ตอนที่ 83 หลี่ต้าเฉิง

พอฟังหลัวเกาหัวเล่าเรื่องคดีจนจบ สีหน้าของหลี่เถาฮวาก็ซีดเผือดด้วยความตกใจ "เกาหัว วันหน้าคุณกลับบ้านให้เร็วหน่อยเถอะค่ะ ยุคนี้สมัยนี้มันน่ากลัวเหลือเกินจริง ๆ"

หลัวเกาหัวกุมมือหลี่เถาฮวาไว้ "ฮวาเอ๋อร์ ไม่ต้องห่วงหรอก ผมไม่เหมือนคนอื่นเขานะ"

หลี่เถาฮวาถาม "ไม่เหมือนตรงไหนคะ"

หลัวเกาหัวยิ้มพลางยื่นมือไปบีบจมูกหลี่เถาฮวาเบา ๆ "ผมไม่ได้มีแค่ปืน แต่ยังมีมีดด้วย แถมแรงผมยังเยอะมาก คนทั่วไปสู้ผมไม่ได้หรอก! อีกอย่าง ผมเป็นผู้ชายนะไม่ใช่ผู้หญิง ไม่มีใครมาปล้นสวาทผมหรอกน่า"

คำพูดประโยคเดียวทำเอาหลี่เถาฮวาหลุดขำออกมา "แล้วถ้าเกิดมีขึ้นมาล่ะคะ"

หลัวเกาหัวแกล้งโวย "โอ้โห ฮวาเอ๋อร์ คุณนี่คิดลามกจังเลยนะ!"

"ลามกเหรอคะ"

หลี่เถาฮวาก้มมองสำรวจตัวเองไปทั่ว "ไม่มีนี่คะ"

จากนั้นเธอก็ก้มลงดมตัวเองอีกรอบ "หรือว่าซื่อหยาแหวะนมรดตัวฉัน กลิ่นแปลก ๆ มันเลยทำให้คุณคิดว่าเลอะเทอะสกปรกหรือเปล่าคะ"

"ฮ่า ๆ ๆ..."

เมื่อเห็นท่าทางไร้เดียงสาน่าเอ็นดูของหลี่เถาฮวา หลัวเกาหัวก็อดหัวเราะลั่นไม่ได้ "ฮวาเอ๋อร์ คุณนี่น่ารักจริง ๆ เลย!"

พอได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากในห้อง ต้าหยา เอ้อร์หยา และซานหยาที่กำลังเล่นกันอยู่ในลานบ้านก็รีบวิ่งกรูเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พ่อคะ แม่คะ หัวเราะอะไรกันอยู่เหรอคะ"

หลัวเกาหัวถาม "พวกหนูคิดว่าแม่ของพวกหนูสวยไหม"

ต้าหยา เอ้อร์หยา และซานหยาทำหน้างง "สวยแปลว่าอะไรเหรอคะ"

หลัวเกาหัว "..."

ส่วนหลี่เถาฮวาถึงกับยิ้มขำ

หลัวเกาหัวจึงเปลี่ยนคำถามใหม่ "แม่ของพวกหนูดูดีไหม"

คราวนี้ต้าหยา เอ้อร์หยา และซานหยาเข้าใจทันที ต่างพากันประสานเสียงตอบพร้อมกันว่า "ดูดีค่ะ!"

หลี่เถาฮวาอดไม่ได้ที่จะเขินจนหน้าแดงก่ำ

คนทั้งครอบครัวต่างพูดคุยหยอกล้อหัวเราะร่ากันอยู่ในห้อง บรรยากาศช่างอบอุ่นและครึกครื้นยิ่งนัก

เฉินซิ่วจวีที่ยืนฟังอยู่นอกห้องก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มอย่างมีความสุขออกมาเช่นกัน

หลัวเกาหัวเปลี่ยนไปเป็นคนดีแล้วจริง ๆ ด้วย!

วันข้างหน้าชีวิตความเป็นอยู่ต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ แน่นอน ครอบครัวก็จะมีแต่ความหวานชื่นอบอุ่นยิ่งขึ้นไปอีก!

พลอยทำให้เธอทำงานบ้านได้อย่างมีเรี่ยวมีแรงกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น

เรื่องที่หลี่เฉี่ยวฮวาเกือบจะถูกคนย่ำยีแถมยังพลั้งมือฆ่าคนตาย ไม่รู้ว่าแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ ชาวบ้านแต่ละคนต่างมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ไปหมด

ยามปกติเวลาไปลงแรงทำไร่ทำนา ชาวบ้านก็มักจะตีตัวออกห่างครอบครัวของพวกเธออย่างตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจบ้าง

แม้ทุกคนจะรู้ดีแก่ใจว่าเธอคือผู้เสียหายและน่าเห็นใจเพียงใด แต่ค่านิยมฝังหัวเรื่องความบริสุทธิ์ผุดผ่องของลูกผู้หญิงที่หยั่งรากลึก กลับทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะเหินห่างจากเธอ ซ้ำร้ายยังพากันซุบซิบนินทาไม่หยุดปาก

แม่ของหลี่เฉี่ยวฮวาโกรธจนกัดฟันกรอด ทว่ากลับทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

ได้แต่ไปฟ้องร้องกับหลี่เฉวียนฝูเท่านั้น

หลี่เฉวียนฝูรู้แจ้งแก่ใจดีว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของพวกก๊วนซุนโหย่วหลินที่แอบเล่นตุกติกอยู่เบื้องหลัง แต่ก็ติดตรงที่ไม่มีหลักฐานมัดตัว จึงไม่มีทางไปดุด่าว่ากล่าวคนพวกนั้นได้เลย

ทว่าหลี่เฉี่ยวฮวากลับไม่ใส่ใจคำพูดของคนอื่นแม้แต่น้อย

นับตั้งแต่ฆ่าคนตายเป็นต้นมา สภาพจิตใจของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ใช่เด็กสาวอ่อนแอขี้ขลาดที่คอยก้มหน้ายอมคนและคอยดูสีหน้าคนอื่นเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว แต่ได้กลายเป็นเด็กสาวที่เข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว มีความกล้า และมีความคิดเป็นของตัวเอง

เวลาทำงาน เธอมักจะเผลอมองไปทางบ้านของหลัวเกาหัวอยู่บ่อยครั้ง บางคราวยังจงใจเดินผ่านหน้าประตูรั้วบ้านของหลัวเกาหัวด้วยซ้ำ

มีอยู่วันหนึ่ง เธอประจวบเหมาะเจอเข้ากับหลี่เถาฮวาที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากบ้านพอดี

"พี่เถาฮวา"

เธอร้องทักขึ้นมาด้วยความลนลานในทันที

หลี่เถาฮวาสงสารและเห็นใจในสิ่งที่หลี่เฉี่ยวฮวาต้องเจออย่างมาก ทว่าเธอมัวแต่วุ่นอยู่กับการเลี้ยงลูกในบ้านตลอด จึงไม่มีโอกาสได้ไปพูดคุยปลอบใจหลี่เฉี่ยวฮวาเลยสักครั้ง ตอนนี้เมื่อบังเอิญเจอกันเข้า เธอจึงรีบดึงมืออีกฝ่ายไว้ทันที "เฉี่ยวฮวา มาสิ เข้ามาในบ้านก่อน พี่มีเรื่องอยากคุยกับเธอหน่อย"

หลี่เฉี่ยวฮวาเดิมทีคิดจะปฏิเสธ แต่แล้วในใจพลันสะดุดวาบ จึงยอมเดินตามหลี่เถาฮวาเข้าไปในบ้านแต่โดยดี

เมื่อเห็นพวกเด็ก ๆ หลี่เฉี่ยวฮวาก็เอ่ยปากชมเปาะด้วยรอยยิ้ม

หลี่เถาฮวาถ่อมตัวตอบรับไปสองสามคำ จากนั้นก็เริ่มเอ่ยปากปลอบประโลมหลี่เฉี่ยวฮวา แต่หลี่เฉี่ยวฮวากลับไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย ได้แต่พยักหน้ารับตามมารยาทเท่านั้น

ก่อนจะแสร้งถามอย่างไม่ตั้งใจว่าหลายวันมานี้หลัวเกาหัวกลับบ้านดึกมากใช่หรือไม่ บนตัวมีคราบดินโคลนเลอะเปรอะเปื้อนอยู่หรือเปล่า...

หลี่เถาฮวาไม่ได้คิดระแวงอะไร ในเมื่อหลี่เฉี่ยวฮวาเอ่ยปากถาม เธอก็ตอบไปตามความจริงทุกประการ

หลังจากได้คำตอบแล้ว หลี่เฉี่ยวฮวาก็ยิ่งมั่นใจเต็มอกว่าคนที่ยื่นมือเข้าช่วยชีวิตเธอถึงสองครั้งสองครานั้น แท้จริงแล้วก็คือหลัวเกาหัวนั่นเอง!

ทว่าในยามนี้ หลัวเกาหัวได้มุ่งหน้าไปยังคอมมูนตั้งนานแล้ว เพื่อฝึกซ้อมยิงปืนกับผู้หมวดอู๋ต่อไป

ส่วนเรื่องความคืบหน้าของคดีฆาตกรรมที่เกี่ยวกับหลี่เฉี่ยวฮวานั้น เขาไม่ได้ใส่ใจติดตามมากนัก แต่ก็ยังมีข่าวคราวแว่วมาเข้าหูอยู่เป็นระยะ

ในวันนั้น อู๋หย่งเชานำกำลังคนบุกไปที่คอมมูนซานวาน แล้วก็สามารถจับกุมตัวพวกของซุนเสียงทั้งหมดกลับมาดำเนินคดีได้จริง ๆ ที่สุขศาลาคอมมูนซานวาน

ทว่า ในระหว่างการสอบปากคำพวกของซุนเสียง กลับเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น

ไม่รู้ว่ามีใครคาบข่าวไปบอก ส่งผลให้ข่าวที่อู๋หย่งเชาจะจับกุมซุนเสียงรั่วไหลไปถึงหูของผู้นำคนหนึ่งในระดับอำเภอ ผู้นำคนนั้นจึงส่งคนรุดลงมาขัดขวางไม่ให้อู๋หย่งเชาสอบสวนต่อทันที

อู๋หย่งเชาเป็นคนเที่ยงธรรมไม่ไว้หน้าใครมาแต่ไหนแต่ไร นอกจากจะไม่สนใจการแทรกแซงอย่างไร้เหตุผลของผู้นำคนนั้นแล้ว เขายังด่ากราดตอกหน้าคนที่ผู้นำคนนั้นส่งมาเสียยกใหญ่

เมื่อผู้นำคนนั้นทราบเรื่องเข้าก็โกรธจนเต้นผาง ยื่นเรื่องร้องเรียนอู๋หย่งเชาต่อเบื้องบนในทันที

ทางเบื้องบนให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก จึงส่งคนลงมาตรวจสอบในทันควัน

อู๋หย่งเชานำหลักฐานการก่ออาชญากรรมสารพัดอย่างของซุนเสียงมากางแผ่ต่อหน้าเจ้าหน้าที่สืบสวน เดิมทีคิดว่าหลักฐานแน่นหนาดั่งขุนเขา ซุนเสียงคงไม่รอดแน่แล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าซุนเสียงจะเจ้าเล่ห์เพทุบายเกินไป ถึงกับโยนความผิดทั้งหมดไปให้พวกของพี่เฉียงรับแทน

พวกพี่เฉียงรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า!

ทว่าพวกเขารู้จักนิสัยใจคอของพี่เสียงดี ยิ่งไปกว่านั้น พี่เสียงยังแอบรับปากพวกเขาว่า ขอเพียงพวกเขายอมรับผิดแทน ครอบครัวของแต่ละคนจะได้เงินก้อนทำขวัญถึงห้าพันหยวน!

ในยุคสมัยนี้ เงินเดือนคนงานเพิ่งจะยี่สิบสามสิบหยวน ต้องทำงานงก ๆ ถึงหนึ่งร้อยหกสิบเจ็ดเดือนเต็ม ๆ ถึงจะเก็บเงินได้ครบห้าพันหยวน!

พวกเขาจึงตกลงรับปากอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ในที่สุด พวกพี่เฉียงก็ถูกนำตัวไปยิงเป้า ส่วนซุนเสียงกลับได้รับการปล่อยตัวออกมา

อู๋หย่งเชาเจ็บใจเป็นอย่างยิ่ง ทว่าตัวเขาเองก็ต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่เข้าแล้วเช่นกัน

องค์กรสั่งตรวจสอบเขา พร้อมทั้งสั่งพักงานเขาชั่วคราว ทุกอย่างต้องรอให้การตรวจสอบเสร็จสิ้นลงเสียก่อนจึงจะว่ากันอีกที

เมื่อทราบข่าวเหล่านี้ หลัวเกาหัวไม่ได้เอ่ยปากอะไรมากความ เขาเพียงแต่เขียนจดหมายยาวเหยียดอย่างเงียบเชียบ แล้วส่งตรงไปยังหวังชิ่งผิงที่เมืองเอกของมณฑล

เขาไม่รู้ว่าตำแหน่งหน้าที่การงานที่แท้จริงของหวังชิ่งผิงคืออะไร รู้เพียงว่าอีกฝ่ายเป็นถึงอธิบดี ย่อมมีอำนาจบารมีพอจะข่มขวัญพวกข้างล่างได้

หากหวังชิ่งผิงยังแก้ปัญหานี้ไม่ได้ เขาก็คงต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น

ตามวิถีชีวิตในชาติก่อน พวกของซุนเสียงล้วนถูกจับกุมแล้วนำไปยิงเป้าตอนช่วงปราบปรามหนักในปีแปดสาม แต่มาในชาตินี้ เพราะมีเขาเข้าไปแทรกแซง พวกพี่เฉียงจึงชิงตายไปก่อนเวลา

มีเพียงซุนเสียงเท่านั้นที่ยังคงลอยนวลพ้นเงื้อมมือของกฎหมายอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น จากความเข้าใจที่เขามีต่อซุนเสียง เจ้าหมอนั่นต้องหาทางล้างแค้นเขาอย่างแน่นอน!

หากซุนเสียงบุกมาหาเรื่องเขาตรง ๆ หลัวเกาหัวย่อมไม่นึกกลัวแม้แต่น้อย แต่ที่เขากลัวก็คือไอ้สารเลวนั่นจะลอบไปทำร้ายคนในครอบครัวของเขา!

ดังนั้น เส้นสายที่พอจะงัดมาใช้ได้ก็จำเป็นต้องใช้ ขณะเดียวกัน ตัวเขาเองก็ต้องเตรียมความพร้อมรับมือให้รอบด้าน

ด้านหนึ่งเขากำชับคนในบ้านให้คอยจับตาดูความผิดปกติในหมู่บ้านอยู่ตลอดเวลา อีกด้านก็บอกให้พ่อตาเพิ่มความเข้มงวดในการออกตรวจตราหมู่บ้าน และอีกด้านหนึ่ง เขาก็คอยมองหาคนหนุ่มฝีมือดีในตระกูลสักสองสามคน เพื่อหมายมั่นจะปั้นให้กลายเป็นลูกน้องผู้ภักดีของตัวเอง

ที่บ้านมีแต่พวกผู้หญิง อย่างไรก็ยังไม่ปลอดภัยพอ!

ทว่าเลือกไปเลือกมา กลับไม่มีใครเหมาะสมเลยสักคน

ถ้าไม่เด็กเกินไป ก็มีครอบครัวลูกเมียให้ต้องพะวงหน้าพะวงหลัง ไม่เช่นนั้นก็สมองทึบเกินไป...

ในช่วงเวลานี้นี่เอง 'หลี่ต้าเฉิง' น้องชายคนโตของหลี่เฉี่ยวฮวากลับมาหาถึงหน้าประตูบ้านอย่างกะทันหัน "พี่เขยเกาหัว ผมอยากติดตามพี่เพื่อเรียนรู้วิชาล่าสัตว์ ไม่ทราบว่าจะได้ไหมครับ"