ตอนที่ 84 คืนฤดูร้อนในเดือนสิงหาคม

"ไม่ได้!"

หลัวเกาหัวปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด

"ทำไมล่ะครับ" หลี่ต้าเฉิงถามอย่างไม่เข้าใจ "พี่เขยเกาหัว ผมทำงานขยันขันแข็งมากนะ พอเข้าป่าไปแล้วก็จะเชื่อฟังเป็นอย่างดี..."

ความจริงแล้ว หากวัดจากเกณฑ์การเลือกคนของหลัวเกาหัว หลี่ต้าเฉิงนับว่าเหมาะสมอย่างยิ่งที่จะตามเขาเข้าป่าไปล่าสัตว์ ทว่าเขาก็ยังคงปฏิเสธอยู่ดี

ไม่ใช่เพราะเรื่องของหลี่เฉี่ยวฮวาหรอก แต่เป็นเพราะบ้านของอีกฝ่ายจนเกินไป ประกอบกับพ่อก็เสียชีวิตไปตั้งแต่ปีก่อนๆ ดังนั้นแม่ของเขาจึงหวงและให้ความสำคัญกับลูกชายคนนี้มากเหลือเกิน

การล่าสัตว์เป็นเรื่องที่อันตรายอย่างยิ่ง แม้แต่คนเข้าป่าเจนโลกอย่างหลัวเกาหัว ก็ยังยากจะเลี่ยงวิกฤตเฉียดตายได้ นับประสาอะไรกับมือใหม่อย่างหลี่ต้าเฉิง

เกิดวันข้างหน้าหลี่ต้าเฉิงเป็นอันตรายขึ้นมาจริงๆ แม่ของเขาจะต้องมาตามราวีหลัวเกาหัวไม่เลิกราแน่นอน!

ชาติก่อนหลัวเกาหัวจำได้แม่นยำ หลี่ต้าเฉิงก็เคยตามคนอื่นออกไปรับจ้างทำงานข้างนอกแบบนี้ ตอนจะออกเดินทางพูดจาเสียดิบดี หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจะไม่เอาความกับอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

ทว่าพอหลี่ต้าเฉิงเกิดเรื่องเข้าจริงๆ แม่ของเขากลับไปอาละวาดที่บ้านคนคนนั้นทุกวัน จนบ้านเขาอยู่ไม่เป็นสุข เดือดร้อนแทบกระอักเลือด!

มีบทเรียนจากชาติก่อน หลัวเกาหัวย่อมไม่มีทางยอมให้หลี่ต้าเฉิงตามตนไปล่าสัตว์เด็ดขาด

"ต้าเฉิง ฉันเองก็เพิ่งจะเริ่มล่าสัตว์ ฝีมือยังงูๆ ปลาๆ อยู่เลย จะไปพามือใหม่ได้ยังไงกัน" หลัวเกาหัวยิ้มพลางเอ่ย "ถ้านายอยากจะเข้าป่าไปล่าสัตว์จริงๆ ล่ะก็ ลองไปหานายพรานคนอื่นในหมู่บ้านดูเถอะ"

"ฝีมือพวกเขาสู้พี่ไม่ได้สักคน" หลี่ต้าเฉิงบอก "ตั้งหลายปีมานี้ มีแค่พี่คนเดียวนี่แหละที่ล่าหมูป่าได้ทีเดียวเจ็ดตัว!"

หลัวเกาหัวกล่าวว่า "ฉันก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ ต้าเฉิง ฉันไม่รับมือใหม่จริงๆ หวังว่านายจะเข้าใจนะ"

"ก็ได้ครับ พี่เขยเกาหัว ถ้าวันไหนพี่คิดจะรับมือใหม่ขึ้นมา ต้องนึกถึงผมเป็นคนแรกนะ"

หลี่ต้าเฉิงเดินจากไปด้วยความผิดหวัง

พอเพิ่งกลับถึงบ้าน หลี่เฉี่ยวฮวาก็เดินเข้ามาข้างกายเขา "น้องชาย หลัวเกาหัวว่ายังไงบ้าง"

หลี่ต้าเฉิงตอบ "เขาไม่ตกลงน่ะสิ"

หลี่เฉี่ยวฮวาถาม "ทำไมล่ะ ฉันได้ยินคนพูดกันว่าเขากำลังหาเพื่อนร่วมทางเข้าป่าไปล่าสัตว์ด้วยกันอยู่นี่ เธอทั้งทำงานขยันแล้วก็เชื่อฟัง ทำไมเขาถึงไม่ตกลงล่ะ"

หลี่ต้าเฉิงกล่าวว่า "เขาบอกว่าตอนนี้ยังไม่อยากพามือใหม่ไปน่ะ"

หลี่เฉี่ยวฮวาบอก "ไม่อยากพามือใหม่เหรอ ก็จริงของเขา เรื่องล่าสัตว์เธอไม่รู้อะไรสักอย่าง เข้าป่าไปแล้วก็มีแต่จะคอยถ่วงแข้งถ่วงขาเขา เอาอย่างนี้ เธอไปหานายพรานคนอื่นในหมู่บ้านเพื่อเรียนรู้ฝีมือดูก่อน พอมีฝีมือดีขึ้นแล้ว ค่อยไปหาเขาก็ยังไม่สาย"

หลี่ต้าเฉิงเบะปาก "พอผมเรียนรู้จนเป็นแล้ว ผมจะไปหาเขาทำไมอีกล่ะ เข้าป่าไปล่าสัตว์คนเดียวไม่ดีกว่าเหรอ"

เพียะ!

หลี่เฉี่ยวฮวาฟาดมือเข้าที่ท้ายทอยเขาเบาๆ ทีหนึ่ง "เธอโง่หรือเปล่าเนี่ย! ฉันบอกให้เธอไปหาเขา เพื่อให้ไปเรียนล่าสัตว์หรือไงกัน"

หลี่ต้าเฉิงสงสัย "ถ้าไม่ได้ไปเรียนล่าสัตว์ แล้วให้ไปทำอะไรล่ะ"

หลี่เฉี่ยวฮวากล่าว "ไปสืบดูว่าเขาใช่ผู้มีพระคุณของเราหรือเปล่าน่ะสิ! เธออย่าลืมนะ ครั้งแรกถ้าไม่ได้เขาช่วยหักแขนหักขาพวกอันธพาลพวกนั้น ป่านนี้ฉันคงโดนย่ำยีไปแล้ว ส่วนเธอก็คงโดนซ้อมปางตายเหมือนกัน!"

"ครั้งที่สอง ก็ยังเป็นเขาที่ช่วยฉันไว้อีก ไม่อย่างนั้นฉันคงโดนลักพาตัวไปแล้ว!"

"บุญคุณใหญ่หลวงขนาดนี้ เราต้องจำใส่ใจไปชั่วชีวิตนะ!"

หลี่ต้าเฉิงพยักหน้า "มันก็ควรจำไปชั่วชีวิตจริงๆ นั่นแหละ แต่ว่า ถ้าเกิดไม่ใช่เขาล่ะ"

หลี่เฉี่ยวฮวาตอบ "ไม่มีทาง! สัญชาตญาณบอกฉันว่าคนที่ช่วยเราคือเขาแน่ๆ เพราะทั้งหมู่บ้าน นอกจากเขาแล้ว ก็ไม่มีใครมีความสามารถแบบนี้อีกแล้ว! เธอจำไม่ได้หรือไง คราวก่อนเขาแบกหมูป่าหนักตั้งสามร้อยกว่าจิน (ราว 150 กิโลกรัม) กลับมาคนเดียวนะ!"

"ฉันขอถามเธอหน่อย ในหมู่บ้านเรา นอกจากเขาแล้ว ยังจะมีใครมีเรี่ยวแรงมหาศาลขนาดนั้นอีก"

หลี่ต้าเฉิงเงียบเสียงลง

ในใจเขาก็สงสัยมาตั้งนานแล้วว่าหลัวเกาหัวคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตตนกับพี่สาว ยิ่งเห็นแผ่นหลังของหลัวเกาหัว เขาก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้นไปอีก

เพียงแต่คืนนั้นหลัวเกาหัวเอาผ้าคลุมหน้าไว้ อีกทั้งเรื่องไปล่วงเกินพวกอันธพาล หากแพร่งพรายออกไป ย่อมต้องส่งผลกระทบต่อครอบครัวของหลัวเกาหัวเป็นแน่ หลี่ต้าเฉิงไม่อยากให้เรื่องของตนเอง นำความเดือดร้อนไปให้หลัวเกาหัวและคนในบ้านของเขา

ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ในใจจะนึกสงสัยเพียงใด เขาก็ไม่เคยเอ่ยปากถามหลัวเกาหัวถึงเรื่องราวในคืนนั้นเลยสักคำ

แต่ในยามนี้ เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์ของผู้เป็นพี่สาว เขาก็มั่นใจเต็มร้อยแล้วว่า คนที่ช่วยชีวิตตนเองกับพี่สาวในคืนนั้น ก็คือหลัวเกาหัวนั่นเอง!

"พี่ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะตั้งใจฝึกวิชาล่าสัตว์ให้เก่ง แล้วค่อยไปหาพี่เขยเกาหัว"

หลี่ต้าเฉิงตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องเรียนรู้วิชาล่าสัตว์ให้จงได้ จากนั้นค่อยติดตามหลัวเกาหัวเข้าป่าไป

ไม่ใช่เพื่อจะไปขโมยวิชาของอีกฝ่าย แต่เป็นเพราะต้องการตอบแทนบุญคุณ

เขารู้ดีว่าการล่าสัตว์นั้นมีอันตราย จึงอยากจะคอยไปช่วยปกป้องหลัวเกาหัว

วันรุ่งขึ้น เขาไปหานายพรานเฒ่าคนหนึ่งในหมู่บ้านตามที่ตั้งใจไว้จริง ๆ ขอยกเป็นอาจารย์ โดยยินยอมมอบสัตว์ป่าที่ล่ามาได้ตลอดสองปีให้อีกฝ่ายเปล่า ๆ โดยไม่คิดเงิน

นายพรานเฒ่าเห็นว่าเขามีท่าทีจริงจังจริงใจ ประกอบกับปกติชื่อเสียงในหมู่บ้านก็ดีอยู่แล้ว จึงตอบตกลง

หลัวเกาหัวไม่ได้ล่วงรู้เรื่องราวเหล่านี้แม้แต่น้อย

เขายังคงเดินทางไปยังคอมมูนทุกวันเพื่อฝึกฝนทักษะการยิงปืนกับอู๋หย่งฮุย ไม่ว่าแดดจะออกหรือฝนจะตกก็ไม่เคยขาด

วันเวลาค่อย ๆ ล่วงเลยผ่านไป

การล้างแค้นของซุนเสียงไม่ได้เกิดขึ้น แม้แต่ตัวซุนเสียงเองก็ไม่รู้ว่าหายหัวไปอยู่ที่ไหนแล้ว

เมื่อพวกอันธพาลอย่างซุนเสียงสิ้นอำนาจลง คอมมูนชิงซานก็สงบสุขไปได้พักหนึ่ง ทว่าไม่นานนักก็มีอันธพาลกลุ่มใหม่โผล่ขึ้นมาอีก

คนพวกนี้ลงมือค่อนข้างเก็บเนื้อเก็บตัว โดยพุ่งเป้าไปที่คนที่ไปร่วมตลาดมืดเป็นหลัก

ส่งผลให้คนที่จะไปตลาดมืดคอมมูนชิงซานน้อยลงเรื่อย ๆ จนถึงขั้นเคยไม่มีใครกล้าไปเลยทีเดียว!

หลัวเกาหัวไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้แต่อย่างใด ยามว่างในแต่ละวันเขาก็มักจะไปหาปลา กุ้ง ปู แถวแม่น้ำฮาหม่ากลับมาเคี่ยวน้ำแกงที่บ้าน หรือไม่ก็เข้าป่าไปล่าไก่ฟ้ากระต่ายป่ากลับมา

แทบทุกมื้อที่บ้านจึงมีเนื้อกิน ชีวิตความเป็นอยู่สุขสบายอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง

เพียงแต่เขาไม่ได้ทำตัวเอิกเกริกเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว ทุกครั้งล้วนทำอย่างเงียบเชียบที่สุด จนกระทั่งชาวบ้านในหมู่บ้านต่างพากันคิดว่าเขาเลิกเข้าป่าล่าสัตว์ไปแล้ว

พริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเข้าสู่เดือนสิงหาคม

สภาพอากาศเริ่มร้อนอบอ้าวขึ้นเรื่อย ๆ พืชผลในไร่นากลับเติบโตเขียวชอุ่มงอกงามเป็นอย่างยิ่ง

กลิ่นหอมของรวงข้าวโชยมาบ่งบอกถึงฤดูเก็บเกี่ยวอันอุดม เสียงกบเขียดร้องระงมดังไปทั่วท้องทุ่ง!

หลัวเกาหัวชอบคืนฤดูร้อนแบบนี้เหลือเกิน เขายกเก้าอี้เอนตัวหนึ่งมานั่งเอกเขนกอยู่กลางลานบ้าน บนหัวมีแสงจันทร์สว่างกระจ่างตา นอกรั้วบ้านมีเสียงกบร้องระงม ข้างกายมีครอบครัวคอยอยู่เคียงข้าง วันเวลาช่างน่ารื่นรมย์เกินจะบรรยาย!

"เถาฮวา ใกล้จะถึงเดือนกันยายนแล้ว ต้าหยาน่าจะต้องไปเข้าเรียนแล้วหรือยัง?"

หลัวเกาหัวเอ่ยถามหลี่เถาฮวาที่นอนกินแตงโมอยู่บนเก้าอี้เอนข้าง ๆ พลางส่งแตงโมเข้าปากไปด้วย

หลี่เถาฮวาผุดลุกขึ้นมานั่งทันควัน "คุณยอมส่งลูกสาวไปเรียนหนังสือเหรอ?"

หลัวเกาหัวยิ้มพลางกล่าวว่า "ทำไมจะไม่ยอมล่ะ? พวกแกต่างก็เป็นลูกสาวของผม อีกอย่างเราก็ใช่ว่าจะไม่มีปัญญาเสียหน่อย ทำไมถึงจะไม่ส่งไปล่ะ?"

หลี่เถาฮวายิ้มออกมาเช่นกัน "คุณไม่กลัวคนอื่นเขาพูดกันเหรอว่า พอลูกสาวโตขึ้นก็ต้องแต่งเข้าบ้านคนอื่นไปอยู่ดี..."

หลัวเกาหัวเอ่ยขึ้นว่า "นั่นมันความคิดโบราณคร่ำครึแล้ว! ยังไงเสีย ในตัวพวกแกก็ไหลเวียนด้วยสายเลือดของเราทั้งคู่!"

"จริงสิ เราควรตั้งชื่อจริงอย่างเป็นทางการให้พวกแกด้วยหรือเปล่า?"

ในเวลานั้นเอง หลี่เฉวียนฝูกับเฉินซิ่วจวีก็เดินเข้ามา

หลี่เฉวียนฝูเอ่ยว่า "เกาหัว แม้ว่าแกจะเป็นเขยแต่งเข้าบ้าน ตามหลักแล้วลูกของแกต้องใช้นามสกุลตามฉัน แต่ตั้งแต่ตอนที่พวกแกแต่งงานกัน ฉันก็ได้ปรึกษากับแม่แกไว้แล้วล่ะ"

"นอกจากลูกคนแรกที่จะใช้นามสกุลตามฉันแล้ว ลูกคนอื่น ๆ ให้ใช้นามสกุลตามแกทั้งหมด! แกเห็นว่ายังไงล่ะ?"