ตอนที่ 76 เจอตอเข้าให้แล้ว

"อยากกินปลา ก็ไปจับเองที่แม่น้ำฮาหม่าสิ มาขวางผมไว้ทำไม"

หลัวเกาหัวสุ้มเสียงเย็นชา แววตาคมกริบ "เมื่อก่อนผมมันโง่เองที่หลงกลคุณกับซุนกั๋วเฟิง ถูกพวกคุณหลอกเอาเงินไปตั้งเยอะ เรื่องนั้นผมจะไม่เอาความแล้ว"

"ตอนนี้ผมไม่อยากข้องแวะกับพวกคุณอีก หวังว่าพวกคุณจะไม่มาหาเรื่องผมอีก ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจก็แล้วกัน!"

ซุนเสียงชะงักไปนิด ก่อนจะหัวเราะร่าอย่างเหิมเกริมยิ่งกว่าเดิม "ฮ่าๆๆ..."

ไล่จื่อกับคนอื่น ๆ ก็พากันหัวเราะลั่น ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในใต้หล้า

"หลัวเกาหัว!"

ไล่จื่อเดินเข้ามาตรงหน้าหลัวเกาหัวแล้วแค่นเสียง "มึงคิดว่ามึงเป็นใครวะ มึงบอกไม่ข้องแวะก็ไม่ข้องแวะงั้นเหรอ แล้วปากน่ะหัดพูดให้มันดี ๆ หน่อย อะไรคือพวกมึงอย่างพวกกู พวกกูมันเป็นคนยังไงวะ"

"อย่ามาพล่ามไร้สาระ! พูดมาตรง ๆ ดีกว่าว่าพวกคุณต้องการอะไร" หลัวเกาหัวตวาด

ไล่จื่อพูดขึ้นว่า "เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกกูโดนคนคลุมหน้าคนหนึ่งปล้นเงินไป พวกกูสงสัยว่าเป็นมึง!"

"ตดแม่มึงเถอะ!"

หลัวเกาหัวด่ากราด "คิดจะแย่งปลาของกูใช่ไหม อยากแย่งก็พูดมาตรง ๆ หาข้ออ้างห่วยแตกพวกนี้มา ไม่รู้สึกว่ามันน่าขำบ้างเหรอวะ"

"เฮ้ย หลัวเกาหัว มึง..."

ไล่จื่อกำลังจะอ้าปากด่ากลับ แต่กลับถูกหลัวเกาหัวถีบเปรี้ยงจนล้มคว่ำลงกับพื้น เจ็บจนลุกไม่ขึ้นไปพักใหญ่

ซุนเสียงกับคนอื่น ๆ คาดไม่ถึงว่าหลัวเกาหัวจะลงมือกะทันหัน สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที ด่าลั่นว่า "หลัวเกาหัว มึงปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ กล้าลงมือกับคนของกูเรอะ"

"ซัดมันให้กู!"

คนอื่น ๆ พลันกรูกันเข้ามาล้อม

ปัง!

หลัวเกาหัวเหนี่ยวไกยิงใส่ต้นขาของซุนเสียงไปนัดหนึ่งทันที

"อ๊าก!"

ซุนเสียงกรีดร้องโหยหวน ล้มพับลงไปกองกับพื้น

คนอื่น ๆ พลันชะงักค้างอยู่กับที่ ไม่มีใครกล้าก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียวอีกต่อไป

ไล่จื่อยิ่งตกใจกลัวจนหมอบแนบอยู่กับพื้น ตัวสั่นงันงก ไม่กล้าขยับเขยื้อนซี้ซั้วแม้แต่น้อย

เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าหลัวเกาหัวจะกล้ายิงปืน!

ซุนเสียงเองก็คิดไม่ถึงเช่นกัน

เขาดูออกว่าหลัวเกาหัวเปลี่ยนไปแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าจะกลายมาใจกล้าบ้าบิ่น เด็ดขาด และอำมหิตได้ถึงเพียงนี้!

"หลัวเกาหัว มึงแน่จริงก็ฆ่ากูสิ ไม่อย่างนั้น กูต้องหาทางเอาชีวิตมึงให้ได้!"

ซุนเสียงกุมปากแผลไว้แน่น สายตาคมกริบดั่งมีดดาบจ้องเขม็งไปที่หลัวเกาหัว

ปัง!

หลัวเกาหัวเหนี่ยวไกใส่ขาอีกข้างของซุนเสียงอย่างไร้ความลังเล

"อ๊าก!"

ซุนเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด

คนอื่น ๆ ที่เหลือต่างก็หวาดผวาจนหนังหัวชาดิก

หลัวเกาหัวยืนเปลี่ยนกระสุนใหม่อย่างเยือกเย็นต่อหน้าต่อตาพวกเขาโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ

ซุนเสียงไม่กล้าพูดยั่วโมโหหลัวเกาหัวอีกต่อไป แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่กล้าฆ่าตน แต่ก็สามารถยิงทำลายแขนทั้งสองข้างของตนทิ้งได้!

เขาไม่อยากตกอยู่ในสภาพเดียวกับพวกอาเฉียง...

ทว่าตอนนี้เขากลับถูกยิงเข้าที่ขาทั้งสองข้างจนขยับหนีไปไหนไม่ได้เลย

"รีบพาข้าออกไปจากที่นี่เร็ว!"

เมื่อเห็นหลัวเกาหัวค่อย ๆ ยกปืนขึ้นเล็งมาที่แขนของตนจริง ๆ เขาก็ตะโกนสั่งพวกพ้องลั่นด้วยความลนลาน

"ใครกล้าขยับ ฉันจะยิงขาหักอีกคน!"

เสียงของหลัวเกาหัวเยือกเย็นประดุจยมทูต ทำให้คนอื่น ๆ ตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกกระเดี้ย

ปัง!

"อ๊าก!"

ปัง!

"อ๊าก!"

แขนทั้งสองข้างของซุนเสียงถูกยิงจนหักสะบั้นไปอีก

"หลบไป!"

จากนั้น หลัวเกาหัวก็บรรจุกระสุนนัดใหม่อย่างใจเย็นอีกครั้ง ก่อนจะสะพายตะกร้าขึ้นหลังแล้วก้าวเดินขึ้นไปตามทางบนเขาอย่างมาดมั่น

ไม่มีใครกล้าขัดขวางแม้แต่คนเดียว ต่างพากันเปิดทางให้อย่างลนลาน

รอจนหลัวเกาหัวเดินลับสายตาไปแล้ว พวกเขาถึงได้ช่วยกันแบกหามซุนเสียงมุ่งหน้าไปยังสุขศาลาคอมมูน

พวกเขาไม่คิดจะไปแจ้งความเลยแม้แต่น้อย แม้แต่ซุนเสียงเองก็ไม่คิด เพราะพวกเขามันเป็นพวกนักเลงหัวไม้ คนที่กลัวที่สุดก็คือพวกสหายตำรวจนั่นเอง!

อย่างไรก็ตาม ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจว่าซุนเสียงไม่มีทางยอมปล่อยหลัวเกาหัวไปง่าย ๆ แน่

ทั้งสองฝ่ายกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ต้องตายกันไปข้างหนึ่งแล้ว!

ในเวลานี้หลัวเกาหัวเองก็กำลังครุ่นคิดอยู่เช่นกันว่าจะกำจัดซุนเสียงให้พ้นทางอย่างไรโดยไม่ให้ใครล่วงรู้

เมื่อครู่นี้ที่เขาไม่ได้ลงมือฆ่าซุนเสียงให้ตายคาที่ ก็เพราะยังมีคนอื่นยืนดูอยู่ด้วย

แม้ซุนเสียงจะสมควรตาย แต่เขาก็ไม่อาจลงมือฆ่าอีกฝ่ายต่อหน้าธารกำนัลได้ ไม่อย่างนั้นตนเองก็จะต้องถูกกฎหมายลงโทษตามไปด้วย

ส่วนเรื่องยิงให้บาดเจ็บสาหัสนั้น เขาไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจอะไรเลยสักนิด

ประการแรก อีกฝ่ายเป็นคนมาดักหน้าคิดจะแย่งปลาของเขาไปก่อน ประการที่สอง พวกมันเป็นพวกอันธพาล กุ๊ยข้างถนน ย่อมไม่กล้าแจ้งความอยู่แล้ว ประการสุดท้าย การลั่นไกอย่างเด็ดขาดก็เพื่อเป็นการข่มขวัญอีกฝ่ายให้เข็ดหลาบ!

แล้วคนทางบ้านจะทำอย่างไรเล่า?

ทันใดนั้น หลัวเกาหัวก็นึกถึงภรรยาและลูก ๆ ที่บ้านขึ้นมา

ตัวเขาไม่ได้กลัวพวกซุนเสียง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเมียกับลูก ๆ จะไม่กลัวไปด้วย โดยเฉพาะลูกสาวทั้งหลายที่เพิ่งจะอายุไม่กี่ขวบเท่านั้น

ครุ่นคิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมา ตอนนี้เขาก็ยังคิดหาหนทางที่ดีไม่ออก จึงตัดสินใจว่าจะนำเรื่องนี้ไปบอกพ่อตา เพื่อขอให้อีกฝ่ายช่วยคิดหาทางรับมือ

"อื้อ... อื้อ... อื้อ..."

เวลานี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว หลัวเกาหัวกำลังจะยกตะกร้าสะพายหลังขึ้นเพื่อมุดออกจากแนวป่ากลับบ้าน ก็พลันได้ยินเสียงประหลาดแว่วดังมาจากด้านหน้า

เพียะ!

ตามมาด้วยเสียงตบหน้าฉาดใหญ่

"อย่าส่งเสียงอีก ไม่อย่างนั้นละก็ กูจะซ้อมมึงจริง ๆ แน่!"

สุ้มเสียงเย็นยะเยือกน่ากลัวดังตามมาติด ๆ

"อื้อ... อื้อ..."

ทว่าเสียงประหลาดนั้นกลับยิ่งร้อนรนกระวนกระวายขึ้น หลัวเกาหัวแปลกใจอยู่ครามครัน แต่ก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปดูให้รู้แน่ชัดแต่อย่างใด

คนที่ผ่านชีวิตมาถึงสองชาติภพอย่างเขา ย่อมตระหนักดีว่าความอยากรู้อยากเห็นเป็นบ่อเกิดของความตาย!

เพียะ!

เพียะ! เพียะ!

เสียงฝ่ามือฟาดลงไปอย่างรุนแรงดังติดต่อกันอีกหลายครั้ง

"มารดามันเถอะ มึงคิดว่ากูล้อเล่นหรือไง... อ้าว เชี่ยเอ๊ย มึงเสือกฉี่ราดกางเกงเรอะ... แม่เย็ดแม่! ไหลเปรอะใส่ตัวกูไปหมดแล้วเนี่ย!"

พลั่ก!

ราวกับมีใครบางคนถูกเหวี่ยงทุ่มลงกับพื้น

หลัวเกาหัวยังคงสะกดกลั้นใจไม่ให้โผล่ไปดูเรื่องสนุก แต่เดิมทีเขาก็อยู่ห่างจากถนนบนเขาไม่ไกลนัก และไม่รู้ว่าบังเอิญหรืออย่างไร คนที่ถูกเหวี่ยงลงพื้นคนนั้น ดันหงายหน้าตรงมาทางทิศที่เขาซุ่มอยู่พอดิบพอดี

"หลี่เฉี่ยวฮวา?!"

อาศัยแสงจันทร์รำไร เขาก็มองเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นได้อย่างชัดเจน

"นี่เธอเป็นอะไรไปน่ะ? ทำไมถึงได้เจอพวกดักปล้นติด ๆ กันหลายรอบขนาดนี้?"

หลัวเกาหัวครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็เข้าใจได้ทันที ต้องเป็นพี่เสียงที่ส่งคนมาจับตัวหลี่เฉี่ยวฮวาเป็นแน่แท้

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็รีบเอาเศษถ่านป้ายหน้าตนเองให้ดำมืด แล้วใช้ผ้าคลุมหน้าเอาไว้อีกชั้นทันที

จากนั้น เขาก็ก้มเก็บก้อนหินขึ้นมาหนึ่งก้อน ขว้างออกไปทางถนนบนเขา

"ใครวะ?"

อาเปียวลุกพรวดขึ้นยืน

ปัง!

หลัวเกาหัวลั่นไกออกไปหนึ่งนัดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เพราะมีพุ่มไม้บดบังอยู่ เขาจึงมองไม่เห็นตัวอาเปียว การยิงสุ่มออกไปนัดนี้เดิมทีแค่หวังจะขู่ให้อีกฝ่ายตกใจเผ่นหนีไปเท่านั้น นึกไม่ถึงเลยว่าอาเปียวจะเป็นคนเหี้ยมเกรียมกระดูกเหล็ก นอกจากจะไม่ตกใจหนีไปแล้ว ยังงอตัวพุ่งมุดพรวดเข้ามาในแนวป่าอีกด้วย

หลัวเกาหัวชะงักไป นี่เขาเจอตอเข้าแล้วงั้นหรือ?

เขาอดนึกเสียใจอยู่นิด ๆ ไม่ได้ ไม่น่าใจร้อนรีบยิงปืนไปเลยจริง ๆ!

ทว่าในปืนล่าสัตว์ยังมีกระสุนอยู่อีกหนึ่งนัด หากอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาหาเขาจริง เขาก็ไม่รังเกียจที่จะซัดใส่มันอีกสักนัดหรอก

อึดใจถัดมา เขาก็เห็นคนผู้นั้นกำลังพุ่งกระชั้นชิดเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วสูงจริง ๆ

ใช่แล้ว พุ่งเข้ามาเร็วมากจริง ๆ

เพียงแต่มันไม่ได้วิ่งตรงเข้ามาเป็นเส้นตรง ทว่ากลับวิ่งซิกแซ็กสลับซ้ายขวา อีกทั้งทุกย่างก้าวยังสามารถอาศัยก้อนหินและต้นไม้ช่วยกำบังตัวได้อย่างชาญฉลาด ทำให้หลัวเกาหัวไม่สามารถเล็งเป้าหมายได้เลย

หากเป็นผู้หมวดอู๋ละก็ คงพอจะยิงให้อีกฝ่ายบาดเจ็บได้ แต่ตัวเขายังไม่มีฝีมือถึงขั้นนั้น

การยิงเป้าเคลื่อนที่นี่... ต้องเรียนรู้ให้ได้จริง ๆ!

ความคิดนี้แวบผ่านเข้ามาในหัว หลัวเกาหัวก็เห็นคนผู้นั้นโถมตัวเข้ามาดุจหมาป่ากระหายเลือด กระโจนเข้าใส่ตัวเขาโดยตรง

เขาทำได้เพียงยกปืนขึ้นฟาดสกัดออกไปตามสัญชาตญาณ

คนผู้นั้นเบี่ยงตัวหลบวูบ รอดพ้นจากการฟาดของหลัวเกาหัวได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะถีบเข้าที่แผ่นหลังของหลัวเกาหัวเต็มแรง

หลัวเกาหัวล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นทันที

"น้ำหน้าอย่างมึง ยังริอ่านจะมาฆ่ากูอีกเรอะ?"

อาเปียวทิ้งตัวกดทับลงบนร่างของหลัวเกาหัวทันควัน มือข้างหนึ่งบีบเข้าที่ลำคอของเขาแน่น "ไปลงนรกซะเถอะมึง!"