ตอนที่ 78 หลี่เฉี่ยวฮวา

พอเดินเข้ามาในป่า หลี่เฉี่ยวฮวาก็เห็นว่ามือเท้าของอาเปียวถูกหักจนผิดรูป ดวงตาทั้งสองข้างถูกแทงบอด นอนร้องโหยหวนด้วยความทรมานอยู่บนพื้น

"ใครน่ะ ช่วยฉันด้วย ฉันมีเงิน แค่แกช่วยฉัน ฉันจะให้เงินแกเยอะ ๆ เลย!"

อาเปียวได้ยินเสียงฝีเท้าก็รีบร้องขอความช่วยเหลือ

"ทำไม ทำไมแกต้องมาจับฉันด้วย"

ในใจของหลี่เฉี่ยวฮวายังคงหวาดกลัว ทว่าความเคียดแค้นผลักดันให้เธอกล้าก้าวเข้าไปหาอาเปียว พลางร้องไห้ตัดพ้อ "ชีวิตฉันมันก็ลำบากยากเข็ญพออยู่แล้ว ทำไมพวกแกถึงยังคิดจะมาทำร้ายฉันอีก"

อาเปียวใจหายวาบ รีบพูดขึ้นว่า "น้องสาว ฟังฉันก่อนนะ ฉันไม่ได้อยากจับเธอหรอก มีคนจ้างให้ฉันมาจับเธอต่างหาก แค่เธอพาฉันไปส่งโรงพยาบาล ฉันจะบอกเธอเองว่าคนคนนั้นเป็นใคร!"

"ช่วยแกเหรอ ทำไมฉันต้องช่วยแก ฉันอยากจะฆ่าแกให้ตายด้วยซ้ำ!"

หลี่เฉี่ยวฮวาพลันเหลือบไปเห็นมีดทหารเล่มหนึ่งตกอยู่บนพื้น อันที่จริงมันก็คือมีดพกสั้น เธอปรี่เข้าไปหยิบมันขึ้นมา กำไว้ในมือแน่น

"คราวก่อนเจอพวกอันธพาล ฉันก็แทบไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว พวกแกยังจะมาทำร้ายฉันอีก ไม่อยากให้ฉันมีชีวิตอยู่ขนาดนั้นเลยใช่ไหม"

แววตาของหลี่เฉี่ยวฮวาเริ่มคุ้มคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าบิดเบี้ยว "ได้ ในเมื่อพวกแกไม่ยอมให้ฉันมีชีวิตอยู่ งั้นเราก็ตายไปด้วยกันเลย!"

ฉึก!

พูดจบ เธอก็จ้วงมีดแทงเข้าไปในร่างของอาเปียว

"น้องสาว! ใจเย็นก่อน! ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิตนะ!"

อาเปียวยังไม่อยากตาย ร้องตะโกนออกมาซ้ำ ๆ

ทว่าหลี่เฉี่ยวฮวาตกอยู่ในความบ้าคลั่งไปแล้ว เธอจ้วงแทงมีดเล่มนั้นเข้าไปในร่างของอาเปียวครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ได้ยินเสียงใด ๆ ที่อาเปียวพูดแม้แต่น้อย จนกระทั่งอาเปียวสิ้นลมหายใจไปสนิท เธอถึงค่อย ๆ หยุดมือลง

พอมองเห็นอาเปียวถูกแทงจนเละเทะไม่เหลือชิ้นดี เลือดนองท่วมตัว ตัวเธอเองก็เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีแดงฉานเช่นกัน

"ฉันฆ่าคนเหรอ ไม่สิ ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้ฆ่าคน!"

จนถึงวินาทีนี้ หลี่เฉี่ยวฮวาถึงเริ่มหวาดผวา รีบทิ้งมีดพกสั้นลงพื้น แล้วเอามือถูกันอย่างบ้าคลั่งเพื่อล้างคราบเลือดออก

"ใครน่ะ!"

ทันใดนั้น ด้านนอกป่าก็มีเสียงเอ่ยถามดังขึ้น

จากนั้นก็มีคนมุดเดินเข้ามาในป่า

หลี่เฉี่ยวฮวาตกใจจนคิดจะวิ่งหนีทันที แต่เธอก็ชะงักฝีเท้าอย่างรวดเร็ว ก้มลงหยิบมีดพกสั้นเล่มนั้นขึ้นมากำไว้ในมืออีกครั้ง

ยามนี้ ดวงจันทร์ลอยเด่นขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้ว

แสงจันทร์กระจ่างสาดส่องลอดผ่านพุ่มไม้ลงมา ยิ่งขับให้ผืนป่าดูเยือกเย็นลึกลับขึ้นไปอีก

ไม่นาน ชายสามคนก็เดินเข้ามา พอเห็นหลี่เฉี่ยวฮวาถือมีดอยู่ในมือพร้อมกับร่างของอาเปียวที่จมกองเลือด ทั้งสามคนต่างก็ตกตะลึงตาค้าง "เฉี่ยวฮวา? เธอ..."

"อาเต๋อไฉ? อาเฉวียนเป่า? พี่ฝูว่าง? พวกอามาทำอะไรที่นี่คะ"

หลี่เฉี่ยวฮวาเห็นว่าเป็นคนคุ้นเคยกันทั้งสามคน จิตใจก็พลันสงบลงอย่างประหลาด ลืมไปเสียสนิทว่าตนเพิ่งจะฆ่าคนตายมาหยก ๆ

"เฉี่ยวฮวา พวกเรากะว่าจะไปเดินดูตลาดมืดสักหน่อย..."

หลี่ฝูว่างเอ่ยขึ้น "คนคนนี้...เธอเป็นคนฆ่าเหรอ"

"ค่ะ"

หลี่เฉี่ยวฮวายอมรับอย่างตรงไปตรงมา "มันบุกมาจับตัวฉันออกมาจากบ้าน หวังจะทำมิดีมิร้าย แต่โชคดีเจอผู้กล้าปิดหน้ารายหนึ่งช่วยหักมือหักเท้ามันไว้ ฉันแค้นจัดจนทนไม่ไหว ก็เลยแทงมันตายค่ะ"

"เธอว่าอะไรนะ มันบุกไปจับตัวเธอมาจากที่บ้านเลยเหรอ แล้วคนในหมู่บ้านไม่มีใครรู้เลยหรือไง" หลี่เต๋อไฉถามด้วยความตกใจ

"มันฝีมือดีมากค่ะ หลบพวกหน่วยลาดตระเวนในหมู่บ้านได้หมดเลย" หลี่เฉี่ยวฮวาตอบ

"คนคนนี้...ดูคุ้นหน้าชอบกลนะ"

หลี่เฉวียนเป่าเดินเข้าไปตรงหน้าของอาเปียว พินิจมองอย่างละเอียด "คนนี้น่าจะเป็นลูกน้องของซุนเสียงนี่นา"

ซุนเสียงเป็นอันธพาลตัวเอ้ของคอมมูนชิงซาน ผู้คนส่วนใหญ่จึงรู้จักหน้าค่าตากันดี

เพราะก่อนหน้านี้หลัวเกาหัวมักจะไปล้อมวงเล่นไพ่กับซุนเสียงอยู่บ่อย ๆ หลี่เฉวียนเป่ากับหลี่เฉวียนฝูเคยตามไปพาตัวหลัวเกาหัวกลับมา จึงพอจะเคยเห็นหน้าซุนเสียงกับพวกสมุนของมันอยู่สองสามครั้ง

"ซุนเสียงเหรอ นั่นมันตัวบัดซบอันดับหนึ่งของคอมมูนเราเลยนะ! แล้วมันจะมาเล่นงานเฉี่ยวฮวาทำไมกัน" หลี่เต๋อไฉไม่เข้าใจ

หลี่เฉวียนเป่าพูดเรียบ ๆ ว่า "เรื่องนี้มีอะไรให้เข้าใจยากกันล่ะ เฉี่ยวฮวาสะสวยขนาดนี้ ไอ้พวกอันธพาลนั่นมันก็คงเกิดสันดานชั่วนึกอยากได้น่ะสิ!"

จากนั้น เขาก็หันมาปลอบหลี่เฉี่ยวฮวา "เฉี่ยวฮวา ไม่ต้องกลัวนะ คนพรรค์นี้ฆ่าตายไปก็สมควรแล้ว สหายตำรวจคงไม่เอาเรื่องเธอหรอก แต่พวกเราต้องรีบไปแจ้งความเอง ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเจตนาฆ่าเอาได้"

"เอาอย่างนี้ ฉันกับอาเต๋อไฉของเธอจะอยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่ แล้วให้ฝูว่างไปแจ้งความที่คอมมูน"

หลี่เฉี่ยวฮวาสงบสติอารมณ์ลงได้อย่างสิ้นเชิง พลันกลับมาเป็นหญิงสาวเรียบร้อยรู้ความดังเดิม เธอจึงก้มหน้ากล่าวว่า "อาเฉวียนเป่า ฉันฟังคำจัดการของอาทั้งหมดค่ะ"

หลี่ฝูว่างสาวเท้าก้าวเร็วตรงไปยังคอมมูน

หลี่เฉวียนเป่ากับหลี่เต๋อไฉพลางสำรวจสถานการณ์โดยรอบ พลางซักถามถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด

หลี่เฉี่ยวฮวาได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่ยอมพูดจา

ทั้งสองคนจึงไม่อาจเค้นถามจนเกินงามได้

ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง สหายตำรวจก็เดินทางมาถึง

ในยุคสมัยนี้ เรื่องความปลอดภัยของคอมมูนและบรรดากองผลิต ส่วนใหญ่ฝ่ายกิจการทหารและกองกำลังอาสาจะเป็นผู้รับผิดชอบ สหายตำรวจมีหน้าที่เพียงสืบสวนคดีอุกฉกรรจ์เท่านั้น ดังนั้นตำรวจในคอมมูนจึงมีไม่มากนัก แค่ราวสองถึงสามคนเท่านั้น

ที่มาครั้งนี้เป็นตำรวจสองคน วัยชราหนึ่งคนและวัยหนุ่มหนึ่งคน

เมื่อพวกเขาเห็นศพของอาเปียว ก็ตกใจจนสะดุ้งเช่นกัน

ต้องมีความเคียดแค้นชิงชังปานใด ถึงได้ลงมือทำร้ายคนจนตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาถึงเพียงนี้?

"เธอเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดให้พวกเราฟังหน่อยสิ"

ตำรวจเฒ่าเดินมาตรงหน้าหลี่เฉี่ยวฮวาแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ก่อนหน้านี้หลี่ฝูว่างได้บอกเล่าคร่าวๆ ให้ฟังแล้ว ยามนี้เมื่อเห็นศพของอาเปียว พวกเขาก็จำสถานะตัวตนของอาเปียวได้ทันที ดังนั้น ลึกๆ ในใจแล้วพวกเขาย่อมปักใจเชื่อว่าหลี่เฉี่ยวฮวาเป็นผู้เสียหาย

ทว่าอย่างไรเสียอาเปียวก็ตายไปแล้ว พวกเขาจึงต้องสอบถามให้กระจ่างชัด

หลี่เฉี่ยวฮวาร้องไห้ไปพลาง พลางบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดไปพลาง

เดิมทีเธอไม่อยากพูดถึงเรื่องชายร่างใหญ่คลุมหน้า แต่ทว่าตำรวจเฒ่ามีประสบการณ์ทำคดีโชกโชน ทั้งชั้นเชิงการซักถามก็เฉียบคมยิ่งนัก เพียงไม่กี่ประโยคก็ต้อนจนสาวความได้ถึงการมีอยู่ของชายร่างใหญ่คลุมหน้า

เมื่อเห็นว่าหลบเลี่ยงไม่พ้น หลี่เฉี่ยวฮวาจึงจำต้องเล่าลำดับการต่อสู้ระหว่างชายร่างใหญ่คลุมหน้ากับอาเปียวออกมา

"ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า อาเปียวถูกชายร่างใหญ่คลุมหน้าคนนั้นหักแขนขาแล้วก็แทงตาบอด ส่วนเธอก็ฉวยโอกาสตอนที่เขาไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน ถึงได้ลงมือฆ่าเขา ถูกต้องไหม" ตำรวจเฒ่าถาม

หลี่เฉี่ยวฮวาพยักหน้า "ใช่ค่ะ ฉันเป็นคนฆ่าเขาเอง"

ตำรวจเฒ่าถาม "เขาก็ตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาขนาดนั้นแล้ว ทำไมเธอถึงยังต้องฆ่าเขาอีกล่ะ แม้แต่ชายร่างใหญ่คลุมหน้าก็ยังปล่อยเขาไป ไม่คิดจะฆ่าเขา แล้วทำไมเธอถึงต้องฆ่าเขาด้วย"

หลี่เฉี่ยวฮวาตอบ "ฉันแค่อยากให้มันตาย!"

หลี่เฉวียนเป่าฟังคำพูดของตำรวจเฒ่าแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบเอ่ยขึ้นว่า "สหายตำรวจ คนพรรค์นี้บุกเข้ามาถึงในหมู่บ้านพวกเราเพื่อจะจับตัวเฉี่ยวฮวา มันตายไปก็สมควรแล้ว! อีกอย่าง ตัวมันเป็นชายร่างใหญ่กำยำ ส่วนเฉี่ยวฮวาเป็นเพียงเด็กผู้หญิงบอบบาง หากคิดจะฆ่ามัน ก็ต้องฉวยโอกาสตอนที่มันไร้แรงขัดขืนไม่ใช่หรือครับ"

หลี่เต๋อไฉกับหลี่ฝูว่างก็เสริมขึ้นเช่นกัน "ใช่แล้ว อันธพาลสารเลวแบบนี้ สมควรถูกฆ่าทิ้งตั้งนานแล้ว!"

ตำรวจเฒ่าตระหนักได้เช่นกันว่าคำซักถามของตนมีปัญหาอยู่บ้าง ทว่าเมื่อนึกถึงผลประโยชน์ที่ซุนเสียงเคยหยิบยื่นให้ รวมถึงอิทธิพลเบื้องหลังของซุนเสียง เขาก็จำเป็นต้องเค้นถามเช่นนี้ เพื่อที่จะจับกุมหลี่เฉี่ยวฮวาไปให้คำตอบแก่ซุนเสียงได้

การกระทำใต้โต๊ะอันมืดดำพวกนี้ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางบอกพวกหลี่เฉวียนเป่า จึงได้แต่พยักหน้าพลางกล่าวว่า "พวกคุณพูดก็มีเหตุผล อันธพาลชั่วช้าต้องถูกลงโทษสถานหนัก แต่จะมาฆ่าแกงกันเองตามอำเภอใจไม่ได้!"

"ถ้าทุกคนทำแบบนี้กันหมด แล้วจะยังมีพวกเราที่เป็นตำรวจไว้ทำไมกัน"

ทั้งสามคนของหลี่เฉวียนเป่าต่างพากันนิ่งเงียบ

หลี่เฉี่ยวฮวากล่าว "สหายตำรวจ คนน่ะฉันเป็นคนฆ่า ไม่เกี่ยวกับชายร่างใหญ่คลุมหน้าคนนั้น พวกคุณอยากจะจับฉัน อยากจะเอาฉันไปยิงเป้า ก็ตามใจพวกคุณเลยค่ะ!"

ตำรวจเฒ่ากล่าว "อย่างไรเธอก็ต้องตามพวกเราไปที่ลานที่ทำการคอมมูนสักรอบจริงๆ"

ดังนั้น คนกลุ่มนั้นจึงหามศพของอาเปียว พร้อมทั้งมีดสั้นที่เป็นอาวุธสังหาร มุ่งหน้าไปยังลานที่ทำการคอมมูนพร้อมกัน