ตอนที่ 79 รูปคดีความ

ยุคนี้ตามคอมมูนยังไม่มีสถานีตำรวจแยกต่างหาก สหายตำรวจจึงต้องมาทำงานในลานที่ทำการคอมมูน เรียกว่าสำนักงานตำรวจประจำคอมมูนชิงซาน

เวลานี้ เจ้าหน้าที่ในลานที่ทำการคอมมูนเลิกงานกลับไปนานแล้ว เหลือเพียงคนเข้าเวรไม่กี่คนเท่านั้น

เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากข้างนอก บรรดาคนที่เข้าเวรอยู่จึงพากันเดินออกมาดู

พอได้ยินว่าเป็นคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญ คนเข้าเวรก็รีบวิ่งไปที่บ้านพักข้าราชการทันที ไปตามผู้อำนวยการหวงและผู้นำคนอื่น ๆ ของคอมมูนมา

ไม่นานหลังจากนั้น ทั่วทั้งลานที่ทำการคอมมูนก็สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ทุกคนต่างร่วมกันสอบปากคำคดีฆาตกรรมของหลี่เฉี่ยวฮวา

เนื่องจากมีเรื่องโยงไปถึงซุนเสียง ผู้อำนวยการหวงจึงสั่งให้คนไปตามตัวซุนเสียงมาทันที

ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่าซุนเสียงเองก็ถูกคนหักแขนหักขามาเช่นกัน

"นี่นายไปโดนอะไรมาล่ะเนี่ย นายเป็นถึงอันธพาลเบอร์หนึ่งของคอมมูนเราไม่ใช่หรือ ยังมีคนกล้าลงมือกับนายอีกเรอะ"

ผู้อำนวยการหวงมองซุนเสียงพลางเอ่ยเย้าแหย่

ชื่อเสียงของซุนเสียงนั้น คนทั่วทั้งคอมมูนรู้กันทั่ว มีหรือที่ผู้อำนวยการหวงจะไม่รู้

ที่ผ่านมาไม่เคยจับกุมซุนเสียง ข้อแรกคือไม่มีใครมาร้องทุกข์แจ้งความ ข้อสองคือซุนเสียงมีคนหนุนหลังอยู่ข้างบน ผู้อำนวยการหวงจึงไม่กล้าไปล่วงเกินส่งเดช

"ผู้อำนวยการหวง เรียกผมมามีเรื่องอะไรกันแน่ครับ ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ ผมจะได้กลับไปพักผ่อน"

ซุนเสียงถูกหามใส่เปลมาแท้ ๆ แต่ท่าทางก็ยังคงกร่างไม่เปลี่ยน

ผู้อำนวยการหวงด่าบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของอีกฝ่ายอยู่ในใจ ทว่าใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้ม "อาเปียว ลูกน้องของนายถูกคนฆ่าตายแล้ว"

"อะไรนะ!"

ซุนเสียงตกใจจนแทบจะกระโดดขึ้นมาจากเปลหาม "ใครกัน ใครมันกล้าฆ่าอาเปียว!"

"ก็หล่อนนั่นแหละ"

ผู้อำนวยการหวงชี้ไปทางหลี่เฉี่ยวฮวาที่อยู่ตรงมุมห้อง

"หา"

เมื่อเห็นหลี่เฉี่ยวฮวานั่งคุดคู้อยู่มุมห้อง เนื้อตัวยังสั่นระริกด้วยความหวาดผวา ซุนเสียงก็แสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อออกมา "ผู้หญิงพรรค์นี้จะไปฆ่าอาเปียวได้ยังไง พวกคุณล้อเล่นกันอยู่ใช่ไหมครับ"

ผู้อำนวยการหวงปรายตาไปมองตำรวจเฒ่า

ตำรวจเฒ่าจึงเล่าเหตุการณ์ฆาตกรรมทั้งหมดอย่างละเอียดรอบคอบทันที

"ไอ้ชายร่างยักษ์คลุมหน้าอีกแล้วเรอะ ไอ้หมอนี่มันโผล่มาจากไหนกันแน่!" ซุนเสียงกัดฟันกรอดด้วยความแค้น

"นายรู้จักไอ้ชายร่างยักษ์คลุมหน้านี่ด้วยหรือ"

ผู้อำนวยการหวงและตำรวจเฒ่าต่างหันขวับไปมองซุนเสียง

"เมื่อไม่กี่วันก่อน ลูกน้องผมหลายคนก็เพิ่งถูกไอ้คนคลุมหน้านั่นหักแขนหักขามาเหมือนกัน..."

ยังไม่ทันที่ซุนเสียงจะพูดจบ หลี่เฉี่ยวฮวาที่เอาแต่หลบอยู่ตรงมุมห้องโดยไม่มีใครสนใจก็กรีดร้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน "พวกมันอยู่ที่ไหน ฉันจะฆ่าพวกมันให้หมด พวกมันนี่แหละที่ดักทางฉันกับน้องชายกลางทาง คิดจะทำมิดีมิร้ายฉัน ฉันจะฆ่าพวกมัน!"

หลี่เฉวียนเป่า หลี่เต๋อไฉ และหลี่ฝูวั่งทั้งสามคนรีบเข้าไปปลอบโยนเธอทันที

หลี่เฉวียนเป่าพูดขึ้นว่า "ผู้อำนวยการหวงครับ ผมเป็นอาสี่ของหลัวเกาหัว เมื่อไม่กี่วันก่อนเรายังนั่งดื่มเหล้าด้วยกันอยู่เลย ผมหวังว่าคุณจะจัดการเรื่องนี้อย่างเป็นธรรมนะครับ เฉี่ยวฮวายังเป็นสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่แท้ ๆ แต่กลับต้องมาถูกพวกอันธพาลชั่วช้าพวกนี้รังแกย่ำยี จะต้องให้พวกมันชดใช้อย่างสาสมครับ!"

ผู้อำนวยการหวงเกาหัวแกรก ๆ พลางหัวเราะแห้ง "เรื่องนี้พวกเราจะสืบหาความจริงให้กระจ่างและจัดการอย่างยุติธรรมแน่นอนครับ"

ซุนเสียงหันขวับไปมองหลี่เฉวียนเป่า แล้วโพล่งขึ้นมาทันควัน "ผู้อำนวยการหวง สหายตำรวจเฉา ผมสงสัยว่าไอ้ชายร่างยักษ์คลุมหน้านั่นก็คือหลัวเกาหัวครับ!"

"อะไรนะ!"

คราวนี้ ผู้คนเกือบทั้งห้องต่างอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง

หลี่เฉวียนเป่าจ้องซุนเสียงตาเขม็ง "แกหมายความว่ายังไง เมื่อก่อนก็เป็นแกไม่ใช่เรอะที่ลากเกาหัวบ้านฉันไปกินเหล้าเล่นไพ่ หลอกเอาเงินเขาไปตั้งเท่าไหร่ ตอนนี้ยังคิดจะใส่ร้ายเขาอีก แกเห็นว่าเกาหัวบ้านฉันรังแกง่ายนักใช่ไหม"

"ฉันจะบอกให้ คนอื่นเขากลัวแก แต่พวกเราไม่กลัว!"

"อย่าคิดว่าตัวเองเป็นอันธพาลเบอร์หนึ่งหัวหมาอะไรของคอมมูนชิงซานแล้วจะวิเศษวิโสมาจากไหนเชียวนะ สุดท้ายแล้วจุดจบก็คงหนีไม่พ้นโดนเป่ากบาลกินลูกตะกั่วหรอก!"

ซุนเสียงโกรธจนหน้าเขียวปั๊ด "แน่จริงนี่ จำคำพูดมึงวันนี้ไว้ให้ดีเถอะ กูส่งคนไปเล่นงานมึงแน่!"

หลี่เต๋อไฉกับหลี่ฝูวั่งใจไม่ถึงเท่า ไม่กล้ามีเรื่องกับคนพรรค์อย่างซุนเสียง จึงรีบดึงแขนหลี่เฉวียนเป่าไว้ "เฉวียนเป่า ใจเย็นก่อน อย่าไปมีเรื่องกับพวกมันเลย"

ทว่าหลี่เฉวียนเป่ากลับไม่กลัวแม้แต่น้อย

บ้านเขามีพี่น้องห้าคน ไม่มีใครหน้าไหนเป็นคนขี้ขลาดตาขาวสักคนเดียว

อยู่ในหมู่บ้านเป็นอย่างไร ออกมาข้างนอกก็เป็นอย่างนั้น

"จะกลัวอะไร พวกมันที่เป็นอันธพาลยังไม่กลัวเลย คนทำมาหากินสุจริตอย่างเรามีอะไรต้องไปกลัวมันด้วย"

จากนั้นหลี่เฉวียนเป่าก็หันไปมองผู้อำนวยการหวง "ผู้อำนวยการหวง คุณก็ได้ยินแล้วนี่ครับ ไอ้นี่มันกำเริบเสิบสานขนาดนี้ พวกคุณจะไม่จัดการหน่อยหรือ คุณอย่าลืมสิว่า เกาหัวบ้านผมดูเหมือนจะเป็นผู้มีพระคุณของผู้นำที่แซ่หวังคนนั้นอยู่นะ"

ผู้อำนวยการหวงขมวดคิ้ว รู้สึกเคืองคำพูดของหลี่เฉวียนเป่าอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมา ได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ พลางเอ่ย "วางใจเถอะ ทางเราต้องจัดการอย่างเป็นธรรมแน่นอน"

จากนั้น เขาก็โยนเผือกร้อนไปให้ตำรวจเฒ่า

"เหล่าเฉา เรื่องนี้ว่ากันตามตรงยังไงก็ต้องให้พวกตำรวจอย่างนายเป็นคนตัดสินใจ นายดูซิว่าเรื่องนี้จะจัดการยังไงดี"

ตำรวจเฉาเองก็ไม่อยากอยู่ตรงกลางระหว่างเขาควาย อยากจะรีบเอาตัวรอดออกไปให้พ้น ๆ จึงเอ่ยขึ้น "ในเมื่อพัวพันไปถึงหลัวเกาหัว ถ้าอย่างนั้นก็เรียกหลัวเกาหัวมาด้วย จะได้สะสางพร้อมกัน"

เขาหันไปบอกตำรวจหนุ่มคนนั้น "นายขี่จักรยานไปที่เถาซู่วานสักรอบ ไปตามตัวหลัวเกาหัวมา"

ผู้อำนวยการหวงกล่าวขึ้น "เหล่าเฉา มีสถานการณ์บางอย่าง ฉันคงต้องบอกนายสักหน่อย"

จากนั้น เขาก็แนบหูเหล่าเฉา กระซิบกระซาบอยู่สองสามประโยค

สีหน้าของเหล่าเฉาเปลี่ยนไปในทันที

เขารีบตะโกนรั้งตัวตำรวจหนุ่มคนนั้นไว้ "เรื่องนี้ยังไม่มีข้อสรุปชัดเจน ถ้างั้นก็อย่าเพิ่งไปเชิญตัวหลัวเกาหัวมาเลย พวกเราจัดการคดีฆาตกรรมของหลี่เฉี่ยวฮวาให้เสร็จสิ้นก่อนค่อยว่ากัน"

ตำรวจหนุ่มขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากความ

คดีฆาตกรรมของหลี่เฉี่ยวฮวานั้น ความเป็นมาของเรื่องราวชัดเจนแจ่มแจ้ง อีกทั้งหลี่เฉี่ยวฮวาก็ยอมรับสารภาพโดยดุษณี แทบไม่ต้องเสียเวลาไต่สวนอะไรเลย ตอนนี้ติดอยู่แค่เรื่องว่าจะตัดสินลงโทษอย่างไรเท่านั้น

ตามจริงแล้ว เรื่องพรรค์นี้ควรส่งให้ศาลเป็นผู้พิจารณา ทว่าในเวลานี้กลับไม่มีใครมีความคิดเช่นนั้นเลย ต่างพากันหันไปมองผู้อำนวยการหวงเป็นตาเดียว

ตัวผู้อำนวยการหวงเองก็ขาดความรู้ความเข้าใจเรื่องข้อกฎหมายพอกัน จึงเอ่ยขึ้นตรงนั้นเลยว่า "อาเปียวมีความผิดจริง แต่ถึงอย่างไรก็ยังไม่สำเร็จความใคร่ โทษทัณฑ์ไม่ถึงตาย ส่วนเรื่องที่หลี่เฉี่ยวฮวาประสบพบเจอก็น่าเห็นใจอยู่หรอก แต่ฆ่าคนตายก็ต้องได้รับโทษ ให้คุมขังเอาไว้ก่อนชั่วคราว รอพรุ่งนี้รายงานเรื่องขึ้นไปทางอำเภอแล้วค่อยตัดสินใจกันอีกที"

การทำแบบนี้ของเขาถือว่าลำเอียงเข้าข้างอย่างสิ้นเชิง

ลำเอียงไปทางซุนเสียง

เพียงแต่คำพูดของเขาฟังดูยังมีเหตุมีผลพอรับได้อยู่บ้าง พวกหลี่เฉวียนเป่าทั้งสามคนจึงไม่อาจโต้แย้ง ทำได้เพียงยืนเบิ่งตามองหลี่เฉี่ยวฮวาถูกจับเข้าห้องขังไป

หลังจากพวกเขาทั้งสามคนเดินออกมาจากลานที่ทำการคอมมูน ก็หมดอารมณ์จะไปตลาดมืดแล้ว จึงพากันเดินทางกลับหมู่บ้านทันที

พอกลับมาถึงหมู่บ้าน หลี่เฉวียนเป่าก็ตรงดิ่งไปที่บ้านของหลัวเกาหัวเป็นอันดับแรก

เวลานี้ คนบ้านหลัวเกาหัวเข้านอนกันไปหมดแล้ว เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น นอกจากพวกเด็ก ๆ แล้ว ผู้ใหญ่ทุกคนต่างก็พากันสะดุ้งตื่น

หลัวเกาหัวลุกจากเตียง เดินออกมาจากห้องหลัก ก็เห็นหลี่เฉวียนฝูลุกขึ้นมาแล้วเช่นกัน กำลังเดินออกมาจากห้องปีกข้าง

"พี่สาม เกาหัว ฉันเอง!"

เมื่อได้ยินว่าเป็นเสียงของหลี่เฉวียนเป่า หลัวเกาหัวจึงเปิดประตูออกด้วยความกังขา พลางเชิญอีกฝ่ายเข้ามาข้างใน

"อาสี่ ดึกดื่นป่านนี้แล้วอามาหาพวกเรา มีเรื่องด่วนอะไรหรือครับ" หลัวเกาหัวถาม

หลี่เฉวียนเป่าตอบ "เฉี่ยวฮวาฆ่าคนตายแล้ว!"

"หา?"

ทั้งสองคนต่างตกใจจนหน้าถอดสี

หลี่เฉวียนเป่ารีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบอย่างละเอียดทันที พร้อมกับบอกข้อสันนิษฐานของตัวเองออกมาด้วย "ฉันสงสัยว่าผู้อำนวยการหวงกับตำรวจเฉาของคอมมูนคงจะเคยรับผลประโยชน์จากซุนเสียงมาแล้ว ไม่ก็คงกลัวคนหนุนหลังของซุนเสียง เพราะงั้นพวกมันถึงไม่ยอมสืบสวนไอ้คนที่ชื่ออาเปียวนั่นให้ละเอียด แต่กลับจับตัวเฉี่ยวฮวาขังไว้เลย!"

"พี่สาม พวกเราต้องคิดหาทางช่วยเฉี่ยวฮวาออกมาให้ได้นะ ไม่อย่างนั้น บ้านนางได้พังพินาศจริง ๆ แน่!"