ตอนที่ 88 สมัครเรียน

ภายในโรงเรียนมีทั้งครู ผู้ปกครอง และที่เยอะที่สุดก็คือเด็กๆ ที่ต่างพากันดีอกดีใจตื่นเต้น

บ้างก็วิ่งไล่หยอกล้อกัน บ้างก็จับกลุ่มคุยถึงเรื่องสนุกสนานช่วงปิดเทอมฤดูร้อน บ้างก็กำลังถือไม้กวาดกับเศษผ้าช่วยกันทำความสะอาดทั้งในและนอกห้องเรียนตามที่คุณครูสั่ง

เสียงเอะอะ เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะร่าเริง เสียงลากโต๊ะเก้าอี้... ทั้งหมดผสมปนเปกัน กลายเป็นภาพบรรยากาศวันเปิดเทอมของโรงเรียนประถมที่คึกคักมีชีวิตชีวา

ที่ชั้นหนึ่งของอาคารเรียนตรงกลาง มีครูนั่งเรียงกันเป็นแถว ล้วนเป็นคุณครูที่มารอต้อนรับนักเรียนชั้นประถมหนึ่งและผู้ปกครองที่มาลงทะเบียนสมัครเรียน

ส่วนครูใหญ่มายืนรอต้อนรับนักเรียนและผู้ปกครองอยู่หน้าประตูโรงเรียนด้วยตัวเอง

"ผู้ปกครองและนักเรียนชั้นประถมหนึ่งทุกคน เชิญไปลงทะเบียน สมัครเรียน และจ่ายค่าเล่าเรียนที่อาคารเรียนหนึ่งนะคะ..."

ครูใหญ่เป็นสหายหญิง หน้าตาสะสวยและยังสาวมาก อายุเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เท่านั้น ได้ยินว่าสำนักการศึกษาประจำอำเภอส่งตัวลงมาโดยตรง เป็นลูกสาวของผู้นำคนหนึ่งในสำนักการศึกษาประจำอำเภอ มีเจตนาส่งลงมาชุบตัวหาผลงานที่นี่ อีกไม่นานก็คงจะถูกย้ายกลับไป

ทว่าหลัวเกาหัวรู้ดีว่า ชาติก่อนครูใหญ่คนนี้อยู่ที่นี่นานถึงยี่สิบปีเต็ม!

จนกระทั่งโรงเรียนประถมเถาซู่วานถูกยุบรวมเข้ากับโรงเรียนประถมประจำตำบลเพราะมีนักเรียนน้อยเกินไป ครูใหญ่คนนี้ถึงได้ถูกย้ายไปเป็นครูธรรมดาคนหนึ่งที่โรงเรียนประถมประจำตำบลจนกระทั่งเกษียณ

ส่วนเหตุผลที่เธอไม่ได้ถูกย้ายกลับไป ได้ยินมาว่าเป็นเพราะพ่อของเธอทำความผิดจนถูกจับกุม เธอจึงพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย

แน่นอนว่าสาเหตุที่แท้จริงคืออะไร หลัวเกาหัวเองก็ไม่แน่ใจนัก

ชาติก่อนเขาลำพังเอาตัวเองยังไม่รอด ย่อมไม่สนใจเรื่องของคนอื่น ที่รู้มาก็ล้วนเป็นแค่เรื่องเล่าลือปากต่อปากทั้งนั้น

"ครูใหญ่หลิน สวัสดีครับ"

หลัวเกาหัวเดินเข้ามาตรงหน้าครูใหญ่

หลินเสี่ยวเยี่ยนไว้ผมสั้นเสมอหู คิ้วตาคมคาย ผิวพรรณขาวเนียน บนใบหน้าประดับรอยยิ้มกระตือรือร้นอยู่ตลอดเวลา ทว่าพอเห็นหลัวเกาหัว ในแววตาของเธอกลับฉายแววตกตะลึงวูบหนึ่ง

"หลัวเกาหัวเหรอ คุณก็พาลูกสาวมาเรียนหนังสือด้วยงั้นเหรอ?!"

หลินเสี่ยวเยี่ยนอุทานด้วยความประหลาดใจ

ผู้ปกครองและเด็กๆ รอบข้างต่างพากันหันมามอง หลินเสี่ยวเยี่ยนถึงเพิ่งรู้ตัวว่าปฏิกิริยาของตัวเองรุนแรงเกินไป จึงรีบลดเสียงลงทันที "ขอโทษทีค่ะ ฉันเสียมารยาทไปหน่อย"

"คือเมื่อก่อนฉันได้ยินคนพูดกันบ่อยๆ ว่าคุณเกลียดลูกสาวมาก มักจะทุบตีด่าทอพวกแกเป็นประจำ ถึงขั้นอดข้าวอดน้ำพวกแกตั้งหลายวันหลายคืน! แต่วันนี้คุณกลับพาลูกสาวมาสมัครเรียนด้วยตัวเอง มันน่าตกใจจริงๆ ค่ะ!"

หลัวเกาหัวตอบ "นั่นมันเรื่องในอดีตแล้วครับ ตอนนี้ผมรักลูกสาวมาก แล้วนี่พวกเราต้องไปสมัครเรียนตรงไหนครับ"

หลินเสี่ยวเยี่ยนชี้ไปทางอาคารหนึ่ง "คุณตรงไปที่อาคารหนึ่งได้เลยค่ะ"

"ขอบคุณครับ"

หลัวเกาหัวพาหลี่เซี่ยเยฺว่เดินมาถึงอาคารหนึ่ง

ที่นี่มีโต๊ะเก้าอี้ตั้งเรียงเป็นแถว และคนที่นั่งอยู่ตำแหน่งแรกสุดก็คือผู้อาวุโสคนหนึ่งของตระกูลหลี่

อายุราวสี่สิบกว่าปี แต่ลำดับรุ่นอาวุโสสูงมาก แม้แต่หลี่เฉวียนฝูก็ยังต้องเรียกเขาว่าคุณปู่

หลัวเกาหัวรีบเดินเข้าไปทักทาย "คุณตาทวด..."

หลี่เซี่ยวเหวินรีบโบกมือ "อย่าเรียกฉันว่าคุณตาทวดเลย อยู่ที่โรงเรียน เรียกฉันว่าครูหลี่ก็พอ"

เขาเหลือบมองหลี่เซี่ยเยฺว่พลางถามขึ้น "นี่เธอเตรียมพาลูกมาเรียนหนังสืองั้นเหรอ งั้นมาลงทะเบียนตรงนี้เลย... จริงสิ เขียนหนังสือเป็นไหม"

หลัวเกาหัวบอก "เป็นครับ"

หลี่เซี่ยวเหวินยื่นดินสอแท่งหนึ่งให้ "งั้นเธอลงทะเบียนตรงนี้ เขียนชื่อเธอ ชื่อลูกสาว แล้วก็อายุของแก พอกรอกเสร็จแล้วค่อยไปจ่ายเงินที่ครูคนถัดไป"

หลัวเกาหัวรับดินสอมา แล้วลงมือเขียนชื่อตัวเอง ชื่อของหลี่เซี่ยเยฺว่ และอายุของแกลงในสมุดอย่างรวดเร็ว

"อืม ชื่อนี้เพราะดีนี่ ใครตั้งให้พวกเธอล่ะ"

เมื่อเห็นคำว่าหลี่เซี่ยเยฺว่สามคำนี้ หลี่เซี่ยวเหวินก็อดเอ่ยปากชมไม่ได้

"พ่อหนูตั้งให้เองค่ะ! เพราะใช่ไหมล่ะคะ!"

หลี่เซี่ยเยฺว่เชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ

หลี่เซี่ยวเหวินมองหลัวเกาหัวด้วยความประหลาดใจแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากความ

หลังจากลงทะเบียนเสร็จ หลัวเกาหัวก็พาลูกเดินมาหาครูคนถัดไป

นี่เป็นคุณครูสาวคนหนึ่ง เธอไม่ใช่คนบ้านเถาซู่วาน แต่เป็นยุวชนลงชนบทที่มาจากที่อื่น พอแต่งงานมีลูกกับชายหนุ่มในหมู่บ้าน ก็เลยปักหลักอยู่ที่นี่เรื่อยมา

"ค่าเล่าเรียนสองเจี่ยหกเฟิน ค่าเบ็ดเตล็ดแปดเฟิน รวมทั้งหมดเป็นสามเจี่ยสี่เฟินค่ะ"

"ถูกขนาดนี้เลยเหรอครับ"

หลัวเกาหัวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ครูสาวตอบว่า "นี่แค่ค่าเล่าเรียนกับค่าเบ็ดเตล็ดค่ะ ค่าหนังสือเรียนคิดแยกต่างหาก ยังมีค่าพิมพ์อัดสำเนาอีก แล้วถ้ากินข้าวกลางวันที่โรงเรียน ก็ต้องจ่ายคูปองข้าว อาหาร และค่าถ่านฟืนด้วยค่ะ"

"หา มีค่าอะไรเยอะแยะขนาดนี้เชียวเหรอครับ"

หลัวเกาหัวถึงเพิ่งรู้ว่า ในยุคนี้การเรียนหนังสือก็ไม่ได้ถูกเลยสักนิด

มิน่าล่ะคนถึงได้ลาออกจากโรงเรียนกันเยอะแยะ!

พอนำค่าใช้จ่ายจิปาถะเหล่านี้มารวมกันเข้า มันไม่ใช่เงินน้อย ๆ เลยจริง ๆ

หลัวเกาหัวจ่ายค่าเล่าเรียนและค่าเบ็ดเตล็ด จากนั้นก็เดินไปหาครูคนถัดไปเพื่อจ่ายค่าหนังสือ แล้วก็ไปหาครูอีกคนเพื่อจ่ายค่าพิมพ์อัดสำเนา ก่อนจะเดินต่อไปหาครูคนต่อไปอีก

เนื่องจากบ้านของเขาอยู่ในหมู่บ้านนี้ หลี่เซี่ยเยฺว่จึงไม่จำเป็นต้องกินข้าวกลางวันที่โรงเรียน จึงไม่ต้องจ่ายคูปองข้าวและค่าถ่านฟืน

ทั้งสองเดินข้ามครูโต๊ะนี้ไป แล้วตรงไปยังครูคนถัดไปแทน

ครูคนนี้เป็นคนในหมู่บ้านเช่นกัน แซ่ซุน

ครูซุนยิ้มพลางเอ่ยถาม "เกาหัว เธอจะเตรียมโต๊ะเรียนมาให้ลูกเอง หรือว่าจะใช้โต๊ะของโรงเรียนล่ะ"

หลัวเกาหัวชะงักไปเล็กน้อย "มันต่างกันยังไงเหรอครับ"

ครูซุนอธิบายว่า "ถ้าเธอเตรียมโต๊ะมาเอง พอหมดแต่ละเทอมก็ต้องยกกลับไป พอเปิดเทอมใหม่ก็ค่อยแบกมาใหม่ แต่ถ้าใช้โต๊ะของโรงเรียน ก็ต้องจ่ายค่าบำรุงรักษาโต๊ะเรียนนิดหน่อย แน่นอนว่าค่านี่ถูกมาก เทอมละห้าเฟินเอง"

หลัวเกาหัวตาโต "โต๊ะเรียนก็ยังต้องเก็บเงินด้วยเหรอครับเนี่ย!"

นี่มันไม่ใช่การขูดรีดเก็บเงินมั่วซั่วหรอกเหรอ

ครูซุนทำหน้าเจื่อนพลางพูดว่า "พวกเราก็ไม่อยากเก็บหรอกนะ แต่ทางโรงเรียนเรามีงบจำกัด ปกติต้องซ่อมแซมห้องเรียนกับโต๊ะเก้าอี้ ถ้าไม่มีเงิน แล้วจะเอาอะไรไปซ่อมล่ะ"

พูดได้มีเหตุผลเหลือเกิน!

หลัวเกาหัวขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับเขา สำหรับตัวเขาแล้ว เงินห้าเฟินไม่ได้นับว่าเป็นอะไรจริง ๆ

จากนั้นก็ยังมีรายการเก็บเงินจิปาถะสารพัดอย่างตามมาอีก เล่นเอาทั้งปวดใจ ทั้งสะเทือนใจ และจนปัญญาไปพร้อม ๆ กัน

รายการเก็บเงินพวกนี้ ส่วนใหญ่ตั้งขึ้นมาเพื่อพยุงค่าใช้จ่ายตามปกติของโรงเรียนให้อยู่รอดได้ เพราะงบประมาณที่เบื้องบนจัดสรรลงมาให้นั้นมันน้อยนิดเหลือเกิน

ถ้าไม่เก็บเงิน แล้วจะเอาอะไรไปเลี้ยงดูครูตั้งมากมายขนาดนี้กันล่ะ

หลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนทั้งหมด หลัวเกาหัวก็คำนวณในใจเงียบ ๆ รวมค่าใช้จ่ายทั้งหมดแล้วพุ่งไปถึงสองหยวนเจ็ดเจี่ยเลยทีเดียว!

สำหรับหลัวเกาหัวแล้ว เงินจำนวนนี้ย่อมไม่เป็นปัญหาอะไร แต่สำหรับครอบครัวส่วนใหญ่แล้ว นี่คือเงินก้อนโตเลยล่ะ!

หลายครอบครัวหาเงินทั้งปีทั้งชาติยังเก็บได้ไม่ถึงสองหยวนเจ็ดเจี่ยด้วยซ้ำ แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนส่งลูกมาเรียนหนังสือ

การรายงานตัวสิ้นสุดลง หลี่เซี่ยเยฺว่ได้รับหนังสือเรียนมาเรียบร้อย มีแค่สองเล่ม คือวิชาภาษาและวิชาคณิตศาสตร์ ซ้ำยังเป็นฉบับพิมพ์อัดสำเนาอีกด้วย!

กลิ่นหมึกพิมพ์ฉุนกึกโชยออกมาเตะจมูก!

หลัวเกาหัวเบ้ปาก ทว่าหลี่เซี่ยเยฺว่กลับตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก ถือหนังสือพลิกไปพลิกมาดูไม่หยุด ผลคือสองมือน้อย ๆ เลอะเทอะเปรอะเปื้อนคราบหมึกดำมะเมื่อมไปหมด

"อย่าดูแล้ว ระวังตัวหนังสือจะเลือนหายหมดนะลูก!"

หลัวเกาหัวรีบเอ่ยเตือน

คุณภาพการพิมพ์อัดสำเนานี้มันห่วยแตกเกินไปแล้วจริง ๆ!

หลี่เซี่ยเยฺว่รีบเก็บหนังสือใส่ลงในกระเป๋าอย่างทะนุถนอม จากนั้นก็เดินตามหลัวเกาหัวไปยังห้องเรียน

ห้องเรียนของเธอคือห้องหมายเลขหก บนอาคารสอง

เหนือประตูห้องเรียนมีป้ายชื่อครูประจำชั้นติดอยู่ หลัวเกาหัวมองดูแวบหนึ่ง ก็พบว่าเป็นครูใหญ่หลินเสี่ยวเยี่ยนนั่นเอง!

"ครูใหญ่หลินครับ จากนี้ไปรบกวนช่วยดูแลลูกของผมด้วยนะครับ!"

ก่อนจะออกจากโรงเรียน หลัวเกาหัวเดินกลับมาหาหลินเสี่ยวเยี่ยนอีกครั้ง

"วางใจเถอะค่ะ ฉันจะดูแลให้อย่างดี"

หลินเสี่ยวเยี่ยนส่งยิ้มให้