ตอนที่ 87 ความฝันน่ะต้องมีไว้ก่อน เผื่อว่ามันจะเป็นจริงขึ้นมาล่ะ

หลี่เฉวียนฝูก็อดใจไม่ไหวจิบไปสองอึก คาดไม่ถึงเลยว่ามันจะอร่อยไม่เบา

"ชานม" แก้วนี้ไร้รสฝาดของใบชา ทว่าอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่น ลดความเลี่ยนของหัวนมผงมอลต์ลง แต่ยังคงไว้ซึ่งรสนมอันเข้มข้น แถมยังได้รสหวานละมุนของน้ำตาลทรายเพิ่มเข้ามา... หลายรสชาติผสานเข้าด้วยกัน สร้างความประทับใจให้คนดื่มจนติดใจ ยิ่งดื่มก็ยิ่งอยากดื่มอีก

"ในเมื่ออร่อย ก็ดื่มกันเยอะ ๆ เลยครับ!"

หลัวเกาหัวชงไว้กาใหญ่ ปริมาณมากพอให้ทุกคนดื่มกันจุใจ

เขารู้ซึ้งแก่ใจดีว่าชานมทำแบบลวก ๆ พรรค์นี้ไม่ได้อร่อยเลิศเลออะไร ที่คนในครอบครัวพากันติดอกติดใจ ล้วนเป็นเพราะวัน ๆ แทบไม่มีเครื่องดื่มอะไรให้แตะต้องต่างหาก ถ้าเป็นยุคหลัง ชานมแบบนี้กระทั่งหมายังเมิน!

"มา พวกเรายกแก้วพร้อมกัน เพื่อชีวิตที่ดีขึ้น ชนแก้ว!"

พอทุกคนได้ชานมครบ หลัวเกาหัวก็ยกแก้วเหล้าขึ้น

"เพื่อชีวิตที่ดีขึ้น ชนแก้ว!"

"ชนแก้ว!"

ทั้งผู้ใหญ่และเด็กต่างพากันยกแก้วขึ้น

ใบหน้าของทุกคนเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข!

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หลัวเกาหัวก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ภาพที่เฝ้าถวิลหาทั้งวันทั้งคืนในชาติก่อน บัดนี้กลายเป็นจริงขึ้นมาแล้วในที่สุด!

ทว่า เขายังต้องพยายามต่อไป

บ้านยังคงผุพังซอมซ่อ ความเป็นอยู่ยังคงยากแค้น พ่อตา แม่ยาย เมีย และลูก ๆ ยังคงผอมโซเหลืองซีด... รวมถึงพ่อแม่และพี่น้องของเขาเองก็ยังต้องกัดฟันสู้ชีวิตอย่างยากลำบาก ในเมื่อเขาได้เกิดใหม่แล้ว ก็ต้องหาทุกวิถีทางเพื่อยกระดับชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเธอและพวกเขาให้ดีขึ้น!

แน่นอนว่าต้องไม่ใจร้อนเกินไป จนหลงลืมความหมายที่แท้จริงของการมีชีวิตอยู่

ชีวิตไม่ได้มีแค่การบากบั่นเพื่ออนาคตอันงดงามเท่านั้น แต่ยังต้องรู้จักเสพสุขตามอัตภาพและซึมซับช่วงเวลาเปี่ยมสุขกับครอบครัวด้วย!

ท่ามกลางเสียงพูดคุยและรอยยิ้ม งานเลี้ยงฉลองเล็ก ๆ ก็จบลง

หลี่เฉวียนฝูดื่มหนักไปหน่อย พอเสร็จแล้วก็เดินซวนเซกลับเข้าห้องไปนอนทันที

เฉินซิ่วจวีเอ่ยอย่างระอาใจว่า "ตาเฒ่าคนนี้นี่ คอแป๊กแล้วยังจะตะบี้ตะบันดื่ม นึกว่าตัวเองยังเป็นหนุ่มแน่นอยู่หรือยังไงกัน?"

หลี่เถาฮวาค้อนหลัวเกาหัวขวับ "ความผิดพี่นั่นแหละ ดึงดันจะชวนพ่อดื่มเหล้าอยู่ได้!"

หลัวเกาหัวหัวเราะร่า "ความผิดผมเอง ความผิดผม แต่ก็นะ ชีวิตคนเราจะมีสักกี่ครั้งที่ได้เมามาย เมาหัวราน้ำสักทีสองทีก็เป็นความทรงจำที่ดีออก"

หลี่เถาฮวาบ่นอุบ "ทรงจำบ้าบออะไรกันล่ะ!"

เฉินซิ่วจวีส่งเสียงฮึดฮัด "ฮวาเอ๋อร์ แกพูดจาอะไรอย่างนั้น? พ่อแกเมา นั่นเพราะคุมตัวเองไม่อยู่ จะไปโทษเกาหัวได้ยังไง? พวกเราก็ดื่มกันหมด ทำไมถึงไม่เห็นเมาล่ะ? ต่อไปห้ามว่าเกาหัวแบบนี้อีกนะ!"

"เอ๋?"

หลี่เถาฮวาน้อยใจขึ้นมา "แม่ ฉันเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของแม่นะจ๊ะ!"

เฉินซิ่วจวีสวนกลับ "แท้ไม่แท้อะไรล่ะ ก็แกไปปรักปรำเกาหัวส่งเดชไม่ได้! เขาออกจากบ้านแต่เช้ากลับบ้านมืดค่ำทุกวัน เหนื่อยยากขนาดไหน!"

หลี่เถาฮวา "..."

หลัวเกาหัวยิ้มพลางกล่าว "มีแต่แม่นี่แหละที่เอ็นดูผม งั้นผมไปเล่นกับพวกเด็ก ๆ ก่อนนะครับ"

"เซี่ยเยฺว่ มานี่สิ พ่อมีของดีจะให้!"

ได้ยินเสียงเรียก หลี่เซี่ยเยฺว่ที่กำลังเล่นอยู่กับน้องสาวสองคนก็เดินรี่เข้ามา

หลัวเซี่ยหวินกับหลัวเซี่ยฮวาก็พากันเดินเตาะแตะตามมาด้วย

หลัวเกาหัวยกกระบุงสะพายหลังออกมาจากห้องโถงกลางบ้าน แล้วหยิบกระเป๋านักเรียนผ้าใบใบใหม่ออกมา บนกระเป๋ามีดาวห้าแฉกสีแดงสดประดับเด่นหรา

"เซี่ยเยฺว่ นี่กระเป๋านักเรียนของลูก ชอบไหม?"

"ว้าว ชอบค่ะ! ขอบคุณค่ะพ่อ!"

หลี่เซี่ยเยฺว่รีบสะพายกระเป๋าพาดเฉียงกับตัว ลูบแล้วคลำอีก แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความปลาบปลื้มใจอย่างปิดไม่มิด

"พ่อ หนูอยากได้บ้าง!"

"พ่อ หนูด้วย!"

หลัวเซี่ยหวินกับหลัวเซี่ยฮวามองตาละห้อยด้วยความอิจฉา

"ไม่ต้องรีบ ไว้พวกเจ้าถึงวัยเข้าเรียนเมื่อไหร่ พ่อจะซื้อให้คนละใบเหมือนกัน!" หลัวเกาหัวยิ้มปลอบ

ทว่าเด็กทั้งสองกลับงอแงจะเอาตอนนี้ให้ได้ หลัวเกาหัวกำลังคิดหาทางเกลี้ยกล่อม พลันได้ยินหลี่เถาฮวาดุขึ้นมาว่า "จะเอาอะไรกันนักหนา! บอกแล้วไงว่าโตขึ้นค่อยซื้อให้ จะมางอแงทำไม? ไม่เชื่อฟังกันใช่ไหม?"

เด็กน้อยทั้งสองหุบปากฉับ ยื่นปากคว่ำลงทันที ไม่กล้าส่งเสียงอีก

หลัวเกาหัวยิ้มเย้าแหย่ "โดนดุเลยเห็นไหม! ดื้อดีนัก!"

"ฮึ!"

หลัวเซี่ยหวินทำท่าเลียนแบบผู้ใหญ่ กอดอกสะบัดหน้าส่งเสียงฮึดฮัดพร้อมกลอกตาบน ท่าทางฮึดฮัดแบบเด็ก ๆ ดูน่ารักน่าชังเป็นที่สุด

หลัวเซี่ยฮวาพยายามทำเลียนแบบพี่สาวบ้าง แต่ทำไม่ค่อยเหมือน ท่าทางเลยดูเก้ ๆ กัง ๆ ชวนขบขัน ยิ่งขับให้ดูน่าเอ็นดูเข้าไปใหญ่

หลี่เถาฮวากับหลี่เซี่ยเยฺว่ต่างพากันหัวเราะร่า

หลัวเกาหัวยิ่งหัวเราะจนตัวโยน อดไม่ได้ที่จะก้มลงหอมแก้มพวกเธอคนละฟอดใหญ่

"เซี่ยเยฺว่ ตรงนี้ยังมีดินสอ ยางลบ แล้วก็สมุดการบ้านอีก พ่อซื้อมาให้ลูกทั้งหมดเลยนะ" หลัวเกาหัวหยิบข้าวของออกมาจากตะกร้าสะพายหลังอีกกองหนึ่ง "ต้องเก็บรักษาไว้ให้ดีล่ะ จริงสิ เดี๋ยวพ่อช่วยเหลาดินสอให้ก่อนนะ"

จากนั้นเขาก็เดินเข้าห้อง ไปหยิบมีดปลายปืนสั้นออกมา

พวกพี่เฉียงถูกยิงเป้าล่วงหน้าไปหมดแล้ว มีดปลายปืนเล่มนี้เขาจึงนำกลับมาจากถ้ำตาแมวได้เสียที

เอามีดปลายปืนมาเหลาดินสอ ก็คมกริบใช้ดีไม่เลวเลย!

"เกาหัว พรุ่งนี้เซี่ยเยฺว่ถึงจะไปลงชื่อเข้าเรียน คุณจะกระตือรือร้นอะไรขนาดนั้นกัน?" หลี่เถาฮวาเห็นว่าหลัวเกาหัวดูจะตื่นเต้นกระตือรือร้นเกินเหตุ ราวกับว่าตัวเขาเองจะได้ไปเรียนหนังสืออย่างไรอย่างนั้น

หลัวเกาหัวหัวเราะ "เตรียมตัวไว้ล่วงหน้า ยังไงก็ไม่มีคำว่าผิดหรอกจ้ะ"

"พ่อคะ หนูจะตั้งใจเรียนหนังสือแน่นอนค่ะ!"

หลี่เซี่ยเยฺว่โพล่งประโยคนี้ออกมาอย่างกะทันหัน ทำให้หลัวเกาหัวทั้งประหลาดใจและปลื้มใจระคนกัน "ดี! ขอแค่ลูกตั้งใจเรียนหนังสือ พ่อจะทำทุกวิถีทางหาเงินส่งลูกเรียนให้ได้! หวังว่าในอนาคตครอบครัวเราจะมีนักศึกษามหาวิทยาลัยสักคน!"

หลี่เถาฮวาหัวเราะเย้า "เกาหัว คุณนี่ช่างกล้าฝันจริงๆ ลูกเพิ่งจะเริ่มเรียนชั้นประถม คุณก็หวังไปถึงให้เรียนมหาวิทยาลัยเสียแล้ว!"

หลัวเกาหัวเอ่ย "ความฝันน่ะต้องมีไว้ก่อน เผื่อว่ามันกลายเป็นจริงขึ้นมาล่ะ?"

หลี่เซี่ยเยฺว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ในเวลานี้ "พ่อคะ แม่คะ หนูจะเรียนมหาวิทยาลัยให้ได้ค่ะ!"

แม้จะยังไม่รู้ว่ามหาวิทยาลัยคืออะไร แต่คิดว่าคงต้องเป็นสิ่งที่ดีมากๆ แน่

เธออายุหกขวบแล้ว อีกทั้งเด็กผู้หญิงตามธรรมชาติก็มักจะรู้ความเร็ว เข้าใจเรื่องราวต่างๆ มากมาย โดยเฉพาะช่วงก่อนหน้านี้ที่พวกเด็กๆ ในหมู่บ้านไม่มีใครยอมเล่นด้วย มันกระทบกระเทือนจิตใจเธอไม่น้อย จึงผลักดันให้เธอกลายเป็นคนรักความก้าวหน้าและไม่อยากยอมแพ้ใครเป็นพิเศษ

"ดี พ่อเชื่อมั่นในตัวลูก!"

กำลังใจที่พอเหมาะพอเจาะของหลัวเกาหัว ยิ่งทำให้หลี่เซี่ยเยฺว่เปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้ดื่มชานม หรือเพราะตื่นเต้นจนเกินไปกันแน่ พวกเด็กๆ ต่างเล่นกันจนดึกดื่นถึงยอมผล็อยหลับไป

ยังดีที่วันรุ่งขึ้น หลี่เซี่ยเยฺว่ต้องไปรายงานตัวที่โรงเรียนตอนเก้าโมงกว่า เวลาจึงเหลือเฟืออย่างสมบูรณ์

หลัวเกาหัวตื่นแต่เช้าตรู่เหมือนเช่นเคย

เมื่อวานเขาตกลงกับผู้หมวดอู๋ไว้แล้วว่า วันนี้ต้องรอลูกไปลงชื่อเข้าเรียนให้เรียบร้อยก่อน ถึงจะไปฝึกซ้อมต่อที่คอมมูน ดังนั้นพอตื่นนอนในตอนเช้า เขาจึงช่วยทำงานบ้านอยู่ที่บ้าน

พอถึงเวลาเก้าโมงตรง เขาก็พาหลี่เซี่ยเยฺว่ไปยังโรงเรียนประถมเถาซู่วาน

ที่ตั้งของโรงเรียนประถมอยู่ในหุบเขาทางทิศเหนือของหมู่บ้าน สร้างไว้กว้างขวางทีเดียว

ภายในโรงเรียนมีสนามวิ่งเล่น มีลานปิงปอง สนามบาสเกตบอล และเสาธง อาคารเรียนมีสามหลัง ล้วนสร้างขึ้นจากหิน อิฐดินดิบ และไม้ ดูค่อนข้างทรุดโทรมไปบ้าง

มีทั้งหมดสี่ระดับชั้น แต่ละระดับชั้นมีประมาณสามถึงห้าห้อง

สาเหตุที่มีเด็กมากมายขนาดนี้ เป็นเพราะเด็กๆ ทั้งหมดในกองผลิตเถาซู่วานต้องมาเข้าเรียนที่นี่

และกองผลิตเถาซู่วานมีหน่วยผลิต หรือเรียกอีกอย่างว่ากลุ่มการผลิตถึงเก้ากลุ่ม นอกจากหมู่บ้านเถาซู่วานที่มีกลุ่มการผลิตสามกลุ่มแล้ว อีกหกกลุ่มที่เหลือล้วนเป็นหนึ่งหมู่บ้านต่อหนึ่งกลุ่ม

ยกตัวอย่างเช่น กลุ่มการผลิตหมู่บ้านเฉินเจียก็คือหนึ่งหมู่บ้าน

ยิ่งไปกว่านั้น แต่ละบ้านต่างก็มีลูกดก จึงส่งผลให้นักเรียนในโรงเรียนประถมเถาซู่วานแน่นขนัดจนล้น

ทว่าเด็กๆ หลายบ้านเรียนแค่ชั้นประถมหนึ่งประถมสองก็เลิกเรียนแล้ว เก่งหน่อยก็เรียนถึงชั้นประถมสามประถมสี่ก็ไม่ได้เรียนต่อ เพราะทางบ้านยากจน ไม่มีปัญญาส่งเสีย

โดยเฉพาะหลังจากจัดสรรที่ดินทำกินรายครัวเรือน เด็กๆ ต่างถูกเรียกตัวกลับบ้านไปช่วยทำไร่ทำนา อัตราการลาออกจากโรงเรียนกลางคันจึงยิ่งสูงขึ้นไปอีก!

หลัวเกาหัวพาหลี่เซี่ยเยฺว่มาถึงโรงเรียนประถม ก็เห็นว่าทั่วทั้งโรงเรียนเบียดเสียดยัดเยียดไปด้วยผู้คน...