ตอนที่ 80 อำเภออูซาน

สถานการณ์ในบ้านของหลี่เฉี่ยวฮวา คนที่อยู่ที่นั่นต่างรู้ดีแก่ใจ

หากหลี่เฉี่ยวฮวาถูกจับเข้าคุกไปจริง ๆ สำหรับบ้านเธอแล้ว นั่นย่อมเป็นการซ้ำเติมเคราะห์กรรมอย่างแท้จริง และมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ครอบครัวนี้พังครืนลงมา!

"ตามที่เธอวิเคราะห์ เฉี่ยวฮวาก็ไม่น่าจะมีความผิด ใช่ไหม" หลี่เฉวียนฝูเอ่ยถาม

หลี่เฉวียนเป่ากล่าวว่า "อาเปียวมันเป็นอันธพาล อีกอย่าง ฟังจากที่เฉี่ยวฮวาเล่า เธอถูกอาเปียวจับตัวไปจากในหมู่บ้านเราเลยนะ!"

"อะไรนะ?!"

หลี่เฉวียนฝูตกใจยกใหญ่ "ไอ้หมาบ้าตัวนี้มันชักจะใจกล้าเกินไปแล้วมั้ง ช่างกล้าบุกเข้ามาจับคนถึงในหมู่บ้านเราเชียวเรอะ"

หลี่เฉวียนเป่าเค้นยิ้มเย็น "ก็คนมันมีอิทธิพลเถื่อนถึงได้กำแหงขนาดนี้ จับคนไปจากหมู่บ้านเราแท้ ๆ กลับไม่มีใครจับสังเกตได้แม้แต่คนเดียว! ขนาดคนในบ้านของเฉี่ยวฮวาเองยังไม่รู้เรื่องรู้ราวเลย"

หลี่เฉวียนฝูว่า "กองลาดตระเวนของหมู่บ้านเรามันไร้ประโยชน์เหมือนมีไว้แค่ประดับจริง ๆ นั่นแหละ"

หลัวเกาหัวเอ่ยว่า "พ่อครับ อาสี่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคุยเรื่องกองลาดตระเวนหรอกครับ แต่ต้องคิดดูว่าจะช่วยเฉี่ยวฮวาได้ยังไง ความเห็นของผมคือ ขั้นแรกให้ส่งคนไปบ้านเฉี่ยวฮวาเพื่อปลอบขวัญครอบครัวเธอก่อน ขั้นที่สองคือต้องสืบเรื่องของอาเปียวอย่างจริงจัง"

"ผมได้ยินมาว่า คนคนนี้เป็นมือขวาของซุนเสียง เคยฆ่าคนมาไม่น้อย ขอเพียงหาหลักฐานความผิดของอาเปียวได้ เฉี่ยวฮวาก็จะพ้นมลทินกลับบ้านได้แล้วครับ"

"จริงสิครับพ่อ ผมจำได้ว่าเถาฮวาเคยบอก ตอนบ่ายมีคนคนหนึ่งเคยมาตามหาผมใช่ไหมครับ"

หลี่เฉวียนฝูตอบ "ใช่ มีเรื่องนี้อยู่"

หลัวเกาหัวพูดต่อ "พวกคุณคิดว่า คนคนนั้นจะมาด้วยกันกับอาเปียวหรือเปล่าครับ พูดอีกอย่างก็คือ ขอแค่เราหาตัวคนคนนั้นเจอ มันก็จะพิสูจน์ความผิดของอาเปียวได้ใช่ไหมครับ"

หลี่เฉวียนฝูกับหลี่เฉวียนเป่าดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "จริงด้วย ขอแค่หาตัวคนคนนั้นเจอ ทุกอย่างก็ง่ายขึ้นแล้ว"

หลัวเกาหัวแค่นเสียงฮึ "ถ้าจะหาตัวคนคนนั้น ความจริงมันง่ายมากครับ เพราะว่าคนคนนั้นผมรู้จัก เป็นลูกน้องคนหนึ่งของซุนเสียง ฉายาว่า 'ไล่จื่อ'"

"นอกจากนี้ ผมยังสงสัยว่า ที่ไล่จื่อกับอาเปียวมาที่หมู่บ้านเรา ต้องเป็นคำสั่งของซุนเสียงแน่ ๆ!"

หลี่เฉวียนฝูถาม "เกาหัว เธอหมายความว่า เรื่องทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของซุนเสียงที่ชักใยอยู่เบื้องหลังงั้นเหรอ"

หลัวเกาหัวพยักหน้า

หลี่เฉวียนเป่าโพล่งขึ้นมา "ถ้างั้นจะรออะไรอยู่อีกล่ะ พวกเราไปคอมมูนกันตอนนี้เลย ให้ผู้อำนวยการหวงจับมันซะ! ซุนเสียงไอ้ลูกหมากัด มันยังกล้ามาขู่ฉันอีก ฉัน..."

หลี่เฉวียนฝูขัดขึ้น "เจ้าสี่ มันขู่แกด้วยเหรอ ขู่แกเรื่องอะไร"

ไม่รอให้หลี่เฉวียนเป่าตอบ หลัวเกาหัวก็รีบชิงพูดว่า "พ่อครับ อันธพาลพรรค์นั้นมันจะขู่อะไรได้ล่ะครับ ก็แค่คิดจะแก้แค้นอาสี่เท่านั้นเอง"

"เพราะงั้น เรื่องนี้ถึงจำเป็นต้องรีบสะสางให้เร็วที่สุดครับ"

หลี่เฉวียนฝูถาม "ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปคอมมูนกันตอนนี้เลยไหม"

หลัวเกาหัวโบกมือ "ไปคอมมูนก็ไม่มีประโยชน์ครับ!"

"พวกคุณลองคิดดูสิครับ ชื่อเสียงอันธพาลตัวพ่อของซุนเสียง ลือกระฉ่อนในคอมมูนเรามาตั้งกี่ปีแล้ว ทำไมถึงไม่เคยมีใครจับมันได้เลยสักที"

หลี่เฉวียนฝูขมวดคิ้วมุ่น "เธอหมายความว่าพวกผู้อำนวยการหวงไม่กล้าจับซุนเสียงงั้นเหรอ"

หลัวเกาหัวพยักหน้า

หลี่เฉวียนเป่าเอ่ยขึ้น "เกาหัว ฉันจำได้ว่าเธอรู้จักผู้นำแซ่หวังคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ ดูเหมือนผู้อำนวยการหวงจะกลัวเขามากเลยนี่ เธอลองไปหาผู้นำหวังดูหน่อยดีไหม"

หลัวเกาหัวส่ายหน้าพลางกล่าว "ไปหาเขาไม่ได้ช่วยอะไรหรอกครับ อีกอย่าง เขาพักอยู่ในเมืองเอกประจำมณฑล ไกลขนาดนั้น น้ำไกลดับไฟใกล้ไม่ได้หรอกครับ!"

หลี่เฉวียนฝูกับหลี่เฉวียนเป่าต่างพากันเงียบกริบ

ผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่เฉวียนฝูถึงได้ถอนหายใจยาว "ถึงฉันจะเป็นหัวหน้ากองผลิตมาตั้งหลายปี แต่คนที่ฉันรู้จักก็มีแค่พวกผู้นำในคอมมูนไม่กี่คน ในเมื่อพึ่งพาพวกเขาไม่ได้แล้ว ฉันก็ไม่รู้ว่าจะไปพึ่งใครเหมือนกัน"

ด้านหลี่เฉวียนเป่ายิ่งไม่รู้จักใครเข้าไปใหญ่

หลัวเกาหัวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาพลางกล่าวว่า "บางทีพวกเราอาจจะเข้าอำเภอไปหาคนคนหนึ่งได้ครับ เขาต้องยอมยื่นมือมายุ่งเรื่องนี้แน่"

"ไปในอำเภอเหรอ"

หลี่เฉวียนฝูกับหลี่เฉวียนเป่าต่างตกใจ "เธอมีคนรู้จักในอำเภอด้วยเหรอ"

หลัวเกาหัวส่ายหน้า "ไม่มีหรอกครับ เพียงแต่ผมเคยได้ยินชื่อคนคนนี้มา อีกอย่าง คนคนนั้นเคยเป็นทหาร เป็นคนเที่ยงธรรมและเกลียดชังความชั่วร้ายเข้ากระดูกดำมาแต่ไหนแต่ไรแล้วครับ"

หลี่เฉวียนฝูกับหลี่เฉวียนเป่าเอ่ยถามขึ้นพร้อมกัน "ใครกันล่ะ"

หลัวเกาหัวตอบ "อู๋หย่งเชาครับ!"

หลี่เฉวียนเป่ามีสีหน้างุนงง ทว่าดวงตาของหลี่เฉวียนฝูกลับเป็นประกายขึ้นมา "ฉันก็เคยได้ยินชื่อคนคนนี้เหมือนกัน! ดูเหมือนเขาจะเป็นรองผู้อำนวยการสำนักความมั่นคงสาธารณะของอำเภอ นิสัยใจคอของเขาก็เป็นอย่างที่เธอว่าจริง ๆ นั่นแหละ เพียงแต่ว่าถ้าพวกเราเข้าไปในอำเภอ เขาจะยอมพบพวกเราเหรอ"

หลัวเกาหัวตอบ "เรื่องทุกอย่างอยู่ที่คนทำครับ!"

หลี่เฉวียนฝูพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นก็ตกลง พรุ่งนี้เช้าตรู่พวกเราจะไปในอำเภอกัน น้องสี่ นายไปช่วยปลอบใจครอบครัวของเฉี่ยวฮวาหน่อย พรุ่งนี้ฉันจะไปในอำเภอกับเกาหัว"

หลี่เฉวียนเป่ากล่าว "พี่สาม เต๋อไฉกับฝูว่างไปบ้านเฉี่ยวฮวามาแล้วล่ะ พรุ่งนี้ฉันขอไปในอำเภอกับพวกพี่ด้วยคนสิ ฉันไม่ได้ไปในอำเภอมาตั้งนานแล้วนะ"

หลี่เฉวียนฝูถลึงตาใส่หลี่เฉวียนเป่า "นายคิดว่าพวกเราจะไปเที่ยวเล่นหรือยังไง"

ทว่าสุดท้ายเขาก็ยังยอมตกลงตามคำขอนั้นอยู่ดี

"พ่อครับ พรุ่งนี้พ่อกับอาสี่รอผมที่คอมมูนสักครู่นะครับ ผมจะไปลากิจกับผู้หมวดอู๋ที่ลานฝึกก่อน"

หลังจากปรึกษาหารือกันเรียบร้อยแล้ว หลี่เฉวียนเป่าก็กลับบ้านไป

ส่วนหลี่เฉวียนฝูกับหลัวเกาหัวต่างก็แยกย้ายกันไปนอน

เมื่อกลับมาถึงห้อง หลัวเกาหัวก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หลี่เถาฮวาฟัง พร้อมทั้งบอกเรื่องที่ตนลงมือทำร้ายซุนเสียงบาดเจ็บเมื่อช่วงบ่ายด้วย และกำชับให้นางระมัดระวังตัวอยู่ที่บ้านให้ดี

นอกจากนี้ ยังบอกให้นางไปหาหัวหน้ากองกำลังติดอาวุธ เพื่อขอให้เพิ่มการลาดตระเวนในหมู่บ้านให้เข้มงวดขึ้นในช่วงนี้

หลี่เถาฮวารับปากเป็นมั่นเหมาะทุกเรื่อง นางไม่ได้ตำหนิว่าหลัวเกาหัวใจร้อนวู่วามแม้แต่น้อย กลับกำชับให้เขาดูแลตัวเองให้ดีเวลาอยู่ข้างนอกแทน

วันรุ่งขึ้น หลัวเกาหัวยังคงตักน้ำใส่ตุ่มที่บ้านจนเต็มเหมือนเช่นเคย จากนั้นจึงสะพายตะกร้าหลังมุ่งหน้าไปยังคอมมูน

พอไปถึงลานฝึก เขาก็ไปพบผู้หมวดอู๋แล้วบอกเหตุผลในการขอลากิจให้ฟัง

"นายบอกว่าจะไปในอำเภอเพื่อหาใครนะ" จู่ ๆ ผู้หมวดอู๋ก็เอ่ยถามขึ้นมา

"อู๋หย่งเชาครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ"

หลัวเกาหัวกล่าว

"ฉันชื่ออะไร" ผู้หมวดอู๋ถามกลับอีกประโยค

"หา"

หลัวเกาหัวชะงักไป "คุณชื่ออู๋หย่งฮุย..."

พอพูดจบ เขาก็พลันได้สติขึ้นมาทันที "ผู้หมวดครับ คุณกับอู๋หย่งเชาเป็นพี่น้องกันเหรอครับ"

อู๋หย่งฮุยหัวเราะพลางตอบ "ใช่แล้ว เขาเป็นพี่ใหญ่ของฉัน ลูกชายของลุงใหญ่น่ะ!"

หลัวเกาหัวอุทานด้วยความประหลาดใจ "นี่มันช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้นะครับเนี่ย! คุณก็เคยเป็นทหาร พี่ใหญ่ของคุณก็เคยเป็นทหาร บ้านของคุณ..."

อู๋หย่งฮุยกล่าว "บอกตามตรงนะ ครอบครัวฉันเรียกได้ว่าเป็นตระกูลทหารเลยล่ะ! ปู่ของฉันก็มาจากทหาร พอถึงรุ่นพ่อฉันก็มีคนไปเป็นทหารสี่คน แล้วรุ่นของฉันก็มีไปเป็นทหารอีกสี่คน ส่วนรุ่นลูกตอนนี้ก็มีไปเป็นทหารแล้วสองคน"

หลัวเกาหัวเกิดความเลื่อมใสขึ้นมาทันที "ผู้หมวดครับ เสียมารยาทแล้วจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นคุณไปในอำเภอกับผมสักรอบดีไหมครับ"

อู๋หย่งฮุยถาม "นายจะไปหาพี่ใหญ่ของฉันทำไมกันล่ะ"

หลัวเกาหัวจึงเล่าเรื่องที่เฉี่ยวฮวาฆ่าอาเปียวตายให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบอย่างละเอียดทันที

เมื่ออู๋หย่งฮุยได้ฟัง เขาก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียกเฉินซานหลินเข้ามาหา "นายมารับผิดชอบการฝึกซ้อมของพวกเขาแทนทีนะ ฉันจะไปในอำเภอกับเกาหัวสักหน่อย"

จากนั้น เขาก็พาหลัวเกาหัวเดินออกจากลานฝึกไป

พอไปถึงถนนใหญ่ของคอมมูน ก็เห็นหลี่เฉวียนฝูกับหลี่เฉวียนเป่าขับรถแทรกเตอร์มารออยู่ข้างทางแล้ว

ทั้งสองคนจึงรีบปีนขึ้นไปบนรถแทรกเตอร์ทันที

อำเภออูซานอยู่ห่างจากคอมมูนชิงซานออกไปราว ๆ สามสิบกว่ากิโลเมตร

ตลอดทางสะเทือนกระเด้งกระดอน ใช้เวลาราวสองชั่วโมงกว่า ทุกคนต่างรู้สึกราวกับร่างแทบจะหลุดเป็นชิ้น ๆ กว่าจะเดินทางมาถึงอำเภออูซานได้

ภายใต้การนำทางของอู๋หย่งฮุย หลี่เฉวียนฝูก็ขับรถแทรกเตอร์ตรงไปยังสำนักความมั่นคงสาธารณะประจำอำเภอทันที