ตอนที่ 77 วิกฤตเฉียดตาย

หลัวเกาหัวสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่คืบคลานเข้ามา!

ครั้งล่าสุดที่เขารู้สึกถึงอันตรายถึงชีวิตขนาดนี้ ยังเป็นตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับหมูป่าตัวยักษ์ แต่คราวนั้นยังไม่รุนแรงและน่าสะพรึงกลัวเท่าครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย

เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าคนที่กำลังทับอยู่บนร่างของตนเต็มไปด้วยไอสังหาร บนตัวต้องเคยแบกรับชีวิตคนมาไม่น้อยเป็นแน่!

ในช่วงเวลาความเป็นความตายอันคับขัน หลัวเกาหัวไม่กล้าออมแรงไว้อีกต่อไป พลังทั้งหมดพลันระเบิดออกมารวดเดียว เขาสะบัดตัวอย่างแรง เหวี่ยงร่างของอีกฝ่ายกระเด็นออกไปในทันที

อาเปียวเองก็นึกไม่ถึงว่าเจ้านี่ที่ดูไม่ได้กำยำล่ำสันเท่าไรนัก กลับมีพละกำลังมหาศาลน่าขนลุกถึงเพียงนี้

ราวกับเสือดาวที่กำลังคลุ้มคลั่งก็ไม่ปาน!

ถึงกระนั้น เขาก็ยังมั่นใจในฝีมือของตัวเองอย่างยิ่ง อย่าว่าแต่อีกฝ่ายไม่ใช่เสือดาวเลย ต่อให้เป็นเสือดาวตัวจริง เขาก็ยังมั่นใจว่าจะสามารถสังหารมันได้ด้วยมือเปล่า!

ทว่า ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่า คนเรานั้นน่ากลัวกว่าเสือดาวเสียอีก!

เสือดาวต่อให้แรงเยอะแค่ไหน กรงเล็บคมกริบเพียงใด รูปแบบการจู่โจมก็ยังมีขีดจำกัด สติปัญญาในสมองยิ่งมีจำกัดเข้าไปใหญ่ แต่คนนั้นไม่เหมือนกัน โดยเฉพาะคนอย่างหลัวเกาหัวที่มีชีวิตผ่านมาแล้วถึงสองชาติภพ

หลังจากเหวี่ยงอีกฝ่ายกระเด็นออกไป หลัวเกาหัวไม่ได้ไล่ตามซ้ำในทันที แต่กลับถอยไปพิงหินผาก้อนหนึ่งไว้ แล้วจ้องมองคนผู้นั้นด้วยสายตาเย็นเยียบ

ส่วนปืนล่าสัตว์นั้น ถูกเหวี่ยงกระเด็นเข้าไปในพงไม้รกชัฏตั้งนานแล้ว

"แกคือคนที่หักแขนหักขาพวกไอ้เฉียง แล้วปล้นเอาเงินกับคูปองไปใช่ไหม แกเป็นใครกันแน่"

อาเปียวไม่ได้ลงมือต่อในทันที แต่กำลังครุ่นคิดว่าจะจับเป็นหลัวเกาหัวได้อย่างไร

ในเมื่อพบว่าคนผู้นี้คือคนที่ปล้นเงินและตั๋วแลกของของพี่เสียงไป เช่นนั้นเขาก็ย่อมต้องจับตัวกลับไปให้พี่เสียงจัดการ

"แล้วคุณเป็นใครล่ะ"

หลัวเกาหัวแกล้งดัดเสียงของตนให้แหบพร่าและต่ำลึก

"ไอ้หนู แกนี่รอบคอบไม่เบา รู้จักทั้งคลุมหน้าแถมยังรู้จักดัดเสียง แต่ต่อหน้าพี่เปียวของแกแล้ว มันไร้ประโยชน์ทั้งนั้นแหละ" อาเปียวแสยะยิ้มเย็น "รอให้กูจับแกได้ก่อนเถอะ การปลอมตัวทั้งหมดของแกมันก็แค่เรื่องตลกปาหี่"

พูดจบ อาเปียวก็พุ่งเข้าใส่หลัวเกาหัวอีกครั้ง

นึกว่าหลัวเกาหัวจะขัดขืนหรือหลบหลีก ถึงเวลานั้นตนจะได้หาจุดตายของอีกฝ่าย แล้วซัดหมัดเดียวให้หมดสภาพการต่อสู้ไปเลย!

แต่ที่เขาคาดไม่ถึงเลยก็คือ หลัวเกาหัวไม่ทั้งรีบร้อนลงมือ และไม่แม้แต่จะหลบหนี หากแต่กลับขดตัวเป็นก้อนกลม ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาบังศีรษะไว้ ปล่อยให้อีกฝ่ายกระหน่ำโจมตีตามใจชอบ

"เหอะ กูจะดูซิว่ามึงจะทนรับได้สักกี่หมัด!"

อาเปียวแค่นเสียงเย็น รัวหมัดออกไปอย่างต่อเนื่อง

หมัดของเขามีพลังไม่น้อย ซ้ำยังเคยฝึกวิทยายุทธ์มา ทุกหมัดที่ซัดลงไปล้วนทำให้หลัวเกาหัวเจ็บปวดจนต้องกัดฟันซีดปาก

ทันใดนั้น จังหวะที่เขาออกหมัดซ้ำอีกครั้ง หลัวเกาหัวก็ชิงลงมือทันที

"ฮ่าๆๆ รู้อยู่แล้วว่ามึงต้องมาไม้นี้!"

อาเปียวเจนจัดประสบการณ์ ดูเหมือนจะมองแผนการของหลัวเกาหัวออกตั้งแต่นานแล้ว พริบตาที่อีกฝ่ายกำลังจะขยับลงมือ อาเปียวก็บิดกายวูบเดียวราวกับงูน้ำไร้กระดูก อ้อมไปด้านข้างของหลัวเกาหัว จากนั้นก็เหวี่ยงหมัดหนักหน่วงซัดเข้าที่เอวของเขาอย่างจัง

อั่ก!

หลัวเกาหัวส่งเสียงครางอึดอัดในลำคอ

เคราะห์ดีที่ช่วงนี้เขาฝึกฝนร่างกายมาตลอด ทั้งยังฝึกมวยทหารและการต่อสู้ป้องกันตัวเป็นประจำ ไม่อย่างนั้นหมัดของอาเปียวเมื่อครู่นี้คงต่อยจนกระดูกของเขาหักสะบั้นไปแล้วอย่างแน่นอน

ถึงแม้กระดูกจะไม่หัก แต่ก็คงต้องระบมเจ็บไปอีกหลายวัน

ทว่าในเวลานี้ไม่ใช่จังหวะที่จะมาคิดเรื่องพวกนั้น เขาจึงทิ้งตัวล้มลงไปด้านข้างตามแรงหมัด

อาเปียวแค่นยิ้มเย็น เตรียมจะลงมือซ้ำอีกครา พลันเห็นหลัวเกาหัวตวัดเท้าเตะสวนขึ้นมา เขาจึงรีบบิดกายหลบอีกรอบ ตั้งใจจะซัดหมัดเข้าตรงหน้าของหลัวเกาหัวให้จังๆ

ผลปรากฏว่า ทันทีที่หมัดนี้เพิ่งจะพุ่งออกไป ก็เห็นหลัวเกาหัวถ่มน้ำลายพรวดเข้าใส่หน้าเขาอย่างกะทันหัน

"เชี่ยเอ๊ย!"

อาเปียวเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ นี่มันเล่นหมาลอบกัดชัดๆ ไร้ยางอายสิ้นดี!

สกปรกชั้นต่ำที่สุด!

เขารีบเบี่ยงหน้าหลบ ทว่าบนใบหน้าก็ยังเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำลายของหลัวเกาหัวอยู่ไม่น้อย

ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ ความล่าช้าเพียงชั่วพริบตานั้น กลับเปิดช่องให้หลัวเกาหัวคว้าแขนของเขาเอาไว้ได้แน่น

กร๊อบ!

วินาทีถัดมา เขาก็ได้ยินเสียงกระดูกของตัวเองถูกหักสะบั้น ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านขึ้นมา แต่เขากลับเพียงแค่ขมวดคิ้วแน่นเท่านั้น

หลายปีมานี้ การถูกซ้อมจนกระดูกหักเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจนชินชา เขาเคยชินกับมันมาตั้งนานแล้ว

ทว่าจังหวะนี้เอง ได้ปลุกสัญชาตญาณความโหดเหี้ยมในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างสมบูรณ์

ตอนแรกเขาแค่อยากจะจับเป็นหลัวเกาหัว แต่ ณ วินาทีนี้ เขาคิดเพียงแค่อยากจะฆ่าหลัวเกาหัวให้ตายตกไปตามกันเท่านั้น

มืออีกข้างของเขาชักมีดทหารออกจากตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแทงตรงเข้าใส่หลัวเกาหัวในทันที

หลัวเกาหัวไม่เคยเจอคนแบบอาเปียวมาก่อนเลย โดนหักแขนไปข้างหนึ่งแท้ๆ ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังเปิดฉากจู่โจมใส่เขาต่อได้อีก

เขารู้ดีว่าคราวนี้ตัวเองเจอเข้ากับตอแข็งชิ้นโตเข้าให้แล้วจริงๆ!

ในเวลาแบบนี้ หากคิดจะเอาชนะอีกฝ่ายให้ได้ ก็มีแต่วัดกันว่าใครจะเหี้ยมกว่าใครเท่านั้น!

ดังนั้น หลัวเกาหัวจึงเพียงแค่ยกแขนขึ้นปัดป้องทีหนึ่ง จากนั้นมืออีกข้างก็คว้าจับเสื้อของอีกฝ่ายแล้วยกร่างขึ้นมา ก่อนจะเหวี่ยงทุ่มไปทางซ้ายทีขวาทีราวกับกระสอบขาดๆ ใบหนึ่ง

ฉัวะ!

มีดทหารของอาเปียวกรีดลงบนท่อนแขนของหลัวเกาหัวเป็นทางยาว บาดแผลลึกจนเห็นกระดูก

แต่ตัวเขาก็ถูกหลัวเกาหัวจับทุ่มจนมึนงงตาลาย กระดูกทั่วร่างแทบจะแหลกละเอียดไปหมด!

เรี่ยวแรงของหลัวเกาหัวมหาศาลเกินไปแล้ว

ร่างที่มีน้ำหนักร่วมร้อยหกสิบกว่าจินของเขา พอตกอยู่ในมือของหลัวเกาหัวกลับไม่ต่างอะไรจากตุ๊กตาตัวหนึ่ง

นี่เป็นอีกเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงเช่นกัน!

คืนนี้มีเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงมากเกินไป จนในที่สุด มือสังหารที่ได้ชื่อว่าไม่เคยทำงานพลาดอย่างเขากลับเกือบจะถูกหลัวเกาหัวฆ่าตายเสียเอง!

"พี่ชาย ไว้ชีวิตด้วย!"

สุดท้ายแล้ว อาเปียวที่ไม่เคยเอ่ยปากขอความเมตตาจากใคร ก็จำต้องยอมร้องขอชีวิตจากหลัวเกาหัว

กร๊อบ!

กร๊อบ!

หลัวเกาหัวหักแขนขาที่เหลือของเขาจนหมดสิ้น ถึงค่อยเอ่ยปากถาม "แกเป็นใคร"

อาเปียวเจ็บปวดจนเหงื่อกาฬไหลพราก ทว่ายังคงไม่ส่งเสียงกรีดร้อง "ผมชื่ออาเปียว... เป็นลูกน้องของพี่เสียง..."

"แกจับตัวผู้หญิงคนนั้นไปทำไม"

หลัวเกาหัวถามซ้ำ

ดูเหมือนอาเปียวจะอยากแสดงความจริงใจเพื่อเอาชีวิตรอดจริงๆ จึงยอมพูดออกมาโดยไม่คิดปิดบังเลยแม้แต่น้อย "เพื่อล่อให้คุณปรากฏตัว! พวกเขาเดาว่าคุณน่าจะรู้จักกับผู้หญิงคนนี้ ก็เลยกะจะจับตัวเธอเพื่อบีบให้คุณโผล่หัวออกมา... นึกไม่ถึงว่าผมเพิ่งจะจับตัวเธอมา คุณก็โผล่มาพอดี!"

"พี่ชาย พวกเราแค่อยากได้เงินก้อนนั้นคืน เงินก้อนนั้นสำคัญกับพี่เสียงมากจริงๆ"

"ที่บอกกับคนนอกว่าเอาไปค้าขายกับพ่อค้าจากทางใต้น่ะ ความจริงแล้วมันเป็นเงินซื้อชีวิต!"

หลัวเกาหัวเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา "เงินซื้อชีวิตงั้นเหรอ แค่สองพันหยวนเนี่ยนะ"

พออาเปียวได้ยินคำนี้ก็รู้ทันทีว่าเงินอยู่กับหลัวเกาหัวจริงๆ ยิ่งรีบแสดงความจริงใจออกมามากขึ้น "พี่ชาย สองพันหยวนมันเยอะมากแล้วนะ ถ้าใครยอมจ่ายให้ผมสักสองร้อยหยวน ผมก็ยอมขายชีวิตให้เขาแล้ว!"

"พี่เสียงไปมีเรื่องกับลูกพี่ใหญ่ในอำเภอเข้า ลูกพี่คนนั้นสั่งให้เขาหาเงินมาสองพันหยวน ไม่อย่างนั้นจะเอาชีวิตเขา! ส่วนเรื่องค้าขายกับพ่อค้าทางใต้นั่น ความจริงก็แค่กะจะหักหลังปล้นชิงของเขามาเท่านั้นเอง!"

หลัวเกาหัวฟังออกว่าอาเปียวไม่ได้โกหก จึงเอ่ยแค่นยิ้มเย็น "แกวางใจเถอะ ฉันไม่ฆ่าแกหรอก แต่จะปล่อยแกไปเฉยๆ แบบนี้ก็คงไม่ได้เหมือนกัน!"

คนผู้นี้เก่งกาจเกินไป ระดับความอันตรายสูงลิ่ว อันตรายกว่าพี่เสียงมากนัก!

ต้องหาทางกำจัดมันให้ตายไปเสีย!

หลัวเกาหัวครุ่นคิดอยู่ครู่สั้นๆ ก่อนจะลงมืออย่างฉับพลัน แทงนิ้วเข้าทำลายดวงตาทั้งสองข้างของอีกฝ่ายจนบอดสนิท

อ๊าก!

วินาทีนี้ ในที่สุดอาเปียวก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดสุดขีด

ทว่าหลัวเกาหัวหาได้สนใจเขาอีกต่อไป เขาคว้าตะกร้าสะพายหลัง เก็บปืนล่าสัตว์ขึ้นมา แล้วสาวเท้าก้าวออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

นับตั้งแต่ได้ยินเสียงปืน จนกระทั่งอาเปียวพุ่งเข้าไปในป่าแล้วเปิดฉากปะทะกับใครบางคน หลี่เฉี่ยวฮวาก็เอาแต่ขดตัวเป็นก้อนกลม สองมือยกขึ้นกุมศีรษะ นั่งยองๆ สั่นสะท้านอยู่ริมทางเดินบนเขามาโดยตลอด

เธอไม่กล้าหันไปมองสถานการณ์ในป่า จนกระทั่งในป่าหลงเหลือเพียงเสียงหวีดร้องโหยหวนของอาเปียว เธอถึงได้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน รวบรวมความกล้าแล้ววิ่งพรวดพราดเข้าไปในป่าแห่งนั้น