ตอนที่ 86 ข้อเสนอแนะสามข้อ

"พ่อครับ ผมมีข้อเสนอแนะที่ยังไม่สมบูรณ์อยู่สามข้อ พ่อลองฟังดูหน่อยเป็นไงครับ"

หลัวเกาหัวชั่งใจเลือกใช้คำพูดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ข้อแรก การจัดสรรที่ดินทำกินรายครัวเรือนเป็นเรื่องใหญ่ และเป็นสิ่งที่ทุกบ้านต่างเฝ้ารอคอยมากที่สุด เพราะฉะนั้นต้องทำให้ยุติธรรมและโปร่งใส ไม่อย่างนั้นพวกชาวบ้านต้องก่อเรื่องวุ่นวายแน่นอนครับ"

"ข้อสอง สำหรับของบางอย่างที่แบ่งกันยาก ทางที่ดีที่สุดคือแปลงเป็นมูลค่าเงิน จะทำให้เห็นมูลค่าของสิ่งต่างๆ ชัดเจนยิ่งขึ้น เช่นพวกรถแทรกเตอร์ เครื่องนวดข้าว หรือวัวควายสำหรับไถนา"

"ข้อสาม การจัดสรรที่ดินทำกินรายครัวเรือนไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน ต้องมีความอดทน จะใจร้อนไม่ได้เด็ดขาด! โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พ่อยังต้องเข้าไปมีส่วนร่วมจัดสรรให้หน่วยผลิตย่อยอื่นๆ อีก สถานการณ์ซับซ้อน ยิ่งต้องรอบคอบและใจเย็น รับฟังความคิดเห็นของชาวบ้านให้มากๆ ครับ"

หลี่เฉวียนฝูฟังจนอึ้งตะลึงงันไปเลย

เขามองหลัวเกาหัวตาค้างอยู่นาน ถึงค่อยเอ่ยปาก "นี่แกยังกล้าเรียกว่าข้อเสนอแนะที่ไม่สมบูรณ์อีกเรอะ? ฉันว่าข้อเสนอของแกเนี่ย ผ่านการคิดไตร่ตรองมานานจนตกผลึกแล้วแน่ๆ ใช่ไหมล่ะ?"

"นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าแกจะมีความสามารถด้านการบริหารจัดการแบบนี้ด้วย!"

"เกาหัว เอาอย่างนี้ไหมล่ะ ให้แกมาเป็นหัวหน้ากองผลิตแทน? เดี๋ยวฉันคอยเป็นลูกมือให้เอง!"

หลัวเกาหัวรีบโบกมือเป็นพัลวัน "พ่อ อย่าเข้าใจผิดสิครับ ผมไม่ได้มีความคิดจะแย่งชิงอำนาจสักหน่อย!"

หลี่เฉวียนฝู "แกนั่นแหละที่เข้าใจผิด! ฉันหมายความว่าฉันมันแก่แล้ว ควรปล่อยให้คนหนุ่มสาวอย่างพวกแกมาแบกรับภาระหน้าที่ต่างหาก!"

หลัวเกาหัว "อย่าเลยครับ ผมไม่สนใจหรอก"

พูดจบ เขาก็เดินจากไป

หลี่เฉวียนฝูมองตามแผ่นหลังของเขา พลางคิดในใจ ไอ้หมอนี่ไม่ได้เป็นหัวหน้ากองผลิต ช่างน่าเสียดายจริงๆ!

ในช่วงเวลาต่อมา หลัวเกาหัวยังคงออกจากบ้านแต่เช้าตรู่และกลับมาตอนพลบค่ำ เดินทางไปฝึกยิงปืนที่คอมมูนเช่นเคย

เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัวจนกระทั่งถึงวันที่สามสิบสิงหาคม

หลัวเกาหัวตั้งใจขอลาหยุดครึ่งวันกับผู้หมวดอู๋ ไปซื้อเนื้อหมูสองจิน (ประมาณ 1 กิโลกรัม) ในคอมมูน มีพวกลูกอมอีกจำนวนหนึ่ง รวมถึงกระเป๋านักเรียนใบใหม่เอี่ยมหนึ่งใบ ดินสอสองสามแท่ง และยางลบอีกไม่กี่ก้อน จากนั้นจึงเดินทางกลับบ้าน

"พ่อคะ!"

เด็กทั้งสามคนพอเห็นเขาก็พากันวิ่งกรูกันออกมาจากลานบ้านทันที

หลี่เซี่ยเยฺว่ "ว้าว พ่อซื้อลูกอมมาด้วย!"

หลัวเซี่ยหวิน "หนูอยากกินลูกอม!"

หลัวเซี่ยฮวา "ลูกอมๆ!"

หลัวเกาหัวยัดลูกอมใส่ปากพวกแกคนละเม็ด เด็กทั้งสามก็ส่งเสียงเฮลั่นด้วยความดีใจในทันที

ส่วนเนื้อหมูนั้น พวกแกกลับมองผ่านเลยไปเหมือนมองไม่เห็นเสียอย่างนั้น

สาเหตุหลักก็เพราะช่วงนี้พวกแกได้กินเนื้อกันทุกวัน จึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับเนื้อหมูสักเท่าไรแล้ว ตรงกันข้ามกับเฉินซิ่วจวีและหลี่เถาฮวาที่พอเห็นเขาซื้อเนื้อกลับมา ต่างก็เอ่ยทักอย่างดีอกดีใจ "ซื้อเนื้อกลับมาอีกแล้วเหรอ?"

หลัวเกาหัว "พรุ่งนี้เซี่ยเยฺว่จะต้องไปเรียนหนังสือแล้ว คืนนี้พวกเราครอบครัวมาฉลองกันสักหน่อยครับ"

หลี่เถาฮวา "แค่ไปเรียนหนังสือ มีอะไรต้องฉลองกันด้วย? ไม่ใช่ว่าสอบติดมหาวิทยาลัยเสียหน่อย!"

หลัวเกาหัว "ได้ไปเรียนหนังสือ สำหรับเซี่ยเยฺว่แล้วถือเป็นการเริ่มต้นช่วงชีวิตก้าวใหม่ แน่นอนว่าต้องฉลองสิ! อีกอย่าง ก็เพื่อเป็นกำลังใจให้แกด้วย หวังว่าแกจะตั้งใจเรียนหนังสือและพัฒนาตัวเองขึ้นไปทุกวัน!"

หลี่เถาฮวากลอกตาใส่ "มีแต่เรื่องเล่นพิเรนทร์เยอะจริงนะคุณน่ะ"

"วันนี้ผมลงครัวเอง!"

หลัวเกาหัวอาสาขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น

"ให้แม่ทำดีกว่ามั้ง..."

ยังไม่ทันที่เฉินซิ่วจวีจะพูดจบ หลี่เถาฮวาก็ชิงพูดขึ้นว่า "แม่คะ ปล่อยให้เขาทำไปเถอะ นานๆ ทีวันนี้เขาจะกระตือรือร้นขนาดนี้!"

เฉินซิ่วจวี "เอาเถอะ พวกเราก็ไม่ได้กินกับข้าวฝีมือเกาหัวมาพักหนึ่งแล้วจริงๆ นั่นแหละ"

หลัวเกาหัวหัวเราะหึๆ เดินเข้าครัวไฟไป แล้วเริ่มลงมือขะมักเขม้นทันที

เด็กสี่คน ผู้ใหญ่สี่คน หลัวเกาหัวทำกับข้าวเพียงสี่อย่าง แต่แต่ละจานล้วนมีปริมาณพูนแน่นเต็มที่

เขาใช้เวลาทำอยู่ราวๆ สองชั่วโมงกว่า จึงทำกับข้าวทั้งสี่อย่างเสร็จเรียบร้อย

"มาเลย มากินข้าวกันได้แล้ว!"

หลัวเกาหัวตะโกนเรียกเสียงดัง

ทุกคนในบ้านต่างพากันเดินเข้ามาในครัวไฟ

ตามปกติแล้ว เวลาพวกเขากินข้าวมักจะถือชามข้าวกันตามสบาย ไปหาที่นั่งหรือยืนกินตรงไหนก็ได้ในลานบ้าน

แต่วันนี้เนื่องจากเป็นการฉลองเล็กๆ ทุกคนจึงมานั่งล้อมวงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยรอบโต๊ะอาหารกลางครัวไฟ

หลี่เฉวียนฝูกับเฉินซิ่วจีนั่งตำแหน่งประธาน หลัวเกาหัวพาเซี่ยหวินและเซี่ยฮวานั่งทางด้านขวา เซี่ยเยฺว่นั่งทางด้านซ้ายคนเดียว ส่วนหลี่เถาฮวาอุ้มเซี่ยเหอนั่งที่ตำแหน่งท้ายสุด

"เซี่ยเยฺว่ พรุ่งนี้ลูกจะต้องไปสมัครเรียนที่โรงเรียนแล้ว เพราะงั้นวันนี้ถึงให้ลูกนั่งตำแหน่งทางซ้าย เป็นการแสดงว่าพวกเราให้ความสำคัญกับการเรียนของลูก!" หลัวเกาหัวกล่าว "พอได้ไปเรียนหนังสือแล้ว ก็ต้องตั้งใจหาความรู้ รู้จักมารยาท และประพฤติตนให้ดีงาม"

"เพื่อแสดงถึงความหวังที่พ่อมีต่อลูก พ่อเลยตั้งใจทำกับข้าวมาสี่อย่าง!"

"อย่างแรกคือ ปลานึ่ง หวังว่าในวันข้างหน้าลูกจะกระโดดข้ามประตูมังกร กลายเป็นคนประสบความสำเร็จได้!"

"หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง หวังว่าการเรียนของลูกในวันข้างหน้าจะยิ่งเรียนก็ยิ่งมีชีวิตชีวา มีรสชาติ!"

"ไก่ผัดถั่วลิสงกงเป่า เนื้อไก่นี้เป็นไก่ฟ้า ซึ่งไก่ฟ้าก็คือไก่ป่า หวังว่าลูกจะขยันหมั่นเพียรเรียนหนังสือ จนเปลี่ยนจากไก่ป่ากลายเป็นหงส์ฟ้าได้ในอนาคต!"

"อย่างสุดท้ายคือเต้าหู้คลุกต้นหอม หวังว่าวันข้างหน้า ไม่ว่าลูกจะเรียนเก่งหรือไม่ และไม่ว่าชีวิตจะสุขสบายหรือลำบาก ก็ขอให้จำไว้ให้ขึ้นใจว่าจะต้องเป็นคนซื่อสัตย์มือสะอาดและโปร่งใสบริสุทธิ์!"

เซี่ยเยฺว่ฟังไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าพ่อพูดถึงเรื่องอะไร

หลี่เฉวียนฝูอดปรบมือไม่ได้ "เกาหัว แกพูดได้ดีจริงๆ"

หลี่เถาฮวาก็จับมือเล็กๆ ของเซี่ยเหอปรบมือด้วยเช่นกัน "เซี่ยเหอ ลูกว่าพ่อของลูกเก่งสุดยอดไปเลยไหม? เสี่ยวเซี่ยเหอของเราโตขึ้นก็กลายเป็นหงส์ฟ้าด้วยดีไหมจ๊ะ?"

"พ่อคะ พวกเรากินได้หรือยัง?"

ทว่า คำพูดประโยคเดียวของหลัวเซี่ยหวินกลับทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนหัวเราะออกมาพร้อมกัน

หลัวเกาหัวลูบหัวลูกสาว "แกนี่มันตัวกินจุจริงๆ! กินเถอะ กินได้แล้ว!"

พอได้รับอนุญาต เธอก็ใช้มือหยิบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากทันที เคี้ยวจนน้ำมันเยิ้มเต็มปาก

แม้ก่อนหน้านี้จะไม่ค่อยอยากกินเนื้อหมู แต่ในยามนี้ เมื่อเห็นหมูสามชั้นตุ๋นสีแดงสดน่ากิน ความอยากอาหารก็พุ่งพรวดขึ้นมาทันที!

หลัวเซี่ยฮวาไม่ยอมน้อยหน้า คว้าเนื้อชิ้นหนึ่งมากินบ้างเช่นกัน

หลัวเซี่ยเยฺว่รู้ว่าวันนี้จัดขึ้นเพื่อฉลองให้ตนเอง จึงค่อนข้างขวยเขินอยู่บ้าง เธอประคองชามข้าวแล้วค่อยๆ กินทีละคำเล็กๆ

"พ่อครับ คืนนี้เรามาดื่มกันสักหน่อยไหมครับ?"

หลัวเกาหัวหยิบกาเหล้ากับจอกเหล้าออกมา

หลี่เฉวียนฝูยิ้ม "ได้สิ ดื่มสักหน่อย รินให้แม่กับเถาฮวาคนละแก้วด้วย นานทีปีหนครอบครัวจะมีความสุขขนาดนี้ ดื่มกันคนละนิดละหน่อย"

เฉินซิ่วจวีกับหลี่เถาฮวาต่างยิ้มรับ ไม่ได้ปฏิเสธ

พวกเธอคอไม่แข็ง ปกติแทบไม่แตะเหล้าเลย

หลัวเกาหัวคอแข็งมาก แต่ปกติก็ไม่ค่อยได้ดื่มเช่นกัน

ตอนนี้เขารินให้ทั้งสามคนคนละแก้ว และรินให้ตัวเองหนึ่งแก้ว จากนั้นก็ค่อยๆ จิบกันไป

"พ่อคะ หนูอยากกินเหล้าด้วย!" หลัวเซี่ยหวินโพล่งขึ้นมาทันควัน

หลัวเกาหัวหัวเราะหึๆ "ตอนนี้ลูกยังกินเหล้าไม่ได้ ต้องรอให้โตเป็นผู้ใหญ่ก่อน เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวพ่อทำเครื่องดื่มให้พวกลูกกิน"

"เครื่องดื่ม? เครื่องดื่มคืออะไรเหรอคะ?"

หลัวเซี่ยหวินทำหน้างุนงง

หลัวเกาหัวไม่ได้อธิบายอะไรมาก เขาเดินเข้าห้องไปหยิบใบชา นมผงมอลต์สกัด และน้ำตาลทรายขาวออกมา

เขาเริ่มจากบดใบชาให้ละเอียด นำนมผงมอลต์สกัดไปต้มพอร้อน แล้วใส่ใบชากับน้ำตาลทรายขาวลงไป เพียงไม่นาน ชานมแบบเรียบง่ายแก้วหนึ่งก็เสร็จเรียบร้อย!

เพื่อเพิ่มรสสัมผัส เขายังหั่นฟักเชื่อมสองสามชิ้นเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วใส่ลงไปด้วย

"มา ดื่มเครื่องดื่มกัน!"

หลัวเกาหัวตักแบ่งใส่ชามให้เด็กๆ ทั้งสามคน

หลี่เถาฮวาเอ่ยทัก "นี่มันอะไรกัน นมผงมอลต์สกัดดีๆ โดนพี่เอาไปทำอะไรก็ไม่รู้ มันจะกินได้เหรอ?"

หลัวเกาหัว "กินได้แน่นอน แถมยังอร่อยมากด้วย ถ้าไม่เชื่อก็ลองถามเด็กๆ ดูสิ"

เด็กทั้งสามคนชิมไปคำหนึ่ง แล้วร้องออกมาเสียงดังลั่นทันที "อร่อย!"

หลี่เถาฮวาเบ้ปาก "ขอแค่เป็นของกินของดื่ม มีตอนไหนบ้างที่พวกแกบอกไม่อร่อย?"

หลัวเกาหัว "เธอลองชิมดูเองสิ!"

หลี่เถาฮวาลองชิมไปคำหนึ่ง จากนั้นก็ชิมอีกคำ แล้วจึงยกดื่มอึกใหญ่ๆ ติดต่อกัน

เฉินซิ่วจวีถาม "มันอร่อยขนาดนั้นเชียวเหรอ?"

นางลองชิมคำหนึ่ง แล้วก็ชิมอีกคำ จากนั้นก็ยกดื่มอึกใหญ่ๆ ตามไปด้วยเช่นกัน

หลี่เฉวียนฝู "..."