผมจะมารายงานตัวแน่นอนครับ"

จากนั้นหลัวเกาหัวกับอู๋หย่งฮุยก็ออกจากฝ่ายกิจการทหาร พวกเขายังต้องรีบไปขึ้นรถโดยสารประจำทาง

พอนั่งรถโดยสารกลับมาถึงคอมมูนชิงซาน หลัวเกาหัวก็บอกลาอู๋หย่งฮุย แล้วสาวเท้ากึ่งวิ่งตรงกลับบ้านทันที

ในช่วงมื้อเย็น เขาจึงเล่าเรื่องที่จะต้องไปฝึกยิงปืนที่ตัวอำเภอให้ทุกคนฟัง

คนในบ้านต่างพากันประหลาดใจ

หลี่เฉวียนฝู "เกาหัว แกไม่ได้เป็นทหารสักหน่อย ทำไมถึงต้องไปแข่งยิงปืนระดับกองทัพด้วยล่ะ"

หลัวเกาหัว "เพื่อกระสุนครับ!"

"หา"

หลี่เฉวียนฝูไม่เข้าใจ

หลัวเกาหัว "พ่อครับ ผู้หมวดอู๋บอกว่าการยิงเป้านิ่งของผมเข้าขั้นแล้ว ขั้นต่อไปคือต้องหัดยิงเป้าเคลื่อนที่ แต่ถ้าจะฝึกยิงเป้าเคลื่อนที่ให้ได้ มันต้องอาศัยลูกกระสุนถมเข้าไปเยอะมากครับ"

"ผู้หมวดอู๋ไม่มีกระสุนมากพอให้ผมซ้อม ก็เลยช่วยคิดหาหนทางนี้ เพื่อให้ผมมีกระสุนซ้อมยิงปืนได้มากพอครับ"

หลี่เฉวียนฝู "ผู้หมวดอู๋คนนี้ใส่ใจเรื่องของแกไม่เบาเลยแฮะ"

เฉินซิ่วจวี "ผู้หมวดอู๋คนนี้นี่เป็นคนดีจริง ๆ"

หลี่เถาฮวา "พี่ไม่ได้เป็นทหาร แล้วเขาจะให้พี่ไปแข่งในฐานะอะไรกันคะ"

หลัวเกาหัว "ให้ไปแข่งในฐานะกองกำลังอาสาสมัครน่ะ ฮวาเอ๋อร์ พรุ่งนี้ฉันต้องเข้าตัวอำเภอแล้ว คงต้องไปอยู่สักสามเดือน เรื่องทางบ้านคงต้องรบกวนให้เธอเหนื่อยหน่อยแล้วนะ"

หลี่เถาฮวา "วางใจเถอะค่ะ ทางบ้านไม่มีปัญหาอะไรหรอก"