ตอนที่ 82 มโนธรรมของแกหายไปไหนหมด

ผู้อำนวยการหวงกับตำรวจเฒ่าไม่กล้าขัดคำสั่งอู๋หย่งเชา ได้แต่ยอมเดินตามเข้าไปในห้องทำงานของตำรวจเฒ่าแต่โดยดี

ตำรวจเฒ่าเล่ารายละเอียดของคดีอย่างละเอียด จากนั้นจึงเบิกตัวหลี่เฉี่ยวฮวาออกมาจากห้องขังเพื่อสอบปากคำใหม่อีกรอบ

ยิ่งอู๋หย่งเชาฟังมากเท่าไร สีหน้าก็ยิ่งมืดครึ้มถมึงทึงขึ้นเรื่อยๆ

ปัง!

พอฟังเรื่องเล่าจากปากหลี่เฉี่ยวฮวาจนจบ เขาก็ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ชี้นิ้วตรงไปที่ดั้งจมูกของตำรวจเฒ่าแล้วด่ากราด "เฉาเจี้ยนกั๋ว แกเป็นตำรวจเก่าแก่ทำงานมาตั้งกี่ปี นี่น่ะหรือคดีที่แกทำออกมา?!"

"เห็นอยู่ชัดๆ ว่าแม่หนูนี่เป็นผู้เสียหาย ทำไมแกถึงไปจับตัวเธอมาขังไว้? ส่วนไอ้ตัวการบงการอยู่เบื้องหลัง แกกลับปล่อยให้มันลอยนวลอยู่ข้างนอก! จรรยาบรรณในวิชาชีพของแกหายไปไหนหมด?! คำสัตย์ปฏิญาณที่แกเคยให้ไว้ล่ะ?! มโนธรรมของแกหายไปไหนหมดแล้ว?!"

ตำรวจเฒ่าหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม เหงื่อกาฬแตกพลั่กไหลโซมกาย ไม่รู้จะหาคำไหนมาแก้ตัวได้เลยสักคำ!

"เฉาเจี้ยนกั๋ว ฉันจะให้โอกาสแกสร้างผลงานลบล้างความผิดสักครั้ง รีบนำทางพวกเราไปลากคอซุนเสียงมาเดี๋ยวนี้!" อู๋หย่งเชาลุกพรวดขึ้นยืน

"ครับๆๆ ได้ครับ ผมจะรีบพาไปเดี๋ยวนี้เลยครับ"

เฉาเจี้ยนกั๋วไม่กล้าชักช้าร่ำไร รีบสาวเท้าเดินนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงแหล่งกบดานของซุนเสียง ทว่าที่นั่นกลับไร้เงาของซุนเสียงไปเสียแล้ว มีเพียงพี่เฉียงกับพรรคพวกที่ถูกทิ้งกองเอาไว้ตรงนั้น

"คุมตัวพวกมันทั้งหมดกลับไปก่อน!"

อู๋หย่งเชาตวัดสายตาจ้องเฉาเจี้ยนกั๋วเขม็ง ก่อนจะสั่งให้หามตัวพวกพี่เฉียงกลับไปยังลานที่ทำการคอมมูน

เมื่อมาถึงลานที่ทำการคอมมูน อู๋หย่งเชาก็เริ่มลงมือสอบปากคำพี่เฉียง เตาปา และเถี่ยโถวในทันที

ช่วงแรกพวกพี่เฉียงทั้งสามคนยังทำท่าทางกวนประสาทไม่สะทกสะท้าน ยิ่งเห็นว่ามือเท้าตัวเองหักไปหมดแล้วก็เลยพาลทำตัวสิ้นคิด กะว่าจะหัวชนฝาสู้กับพวกสหายตำรวจอย่างอู๋หย่งเชาจนถึงที่สุด

แต่อู๋หย่งเชามีประสบการณ์ทำคดีอย่างโชกโชน เพียงแค่ใช้แผนแยกห้องสอบสวนทีละคน ก็ทลายปราการทางจิตวิทยาของทั้งสามคนลงได้อย่างง่ายดาย บีบให้พวกมันยอมคายความจริงทุกเรื่องออกมาจนหมดเปลือก

ตามคำรับสารภาพของพวกมัน คดีความสารพัดที่เคยก่อไว้ต่างผุดขึ้นมาเรื่อยๆ จนน่าตกใจกลัว!

ต้มตุ๋นหลอกลวง ดักตีมีเรื่อง ก่อวิวาท ลวนลามรังแกผู้หญิง... เรียกได้ว่าทำชั่วมาสารพัดอย่าง!

จวบจนท้ายที่สุด พวกมันทุกคนต่างพูดจาโอหังออกมาเป็นเสียงเดียวกันว่า "คุณจะซักไซ้ให้มันละเอียดขนาดนี้ไปทำไม? ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ขอแค่พี่เสียงเอ่ยปากกับเบื้องบนคำเดียว ใครหน้าไหนมันจะกล้ามาจับพวกเรา?"

อู๋หย่งเชาแค่นเสียงฮึ "ถ้าอย่างนั้น ไอ้พี่เสียงที่พวกแกพูดถึง มันก็เส้นใหญ่ไม่เบาเลยสิ!"

พี่เฉียง "แน่นอนสิ พี่เขยข้าไม่ได้มีเส้นสายแค่ในอำเภอนะ เขายังมีเส้นสายในมณฑลด้วย!"

อู๋หย่งเชา "เขาเป็นพี่เขยแกงั้นเหรอ"

พี่เฉียง "ก็ใช่น่ะสิ! กลัวแล้วล่ะสิ ถ้ากลัวก็รีบปล่อยพวกข้าไปได้แล้ว พวกข้ายังต้องไปรักษาแขนขาก่อน..."

อู๋หย่งเชาหัวเราะเยาะ "คดีความที่พวกแกก่อไว้หนักหนาขนาดนี้ ยังฝันว่าจะได้ออกไปอีกเหรอ ฝันไปเถอะ! บอกที่อยู่ของซุนเสียงมาซะ ฉันอาจจะไม่ลงไม้ลงมือกับพวกแก ไม่อย่างนั้นก็เตรียมตัวลิ้มรสการถูกทรมานให้เจ็บเจียนตายได้เลย!"

พี่เฉียง "ชิ คิดว่าพวกข้ากลัวคำขู่หรือไง"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา พี่เฉียงก็ร้องโหยหวนออกมา "ฉันบอกแล้ว! ฉันยอมบอกแล้ว! อย่าทรมานฉันอีกเลย ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ! พี่เสียงไปที่คอมมูนซานวาน พวกเขาบอกว่าหมอเฒ่าหลิวที่นั่นต่อกระดูกเก่งมาก..."

"ไป พวกเราไปคอมมูนซานวานกัน!"

อู๋หย่งเชาสั่งให้ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งอยู่เฝ้าพวกพี่เฉียงทันที จากนั้นก็พาตำรวจรุ่นเก่ามุ่งหน้าไปยังคอมมูนซานวานด้วยกัน

"ผมยังต้องไปด้วยไหมครับ" หลี่เฉวียนเป่าชี้นิ้วมาที่ตัวเองแล้วเอ่ยถาม

"คุณไม่ต้องไปแล้ว พาแม่หนูคนนี้กลับไปเถอะ ไม่มีเรื่องของพวกคุณแล้วล่ะ"

อู๋หย่งเชาชี้ไปทางหลี่เฉี่ยวฮวาพลางกล่าว "แม่หนู ฉันขอเป็นตัวแทนสหายตำรวจทุกคนขอโทษเธอด้วยนะ ที่ทำให้เธอต้องผิดหวังในความเชื่อมั่นที่มีต่อตำรวจ! แต่เธอวางใจได้เลย ฉันจะต้องให้คำตอบที่น่าพอใจแก่เธออย่างแน่นอน!"

พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็พาตำรวจอีกสองสามนายขึ้นรถจี๊ปมุ่งหน้าตรงไปยังคอมมูนซานวานทันที

ผู้อำนวยการหวงไม่ได้ตามไปด้วย เขายังมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการอยู่อีก

พวกเขาเพิ่งจะจากไป หลี่เฉวียนฝูก็ขับรถแทรกเตอร์มาถึงลานที่ทำการคอมมูนพอดี

"หลี่เฉวียนฝู นึกไม่ถึงเลยนะว่านายจะรู้จักรองผู้อำนวยการอู๋แห่งสำนักความมั่นคงสาธารณะประจำอำเภอด้วย นาย..." ผู้อำนวยการหวงเห็นหลี่เฉวียนฝูก็กะจะเอ่ยปากแซวสักสองสามคำ แต่แล้วจู่ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นอู๋หย่งฮุยเข้า "ผู้หมวดอู๋ ทำไมคุณถึงมาอยู่กับพวกเขาด้วยล่ะครับ"

ผู้หมวดอู๋ไม่ชอบขี้หน้าผู้อำนวยการหวงอยู่แล้ว จึงคร้านจะใส่ใจ เขาหันไปบอกกับหลัวเกาหัวว่า "สะสางเรื่องทางนี้เสร็จเมื่อไหร่ รีบกลับไปรวมแถวฝึกซ้อมล่ะ!"

พูดจบ เขาก็เดินกลับไปยังลานฝึกด้วยตัวเอง

"ได้ครับ"

หลัวเกาหัวขานรับคำหนึ่ง

ผู้อำนวยการหวงเบะปาก ก่อนจะฉุกคิดถึงความจริงข้อน่ากลัวขึ้นมาได้ "หัวหน้าใหญ่หลี่ ผู้หมวดอู๋คนนี้กับรองผู้อำนวยการอู๋ คงไม่ใช่ญาติกันหรอกนะ?"

หลี่เฉวียนฝูพยักหน้ารับ

ผู้อำนวยการหวงแค่นเสียงฮึ "มิน่าล่ะไอ้หมอนี่ถึงได้วางก้ามขนาดนี้ ที่แท้ก็มีเบื้องหลังแบบนี้นี่เอง..."

หลัวเกาหัวเอ่ยถาม "ผู้อำนวยการหวง แล้วพวกท่านรองผู้อำนวยการอู๋ล่ะครับ?"

ผู้อำนวยการหวงตอบว่า "พวกเขาไปที่คอมมูนซานวานกันแล้ว"

หลี่เฉวียนฝูกับหลัวเกาหัวต่างก็ประหลาดใจ "ทำไมถึงต้องไปคอมมูนซานวานด้วยล่ะครับ?"

ผู้อำนวยการหวงจึงอธิบายเรื่องราวอย่างใจเย็น

หลี่เฉวียนฝูหันไปมองหลัวเกาหัว "เกาหัว แล้วพวกเราจะเอายังไงกันต่อดี?"

หลัวเกาหัว "ในเมื่อเฉี่ยวฮวากลับไปแล้ว พวกเราก็กลับกันเถอะครับ ถึงเวลาหากต้องการให้พวกเราให้ความร่วมมือ ท่านรองผู้อำนวยการอู๋คงจะมาหาพวกเราเอง"

"แบบนั้นก็ดี"

ทั้งสองคนจึงกล่าวลาผู้อำนวยการหวง แล้วขับรถแทรกเตอร์กลับหมู่บ้าน

ระหว่างทาง บังเอิญพบหลี่เฉวียนเป่ากับหลี่เฉี่ยวฮวาที่เพิ่งเดินออกมาจากทางบนเขาพอดี หลี่เฉวียนฝูจึงรีบจอดรถแทรกเตอร์แล้วรับทั้งคู่ขึ้นมาด้วยกัน

เส้นทางเดินรถกับทางเดินเท้าบนเขากลับเถาซู่วานนั้นมีช่วงที่ซ้อนทับกันอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่จะแยกจากกัน

ทางเดินรถจะไกลกว่าทางบนเขาอยู่สักหน่อย

ถึงอย่างนั้น การขับรถก็ยังเร็วกว่าการเดินเท้ามากอยู่ดี

ตลอดเวลาที่นั่งอยู่บนรถ สายตาของหลี่เฉี่ยวฮวาคอยเหลือบมองหลัวเกาหัวอยู่เป็นระยะ

หลัวเกาหัวสังเกตเห็น แต่ไม่ได้สนใจนัก เขาไม่อยากเปิดเผยเรื่องที่ตัวเองเคยช่วยชีวิตเธอไว้ถึงสองครั้งสองครา และไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดจะมาตอบแทนบุญคุณ ทำตัวเป็นเหมือนคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยกันต่อไปก็ดีอยู่แล้ว

พอกลับถึงหมู่บ้าน หลัวเกาหัวก็แยกย้ายกลับบ้านตัวเองไป

ส่วนหลี่เฉวียนฝูกับหลี่เฉวียนเป่าพากันไปส่งหลี่เฉี่ยวฮวาถึงบ้าน พร้อมกับอธิบายเรื่องราวคดีทั้งหมดให้ครอบครัวของเธอฟัง

แม่ของหลี่เฉี่ยวฮวาพอได้ยินว่าลูกสาวฆ่าคนตาย ตอนนั้นก็ตกใจจนแทบจะเป็นลมหมดสติไปตรงนั้น

จนกระทั่งได้ยินต่อว่าไอ้คนพรรค์นั้นสมควรตาย เป็นคนชั่วช้าสารเลวที่มีความผิดมหันต์ จิตใจของแม่เธอถึงค่อยทุเลาลงบ้าง ทว่าสายตาที่มองมายังหลี่เฉี่ยวฮวากลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

เหล่าน้องชายและน้องสาวของหลี่เฉี่ยวฮวา สายตาที่มองมายังเธอก็เปลี่ยนไปจากเดิมเช่นเดียวกัน

โดยเฉพาะ 'หลี่ต้าเฉิง' น้องชายคนโตของเธอ ถึงขั้นเริ่มเลื่อมใสบูชาเธอขึ้นมาในใจ

เมื่อปลอบประโลมครอบครัวของหลี่เฉี่ยวฮวาเรียบร้อยแล้ว หลี่เฉวียนฝูกับหลี่เฉวียนเป่าก็พากันกลับไป

ฝ่ายหลี่เฉี่ยวฮวาจึงเรียกหลี่ต้าเฉิงเข้ามาในห้อง แล้วเอ่ยถามเสียงเบา "ต้าเฉิง คืนนั้นแกมองเห็นผู้มีพระคุณที่ช่วยพวกเราไว้ชัดเจนไหม?"

หลี่ต้าเฉิงส่ายหน้า "คนคนนั้นคลุมหน้าไว้ ฉันไม่เห็นหน้าเขาเลยสักนิด"

หลี่เฉี่ยวฮวา "แกสังเกตไหมว่า แผ่นหลังของผู้มีพระคุณคล้ายกับหลัวเกาหัวมากเลยนะ?"

"หา?"

หลี่ต้าเฉิงตกใจยกใหญ่ "ไอ้คนกินแรงเมียนั่นน่ะเหรอ? มันจะมีใจกล้าขนาดนั้นเชียว? อีกอย่าง ต่อให้มันกล้าจริง มันจะมีฝีมือขนาดนั้นได้ยังไงกัน?"

หลี่เฉี่ยวฮวา "แกอย่าลืมสิ ตอนนี้เขาเก่งกาจขึ้นมากเลยนะ ไม่ใช่แค่ล่าหมูป่าได้ แต่ยังหักแขนคนได้อีกด้วย!"

หลี่ต้าเฉิง "เขาก็เก่งขึ้นจริง ๆ นั่นแหละ แต่ฉันก็ยังไม่เชื่ออยู่ดีว่าผู้มีพระคุณที่ช่วยพวกเราจะเป็นเขา!"

หลี่เฉี่ยวฮวา "จะเป็นเขาหรือไม่ พวกเราไปลองดูก็รู้แล้ว"

หลี่ต้าเฉิง "จะลองยังไงล่ะ?"

หลี่เฉี่ยวฮวา "ตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออก แกคอยฟังข่าวจากฉันแล้วกัน"

ฝ่ายหลัวเกาหัวที่ไม่ได้ล่วงรู้เรื่องนี้เลย กำลังเล่าคดีที่เกิดขึ้นให้หลี่เถาฮวาฟัง ราวกับกำลังเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ฟังอยู่เลยทีเดียว