ตอนที่ 85 ตั้งชื่อ

หลัวเกาหัวตกตะลึงไปแล้ว

ชาติก่อน ภรรยาของเขาตายจากการคลอดลูกยากไปตั้งแต่ไม่กี่เดือนก่อน พ่อตากับแม่ยายจึงโยนความผิดเรื่องการตายของหลี่เถาฮวามาที่เขาทั้งหมด ไม่เพียงก่นด่าเขาสารพัด ลูกๆ ทุกคนยังถูกเปลี่ยนไปใช้นามสกุลหลี่ตามพ่อตากันหมดด้วย

นึกไม่ถึงเลยว่า พ่อตากับแม่ยายได้ตัดสินใจกันไว้ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว ว่านอกจากลูกคนแรกที่จะใช้นามสกุลหลี่ ลูกคนอื่นๆ จะให้ใช้นามสกุลหลัวทั้งหมด

โชคดีจริงๆ ที่ได้เกิดใหม่ ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่มีวันรู้เลยว่าพ่อตากับแม่ยายจะนึกถึงจิตใจของตนถึงขนาดนี้!

"พ่อครับ แม่ครับ ความจริงลูกจะใช้นามสกุลอะไรมันไม่สำคัญหรอกครับ ที่สำคัญคือผมรู้ว่าพวกแกเป็นลูกของผม ในตัวมีเลือดของผมไหลเวียนอยู่ก็พอแล้ว" หลัวเกาหัวพูด

หลี่เถาฮวาเบิกตากว้างพลางพูด "เกาหัว คุณหมายความว่ายังไง นี่คุณระแวงว่าลูกๆ ไม่ใช่ลูกของคุณงั้นเหรอ คุณพูดจาให้มันมีมโนธรรมหน่อยนะ ตั้งแต่แต่งงานกับคุณมา ฉันก็ไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่นอีกเลย แม้แต่คุยสักคำก็ยังไม่มี"

เดิมทีหลัวเกาหัวเพียงแค่อยากบอกว่าตนไม่ได้ใส่ใจเรื่องนามสกุลของลูก แต่คาดไม่ถึงว่าคำพูดประโยคเดียวจะทำให้หลี่เถาฮวาโมโหขึ้นมา จึงรีบขอโทษขอโพย "ฮวาเอ๋อร์ ผมไม่ได้ระแวงคุณนะ ผมแค่จะบอกว่าผมไม่ซีเรียสเรื่องนามสกุลของพวกแกต่างหาก"

ด้านหลี่เฉวียนฝูก็ติติงหลี่เถาฮวา "แกอย่าไปบิดเบือนความหมายของเกาหัวสิ!"

เฉินซิ่วจวีเอานิ้วจิ้มหัวหลี่เถาฮวาแล้วดุซ้ำอีกคน "วันๆ ในหัวคิดอะไรอยู่น่ะหืม?"

ดวงตากลมโตแสนสวยของหลี่เถาฮวาเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม "ฉันว่านะ พ่อ แม่ ตกลงพวกพ่อแม่เป็นพ่อแม่ของใครกันแน่คะเนี่ย?"

หลี่เฉวียนฝูกับเฉินซิ่วจวีตอบขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย "ของเกาหัวน่ะสิ! ทำไมรึ?"

"ฉัน..."

หลี่เถาฮวาโมโหจนแก้มป่อง "ได้ พวกพ่อแม่เป็นครอบครัวเดียวกัน ฉันไปให้นมซื่อหยาแล้ว!"

หลัวเกาหัวหัวเราะพลางพูด "เอาเถอะน่า ฮวาเอ๋อร์ พวกเรากำลังปรึกษาเรื่องตั้งชื่อลูกกันอยู่นะ คุณจะไปได้ยังไงกัน?"

อันที่จริงหลี่เถาฮวาแค่ล้อเล่นเท่านั้น พอหลัวเกาหัวรั้งไว้ เธอก็ถือโอกาสนั่งลงตามเดิมแล้วยิ้มพูด "งั้นก็ได้ งั้นฉันจะคอยฟังดูซิว่าคุณจะตั้งชื่ออะไรให้ลูกๆ"

หลัวเกาหัวหันไปมองหลี่เฉวียนฝู "พ่อครับ ให้พ่อเป็นคนตั้งชื่อให้เด็กๆ ดีไหมครับ?"

"ฉันตั้งเรอะ?"

หลี่เฉวียนฝูโบกมืออย่างถ่อมตัว "ช่างเถอะ ลูกของแกเอง ให้แกตั้งนั่นแหละดีแล้ว"

เฉินซิ่วจวีก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน "แกตั้งเถอะ ถึงพ่อแกจะเป็นหัวหน้ากองผลิตมาหลายปี แต่จริงๆ แล้วก็ไม่ได้มีความรู้อะไรหรอก"

หลัวเกาหัวจึงพูด "ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ ผมตั้งเอง"

"วันนี้แสงจันทร์สวยพอดี ต้าหยาให้ชื่อว่าหลี่เซี่ยเยฺว่ พวกพ่อแม่คิดว่ายังไงครับ?"

"หลี่เซี่ยเยฺว่?"

ทั้งสามคนตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "ชื่อนี้เพราะดีนะ"

เฉินซิ่วจวีตะโกนเรียก "ต้าหยา มานี่เร็วเข้า พ่อแกตั้งชื่อจริงให้แกแล้วนะ แกชื่อหลี่เซี่ยเยฺว่ ชอบไหมลูก?"

ต้าหยา เอ้อร์หยา และซานหยาพากันวิ่งกรูกันเข้ามา

"หลี่เซี่ยเยฺว่เหรอคะ หนูชื่อหลี่เซี่ยเยฺว่เหรอ?"

ต้าหยาไม่รู้หรอกว่าชื่อนี้มีความหมายว่าอะไร แค่รู้สึกว่าเพราะดี จึงปรบมือทันที "หนูชอบค่ะ ในที่สุดหนูก็มีชื่อจริงของตัวเองแล้ว"

เอ้อร์หยาขมวดคิ้วถาม "พ่อคะ พี่ใหญ่ไม่ได้ชื่อต้าหยาหรอกเหรอคะ ทำไมถึงกลายเป็นชื่อเซี่ยเยฺว่ไปแล้วล่ะ?"

หลัวเกาหัวบีบจมูกเล็กๆ ราวกับต้นหอมอ่อนของเธอเบาๆ แล้วพูดว่า "ต้าหยาเป็นชื่อเล่นของพี่ใหญ่ เซี่ยเยฺว่ถึงจะเป็นชื่อจริงของพี่เขาจ้ะ"

เอ้อร์หยาถามต่อ "พ่อคะ แล้วชื่อจริงของหนูล่ะคะ?"

หลัวเกาหัวแสร้งทำเป็นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ชื่อของลูกคือหลี่เซี่ยหวิน"

หลี่เฉวียนฝูแทรกขึ้นมาทันควัน "ไม่ใช่หลี่เซี่ยหวิน ต้องเป็นหลัวเซี่ยหวินต่างหาก"

เอ้อร์หยาถามอย่างไม่เข้าใจ "ทำไมพี่ใหญ่ถึงเป็นหลี่เซี่ยเยฺว่ แต่หนูถึงเป็นหลัวเซี่ยหวินล่ะคะ?"

หลี่เฉวียนฝูส่งเสียงฮึดฮัด "แกรู้แค่ว่าตัวเองชื่อหลัวเซี่ยหวินก็พอแล้ว จะถามอะไรเยอะแยะ โตขึ้นเดี๋ยวก็เข้าใจกันเองนั่นแหละ"

"ก็ได้ค่ะ"

เอ้อร์หยาไม่ได้ติดใจสงสัยต่อ แต่หันไปยิ้มให้ต้าหยา "พี่ใหญ่ หนูก็มีชื่อจริงแล้วนะ หนูชื่อหลัวเซี่ยหวิน! หนูชอบชื่อนี้จัง"

ซานหยารีบเบียดตัวเข้ามา "พ่อคะ หนูด้วย! หนูด้วย! หนูด้วย!"

หลัวเกาหัวอุ้มเธอขึ้นมา หอมแก้มเธอฟอดหนึ่งแล้วพูดว่า "ลูกชื่อหลัวเซี่ยฮวาจ้ะ"

ความจริงแล้ว ทั้งสามชื่อนี้ก็คือชื่อของพวกเธอในชาติก่อนนั่นเอง

เพียงแต่ในชาติก่อน พวกเธอทุกคนล้วนใช้แซ่หลี่ แต่ในชาตินี้ เอ้อร์หยากับซานหยาได้เปลี่ยนมาใช้แซ่หลัวแล้ว

"หลัวเซี่ยฮวา ฮ่าๆ หนูมีคำว่าฮวาด้วย!"

ซานหยาวัยสองขวบยังพูดจาไม่ค่อยชัดถ้อยชัดคำ แต่ทุกคนต่างก็ฟังเข้าใจความหมายของเธอ

ความหมายของเธอก็คือ ในชื่อของเธอ มีคำว่าฮวาอยู่ด้วยเหมือนกับแม่

หลี่เฉวียนฝู เฉินซิ่วจวี และหลี่เถาฮวาต่างก็ชอบทั้งสามชื่อนี้มากเช่นกัน

"หลี่เซี่ยเยฺว่ หลัวเซี่ยหวิน หลัวเซี่ยฮวา ดีจัง เพราะมากเลย! นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะตั้งชื่อเก่งขนาดนี้" หลี่เถาฮวาเอ่ยชม "ไม่อย่างนั้น คุณช่วยตั้งชื่อให้ซื่อหยาไปด้วยเลยดีไหม"

หลัวเกาหัวชะงักไป

จริงด้วยสิ ชาตินี้เขาไม่ได้มีลูกสาวแค่สามคน แต่มีถึงสี่คนแล้ว!

สามคนแรกยังพอใช้ชื่อจากชาติก่อนได้ แล้วคนที่สี่นี่จะทำอย่างไรดีล่ะ

ความจริงแล้วเขาเป็นพวกสิ้นคิดเรื่องตั้งชื่อเอามากๆ เสียด้วย!

เขาเค้นสมองอยู่นาน จู่ๆ สายตาก็มองลอดร่องประตูรั้วลานบ้านออกไปเห็นรวงข้าวที่ใกล้จะสุกงอมอยู่ด้านนอก พลันเกิดความคิดแวบขึ้นมาในหัวทันที จึงเอ่ยว่า "ซื่อหยาให้ชื่อหลัวเซี่ยเหอแล้วกัน พวกคุณคิดว่ายังไง"

"หลัวเซี่ยเหอเหรอ ชื่อนี้ก็เพราะดีเหมือนกันนะ!"

หลี่เถาฮวาชอบชื่อนี้ที่สุด รีบลุกขึ้นยืนทันที "ฉันจะเข้าไปบอกซื่อหยา ว่าแกมีชื่อแล้ว"

หลี่เฉวียนฝูหัวเราะพลางพูดว่า "เกาหัว สองสามชื่อนี้แกตั้งได้ดีจริงๆ คนอื่นในหมู่บ้านเราตั้งชื่อลูกสาวกันส่งเดชมาก ไม่เรียกต้าฮวา เอ้อร์ฮวา ซานฮวา ก็เรียกต้าเฟิ่ง เอ้อร์เฟิ่ง ซานเฟิ่ง หรือไม่ก็พวกต้าซิ่ว เอ้อร์ซิ่ว ซานซิ่ว..."

"แต่ชื่อที่แกตั้งพวกนี้ เห็นได้ชัดเลยว่าใส่ใจตั้งมาก!"

"ในที่สุดฉันก็เชื่อแล้วว่าแกเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนจริงๆ ไม่ได้รักลูกชายรังเกียจลูกสาวขนาดนั้นอีกแล้ว!"

หลัวเกาหัวฟังแล้วก็รู้สึกละอายใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

เฉินซิ่วจวีเอ่ยอย่างดีอกดีใจ "พรุ่งนี้ฉันจะไปคุยกับพวกยายแก่ในหมู่บ้านเสียหน่อย ว่าหลานสาวทั้งสี่คนของบ้านฉันชื่ออะไรบ้าง! เซี่ยเยฺว่ เซี่ยหวิน เซี่ยฮวา เซี่ยเหอ ยิ่งเรียกก็ยิ่งเพราะจริงๆ!!"

ความจริงแล้วไม่ใช่เพราะชื่อไพเราะเพราะพริ้งอะไรมากมายหรอก แต่เป็นเพราะท่าทีที่หลัวเกาหัวปฏิบัติต่อลูกสาวต่างหาก ที่ทำให้เธอมีความสุขขนาดนี้

หลัวเกาหัวยิ่งรู้สึกละอายใจหนักขึ้นไปอีก

เพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนในใจ หลัวเกาหัวจึงรีบถามขึ้นว่า "พ่อครับ เรื่องจัดสรรที่ดินทำกินรายครัวเรือนเริ่มมีเค้าลางบ้างหรือยังครับ"

หลี่เฉวียนฝูพยักหน้า "ใช่แล้วล่ะ พอเสร็จจากการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงรอบนี้ กองผลิตเถาซู่วานของเราก็จะเริ่มจัดการเรื่องจัดสรรที่ดินทำกินรายครัวเรือนแล้ว ถึงตอนนั้นคงจะยุ่งกันน่าดู และอาจจะมีความวุ่นวายเกิดขึ้นบ้าง ฉันกะว่าคงต้องคอยวิ่งไปวิ่งมาระหว่างหน่วยผลิตย่อยต่างๆ คงไม่มีเวลามาดูแลบ้าน ที่บ้านคงต้องรบกวนแกช่วยเหนื่อยหน่อยแล้วล่ะ!"

หลัวเกาหัวเอ่ย "พ่อครับ การจัดสรรที่ดินทำกินรายครัวเรือนเป็นเรื่องใหญ่ ทางเบื้องบนคงให้ความสำคัญมาก แต่พวกเขาก็ไม่มีกำลังคนมากพอขนาดนั้น ดังนั้นหากเกิดความวุ่นวายขึ้นมา ก็ยังคงต้องให้แต่ละกองผลิตจัดการกันเองอยู่ดี"

"ข้อเสนอแนะของผมคือ พ่อควรจะจัดตั้งคณะทำงานขึ้นมาสักชุดหนึ่ง แล้วคัดเลือกคนจากกองกำลังชาวบ้านมาตั้งเป็นหน่วยคุ้มกันสักหน่วย เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครก่อเรื่องรุนแรงเกินกว่าเหตุขึ้นมาครับ!"

หลี่เฉวียนฝูพยักหน้ารับ พลางถามว่า "แกยังมีข้อเสนอแนะอย่างอื่นอีกไหม"

หลัวเกาหัวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในชาติก่อนตอนที่มีการจัดสรรที่ดินทำกินรายครัวเรือน หลี่เฉวียนฝูไม่ได้เป็นหัวหน้ากองผลิตแล้ว แต่เป็นซุนโหย่วหลินต่างหาก

และเจ้าหมอซุนโหย่วหลินนั่นก็อาศัยอำนาจที่ตัวเองเป็นหัวหน้ากองผลิต จัดสรรที่นาชั้นดีให้ตัวเองกับญาติสนิทมิตรสหายของตัวเอง ส่วนที่นาไม่ดีก็โยนให้พวกชาวบ้านที่เป็นคู่อริกับมัน จึงทำให้ชาวบ้านจำนวนมากเกิดความไม่พอใจขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

จนกระทั่งท้ายที่สุดถึงขั้นเกิดการปะทะกันจนเลือดตกยางออก!

ทว่าในตอนนี้ หัวหน้ากองผลิตยังคงเป็นหลี่เฉวียนฝูอยู่ เรื่องแบบนั้นก็ไม่น่าจะเกิดขึ้น แต่เรื่องที่ควรเตือนก็ยังคงต้องเตือนเอาไว้ก่อนอยู่ดี