ตอนที่ 89 ยิงเป้าเคลื่อนที่

หลังจากช่วยหลี่เซี่ยเยฺว่สมัครเรียนเสร็จ หลัวเกาหัวก็กลับไปฝึกที่คอมมูนต่อ

ผ่านการฝึกฝนมาช่วงเวลานี้ หลัวเกาหัวก็เชี่ยวชาญทักษะการยิงเป้านิ่งอย่างสมบูรณ์แบบ เขายิงเข้ากลางเป้าได้ทุกนัด!

ศักยภาพทางร่างกายของเขาดูเหมือนจะถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น ทั้งความอึดที่ยอดเยี่ยมเกินใคร พละกำลังก็พุ่งสูงถึงห้าร้อยจิน (ประมาณ 250 กิโลกรัม) อันน่าสะพรึงกลัว! ทว่าเขาไม่ได้แสดงให้ใครเห็น ขืนทำเช่นนั้น คงถูกมองว่าเป็นตัวประหลาดอย่างแน่นอน!

สองสามวันมานี้ เขากำลังเรียนรู้ทักษะการยิงเป้าเคลื่อนที่กับอู๋หย่งฮุย

นอกจากนี้ ท่วงท่าพื้นฐานของมวยทหารและการต่อสู้ป้องกันตัว เขาก็เรียนรู้จนครบหมดแล้ว ที่เหลือก็แค่อาศัยการฝึกฝนอย่างขยันขันแข็ง แล้วค่อยๆ ซึมซับแก่นแท้ของมันทีละนิด

"การยิงเป้าเคลื่อนที่กับเป้านิ่งต่างกันคนละเรื่องเลย"

อู๋หย่งฮุยอธิบายความแตกต่างของทั้งสองอย่างด้วยความอดทน "ถ้าจะบอกว่าการยิงเป้านิ่งง่ายเหมือนเด็กเล่นขายของ การยิงเป้าเคลื่อนที่ก็ซับซ้อนเหมือนเขาวงกต มันไม่เพียงแต่ต้องอาศัยทักษะการยิงเท่านั้น สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือการตัดสินใจ!"

"การตัดสินใจคืออะไรครับ"

"นั่นก็คือคุณต้องกะวิถีกระสุน ต้องกะทิศทางการเคลื่อนไหวของเหยื่อ ในเวลาเดียวกันยังต้องกะเรื่องเวลา ทิศทางลม และปัจจัยอื่นๆ ด้วย"

"เมื่อไหร่ที่คุณทำทั้งหมดนี้จนกลายเป็นสัญชาตญาณได้ เมื่อนั้นก็ถือว่าคุณเข้าใจเคล็ดลับของการยิงเป้าเคลื่อนที่แล้ว!"

หลัวเกาหัวฟังจนหัวหมุน

เดิมทีคิดว่าการยิงปืนเป็นวิชาที่มีมือก็ทำได้ ทว่าหลังจากเรียนมาเกือบห้าเดือน เขาถึงเพิ่งตระหนักว่าตนเองยังแตะไม่ถึงแม้แต่ผิวเผินเสียด้วยซ้ำ!

ยังต้องพยายามต่อไปอีกเยอะ!

ยังดีที่เขาไม่กลัวความยากลำบาก และไม่กลัวการเสียเวลา ที่สำคัญที่สุดคือ ด้วยประสบการณ์และสติปัญญาจากการใช้ชีวิตมาสองชาติ ทำให้เขาสามารถเข้าใจคำสอนของอู๋หย่งฮุยได้อย่างรวดเร็ว แล้วนำไปลงมือปฏิบัติจริงได้ทันที

อู๋หย่งฮุยเองก็เห็นว่าเขามีความเข้าใจที่ยอดเยี่ยม จึงยอมอดทนสั่งสอนเขา ทั้งยังอนุญาตให้เขาฝึกซ้อมอยู่ที่นี่ต่อไปเรื่อยๆ แถมยังมีข้าวปลาอาหารให้กินอีกด้วย

แน่นอนว่าหลัวเกาหัวก็ไม่ได้มากินข้าวฟรีๆ นานๆ ทีเขาก็จะจับปลา กระต่าย หรือไก่ป่ามาให้พวกทหารเพื่อบำรุงปากท้องอยู่เรื่อยๆ

"การยิงเป้านิ่ง สิ่งที่ต้องคุมคือประสิทธิภาพของปืน แต่การยิงเป้าเคลื่อนที่ สิ่งที่คุณต้องคุมให้ได้ก็คือตัวคุณเอง!"

เมื่อเห็นหลัวเกาหัวทดลองฝึกท่ายิงเป้าเคลื่อนที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า อู๋หย่งฮุยก็แอบรู้สึกชื่นชมอยู่ในใจ จากนั้นก็อธิบายความเข้าใจเกี่ยวกับการยิงเป้าเคลื่อนที่ของตนเองให้เขาฟังต่อ

สำหรับหลัวเกาหัวแล้ว อู๋หย่งฮุยถือว่าสอนแบบไม่มีกั๊กเลยทีเดียว

ความก้าวหน้าของหลัวเกาหัวจึงรุดหน้าไปอย่างก้าวกระโดด

ทว่า หากต้องการเชี่ยวชาญการยิงเป้าเคลื่อนที่อย่างแท้จริง จำเป็นต้องใช้กระสุนซ้อมจำนวนมหาศาล ไม่ใช่แค่ทำความเข้าใจหรือฝึกท่าทางพื้นฐานไม่กี่ท่าแล้วจะเป็นขึ้นมาได้

"เกาหัว แม้ผมอยากจะช่วยคุณมากแค่ไหน แต่โควตากระสุนมันมีจำกัด ผมเองก็ไม่มีปัญญาทำเรื่องเบิกกระสุนเพิ่มให้คุณได้ ยกเว้นเสียแต่ว่า คุณจะสมัครเป็นทหาร แล้วเข้าร่วมการแข่งยิงปืนทั่วทั้งกองทัพที่จัดขึ้นในระดับเมือง ถึงตอนนั้นคุณถึงจะได้กระสุนมากพอ!"

ในวันนั้น อู๋หย่งฮุยเอ่ยกับหลัวเกาหัว

"แข่งยิงปืนเหรอครับ"

หลัวเกาหัวตาเป็นประกาย "ผู้หมวดอู๋ คุณก็รู้สภาพทางบ้านผมดี คงไม่เอื้อให้ผมไปเป็นทหารหรอกครับ คุณว่า...ผมพอจะเข้าร่วมในฐานะกองกำลังติดอาวุธประชาชนได้ไหมครับ"

เหตุผลที่เขาอยากเข้าร่วมการแข่งขัน นอกจากจะได้กระสุนมามากพอแล้ว สิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือการได้สัมผัสกับยอดฝีมือด้านการยิงปืนคนอื่นๆ

ทางฝั่งคอมมูนชิงซานแห่งนี้ นอกจากอู๋หย่งฮุยแล้ว ฝีมือยิงปืนของทหารคนอื่นล้วนถูกเขาแซงหน้าไปนานแล้ว ไม่มีอะไรให้เขาได้ศึกษาและเรียนรู้อีกต่อไป

เขาเชื่อมั่นมาตลอดว่า การจะก้าวขึ้นเป็นนักแม่นปืนได้อย่างแท้จริง นอกจากต้องหมั่นฝึกฝนและขบคิดให้มากแล้ว ยังต้องดูให้มากและเรียนรู้ให้มากด้วยเช่นกัน

และการจะดูให้มากเรียนรู้ให้มากนั้น ก็คือการต้องไปคลุกคลีกับยอดฝีมือด้านการยิงปืนคนอื่นๆ ให้มากขึ้นนั่นเอง!

อู๋หย่งฮุยขมวดคิ้ว "เข้าร่วมในฐานะกองกำลังติดอาวุธประชาชนงั้นเหรอ ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะได้หรือเปล่า เอาอย่างนี้แล้วกัน เดี๋ยวผมช่วยถามเบื้องบนให้"

"ขอบคุณครับผู้หมวด!"

แม้หลัวเกาหัวจะไม่ได้เป็นทหาร แต่เขาก็คิดว่าตนเองเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของอู๋หย่งฮุยมาตั้งนานแล้ว

อู๋หย่งฮุยเองก็คิดเช่นเดียวกัน ดังนั้นจึงให้ความสำคัญกับหลัวเกาหัวมาก

ตัวเขาเองก็หวังว่าจะสามารถฝึกฝนนักแม่นปืนขึ้นมาได้สักคนเช่นกัน!

วันต่อมา อู๋หย่งฮุยก็เดินทางไปยังฝ่ายกิจการทหารประจำอำเภอ เพื่อรายงานสถานการณ์ของหลัวเกาหัวให้ผู้การทราบอย่างละเอียดถี่ถ้วน

หัวหน้าฝ่ายกิจการทหารประจำอำเภอ นอกจากจะเป็นรองนายอำเภอผู้ดูแลงานด้านการทหารของอำเภออูซานแล้ว ยังเป็นผู้บังคับการกรมทหารที่สองร้อยสามสิบเอ็ดซึ่งประจำการอยู่ชานเมือง และในขณะเดียวกันก็ยังเป็นอดีตหัวหน้าหมู่ของอู๋หย่งฮุยอีกด้วย

"นายแน่ใจนะว่าหลัวเกาหัวคนนี้จะผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้?"

หลายปีมานี้ ทุกครั้งที่มีการแข่งขันยิงปืนทั่วทั้งกองทัพซึ่งทางเทศบาลนครจัดขึ้น นอกจากอู๋หย่งฮุยที่เคยคว้าอันดับหนึ่งมาได้แล้ว อำเภออูซานก็ไม่เคยมีใครคว้าอันดับใด ๆ ได้อีกเลย สองปีหลังมานี้ยิ่งแล้วใหญ่ แม้แต่อันดับในรอบชิงชนะเลิศก็ยังคว้ามาไม่ได้

อู๋หย่งฮุย "ผู้การครับ ผมมั่นใจและยืนยันอย่างแน่นอนครับ!"

ผู้การเผิงลุกขึ้นยืนทันควัน "ดี ถ้าเขาคว้าอันดับในรอบชิงมาได้ จะให้โควตาแข่งแก่เขาสักที่หนึ่งจะเป็นไรไป? แต่เพื่อความแน่นอน ฉันยังต้องทดสอบดูด้วยตาตัวเองก่อน"

อู๋หย่งฮุยยิ้มพลางกล่าว "ไม่มีปัญหาครับผู้การ ท่านเห็นว่าท่านจะไปทดสอบเขาที่หน่วยผมด้วยตัวเอง หรือจะให้เขาเข้ามาในอำเภอดีครับ?"

ผู้การเผิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ให้เขาเข้ามาในอำเภอเถอะ ทางฉันมีสนามจำลองการแข่งขันยิงปืนโดยเฉพาะ จะได้ให้เขาปรับตัวล่วงหน้าสักหน่อย"

อู๋หย่งฮุย "ครับ งั้นพรุ่งนี้ผมจะพาเขามา"

หลังก้าวออกจากห้องทำงานของผู้การเผิง อู๋หย่งฮุยไม่ได้มุ่งหน้ากลับคอมมูนชิงซานในทันที แต่แวะไปที่สำนักความมั่นคงสาธารณะประจำอำเภอ

ก่อนหน้านี้ พี่ใหญ่ของเขาอย่างอู๋หย่งเชาถูกสั่งพักงานเพื่อสอบสวนอย่างไร้เหตุผลเพราะจับกุมพวกซุนเสียง ต่อมามีผู้นำแซ่หวังจากเมืองเอกส่งคนลงมาตรวจสอบข้อเท็จจริงอย่างละเอียด เมื่อทราบว่าอู๋หย่งเชาไม่ได้ทำผิด จึงทำให้อู๋หย่งเชาได้กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม

แต่ก่อนหน้านั้น อู๋หย่งเชาถูกสั่งพักงานไปเกือบสามเดือนเต็ม!

อู๋หย่งฮุยไม่ได้มาเยี่ยมพี่ใหญ่เลยสักครั้ง พอเพิ่งได้ยินข่าวว่าอีกฝ่ายได้กลับมารับตำแหน่งเดิมแล้ว จึงนึกขึ้นได้ว่าควรแวะมาเยี่ยมเยียนเสียหน่อย

"หย่งฮุย นายมาได้ยังไงเนี่ย?"

เมื่อเห็นอู๋หย่งฮุยมาหาโดยไม่บอกกล่าว อู๋หย่งเชาก็ชะงักไปเล็กน้อย

อู๋หย่งฮุย "หลัวเกาหัวอยากเข้าร่วมการแข่งขันยิงปืน ผมเลยมาถามที่กรมทหารให้เขา ก็เลยถือโอกาสแวะมาเยี่ยมนายด้วย ช่วงนี้นายสบายดีไหม?"

อู๋หย่งเชา "ฉันกินอิ่มนอนหลับ มีอะไรไม่ดีกันล่ะ? จริงสิ พูดถึงหลัวเกาหัว ฉันกำลังกะว่าจะหาเวลาไปหาเขาที่คอมมูนชิงซานอยู่พอดี ในเมื่อนายมาแล้ว งั้นนายก็ช่วยเป็นธุระบอกต่อให้ที"

อู๋หย่งฮุย "เรื่องอะไรเหรอ?"

อู๋หย่งเชาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก "นี่คือจดหมายที่ผู้นำจากเมืองเอกท่านนั้นฝากให้ฉันส่งต่อให้หลัวเกาหัว นายช่วยนำไปให้เขาที! นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะรู้จักผู้นำระดับเมืองเอกด้วย!"

"คราวนี้ก็ต้องขอบคุณเขาเหมือนกัน ฉันถึงได้กลับมารับตำแหน่งเดิมเร็วขนาดนี้ ไม่อย่างนั้นฉันคงถูกดองยาวไปแล้ว!"

"นายก็รู้นี่ว่าหลายปีมานี้ฉันทำคดีจนขัดแข้งขัดขาคนไปตั้งเท่าไร!"

"หย่งฮุย พอนายกลับไปแล้ว ต้องช่วยขอบคุณหลัวเกาหัวแทนฉันดี ๆ ด้วยนะ บอกเขาด้วยว่าถ้าเขาเข้ามาในอำเภอเมื่อไหร่ ฉันจะเลี้ยงข้าวเขาแน่นอน!"

อู๋หย่งฮุยรับจดหมายมาเก็บไว้ในอกเสื้อ "ได้เลย ผมจะบอกให้แน่นอน"

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า อู๋หย่งฮุยก็เดินออกมาจากสำนักความมั่นคงสาธารณะประจำอำเภอ แล้วขึ้นรถกลับไปยังคอมมูนชิงซาน

พอไปถึงคอมมูนชิงซาน ท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัวแล้ว ทว่าเขายังคงสาวเท้าเร่งรัดไปยังหมู่บ้านเถาซู่วานเพื่อตามหาหลัวเกาหัว ยื่นจดหมายให้แก่เขา อีกทั้งยังถ่ายทอดคำพูดของอู๋หย่งเชากับผู้การให้ฟังทั้งหมด

"นายเตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้ตามฉันเข้าอำเภอ!"

"ได้ครับ ขอบคุณครับผู้หมวด! ผมจะทำให้เต็มที่แน่นอนครับ!"

หลัวเกาหัวรู้สึกตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง