ตอนที่ 81 อู๋หย่งเชา

"พวกคุณคือ... อ้าว ผู้หมวดอู๋นี่เอง มาหาพี่ชายอีกแล้วเหรอครับ"

ยามเฝ้าประตูเดิมทีตั้งใจจะเรียกตรวจ แต่พอเงยหน้าเห็นอู๋หย่งฮุยก็ยิ้มพลางเปิดทางให้ทันที

"พี่ชายผมอยู่ไหมครับ"

อู๋หย่งฮุยเองไม่สูบบุหรี่ แต่กลับล้วงบุหรี่ซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ยาม

ยามยิ้มร่ารับไปโดยไม่เกรงใจสักนิด ก่อนจะชี้นิ้วขึ้นไปที่ชั้นสองของอาคารสำนักงาน "น่าจะอยู่ในห้องทำงานท่านผู้อำนวยการครับ ตั้งแต่ช่วงสองสามปีมานี้ที่พวกยุวชนลงชนบทเริ่มทยอยกลับเข้าเมืองได้ ความสงบเรียบร้อยในอำเภอก็แย่ลงทุกวัน พี่ชายคุณกับผู้อำนวยการหลิวเนี่ยปรึกษาคดีกันจนดึกดื่นค่อนคืนแทบทุกวันเลย!"

หลี่เฉวียนฝูกับคนอื่น ๆ ได้ยินเข้าก็พากันถอนหายใจยาว รู้สึกเวทนากับศีลธรรมและความสงบในสังคมที่นับวันยิ่งเสื่อมถอย

แต่หลัวเกาหัวรู้ดีว่า สภาพเช่นนี้จะยังคงดำเนินต่อไปอีกหลายปี จนกระทั่งช่วงครึ่งหลังของปี 1983 นู่นแหละ ทางการถึงได้ระดมกำลังจากหลายหน่วยงานร่วมมือกัน เปิดฉากปฏิบัติการกวาดล้างอาชญากรรมทุกรูปแบบอย่างเด็ดขาด หรือที่เรียกกันติดปากว่า 'เหยียนต่า' (การปราบปรามขั้นเด็ดขาด)

เมื่อถึงเวลานั้น เหล่าคนร้ายและพวกนอกกฎหมายจำนวนมหาศาลจะถูกจับกุม ความสงบสุขของสังคมจึงจะกลับคืนมาอีกครั้ง

ทว่า เมื่อเศรษฐกิจเริ่มพัฒนาขึ้น อาชญากรรมสารพัดรูปแบบก็ยังคงผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ยิ่งบวกกับการแทรกแซงจากกองกำลังภายนอกบางกลุ่ม ก็ส่งผลให้ปัญหาความมั่นคงปลอดภัยในสังคมกลับมาตึงเครียดอย่างยิ่งยวดอีกรอบ!

ทางการจึงต้องเปิดฉากกวาดล้างอย่างหนักอีกครั้ง!

ต้องรอจนกระทั่งช่วงหลังปี 2010 เป็นต้นไป เมื่อประเทศชาติเดินหน้าปราบปรามการทุจริตอย่างครอบคลุมทุกหย่อมหญ้า ผนวกกับการนำเทคโนโลยีล้ำสมัยสารพัดมาประยุกต์ใช้ จึงทำให้ประเทศแห่งนี้กลายเป็นดินแดนที่ปลอดภัยที่สุดในโลก!

แต่ในยามนี้ ยังคงห่างไกลจากช่วงเวลานั้นอีกกว่าสามสิบปี...

ตอนที่อู๋หย่งฮุยพาหลัวเกาหัว หลี่เฉวียนฝู และหลี่เฉวียนเป่าไปพบอู๋หย่งเชา เขาก็กำลังยืนถกเถียงหน้าดำหน้าแดงอยู่กับผู้อำนวยการหลิวพอดี

อู๋หย่งเชาโพล่งขึ้น "ผอ. หลิว ต้องเด็ดขาดได้แล้วครับ ไม่อย่างนั้นความสงบเรียบร้อยในเมืองจะยิ่งเละเทะไปกันใหญ่!"

ผู้อำนวยการหลิวสวนกลับ "จะให้เด็ดขาดยังไง ลงมือจับคนดุ่ม ๆ เลยงั้นเหรอ แล้วถ้ามันลุกลามจนเกิดความวุ่นวายใหญ่โตขึ้นมาจะทำยังไง"

อู๋หย่งเชาแย้ง "มันจะไปวุ่นวายอะไรกันนักกันหนาครับ"

ผู้อำนวยการหลิวตักเตือน "รองฯ อู๋ คุณต้องเข้าใจนะ ทุกเรื่องมันกระทบชิ่งถึงกันหมด เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว ไม่ได้ง่ายอย่างที่คุณคิดหรอก!"

อู๋หย่งเชากล่าว "ผมรู้แค่ว่า ในเมื่อพวกเรามาเป็นตำรวจแล้ว ก็ต้องปกป้องคุ้มครองความสงบสุขของท้องถิ่นให้ได้ ไม่อย่างนั้นพวกเรามิสู้กลับบ้านไปปลูกมันเทศกินเสียยังดีกว่า!"

ผู้อำนวยการหลิวว่า "รองฯ อู๋ อย่าคิดว่าทั้งใต้หล้านี้มีคุณเป็นวีรบุรุษผู้ผดุงความยุติธรรมอยู่คนเดียว แล้วคนอื่นเป็นแค่พวกไม่ได้เรื่องนะ! คุณต้องเข้าใจให้กระจ่าง การปราบปรามอาชญากรรมเป็นหน้าที่ของเรา แต่การรักษาเสถียรภาพความมั่นคงของสังคมก็เป็นหน้าที่ของเราเหมือนกัน!"

อู๋หย่งเชายังคงดึงดัน "ผมไม่เข้าใจ! การปราบปรามคนชั่วมันก็เพื่อรักษาความสงบสุขของบ้านเมืองไม่ใช่เหรอครับ"

ทั้งสองคนกำลังเถียงกันหน้าดำหน้าแดง อู๋หย่งฮุยก็เคาะประตูห้องเบา ๆ

ปกติเวลาผู้นำทั้งสองคนกำลังมีปากเสียงกัน บรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาในสำนักไม่มีใครกล้าแส่เข้าไปขัดจังหวะให้โดนลูกหลงเด็ดขาด ทว่าคราวนี้ พออู๋หย่งฮุยเคาะประตู ทั้งคู่จึงตวาดถามออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย "มีเรื่องอะไร!"

อู๋หย่งฮุยถึงกับหดคอวูบด้วยความตกใจ "พี่ใหญ่ ผมเองครับ"

อู๋หย่งเชาชะงักไป "หย่งฮุยเหรอ"

ผู้อำนวยการหลิวเองก็รู้จักอู๋หย่งฮุย จึงปรับสีหน้าแล้วยิ้มทักทายทันที "หย่งฮุย มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะนั่น"

อู๋หย่งเชาหันไปฮึดฮัดใส่ผู้อำนวยการหลิว "เดี๋ยวค่อยมาเถียงกันต่อ!"

จากนั้นก็พาอู๋หย่งฮุยเดินเลี่ยงออกมา "ไปคุยกันที่ห้องทำงานฉัน!"

เมื่อมาถึงห้องทำงานของอู๋หย่งเชา อู๋หย่งฮุยก็แนะนำหลี่เฉวียนฝู หลี่เฉวียนเป่า และหลัวเกาหัวให้อู๋หย่งเชารู้จัก ก่อนจะเอ่ยเข้าเรื่อง "ที่คอมมูนชิงซานของพวกเรามีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้น ต้องพึ่งพาพี่ออกหน้าถึงจะจัดการเรื่องนี้ได้ครับ"

อู๋หย่งเชาเพิ่งจะหยิบบุหรี่ออกมา หลี่เฉวียนฝูก็รีบควักบุหรี่ของตัวเองออกมาแจกจ่ายให้ทุกคนในห้องคนละมวนทันที

มีเพียงอู๋หย่งฮุยกับหลัวเกาหัวที่ไม่ได้รับบุหรี่ไป

คนหนึ่งไม่สูบบุหรี่อยู่แล้ว ส่วนอีกคนตั้งใจจะสูบให้น้อยลง หรือถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะเลิกให้เด็ดขาด

หลี่เฉวียนฝู หลี่เฉวียนเป่า และอู๋หย่งเชาต่างจุดบุหรี่พ่นควันโขมง ความสัมพันธ์จึงสนิทสนมเป็นกันเองขึ้นมาในพริบตา

"เล่ารายละเอียดมาซิ เกิดคดีฆาตกรรมอะไรขึ้น"

ช่วงนี้มีคดีสะเทือนขวัญร้ายแรงเกิดขึ้นติดต่อกันหลายคดี จนอู๋หย่งเชาเริ่มจะด้านชาไปหมดแล้ว

หากพูดถึงเงื่อนงำของคดีนี้ หลัวเกาหัวย่อมเป็นคนที่รู้แจ้งเห็นจริงที่สุด ทว่าในฐานะผู้มีส่วนร่วม 'อย่างลับ ๆ' เขาจึงไม่สะดวกที่จะพูดอะไรมากนัก หน้าที่อธิบายความเป็นมาของคดีตั้งแต่ต้นจนจบจึงตกเป็นของหลี่เฉวียนเป่าและหลี่เฉวียนฝู

เมื่ออู๋หย่งเชาฟังจบ เขาก็อัดบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ พ่นควันสีขาวหนาทึบออกมา ก่อนจะหรี่ตาลงแล้วเอ่ยถาม "พวกคุณดั้นด้นมาหาผม ก็เพราะเจ้าซุนเสียงคนนี้ ใช่ไหมครับ"

เมื่อเห็นหลี่เฉวียนฝูกับพวกพยักหน้า เขาก็ลุกขึ้นยืนทันที "ไป ตอนนี้เราไปคอมมูนชิงซานกันเลย"

"ไปตอนนี้เลยหรือครับ"

ทั้งหลี่เฉวียนฝูและหลี่เฉวียนเป่าต่างประหลาดใจกับความเด็ดขาดฉับไวของอู๋หย่งเชา

หลัวเกาหัวเองก็เช่นกัน

เขารู้ว่าอู๋หย่งเชาต้องยอมส่งกำลังตำรวจแน่ เพียงแต่ไม่นึกว่าจะเด็ดขาดถึงเพียงนี้ เรื่องแบบนี้ไม่ต้องปรึกษาหารือกับคณะทำงานก่อนหรืออย่างไร

"พวกคุณยังมีธุระอื่นอีกหรือ" อู๋หย่งเชาถามกลับ

"ไม่มีแล้วครับ" หลี่เฉวียนฝูตอบ

อู๋หย่งเชาว่า "ในเมื่อไม่มีธุระแล้ว พวกเราไปกันตอนนี้เลยมีปัญหาอะไรไหม"

หลี่เฉวียนฝูกับหลี่เฉวียนเป่าต่างส่ายหน้า "ไม่มีครับ"

ส่วนอู๋หย่งฮุยเอ่ยถามเสียงเบา "พี่ใหญ่ ไม่ต้องรายงานผู้อำนวยการหลิวก่อนหรือครับ"

อู๋หย่งเชาแค่นเสียงหึ "ไม่มีอะไรต้องรายงาน วัน ๆ เอาแต่พร่ำพูดว่าต้องเห็นแก่ภาพรวม ต้องรักษาเสถียรภาพ ขืนไปรายงานให้เขารู้ มีหวังโดนขัดขวางแน่!"

"อยู่ในเมืองผมก็กวาดล้างคนชั่วได้ไม่เต็มที่อยู่แล้ว ไปคอมมูนแล้วยังต้องมัวกล้า ๆ กลัว ๆ อยู่อีกหรือไง"

"แล้วพวกคุณมากันยังไง"

หลี่เฉวียนฝูตอบ "พวกเราขับรถแทรกเตอร์มากันเองครับ"

อู๋หย่งเชาจึงสั่งการ "งั้นพวกคุณส่งคนหนึ่งมานั่งรถจี๊ปกับผม ส่วนที่เหลือขับรถแทรกเตอร์ตามไป"

หลัวเกาหัวไม่อยากทำตัวโดดเด่น หลี่เฉวียนฝูต้องขับรถแทรกเตอร์ ส่วนอู๋หย่งฮุยก็ยังไม่คุ้นเคยกับรายละเอียดคดี ในที่สุดจึงได้แต่ให้หลี่เฉวียนเป่านั่งรถจี๊ปไปกับอู๋หย่งเชา

อู๋หย่งเชาเรียกตำรวจหนุ่มตามไปด้วยอีกสองนาย พกปืนประจำกายเรียบร้อยก็ขับรถจี๊ปออกไปทันที

"รองผู้อำนวยการอู๋ไปไหน"

เมื่อเห็นรถจี๊ปแล่นห่างออกไป ผู้อำนวยการหลิวจึงรีบเรียกเลขาฯ มาซักถาม

เลขาฯ ตอบ "รองผู้อำนวยการอู๋ไม่ได้บอกครับ แต่พวกเขาพกปืนประจำกายไปด้วย น่าจะออกไปทำคดีครับ"

ผู้อำนวยการหลิวเลิกคิ้ว "รู้ไหมว่าไปทำคดีที่ไหน"

เลขาฯ ส่ายหน้า "ไม่ทราบครับ"

ผู้อำนวยการหลิวโบกมือ "นายไปทำงานเถอะ"

พลางนึกในใจว่า เหล่าอู๋เอ๋ยเหล่าอู๋ นายก็ยังใจร้อนมุทะลุแบบนี้ไม่เปลี่ยน! นายไม่รู้ตัวเลยหรือว่าช่วงนี้เป็นจังหวะสำคัญที่ทั้งอำเภอกำลังจะเกิดการปฏิรูปครั้งใหญ่ การที่นายเที่ยววิ่งเต้นเพ่นพ่านไปล่วงเกินคนอื่นไปทั่วแบบนี้ วันข้างหน้าจะคว้าประโยชน์อะไรได้ ไม่แน่ว่าอาจกระทั่งรักษาเก้าอี้รองผู้อำนวยการไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ!

รถจี๊ปแล่นเร็วกว่ารถแทรกเตอร์มากนัก

เพียงชั่วโมงเศษ รถจี๊ปก็มาถึงคอมมูนชิงซาน

ผู้อำนวยการหวงกับตำรวจอาวุโสได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถจี๊ป จึงรีบเดินออกมาจากห้องทำงานของตน เมื่อเห็นว่าเป็นรองผู้อำนวยการอู๋แห่งสำนักความมั่นคงสาธารณะประจำอำเภอ ทั้งสองคนต่างตกใจ

พวกเขาล้วนเคยได้ยินกิตติศัพท์ของรองผู้อำนวยการอู๋มานาน คนผู้นี้มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วทั้งอำเภอ ได้รับฉายาว่าเป็นคนคลั่งทำคดีผู้เที่ยงธรรมหน้าเนื้อใจเสือ!

ใครเห็นเขาก็ต้องปวดหัวด้วยกันทั้งนั้น!

พวกเขารู้ดีว่ารองผู้อำนวยการอู๋ต้องมาเพราะคดีฆาตกรรมหลี่เฉี่ยวฮวาเป็นแน่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนรายงานคดีขึ้นไปเบื้องบน จนกระทั่งเห็นหลี่เฉวียนเป่าก้าวลงมาจากรถจี๊ปด้วย จึงตาสว่างขึ้นมาทันที

ขณะเดียวกัน ก็ยิ่งตระหนักถึงเส้นสายอิทธิพลของครอบครัวหลี่เฉวียนเป่า หลี่เฉวียนฝู และหลัวเกาหัวลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีกขั้น!

"ไอ้หยา รองผู้อำนวยการอู๋ คุณมาได้ยังไงกันครับเนี่ย"

ทั้งสองยื่นมือออกไปตั้งแต่ยังอยู่แต่ไกล โค้งกายลงเล็กน้อย แสดงสีหน้ากระตือรือร้นต้อนรับอู๋หย่งเชาเต็มที่

อู๋หย่งเชาจับมือกับพวกเขา "ผมได้ยินมาว่าคอมมูนของพวกคุณมีคดีฆาตกรรม ทำไมถึงไม่รายงานขึ้นไปยังสำนักความมั่นคงสาธารณะประจำอำเภอ"

ตำรวจอาวุโสเอ่ย "พวกเรากำลังสืบสวนอยู่..."

อู๋หย่งเชาเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "กำลังสืบสวนอยู่จริง หรือว่าไม่กล้ารายงานขึ้นไปกันแน่ หรือจะพูดให้ถูกคือ ไม่อยากรายงานขึ้นไป"

"รองผู้อำนวยการอู๋ เรื่องนี้..."

ตำรวจอาวุโสตกใจจนเหงื่อกาฬไหลพราก

ผู้อำนวยการหวงยิ้มพลางกล่าว "รองผู้อำนวยการอู๋ พวกเราเข้าไปในห้องทำงานก่อนเถอะครับ ไปจิบชาคุยกันไปพลาง ๆ"

อู๋หย่งเชาโบกมือปฏิเสธ "ไม่ต้อง รายงานรูปคดีมาเดี๋ยวนี้เลย!"